Вудсайд тарихы: Батпақтар мен шабытты далалардың ауылы

Кіріспе

Вудсайд Куинс қауымдық округінің 2-ауданында орналасқан және оның пошта индексі 11377.

Алғашқы жылдар

Англия мен Нидерландыдан келген қоныс аударушылардың келгенінен кейін екі ғасыр бойы Вудсайд ауылы орналасатын аймақ сиреп қалған. Жері құнарлы болғанымен, ылғалды да еді. Жергілікті американдықтар оны "жаман сулар" деп атаса, ал алғашқы еуропалық қоныс аударушылар "батпақтар, лайлы жазықтар мен сортаңдар" деп білген, онда "орманды батпақтар" мен "сулы шөптерге толы ойпаздар" ағып жатқан бұлақтармен суарылатын. XIX ғасырда құрғатылғанға дейін, осы ылғалды ормандардың біріне, оның ішінде мекендеген жыртқыштардың құрметіне "Құсқыр батпағы" деген ат қойылды. Бұл батпақ қоныс аударушылардың малдарының, тіпті өздерінің қауіпсіздігі үшін қорқыныш білген жалғыз жері емес еді. Вудсайдтағы ең көне орындардың бірі капитан Брайан Ньютонның жеріндегі "Қыңғырқылдақ жылан бұлағы" деп аталды. Вудсайдты 18 ғасырдың басында фермерлер қоныстанды. Уақыт өте келе, олар жерді табысты өңдеудің жолын үйренді. Шалғынды шөптер мал жаюға қолайлы болды, ал айналасындағы құрғақ жерлерде дәнді дақылдар, жеміс-жидектер мен көкөністер өсірілді. XVIII ғасырдың ортасына қарай, аймақтың фермерлері батпақтардың бір бөлігін құрғатып, орманды кесіп, егістік жерді кеңейтіп, табиғи жыртқыштарды жойды. Ауыл шаруашылығы өнімдері Нью-Йорк қаласында сатылымға түсті, ал XIX ғасырдың басында бұл аймақ "фермерлердің байлығымен және әдемі виллаларымен" көзге түсе бастады. Сол кездегі бір байқаушы Вудсайдтың "таза ауа райы мен ғажайып көрінісін" жоғары бағалады. 19 ғасырда бұл аймақ Ньютаун қаласының (қазіргі Элмхерст) құрамына кірді. Іргелес Винфилд аумағы көбінесе Вудсайдты қызметкерлікпен қамтамасыз ететін пошта бөліміне қосылды, нәтижесінде Винфилд Вудсайдтан ерекшеленетін өзіндік ерекшелігін жоғалтты. Вудсайдқа айналатын жердің табиғаты туралы бір идеяні, ежелгі орталық нысан – үлкен каштан ағашының сипаттамаларынан көруге болады. Ағаш жүздеген жылдар бойы өмір сүрді, бірақ XIX ғасырдың соңында құлап түсті. Ол үш топырақты жолдың қиылысына жақын жердегі биік жерде тұрды және "диаметрі шамамен 8 немесе 10 фут" болды, айналымы шамамен 30 футқа жететін. Оның үлкендігі мен орталық орналасуы оны табиғи кездесу орнына, қоғамдық хабарламаларды жарнамалауға және Революциялық соғыс кезінде маңызды стратегиялық нүктеге айналдырды. Лонг-Айленд теміржолының Хантерс-Пойнттан үш шақырымдай қашықтықта орналасқандығы оны жаңа қала маңындағы қауым үшін өте қолайлы орынға айналдырды. 1874 жылы New York Times газеті Вудсайдты былай сипаттады: Вудсайдта қазір 100 үй салынған, көбінесе вилла-коттедж стилінде, және күніне отыз пойыз стансада тоқтап тұрады, Хантерс-Пойнт және Джеймс Слип паромдары арқылы қаланың төменгі бөлігіне жететін жол 45 минуттан кем. Вудсайд еңіс жерде орналасқан, жақсы биіктікте және әдемі, бірақ әртүрлі емес пейзажға ие. Жақын маңайда жеміс ағаштары көптеп өседі.

For two centuries following the arrival of settlers from England and the Netherlands, the area where the village of Woodside would be established was sparsely populated. The land was fertile, but also wet. Its Native American inhabitants called it a place of "bad waters", and it was known to early European settlers as a place of "marshes, muddy flats and bogs", where "wooded swamps" and "flaggy pools" were fed by flowing springs." Until drained in the nineteenth century, one of these wet woodlands was called Wolf Swamp after the predators that infested it. This swamp was not the only place where settlers might fear for the safety of their livestock, and even themselves. One of the oldest recorded locations in Woodside was called Rattlesnake Spring on the property of a Captain Bryan Newton. Woodside was settled by farmers in the early 18th century. In time, inhabitants learned how to farm the land profitably. The marsh grasses proved to be good for grazing and grains, fruits, and vegetables could be grown on the surrounding dry land. By the middle of the 18th century, the area's farmers had drained some of its marshes and cut back some of its woods to expand its arable land and eliminate natural predators. Agricultural produce found markets in New York City, and at the beginning of the 19th century the area came to be "abundantly conspicuous in the wealth of the farmers and in the beauty of the villas." Another observer of this time praised Woodside's "pure atmosphere and delightful scenery." In the 19th century, the area was part of the Town of Newtown (now Elmhurst). The adjacent area of Winfield was largely incorporated into the post office serving Woodside and as a consequence Winfield lost much of its identity distinct from Woodside. Some idea of the bucolic nature of the place that would become Woodside can be seen in descriptions of an ancient central landmark, a great chestnut tree. The tree was hundreds of years old when it finally came down in the last decade of the 19th century. It stood on high ground near a junction of three dirt roads and "was of great diameter, some 8 or 10 feet"—perhaps 30 feet in circumference. Its size and central location made it a natural meeting place, its surface one on which to tack public notices, and a strategic point of considerable military significance during the Revolutionary War. The neighborhood's location about three miles from Hunter's Point on the Long Island Rail Road line made it an ideal location for a new suburban community. In 1874, the New York Times described Woodside:

