Рузвельт аралы: Нью-Йорк қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Рузвельт аралы – Нью-Йорк қаласының Ист-Ривердегі аралы, Манхэттен ауданында орналасқан. Ол батысында Манхэттен аралымен, ал шығысында Лонг-Айлендтегі Куинс ауданымен шектеседі. Аралдың ұзындығы шамамен 3 шақырым, ауданы – 4 шаршы километр, ал 2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша 11 722 адам тұрады. Ол негізінен екі тұрғын үй ауданынан тұрады: Норттаун және Сауттаун. Рузвельт аралы қаланың меншігінде, бірақ 1969 жылы 99 жылға Нью-Йорк штатының қалалық даму корпорациясына (UDC) жалға берілді. Аралды Ленапе тайпасы Minnehanonck деп атаған, ал голландтар Varken Eylandt деп білген. "Eylandt" – бұл ерте заманғы голланд тіліндегі "арал" сөзінің жазылуы, ал қазіргі голланд тілінде "арал" сөзі "eiland" деп аталады. Әртүрлі дереккөздерде әріптеме сәл өзгеше болуы мүмкін. Аралдың оңтүстік ұшы Манхэттен аралындағы 47-ші көшеге, ал солтүстік ұшы 86-шы көшеге қарап жатыр. Арал 18 ғасырға дейін басқаша болған.

Island and neighborhood in New York City

Roosevelt Island is an island in New York City's East River, within the borough of Manhattan. It lies between Manhattan Island to the west, and the borough of Queens, on Long Island, to the east. It is about 2 mile (3 km) long, with an area of , and had a population of 11,722 as of the 2020 United States Census. It consists of two largely residential communities: Northtown and Southtown. Roosevelt Island is owned by the city but was leased to the New York State Urban Development Corporation (UDC) for 99 years in 1969. The island was called Minnehanonck by the Lenape and Varken EylandtEfn|name=varken eiland|"Eylandt" is the early modern Dutch spelling; the word for "island" in 21st century Dutch is eiland. In addition, different sources give slightly different spellings. The island's southern tip faces 47th Street on Manhattan Island, while its northern tip faces 86th Street on Manhattan Island. The island was prior to the 18th century

The island is one of the southernmost locations in New York City where Fordham gneiss, a type of bedrock commonly found beneath the South Bronx, can be seen above ground. The gneiss outcropping was surrounded by dolomite, which was worn down by East River currents, creating the current island. The layer of bedrock is shallow and is covered by glacial till, and a 2012 study found no evidence of ponds or streams on the island. Since the 19th century, the island's natural topography has been modified drastically, and fill has been added to Roosevelt Island to increase its area. An ancient fault line, known as Cameron's Line, runs within the East River between Roosevelt Island and Queens. Roosevelt Island's street layout is based on a master plan designed in 1969 by the architects Philip Johnson and John Burgee. Main Street runs the length of the island, splitting into a loop around Southtown; Main Street, along with the island's parks, was intended to be a communal area for the island's various ethnic groups and socioeconomic classes. In particular, the area was the homeland of the Mareckawick, a group of Lenape Native Americans, who called it Minnehanonck. However, the island likely did not have any Lenape settlements because of the lack of freshwater. There is little evidence of Native American activities on the island from before the Archaic period (which ended around 1000 BCE).

