Кіріспе

Austrelaps туысы – Австралия құрлығының салыстырмалы түрде құнарлы, қоңыржай климатты, оңтүстік және шығыс бөлігінде табиғи ортасында кездесетін улы елапид жыландарының туысы. Қазіргі таңда үш түрі анықталған, ешқандай түршесі жоқ. Олар көбінесе мысбас немесе австралиялық мысбас деп аталады. Олар американдық мысбас, Agkistrodon contortrix-ке жақын туыс емес.

Сипаттама

Австралияда мысқұйрықтардың үш түрі бар: кішкентай мысқұйрық, таулы мысқұйрық және жазық мысқұйрық. Кішкентай мысқұйрық ұзын болып келеді және Оңтүстік Австралия мен Кенгуру аралында тіршілік етеді. Таулы мысқұйрық ұзындығында болып, Виктория мен Жаңа Оңтүстік Уэльстің альпілік аймақтарында мекендейді. Жазық мысқұйрықтың ұзындығы жетеді және Викторияның оңтүстігінен Тасманияға дейін таралған. Олардың түсі әр түрлі болады, мысқырыл қоңырдан сары, қызғылт, сұр, тіпті қараға дейін, жеке дарабасына байланысты. Көптеген жағдайларда, олардың атауына себеп болған мыс түсті басы байқалмайды. Кейбір дарабастардың басының артында көзге көрінетін белгілері де болуы мүмкін. Бұл түрлердің үлкен айырмашылығынан кейін ғана, 20 ғасырдың екінші жартысында үш түрлі екені анықталды. Удың заластық деңгейі, кемінде жазық мысқұйрық үшін, тері астына 0,5 мг/кг мөлшерінде өлшенген.

Жалпы атаулар

Көпте қолданылатын атаулары: мысбас, алмас жылан, керемет жылан, төмендік жылан, таулық жылан.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Мысқұйрықтар салқын климатқа жақсы бейімделген; көптеген жорғалаушылар қысқы ұйқыға кеткеннен кейін де олар белсенді болып қалады және қыс аяқталған соң ең бірінші болып аң аулауға кіріседі. Олардың табиғаты суға жақын жерлерді ұнатады. Басқа аймақтарда олар көптеп кездеспесе де, қолайлы жағдай болған жерлерде көп санына топласады.

Мінез-құлық

Мысқұйрықтар жылдың көп бөлігінде күндіз белсенді, бірақ ыстық ауа райында түнгі аң аулауға көшеді.

Диета

Мысбас жыландары суда өте жақсы сезінеді; олар жақсы жүзеді және көбінесе бунақтарды аулайды. Олар - бағалы ет жейтін жануарлар және қолайлы өлшемдегі кез келген жемді, тіпті өз балаларын да жейді, бірақ негізгі тамақ - бақалар. Бақалар көп кездесетін жерде мысбас жыландары да көп болады, ал басқа жыландар көбінесе сирек кездеседі.

Өсіру

Көктемде көбейіп, аналықтары жаздың соңында шамамен 14 тірі бала туады, олардың әрқайсысы шамамен ... см (ұзындығы).

Уыт

Барлық элапидтер сияқты (Elapidae туысына жататын), Австралияның мысбас жыландарының жақ сүйегінің алдыңғы бөлігінде қуыс, бекітілген тістері болады. Олар табиғатынан ұялшақ және жабырқақ, қашып құтылу мүмкін болса, төбелесуден гөрі қашуға бейім. Олардың уы Австралия стандарттары бойынша орташа деңгейдегі уы болып саналады (миллиграммға шаққанда Үнді кобрасының уымен бірдей). Дегенмен, олар көп мөлшерде у береді, ал емделмеген мысбас жылан шаққан жағдай сау ересек адамның өліміне әкелуі мүмкін. Мысбас жыланына арналған ерекше уға қарсы сарысу жоқ, бірақ жолбарыс жыланының уға қарсы сарысуы тиімді.

Түрлер

СуретТүрлерАвторыЖалпы атауыГеографиялық ареалA. labialis (Jan, 1859)пигмейлік мысқұртАвстралия (Оңтүстік Австралия)A. ramsayi (Krefft, 1864)таулық мысқұртАвстралия (Жаңа Оңтүстік Уэльс, Виктория)A. superbus (Günther, 1858)жайлаулық мысқұртАвстралия (Жаңа Оңтүстік Уэльс, Оңтүстік Австралия, Тасмания, Виктория)