At Woodside there are now 100 houses erected, chiefly of the villa cottage order, and thirty trains daily stop at the station, making it, via the Hunter's Point and James Slip Ferry, less than forty five minutes from the lower part of the city. Woodside is located on sloping ground, having a good elevation, and pleasing, though not very diversified scenery. There is an abundance of good fruit trees in the vicinity

Ауыл шаруашылығы

XIX ғасырдың ортасына қарай суды бұру және ауыл шаруашылығының жақсартылған тәсілдері Вудсайдтың егістік жерлерінің үлесін жалпы аумағының үштен екісіне дейін көбейтті. Фермерлер қалалық базарларға әкелген жеміс-жидектер мен көкөністерге гүлдер мен сүт өнімдері де қосылды. 1860 жылы жергілікті тұрғын Джон К. Джексон басқарған компания Флашинг пен Хантерс-Пойнттағы паром арасында қиыршық таспен төселген ақылы жол салды. Бұл Планк жолы кейінгі XIX ғасырдағы құрылыс жұмыстары кезінде жойылды, бірақ Солтүстік бульвары Джексон даңғылының бойымен шамамен сол бағытта өтеді.

Тұрғын үй кешендері

[[Файл:HillsideManorHouseAtWoodside.jpg|thumb|left|Ширеңсіз түсті, 1870 жылдардағы Хиллсайд елінің суреті. Вудсайдтағы Ұлы каштан ағашынан көп алыс емес биік жерде орналасқан бұл үй, Фредерик Лоу Олмстед жобалаған бақтары бар тоғыз акр жерді алып жатқан. Неміс иммигранты, Нью-Йорк саудагері, қаржыгер және қайырымдылық ісінің қолдаушысы Луис Виндмюллерге тиесілі болған бұл елік Вудсайдта даму үшін сатылған соңғы иеліктердің бірі болды. 1936 жылы қала мүліктің көп бөлігін Виндмюллер паркі деп аталатын парк құру үшін сатып алды, ал 1942 жылы мұрагерлер қалған бөлігін бақша үйлерін салу үшін құрылысшыға сатты. Квинстің басқа аймақтарындағы бай саудагерлердің ішінде Келли мен Бадди де жылдың жылы айларында тұру үшін ауылдық елік ретінде пайдалануға егістік жер сатып алды. Ұзақ өтпей Келлидің досы Уильям Шрёдер де Сакетттердің жерінен сол мақсатта тағы бір учаске сатып алды. Келли сияқты, ол да Германиядан эмиграция жасаған отбасынан шыққан және Келли сияқты Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында саудагер болып байлыққа ие болды. Алайда Келлиден айырмашылығы, ол солтүстікке көшпеді, жазғы демалыс үшін пайдалану үшін елікті сақтап қалды. Біраз уақыттан кейін ол 1849 жылы қайтыс болған Томас Камберсон отбасына тиесілі ферманы сатып алды. Ол бұл жер туралы Шрёдер немесе, көбінесе, Келли арқылы білген болуы мүмкін. Виндмюллер Келли, Шрёдер және Суссдорфтан жас ұрпақ өкілі болды. Ол 1848 жылғы төңкерістерден кейін Нью-Йоркқа эмиграция жасады. 18 жасында және қаражаты жоқ күйде ол комиссиялық агент ретінде табысқа жетіп, Германиядан және басқа Еуропа елдерінен АҚШ-тағы клиенттеріне тауар жеткізді. 1867 жылы ол Суссдорфтың жеріне іргелес жерді сатып алуға жеткілікті ақша жинады. Бұл жер бұрын Моррелл отбасына тиесілі болған, бірақ оны спекулянт Антони Дж. Д. Меке сатып алып, Меке банкрот болған кезде Виндмюллерге қол жетімді болды.