Арал – Нью-Йорк қаласының Оңтүстік Бронкстың астында жиі кездесетін Фордхам гнейсінің жер бетінен көрінетін ең оңтүстік орналасқан жерлерінің бірі. Гнейс шығындысы доломитпен қоршалған, ол Ист-Ривер ағысымен тозып, қазіргі аралды құрады. Жазық тастың қабаты бетіне жақын және мұздық шөгінділермен жабылған. 2012 жылғы зерттеуде аралда көлдер мен өзендердің болмауы анықталды. 19 ғасырдан бері аралдың табиғи топографиясы күрт өзгерді, және ауданын ұлғайту үшін Рузвельт аралына топырақ толтырылды. Камерон сызығы деп аталатын ежелгі жарық сызығы Ист-Ривер арқылы Рузвельт аралы мен Куинс аралынан өтеді. Рузвельт аралының көшелер жүйесі 1969 жылы архитекторлар Филип Джонсон мен Джон Берги жасаған бас жоспарға негізделген. Басты көше аралдың бойымен созылып, Сауттаун айналасында шеңберге айналады. Басты көше, аралдың саябақтарымен бірге, аралдың әртүрлі этникалық топтары мен әлеуметтік-экономикалық топтары үшін ортақ кеңістік болуы тиіс еді. Атап айтқанда, бұл аймақ Марекавиктің отаны болды – Ленапе тайпасының бір тобы, олар оны Minnehanonck деп атады. Алайда, аралда тұщы судың жетіспеуіне байланысты Ленапе тайпасының тұрақты қоныстары болмаған болуы мүмкін. Архаикалық кезеңге (шамамен б.з.д. 1000 жылы аяқталған) дейінгі аралдағы жергілікті халықтың қызметіне қатысты мәліметтер өте аз.

