Кіріспе
Жыландар туысы
Clelia is a genus of snakes, one of three genera with species with the common name mussurana or musurana (Portuguese: muçurana). Clelia is a genus of large snakes in the family Colubridae. The genus is native to Central America and South America, and species of Clelia are found from southern Mexico to Brazil. They specialize in ophiophagy, i. e., they attack and eat other snakes. Currently seven species are recognized as being valid. Clelia clelia – black mussurana, windward cribo
Clelia equatoriana – equatorial mussarana
Clelia errabunda – Underwood's mussurana, Saint Lucia cribo (extinct)
Clelia hussami
Clelia langeri
Clelia plumbea
Clelia scytalina – Mexican snake eater
Nota bene: A binomial authority in parentheses indicates that the species was originally described in a genus other than Clelia.
Clelia – жыландар туысы, үш туыстың бірі. Clelia – Colubridae тұқымдасына жататын ірі жыландар туысы. Бұл туыс Орталық және Оңтүстік Америкаға тән, ал Clelia түрлері Мексиканың оңтүстігінен Бразилияға дейін кездеседі. Олар офиофагияға, яғни басқа жыландарға шабуыл жасап, оларды жеуге бейімделген. Қазіргі уақытта жеті түрінің жарамды екені анықталған.
Clelia is a genus of snakes, one of three genera with species with the common name mussurana or musurana (Portuguese: muçurana). Clelia is a genus of large snakes in the family Colubridae. The genus is native to Central America and South America, and species of Clelia are found from southern Mexico to Brazil. They specialize in ophiophagy, i. e., they attack and eat other snakes. Currently seven species are recognized as being valid. Clelia clelia – black mussurana, windward cribo
Clelia equatoriana – equatorial mussarana
Clelia errabunda – Underwood's mussurana, Saint Lucia cribo (extinct)
Clelia hussami
Clelia langeri
Clelia plumbea
Clelia scytalina – Mexican snake eater
Nota bene: A binomial authority in parentheses indicates that the species was originally described in a genus other than Clelia.
Clelia clelia – қара муссурана, жел бетке қарсы крибо
Clelia equatoriana – экваторлық муссурана
Clelia errabunda – Андервуд муссуранасы, Сент-Люсия крибосы (жойылған)
Clelia hussami
Clelia langeri
Clelia plumbea
Clelia scytalina – мексикалық жылан жегіш
Clelia is a genus of snakes, one of three genera with species with the common name mussurana or musurana (Portuguese: muçurana). Clelia is a genus of large snakes in the family Colubridae. The genus is native to Central America and South America, and species of Clelia are found from southern Mexico to Brazil. They specialize in ophiophagy, i. e., they attack and eat other snakes. Currently seven species are recognized as being valid. Clelia clelia – black mussurana, windward cribo
Clelia equatoriana – equatorial mussarana
Clelia errabunda – Underwood's mussurana, Saint Lucia cribo (extinct)
Clelia hussami
Clelia langeri
Clelia plumbea
Clelia scytalina – Mexican snake eater
Nota bene: A binomial authority in parentheses indicates that the species was originally described in a genus other than Clelia.
Ескерту: Қашаңдағы есімдік авторы түрінің бастапқыда Clelia туысына жатпағанын көрсетеді.
Clelia is a genus of snakes, one of three genera with species with the common name mussurana or musurana (Portuguese: muçurana). Clelia is a genus of large snakes in the family Colubridae. The genus is native to Central America and South America, and species of Clelia are found from southern Mexico to Brazil. They specialize in ophiophagy, i. e., they attack and eat other snakes. Currently seven species are recognized as being valid. Clelia clelia – black mussurana, windward cribo
Clelia equatoriana – equatorial mussarana
Clelia errabunda – Underwood's mussurana, Saint Lucia cribo (extinct)
Clelia hussami
Clelia langeri
Clelia plumbea
Clelia scytalina – Mexican snake eater
Nota bene: A binomial authority in parentheses indicates that the species was originally described in a genus other than Clelia.
Этимология
Лангери деген атау Германияда туған доминикандық монах Андрес Лангерге құрмет көрсету үшін берілді, ол Боливияның Пампагранде қаласында миссионер болып жұмыс істейді.
Сипаттама
Муссурандардың жалпы ұзындығы (құйрығын қоса алғанда) шамамен 1 метрдей болады, бірақ шамамен 1,5 метрге дейін өсе алады. Жасырақ кезде арқасының түсі ашық қызғылт, ересек болғанда қорғасын көгілдіріне айналады. Қарны ақшыл сары түсті. Жоғарғы жақ сүйегінің алдыңғы бөлігінде 10-15 тіс болады, одан кейін, аралықтан соң, ауыздың артқы жағында екі үлкейтілген ойықты тіс (опистоглифті тістер) орналасқан, олардың көмегімен шабуылдаған жыланның басын ұстап, оны жұтқыншаққа итеріп жібереді. Содан кейін олжаны орап, қысып өлтіреді (осы себепті бұл түрлер псевдобоа деп аталады). Одан кейін бүкіл денесін жұтады. Жұтылған жыланның ұзын денесі асқазан-ішек жүйесіне сыйып кету үшін толқын тәрізді қысылады.
Көбею
Муссарандар жұмыртқа салады.
Уыт
Мусурандар артқы тісті және жеңіл улы болса да, бұл жыландар адамдарға ешқандай қауіп келтірмейді. Тіпті қолға алынғанда да олар көбінесе шақпайды. Улану деректері өте сирек кездеседі және олар өлімге әкеп соққан емес. Мусурандар өздері жейтін жыландардың уына төзімді, әсіресе Орталық және Оңтүстік Американың Bothrops туысына жататын кішкентай ямбас жыландарына. Бірақ коралл жыландарының уына төзімді емес. Басқа жыландар болмаған жағдайда, мусурандар шағын сүтқоректілермен де қоректене алады. Кейбір тұтқындағы мусурандар тек тірі жыландарды ғана жем ретінде қабылдайтыны хабарланған.
Тұрғылықты ортасы мен мінез-құлқы
Муссурандардың қоректік ортасы тығыз жер бетіндегі өсімдіктер. Олар күндіз белсенді болады.
Қорғау
Кейбір аймақтарда фермерлер мюсурандарды үй жануарлары ретінде ұстайды, себебі олар жыл сайын ірі қара сияқты үй жануарларының көптеген өліміне себеп болатын шұңқыр жыландарынан қорғану үшін оларды пайдаланады. 1930 жылдары Бразилияда шұңқыр жыландарын бақылау мақсатында көптеген мюсурандарды өсіріп, табиғатқа жіберу жоспары жасалды, бірақ ол сәтті болмады. Сан-Паулу қаласындағы антитоксиндерді өндірумен айналысатын Бутантан институты, улы жылан шағуымен күрестегі пайдалылығын еске алу үшін және құрмет ретінде Клелия клелияның мүсінін өз символы етіп қойды. Бразилиялық ғалым Виталь Бразил 1920 жылдары мюсурандардың ботроптық уға қарсы иммунитетін зерттеді. Мюсурандардың қорегі азаюына байланысты саны азайып, көптеген жерлерде кездеспейтін болды.