Тұрғын үй құрылысы

баспалдақ қолтаңбасы 1899 жылы жарық көрген кітаптан алынған аймақтың суреті. Бұл сурет "Винфилдтегі шабындық көрініс, Лонг-Айленд қаласынан Флашингке баратын жолда" деп аталады. 1854 жылы негісталған Винфилд – шығыс Вудсайдтың бір бөлігі. Ауданның батыс жағында "өзін-өзі өлтірушілердің жұмағы" деп аталатын жер орналасқан. Суретте Вудсайд 19 ғасырдың соңына дейін өзінің ауылдық сипатын сақтап қалғаны көрінеді. Фермалар орынды ауылдық иеліктерге бергендей, ауылдық иеліктер де тұрғын үйлер салуға жол берді, себебі 1850 жылдан кейін жер шағын учаскелерге бөлініп, бір отбасылық үйлер салынды. Бұл өзгеріске көбінесе көлік құралдарының жақсаруы себеп болды. 1854 жылы аймаққа алғашқы бумен жүретін жолаушылар пойызы келді. Сол жылы Лонг-Айленд қаласынан Флашингке қатынайтын Флашинг темір жолының жолаушылар станциясы болашақ Вудсайд ауылының оңтүстік шебіне жақын ашылды. Бұл жол Хантерс-Пойнт паром арқылы Нью-Йорк қаласына және атпен жүретін автобус арқылы Бруклинге қатынауға мүмкіндік берді. 1861 жылы тағы бір желі ашылды, ол жақын арада Вудсайд ауылының аумағынан өтті. Бұл Ханттерс-Пойнт пен Ямайка арасында жүретін Лонг-Айленд темір жолының бір бөлігі болды, ол бұрын Бруклиннен Уильямсбургтегі паромға дейін өткен желіні алмастырды. 1869 жылы тағы бір желі, Флашинг және Норт-Сайд темір жолы, Вудсайд арқылы сол бағытпен өтті. Ал көп ұзамай, 1874 жылы қысқа тармақ – Флашинг және Вудсайд темір жолы ауылда станциясын ашты. Бұл темір жол желісінің салынуы темір жол станцияларының жанындағы жерлерді жұмысшы отбасыларына арналған үйлер салу үшін шағын учаскелерге бөлуге тікелей себеп болды. Вудсайд Квинс фермалық жерінен өскен алғашқы қауым емес еді. 1850 жылдардың соңына дейін Вудхейвен, Астория, Маспет, Корона, Хантерс-Пойнт және Винфилд жер спекулянттарын қызықтырды. Алайда Вудсайдтың құрылысшылары жұмысшы отбасыларына арналған шағын үйлер салу үшін жерді алғашқы болып учаскелерге бөлді. Осылайша олар сатып алушыларды тарту үшін жаңа сату әдістерін алғаш рет қолданды. Сондай-ақ, олар жердің нақты немесе жорамалданатын артықшылықтарын атап көрсететін атауды алғаш рет қолданды. 19 ғасырдың соңындағы бір автор "Вудсайд" осы жердің спекулянттары құрған қауымға лайықты атау екенін айтты. Ол кейінірек құрылған басқа атаулардың "ешқандай мағынасы жоқ, тарихи немесе басқа да мағынасы жоқ, және мектеп оқушылары романтикалық түрде айту үшін таңдағандай" екенін мәлімдеді.

thumb|A photograph of the area from a book published in 1899. This photograph is entitled "Pastoral scene at Winfield, on the road from Long Island City to Flushing." Founded in 1854, Winfield is a neighborhood in eastern Woodside. The place known as "suicide's paradise" lay on the west side of the neighborhood. The photo shows that Woodside retained some portion of its rural character even at the end of the 19th century. As farms gave way to country estates, so country estates would, in turn, give way to residential development, as, in the decades after 1850, the land was broken into small lots for construction of single family houses. As before, this new shift was brought about largely by improvement in transportation resources. In 1854, the first steam powered passenger rail service came to the area. In that year a passenger depot of the Flushing Railroad from Long Island City to Flushing opened for operation near the southern boundary of what would become the village of Woodside. The line gave access to New York City via the Hunters Point Ferry and to Brooklyn via horse drawn omnibus. In 1861 a second line opened running directly through what would shortly become the village of Woodside. This was a segment of the Long Island Rail Road which operated between Hunters Point and Jamaica, replacing an earlier segment which passed through Brooklyn to the ferry dock in Williamsburg. In 1869, another line, the Flushing and North Side Railroad, traversed the same path through Woodside. And soon after, in 1874, a short spur, the Flushing and Woodside Railroad opened its station in the village. The construction of this rail service led directly to the division of property near train stations into small lots for construction of houses for working class families. The area that would become Woodside was not the first community to grow out of Queens farmland. Before the end of the 1850s Woodhaven, Astoria, Maspeth, Corona, Hunters Point, and Winfield all attracted land speculators. Woodside's developers were, however, among the first to divide properties into lots for construction of small homes for working class families. In doing so they were the first to use a set of new sales techniques to lure buyers. And they were the first to apply a name to a locale which emphasized its real or supposed virtues. A late 19th century author said "Woodside" was an appropriate name for the community these land speculators created. He maintained that others, created later, were "without the slightest significance, historic or otherwise, and of the kind apparently chosen by boarding schoolgirls to roll romantically from the tongue. ".