Голландиялық отарлау

17 ғасырда Еуропалық жаңа Нидерландты колониялаудан кейін аралдың кімге тиесілі екендігі туралы даулар болды. Бірнеше дереккөздерге сәйкес, голланд губернаторы Вутер ван Твиллер 1637 жылы аралды ленапе тайпасынан сатып алған. 1988 жылғы зерттеуде Ван Твиллердің келісімі қазіргі Рэндаллз және Уордс аралдарына, солтүстікке қарай, қатысты екені анықталды. Дегенмен, Рузвельт аралы ерте заманауи голланд тілінде Варкен[с] немесе Веркенс Эйландт деп аталды. 1639 жылы Ян Классен Алтерастың Хог аралында шаруашылық жүргізгені белгілі болды. Деректерде Альтерастың 1642 жылға қарай аралды жақсартуға кіріскені айтылады, бірақ осы жұмыстың мәні белгісіз. Жаңа Нидерландтың бас директоры Питер Стьювесант 1642 жылы аралды өз бақылауына алды. Мэннинг аралдың оңтүстік жағында сарай салдырып, онда қонақтарға ром пуншы ұсынды. 1676 жылы арал Мэннингтің келіні Мэриге берілді. Мэри Роберт Блэкуэллге тұрмысқа шықты, ол аралдың жаңа иесі атанды және арал оның атымен атала бастады. 1780 жылдардың ортасына қарай аралда екі үй, жеміс бақтары, сидр диірмені және басқа да шаруашылық құрылыстары болды. Бір дереккөздің мәліметінше, Белл сату шартын орындамаған. 1828 жылдың 19 шілдесінде аралдың меншігі тағы 16 жыл бойы шешілмей қалды, ал Беллдің жесірі қалаға сотқа шағымданып, талас ашты. 19 ғасырда аралда бірнеше аурухана мен түрме орналасқан. 1838 жылы аралда жүздеген тұтқын болды, ал қызметкерлердің саны 24 адамды құрады (күзетшілік міндетіне тағайындалмағандарды қоса есептегенде). Жергілікті тастан, Фордхам гнейсінен салынған екі қанаты бар аурухана бір кезде 1700 тұтқынды ұстады, бұл жобаланған сыйымдылығының екі есесіне тең еді. 1852 жылы аралда жұмыс үйі салынды, түрме ауруханасы қалалық ауруханамен (кейін Қайырымдылық ауруханасы деп аталды) алмастырылды. 1877 жылы аурухана жанында медбикелерді даярлайтын мектеп ашылды, ол елдегі осындай төртінші оқу орны болды. 19 ғасырдың соңындағы Нью-Йорк қаласының Апплтон сөздігінде Блэкуэлл аралының түрмесі "феодалдық сипатқа" ие екені айтылған. Кейбір ауруханалардың жағдайы нашарлап, аралдың беделі төмендеді. 1889 жылы аралда Жақсы Бағушының шіркеуі ашылды. Келесі жылы қала тифпен ауыратын науқастарды аралға жібере бастады. Осы он жылдық ішінде қалалық шенеуніктер қайыршылық үй мен қалалық аурухананың қирап, толып кеткенін анықтады, ал үлкен алқа әйелдер панаханасын Нью-Йорк қаласы үшін "ұят" деп жариялады. 1890 жылдардың ортасында панахана тұтқындары Уордс аралына көшірілді. 1895 жылы аралда электр стансасын салу туралы ұсыныс қабылданбады, ал келесі жылы қала аралдағы түрмелерді кеңейтуді жоспарлай бастады. 1897 жылдың басында қалалық аурухана мен қайыршылық үйдің жаңа құрылыстары басталды, ал қазан айында он бір жаңа қайыршылық үй ашылды. Сондай-ақ, аралдағы нәрестелер ауруханасына сегіз павильон қосу жоспарланған. 1899 жылы түрме ауруханасы өртеніп кетті. Ғасырдың соңында аралда 7 мекемеде 7 мың адам тұрды, және ол жай ғана "Арал" деп те аталатын. Сол кезде аралда кедейлер үйі, қалалық түрме және бірнеше аурухана орналасқан. Қалалық шенеуніктер бұған қарсы болса да, келесі жылы аралды федералды үкіметке беру және көптеген қолданыстағы құрылыстарды бұзу туралы ұсыныс жасалды; қаланың бақылаушысы да бұл жоспарға қарсы болды. 20 ғасырдың басында арал үшін жасалған басқа ұсыныстар жаңа туберкулез (тұтыну) ауруханалары, қосымша қайыршылық үйлер, электр станциясы және жалпы ауруханалар болды. 1902 жылы аралда Метрополитен ауруханасының туберкулез бөлімшесі ашылды, содан кейін келесі жылы медбикелер мектебі кеңейтілді. 1900 жылдардың ортасында Луисвилл курьер журналы аралды "дүниедегі ең жақсы күзетілетін түрме" деп атады, ал Нью-Йорк трибьюны аралды санитариялық жағынан нашар деп сипаттады. Қаланың бақылаушысы нашар жағдайды жеңілдету үшін жаңа аурухана салуды ұсынды. 1907 жылы аралды саябаққа айналдыру туралы ұсыныс қайтадан көтерілді. Аралдың тұтқындары қала үшін төсек, щетка және киім сияқты тауарларды жасады, ал Рассел Сейдж қоры 1907 жылы аралда қысқа мерзімді патология институтын құрды. Блэкуэлл аралын кесіп өтетін Куинсборо көпірі 1909 жылы ашылды, бірақ ол 1910 жылдардың соңына дейін аралға тікелей кіру мүмкіндігін ұсынбады, және аралда католик шіркеуі салынды. Қалалық түзету комиссары Кэтрин Дэвис 1915 жылы аралда түрме ауруханасын салу жоспарларын жариялады; сол кезде аралда бос жер өте аз болды. 1910 жылдарға қарай арал түрмесінен жылына жиырма бес мың тұтқын өтіп жатты, ал қала әкімі Уильям Джей Гейнор түрмені жабуды ұсынды. Түрмені Харт аралына көшіру туралы ұсыныстар да болды, бұл Блэкуэлл аралын ауруханалар мен қайырымдылық мекемелері үшін босататын еді. 1914 жылғы есепте қаланың орынбасар түзету комиссары арал түрмесін "шошқаларға да жарамсыз" деп атады, сондай-ақ санитариялық жағдайдың нашарлығы мен тығыздығын сынады, ал үлкен алқаның тергеуі сол жылы түрме нашар басқарылғанын анықтады. Блэкуэлл аралының түрмесі аралдың басқа да мекемелерінің беделіне кері әсер етіп, аралдың атауын өзгерту мәселесі талқыланды. 1910 жылдардың ортасында әйелдер түрмесінде реформалар жүргізілді, ал кейбір тұтқындар аралдан басқа түрмелерге жіберілді. Берд С. Колер 1918 жылы қаланың әлеуметтік қамтамасыздану комиссары болғаннан кейін аралдағы ғимараттарды жөндеуге бұйрық берді.