Бенджамин У. Хичкок

1905 жылғы пошта карточкасындағы сурет Вудсайдтағы троллейбус жолының Вудсайд және Келли даңғылдарындағы тіке бұрылысын көрсетеді. Фотограф Вудсайд көшесінде тұрып, Келли көшесіне солтүстікке қарай қарап тұр. Сол жақтағы үй – Хитчкокке тән төрт бөлмелі үй. Келли отбасы А.П. Райкермен туысқандық байланыста болған. Райкер кеден қызметкері, Джон Келлидің күйеу баласы. Келли отбасының мүшелері баспагерлер болған, ал Келлилер Вудсайдтың егістік жерлерін дамыту үшін келісімшарт жасаған агенттің – Бенджамин У. Хичкок есімді ноталар, мерзімді басылымдар мен «абоненттік кітаптарды» баспалағаны бекер емес. Хичкок жарнамаға және жаңа сату әдістеріне бейім еді. Ол аймақты зерттеп, 972 учаскеге бөліп, қаладан экскурсиялар ұйымдастырып, музыканттар шақырып, болашақ сатып алушыларға тегін тамақ берді. Алғашқы сауда 1869 жылдың 18 ақпанында өтті. Хичкок бос жерлерді 300 долларға бағалады. Ол жаңа сату әдісін қолданып, оларды бөліп-бөліп сатты. Сатып алушылар бастапқы төлем жасап, қарыз толығымен өтелгенге дейін айына 10 доллардан төлейтін. Ол әр сатудан 25% комиссия алды. Сатып алушыларды ынталандыру үшін, ол лотерея билеттерін сатты, онда таңдаулы учаскелерге бірінші кезекте ие болу мүмкіндігі сыйлық ретінде берілді. Басқа сыйлықтарға қасиеттегі бес үйдің біреуін сатып алу құқығы кірді. «Вудсайд» деген атауды ол немесе Келли берген болуы мүмкін. Келли отбасының мүшесі Джон А.Ф. Келли 1850 және 1860 жылдары жергілікті газетке жазған мақалаларында осы атауды қолданған. 1899 жылы алғашқы сатып алушылардың бірі журналиске кішкентай үйі бар учаске сатып алғанын айтты, оның ені 20 фут, тереңдігі 16 фут. Бағасы 480 доллар болды, ол 125 доллар бастапқы төлем жасап, қарыз толығымен өтелгенге дейін айына 10 доллардан төледі. Хичкок П.Т. Барнумға ұқсас, көрермендерді қызықтыруға бейім еді. Вудсайдтағы табысынан кейін ол Куинстің басқа аймақтарында да, соның ішінде Корона және Озон Парк деп атаған елді мекендерде де ұқсас жылжымайтын мүлік жарнамаларын жасады. Экономика нашарлап, бизнес төмендеген кезде ол театр ұйымдастырды, саяси іріктеуге қатысты және бірнеше сұлулық сайыстарын ұйымдастырды, соның ішінде «Сұлулық және мәдениет конгресі» атты сайысқа сын айтылды, оның жалпы әдепсіздігі мен қатысушыларды алдауына байланысты. Вудсайдтың басқа ірі жер иелері өздерінің жерлерін дамыту үшін агенттерді пайдаланғанда, А.П. Райкер ауылдың орталығында жылжымайтын мүлік кеңсесін ашты, ол өз мүлкін басқарды және басқалар үшін жылжымайтын мүлік мәмілелерін жүзеге асырды. Ол жергілікті бизнеске де серіктес болды: 1876 жылы азық-түлік дүкеніне, ал 1878 жылы 100 жұмысшы жұмыс істейтін жеміс-көкөніс консервілеу кәсіпорнына. Хичкоктың үлгісімен Вудсайдтағы дамытушылар аздап сәнді болғанымен, олар да сәттілікке жетті. 1863 жылы Джон Меке Вудсайдтың солтүстік бөлігіне айналатын жерде бір жарым ғасырдан астам уақыт бойы тұрған Мурс отбасынан егістік жер сатып алды. Ол жерді бөліп-бөлуді жоспарлаған, бірақ төлеуге шамасы келмей, 1867 жылы қайтыс болды. Оның мұрагерлері мүлікті екі ұста – Генри Г. Шмидт пен Эмиль Канцкеге сатты, олар 1871 жылы мүлігін «Кірпіш қалаушылардың кооперативтік құрылыс бірлестігі» деп аталатын ұйымға берді. Бұл ұйым өзінің атымен сәйкес келмеген сияқты, өйткені ол Чарльз Мервег басқарған Нью-Йорк корпорациясы болды, ол өзінің қызметін «жылжымайтын мүлікпен айналысатын спекулянт» деп атады. Қалай болғанда да, Бірлестік солтүстік Вудсайдта тұрғын үйлерді салған, оны Шарлоттевилл деп атады. Кейіннен атау Шарлоттсвиллдің қалыпты жазылуына өзгертілді. 19 ғасырдың басқа да дамытушыларының арасында Чарльз Ф. Эрхардт ауылдың солтүстік бөлігіндегі учаскелерді сатқан, ал Метрополитан өмірді сақтандыру компаниясы батыс жағындағы екі мүлікті сатуға болатын учаскелерге айналдырған. Бұл және басқа жылжымайтын мүлік дамытушылары үй сатып алушыларға жер сатудан пайда тапты, бірақ Вудсайдтың тұрғын үй нарығының өсуі бірқалыпты болған жоқ, және Хичкоктың алғашқы лотереясынан 40 жыл өткен соң да ауыл толығымен үйлермен толып қалмаған. 1909 жылғы егжей-тегжейлі мүлік атласы ауылдың зерттелген учаскелерінің жартысынан да аз бөлігінде ғимараттар бар екенін көрсетеді. Шындығында, сол кездегі стандарттарға сай, Вудсайдтың кішкентай жеке үйлері кішкентай учаскелерде орналасқандықтан, Манхэттен мен жақын орналасқан Бруклиннің шағын пәтерлеріне тығын тығылып жүрген жұмысшылардың өсіп келе жатқан санына шамасы келмейтін. 1907 жылғы паникаға дейінгі жылдары және одан кейін, осы төмен кірісті отбасылардың көптеген еңбекақы алатын мүшелері өздерінің біліктілігін арттырып, жақсы жалақы алатын жұмысқа орналасқаннан кейін, пәтерлерге қарағанда жақсырақ, бірақ оларға қолжетімді баспана салуға ұмтылысты. Жылжымайтын мүлік дамытушылары бұрын Вудсайдты төмен бағалы жалдамалы тұрғын үйлерді сату үшін тым алыс және ауылдық деп есептегенімен, кейбір жағдайлар оларды осы қажеттілікті қанағаттандыруға көндірді, ауылдағы жоғары тығыздықпен салынған пәтерлерді салу арқылы.

thumb|A 1905 postcard photo showing the abrupt turn in the trolley line in Woodside at Woodside and Kelly Avenues. The photographer is standing on Woodside, looking north on Kelly. The house at left is a typical Hitchcock four room dwelling. The Kelly family was linked to A. P. Riker's by marriage. Riker, a customs officer, was John A. Kelly's son in law. Members of the Kelly family were publishers, and it may not be a coincidence that the agent with whom the Kellys contracted for development of Woodside farmland was a publisher of sheet music, periodicals, and "subscription books" named Benjamin W. Hitchcock. Hitchcock had a flair for publicity and innovative sales techniques. Once the area had been surveyed and 972 plots laid out, he organized excursions from the city, hired brass bands to play, and gave prospects free lunch. The first sales event took place on February 18, 1869. Hitchcock priced empty lots at $300. Employing an innovative sales technique, he sold them on the installment plan. Purchasers made a down payment and owed $10 a month until the note was paid off. He took a 25% commission on each sale. To entice purchasers he sold lottery tickets with first option on choice lots as one set of prizes. Other prizes included option to purchase one of five houses already built on the property. It may have been he or perhaps Kelly who gave the name "Woodside" to the area. A member of the Kelly family, John A. F. Kelly, had used it in occasional pieces he had written for a local newspaper during the 1850s and 1860s. In 1899 one of the original purchasers told a reporter than he had bought a lot with a tiny house on it, only 20' wide by 16' deep. The price was $480, and he paid $125 down and $10 a month until he'd paid off the note. Hitchcock had an instinct for spectacle akin to P. T. Barnum's. After his success with Woodside he undertook similar real estate promotions in other parts of Queens including hamlets that he dubbed Corona and Ozone Park. When the economy soured and that business declined, he ran a theater, got involved in machine politics, and sponsored some beauty contests including one, the "Congress of Beauty and Culture", which was censured for its overall sleaze and the swindling of its participants. While the other major landowners of Woodside used agents to develop their holdings, A. P. Riker set up a real estate office in the center of the village from which he managed his own property and handled real estate transactions for others. He was also a partner in local businesses: a grocery store in 1876 and, in 1878, a fruit and vegetable canning business which employed 100 workers. The developers who followed Hitchcock's lead in Woodside were less flamboyant though similarly successful. In 1863 John Mecke bought farmland from a family, the Moores, who had lived for more than a century and a half on what would become the northern part of what would become Woodside. He intended to subdivide, but became insolvent and, in 1867, died. His heirs sold the property to two carpenters, Henry G. Schmidt and Emil Cuntz, who, in 1871, deeded their property to an organization known as the Bricklayers' Cooperative Building Association. This organization seems not to have been what its name suggests since it was a New York corporation headed by Charles Merweg who gave his occupation as "speculator in real estate". In any event, the Association erected a housing development in north Woodside which it called Charlotteville. The name was later given the more common spelling of Charlottesville. Other 19th century developers included Charles F. Ehrhardt who sold lots in the northern part of the village and the Metropolitan Life Insurance Company which converted two properties on the west side into salable lots. These and other real estate developers profited from their sale of lots to home buyers, but the growth of Woodside's housing market was hardly a smooth upward trajectory and, some 40 years after Hitchcock's first lottery, the village was far from completely saturated with homes. A minutely detailed property atlas from 1909 shows buildings on considerably less than half of the village's surveyed lots. In fact, although affordable by standards of the time, Woodside's small single family houses on their small lots were too expensive for growing numbers of laborers who crowded the tenement apartments of Manhattan and nearby Brooklyn. In the years before the Panic of 1907 and again after its close, the wage earners in many of these low income families, having been able to improve their skills and obtain higher paying jobs, began pressing for construction of housing that was better than the tenements but still within their means. Although real estate developers had previously thought Woodside to be too remote and rural in character for marketing of low cost rental units, some changed circumstances convinced them to meet this need by putting up higher density apartment buildings in the village.

Басқа факторлар

[[Файл:1909АтласПлате13 Ньютаун Уорд2 Вудсайд NYPL.jpg|thumb|left|Бұл 1909 жылғы Куинс атласынан алынған парақ, ол өрт сақтандыру мақсатында қолданылған. Манхэттенге көпір және туннель байланыстарының құрылысы – 1909 жылғы Куинсборо көпірі және 1915 жылғы Стейнвей туннелі – тұрғын үйлердегі иммигрант отбасының жұмыс істейтін мүшелеріне Вудсайдта бақшалы пәтерлерді жалға алуға және орталық қалада жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Жол жүру арзан және қысқа болды, ал сағат түскісінде бес центтік сапар Таймс-скверге сегіз минутқа дейін алды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Вудсайд тұрғындары шығыста Бруклинде, солтүстікте Колледж-Пойнтта және әсіресе батыста жұмыс таба алды. Хантерс-Пойнт, Саннисайд және Батыс Куинстің басқа да аудандарында қорыту фабрикалары, пойыз станциялары, химиялық өндірістер және көптеген фабрикалар, соның ішінде әйгілі Стейнвей фортепиано фабрикасы орналасқан. 1870 жылы осы аудандар Лонг-Айленд-Ситиге біріккен кезде жұмыс орындарының саны тез өсті, сондықтан 20 ғасырдың басында қала бүкіл АҚШ-тағы ең жоғары өнеркәсіптік шоғырлануға ие екенін мақтан тұтты. Вудсайдта да жұмыс орындары болды. Ауылдың жергілікті бизнесті дамытуға ықпал ететін ең ірі зираты – Кальвари ұзақ жылдар бойы сақталды. Бұдан басқа, мұнда сыра зауыты, ірі гүл дүкені және көптеген жергілікті сауда орындары болды. 1875 жылы Булова сағат компаниясы өзінің бас кеңсесін осында орналастырды. Жақсы көлік және жұмыс орындарына қолжетімділіктен басқа, Вудсайдта көптеген басқа да жергілікті ыңғайлылықтар болды. Бұл көптеген ашық кеңістіктер, көптеген ағаштар мен орманды алқаптар, пайдалы ауа және жалпы жағымды атмосферасы бар тартымды орын болды; 1926 жылғы бір жаңалықта бұл «орман сұлулығы» деп сипатталды. 1926 жылы жарияланған бір газет мақаласында оның мектебі, P. S. 11, «Куинстегі жетекші мемлекеттік мектептердің бірі» деп аталды. Сол кездегі жақын маңдағы аудандардағыдай, діни салттар Вудсайд тұрғындарының өмірінде маңызды рөл атқарды, ал оның шіркеулері осы маңыздылықты көрсетіп, болашақ қоныс аударушыларды құшақ жара қойды. Рикердің 1852 жылғы Ньютаун картасында Ньютаун ауылы немесе Уинфилдтегі епископ, методист епископ және пресвитериан шіркеулері көрсетілген. 1854 жылы Сент-Мэри Винфилд, бүгінгі Көмекші Мария шіркеуі, алғашқы католик шіркеуі болды. Оның қауымының көп бөлігі және барлық алғашқы пасторлары неміс ұлтынан шыққан. Вудсайдтағы алғашқы шіркеу, Сент-Полс протестанттық епископальдық шіркеуі, аймақтың ең ескі және ең танымал тұрғындарының басым дінін көрсетті. Ол 1874 жылы алғашқы қоныстанғаннан бері жер иелері болған отбасылар және 19 ғасырдың ортасында көшіп келген неміс отбасылары, соның ішінде ұзақ жылдар бойы қоныстанған Рапелье, Хикс және Райкер отбасылары, сондай-ақ жаңадан келген Суссдорф, Виндмуллер және Келли отбасылары құрды. Екі жылдан кейін, жаңадан үй иелері баптист шіркеуін құрды. Алғашқы тұрғындардың бірі Джулиус Адамс Хичкоктың шағын участағының бірінен шағын үй сатып алды. Алғашында ол аяқ киім тігуші болып жұмыс істеді, кейін бұл кәсіпте табысқа жетіп, басқа да кәсіптерге кірісті. 1881 жылы ол Sanger Hall – неміс стиліндегі сыра залын, би залын және неміс әншілер қоғамы мен театрлық қойылымдар үшін орын салды. Зал өркендеген сайын ол асханалар мен тіпті боулинг алаңын да қосты. 1889 жылы тағы бір тұрғыны Хайманн залын, сыра бағын, би павильонын және асхананы салдырды. 20 ғасырдың басында кинотеатр жергілікті демалысқа қосылды.

[[File:1909AtlasPlate13 Newtown Ward2 Woodside NYPL. jpg|thumb|left|This sheet from a 1909 atlas of Queens was used for fire insurance purposes. The construction of bridge and tunnel connections to Manhattan—the Queensboro Bridge in 1909 and the Steinway Tunnel in 1915—enabled the working members of a tenement dwelling immigrant family to rent a garden apartment in Woodside while having jobs in the central city. The commute was cheap and short, and during rush hours, the five cent trip took as little as eight minutes to Times Square. In the late 19th and early 20th centuries, Woodside residents could find employment to the east in Brooklyn, to the north in College Point, and, especially, to the west. Hunters Point, Sunnyside, and other west Queens communities possessed foundries, rail yards, chemical works, and numerous factories, including the famous Steinway Piano factory. When, in 1870, these communities formed themselves into Long Island City opportunities for employment grew rapidly, so much so that by the turn of the 20th century, the city could boast that it had the highest concentration of industry in all the United States. There were jobs within Woodside as well. The village had long had the city's largest cemetery, Calvary, as a stimulus to local business. It also possessed a brewery, a major florist, and many local retail establishments. In 1875, the Bulova Watch Company established its headquarters there. Along with good transportation and access to jobs, Woodside possessed many other local amenities. It was an attractive place with plentiful open spaces, many trees and wooded areas, healthful air, and an overall pleasant ambiance; one news article in 1926 described this as "sylvan beauty", One newspaper article published in 1926 singled out its school, P. S. 11, as "one of the leading public schools in Queens." As in nearby communities of the time, religious observance played an important role in the lives of Woodside residents, and its churches both reflected this importance and signaled welcome to prospective newcomers. Riker's 1852 map of Newtown shows an Episcopal, Methodist Episcopal, and Presbyterian church in Newtown Village or Winfield. In 1854 St. Mary's Winfield, today's Blessed Virgin Mary Help of Christians, became the first Catholic parish. Much of its congregation and all its early pastors were of German nationality. The first church in Woodside proper, St. Paul's Protestant Episcopal, showed the dominant faith of the area's oldest and most prominent residents. It was established in 1874 by the families of landowners who had farmed there from its earliest settlement as well as by the estate owning Germanic families that had moved in during the middle decades of the 19th century, including the longstanding Rapelye, Hicks, and Riker families and the newly arrived Sussdorf, Windmuller, and Kelly families. Two years later, residents from among the still newer owners of small houses set up a Baptist church. One early resident, Julius Adams, bought a tiny house on one of Hitchcock's small lots. At first he earned his living as a shoemaker, and, succeeding in that business, expanded into others. In 1881 he built Sanger Hall—a German style beer hall, a dance hall, and performance space for German singing societies and theatrical entertainments—and as the Hall thrived, he added dining rooms and even a bowling alley. In 1889, another resident built Heimann's Hall, a beer garden, dancing pavilion, and dining hall. Early in the 20th century a movie theater joined the options for local leisure time activity.

21 ғасыр

ХХІ ғасырдың басында Вудсайд қаласы дамып, құрылыс жұмыстары қарқынды жүрді. Дегенмен, бұл аудан "кең даңғылдар, жасыл желекке оранған көшелер, жеке тұрғын үйлер, кішкентай пәтерлер және арасындағы алып кооперативтер" арқасында әдемі тұруға ыңғайлы орын ретінде саналды. 1880 жылы халық саны шамамен 1800 адамды, 1900 жылы 3900 адамды, 1920 жылы 15000 адамды, 1930 жылы 41000 адамды құрады. 2000 жылға қарай халық саны 90000-ға жетті.

Демография

2010 жылғы АҚШ халық санағының деректеріне сүйенсек, Вудсайдтың халқы 45 099 адамды құрады, бұл 2000 жылы саналып алынған 43 846 адамнан 1,253 адамға (2,9%) көп. Ауданның көлемі көрсетілмеген, ал халық тығыздығы ... адамды құрады.

Ауданның этникалық құрамы: 22,5% (10 140) ақ нәсілді, 1,3% (592) афроамерикалық, 0,2% (76) американдық үндістер, 39,9% (17 990) азиялық, 0,0% (5) Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 0,5% (221) басқа нәсілдерден және 2,2% (975) екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испандықтар мен латиноамерикандықтар халықтың 33,5% (15 100) құрады. Вудсайд пен Саннисайдты қамтитын 2-қауымдастық кеңесінің 2018 жылғы NYC Health қоғамдық денсаулық профилі бойынша 135 972 тұрғыны бар, олардың орташа өмір сүру ұзақтығы 85,4 жылды құрайды. Бұл көрсеткіш Нью-Йорк қаласының барлық аудандары үшін орташа есептелген 81,2 жылдан жоғары. Тұрғындардың көп бөлігі орта жастағы ересектер мен жастар: 17% - 0-17 жас аралығындағылар, 39% - 25-44 жас аралығындағылар, ал 24% - 45-64 жас аралығындағылар. Жоғары білім алушы жастар мен қарт тұрғындардың үлесі тиісінше 8% және 12% болды. 2018 жылы Вудсайд пен Саннисайд тұрғындарының шамамен 20% кедейлік шегінде өмір сүрді, бұл Куинстің 19% және Нью-Йорк қаласының 20% көрсеткіштерінен аспады. Квинстегі 8% және Нью-Йорктегі 9% жұмыссыздық деңгейімен салыстырғанда, әр жиырма тұрғынның бірі (5%) жұмыссыз болды. Пәтер төлемінің ауыртпалығы, яғни жалдау ақысын төлеуге қиналатын тұрғындардың үлесі Вудсайд пен Саннисайдта 51% құрайды, бұл аудандық және қалалық көрсеткіштермен (тиісінше 53% және 51%) шамалас. Осы есептеулерге сүйенсек, 2018 жылы Вудсайд пен Саннисайд қаланың қалған бөлігімен салыстырғанда жоғары кіріс деңгейіне ие және gentrification процесіне ұшырамаған.

Өмірбаян

Вудсайд халқының ұлттық құрамы уақыт өте келе күрт өзгерді. Оның алғашқы тұрғындары американдықтар болған, бәлкім, Меспитч тайпасынан шыққандар, олар Маспет қаласына атын берген. Неміс халқынан ирланд халқына көшудегі маңызды өзгеріс 1901 жылы болды, ол кезде Үлкен Нью-Йорк ирландтық спорт қауымдастығы Вудсайд пен оның оңтүстік көршісі Лорел Хилл арасындағы шекарада «Селтик Парк» деп аталатын ірі спорт кешенін ресми түрде ашты. Екінші маңызды өзгеріс – неміс иеліктерінің соңғы өкілі Луи Виндмюллердің қайтысы болды. Жергілікті, қалалық және ұлттық мәселелерде белгілі болған ол Вудсайдтың «үлкен дана адамы» немесе «патриархы» деп аталды. Оның мүлігі Депрессия аяқталып, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін мұрагерлерінің қолынан шықпаса да, оның өлімі Вудсайдтың ауылдық елді мекеннен қала маңындағы тұрғын ауданына айналуына көмектеседі. 1860 жылдары кең көлемде тұрғын үйлер салынуының нәтижесінде Вудсайд Куинстегі ең ірі ирланд-американдық қауымдастығына айналды. 1930 жылдардың басында аймақтың шамамен 80% -ын ирландтар құрады. 1980 жылдары және 1990 жылдардың басында Ирландиядағы нашар экономикалық жағдайларға байланысты көптеген ирландтар Нью-Йоркке көшіп келді. Осы «жаңа ирландтардың» көп бөлігі Вудсайдқа қоныстанды, ерлер құрылысшылар немесе бармендер болып жұмыс істесе, әйелдер официанттар, бала күтушілер немесе үй шаруасымен айналысты. 1999 жылы Вудсайд тұрғындары 49 елден келді және 34 түрлі тілде сөйледі. 1990 жылдардың басында көптеген азиялық-американдық отбасылар аймаққа, әсіресе 61-ші көше – Вудсайд метро станциясының шығысына қарай көшіп келді. 2000 жылы Вудсайд халқының 30% -ын азиялық-американдықтар құрады. Вудсайдта тайлық-американдықтар, корейлік-американдықтар, қытайлық-американдықтар және филиппиндық-американдықтар көптеп қоныстанған (Қорейтаун, Чайнатаун және Кіші Манилаға қараңыз), олардың әрқайсысының өз этникалық аймақтары бар. Сонымен қатар, Оңтүстік Азиялық-американдықтар, әсіресе үнділік-американдықтар, бангладештік-американдықтар, непалдық-американдықтар және пәкістандық-американдықтар, сондай-ақ доминикандық және латын американдықтары да көптеп қоныстанған. Өздігінен қалыптасқан әртүрлі тағамдары мен сусындарымен байланысты, аудан көптеген мәдени мейрамханалар мен пабтарға толы. Бұл жерде қаладағы ең танымал тай, филиппин, колумбия және эквадорлық тамақ орындары да орналасқан. Вудсайдтың әртүрлілігі көптеген фестивальдер мен көше жәрмеңкелерін өткізуге мүмкіндік береді. Бұл жерде Әулие Патрик күніне арналған шеру Манхэттендегі атақты мерекеден бұрын өткізіледі. Вудсайд жаз айларында да бірнеше шаралар ұйымдастырады, соның ішінде Тәуелсіздік күніне арналған көше жәрмеңкесі де бар.

The character of Woodside's population, in terms of national origin, has changed radically over time. Its first inhabitants were Native Americans, probably of the Mespeatches, who gave their name to the town of Maspeth. A major turning point in the transition from German to Irish occurred in 1901 when the Greater New York Irish Athletic Association formally opened a large athletic complex called Celtic Park on the border between Woodside and Laurel Hill, its neighbor to the south. A second turning point was the death of Louis Windmuller, the last of the German estate owners. Prominent in local as well as city and national affairs, he was called the "grand old man" or "patriarch" of Woodside. Although the estate did not go out of his heirs' hands until the close of the Depression and beginning of World War II, his passing nonetheless helps mark Woodside's transition from country village to suburban bedroom community. With large scale residential development in the 1860s, Woodside became the largest Irish American community in Queens. In the early 1930s, the area was approximately 80% Irish. A subsequent influx of Irish occurred during the 1980s and into the early 1990s when many Irish immigrated to New York due to poor economic conditions in Ireland. Many of these "new Irish" settled in Woodside, where the men found work as construction workers or bartenders while the women worked as waitresses, nannies or domestics. In 1999, Woodsiders came from 49 countries and spoke 34 different languages. In the early 1990s, many Asian American families moved into the area, particularly east of the 61st Street – Woodside subway station. In 2000, Woodside's population was 30% Asian American. Woodside has a large population of Thai Americans, Korean Americans, Chinese Americans and Filipino Americans (see Koreatown, Chinatown, and Little Manila), each with their own respective ethnic enclave. There are also South Asian Americans, particularly Indian Americans, Bangladeshi Americans, Nepalese Americans, and Pakistani Americans, as well as a large Dominican and Latino population. Reflecting its longtime diverse foods and drink, the neighborhood is filled with many cultural restaurants and pubs. It is also home to some of the city's most popular Thai, Filipino, Colombian, and Ecuadorian eateries. Woodside's diversity lends itself to a number of festivals and street fairs. It commemorates Saint Patrick's Day with a parade prior to the famous celebration in Manhattan. Woodside also hosts several events in the summer, including an Independence Day street fair.

Полиция және қылмыс

Вудсайд, Саннисайд және Лонг-Айленд-Ситиді Нью-Йорк полициясының 547 50-авенюде орналасқан 108-ші учаскесі патрульдейді. 108-ші учаске 2010 жылы жан басына шаққандағы қылмыс көрсеткіші бойынша 69 патрульдік аймақтың ішінде 25-ші орында болды. 2018 жылғы мәліметтер бойынша, 100 000 адамға 19 жарақатсыз шабуыл көрсеткішімен Вудсайд пен Саннисайдтың жан басына шаққандағы зорлық қылмыстарының көрсеткіші қаланың жалпы көрсеткішінен төмен. 100 000 адамға шаққанда 163 адамды құрайтын түрмеге қамау көрсеткіші де қаланың жалпы көрсеткішінен төмен.

Денсаулық

2018 жылы Вудсайд пен Саннисайдта мерзімінен бұрын туған балалар қаланың басқа аудандарына қарағанда көбірек кездеседі, бірақ жасөспірім аналардың тууы сирек. Вудсайд пен Саннисайдта 1000 тірі туылған баланың 90-ы мерзімінен бұрын туған (қала бойынша 1000 туылған баланың 87-сімен салыстырғанда), ал 1000 тірі туылған баланың 14,9-ы жасөспірім аналардан туған (қала бойынша 1000 туылған баланың 19,3-імен салыстырғанда).

Пошталық кеңсе және пошталық индексі

Вудсайд 11377 пошта индексімен қамтылған. АҚШ пошта қызметі Вудсайд пошта бөлімін 39-25 61-ші көшеде орналастырған.

Құрылыстар

Нью-Йорк қаласының басқа аудандарындағыдай, ғасырлар бойғы қарбалас өзгерістер ескі ескерткіштерді толығымен жойған жоқ. Вудсайд ішінде Лонг-Айленд темір жолының (1869 жылы салынған) екі қабатты станциясы және IRT Флашинг желісі (1917 жылы салынған) сақталған және 1999 жылы жаңартылған. Солтүстік бульвары мен 51-ші көшедегі троллейбус депосы Tower Square сауда орталығы ретінде сақталған. Нью-Йорк және Куинс теміржол компаниясы депоны 1896 жылы салған. LIRR/IRT станциялары сияқты көлік торабы болған, бұл Куинстегі ең ірі депо еді. Вудсайдте сонымен қатар ежелгі ағаш бар, ол үлкен каштан емес (бұл ағаш 19 ғасырдың соңында жойылған), бірақ 150 мен 300 жыл аралығындағы үлкен мыс шетнесі. Куинс тарихи қоғамының мұрағатындағы құжаттар оның Революциялық соғыс кезінде отырғызылған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Вудсайдтың ең көне тарихи ескерткіштерінің бірі – оның зираттары. Кальвари зираты 1845 жылы Манхэттендегі Сент-Патрик соборының қамқорларымен католиктерді жерлеу үшін құрылған, кейіннен үш бөлім қосылып, Жаңа Кальвари кеңейтілген. Кальвари мен Жаңа Кальвариде үш миллионнан астам жерлеу орны бар. 54-ші көшеде, 31-ші және 32-ші даңғылдар арасында орналасқан Мур-Джексон зираты Кальвариден әлдеқайда ескі және кішкентай. 1733 жылы құрылған, ол Нью-Йорктегі ең көне зираттардың бірі. Қазір тек он бес қабір көрінеді, ең ертесі 1769 жылмен дауланған. Сол жақтағы сурет Булова корпорациясының Вудсайдтағы кеңсесі. Булова корпорациясының кеңсесі 278-ші тас жолының бойындағы солтүстік Вудсайдта орналасқан. Бас кеңсе 1875 жылы ашылған. Сонымен қатар, Винфилд реформаланған шіркеуі Вудсайдта орналасқан.