There are disputes over who owned the island after the European colonization of New Netherland in the 17th century. According to several sources, Dutch Governor Wouter van Twiller was said to have purchased the island from the Lenape in 1637. A study from 1988 found that Van Twiller's deed referred to what is now Randalls and Wards Islands further north, In any case, Roosevelt Island was known in early modern Dutch as Varcken[s], or Verckens Eylandt,

By 1639, Jan Claessen Alteras was known to have farmed Hog Island. Reports indicate that Alteras had made improvements to the island by 1642, though the nature of the work is not known. New Netherland director general Peter Stuyvesant took over the island in 1642. Manning had a mansion near the island's southern tip, where he served rum punch to visitors. The island was then conveyed to Manning's stepdaughter Mary in 1676 Mary was married to Robert Blackwell, who became the island's new owner and namesake. By the mid 1780s, the island included two houses, orchards, a cider mill, and other farm structures. One source indicated that Bell never fulfilled the terms of the sale. on July 19, 1828. Ownership of the island remained unresolved for another 16 years while Bell's widow sued the city. Through the 19th century, the island housed several hospitals and a prison. The island's prison population already numbered in the hundreds by 1838, whereas there were only 24 staff members (including those not assigned to guard duties). The asylum, with two wings made of locally quarried Fordham gneiss, at one point held 1,700 inmates, twice its designed capacity. A workhouse was built on the island in 1852, The prison hospital was replaced with City Hospital (later known as Charity Hospital), In 1877, the hospital opened a School of Nursing, the fourth such training institution in the nation. Late 19th century editions of the Appleton's Dictionary of New York described Blackwell's Island's penitentiary as having a "feudal character". Conditions in some of the hospitals declined significantly enough that the island as a whole gained a poor reputation. The Chapel of the Good Shepherd opened on the island in 1889. The next year, the city began sending typhus patients to the island. During the decade, city officials found the almshouse and City Hospital dilapidated and overcrowded, and a grand jury declared the women's asylum a "disgrace" to New York City. The asylum's inmates were transferred to Wards Island in the mid 1890s, A proposal to build a power plant on the island in 1895 was unsuccessful, and the city began planning to expand the island's prisons the next year. Work began on new structures for the City Hospital and the almshouse in early 1897, and eleven new almshouse buildings opened that October. There were also plans to add eight pavilions to the island's infants' hospital. The prison's hospital burned down in 1899. At the end of the century, the island housed 7,000 people across seven institutions. and it was also known as simply "The Island". At the time, the island contained a poorhouse, the city jail, and several hospitals. although city officials opposed it. The following year, there was a proposal to turn the island over to the federal government and raze many of the existing structures; the city's controller was also against this plan. Other proposals for the island in the first decade of the 20th century included new tuberculosis (consumptive) hospitals, additional almshouses, an electric power plant, and general hospitals. A tuberculosis ward at Metropolitan Hospital opened on the island in 1902, followed by an expanded nurses' school the next year. By the mid 1900s, the Louisville Courier Journal called the island "the world's best guarded prison", and the New York Tribune described the island as unsanitary. The city's controller recommended the construction of a new hospital to alleviate the poor conditions. A proposal to convert the island into a park resurfaced in 1907. The island's prisoners manufactured goods for the city, such as beds, brushes, and clothes, and the Russell Sage Foundation set up a short lived pathology institute on the island in 1907. The Queensboro Bridge, crossing Blackwell's Island, opened in 1909, but it did not provide direct access to the island until the late 1910s. and a Catholic chapel was developed on the island. City corrections commissioner Katharine Davis announced plans to construct a prison hospital on the island in 1915; there was very little vacant land on the island by then. By the 1910s, twenty five thousand prisoners passed through the island's jail annually, and Mayor William Jay Gaynor proposed shutting the jail. There were also proposals to move the penitentiary to Hart Island, freeing up Blackwell's Island for hospitals and charitable institutions. The city's deputy correction correctioner called the island's penitentiary "unfit for pigs" in a 1914 report criticizing the unsanitary and overcrowded conditions, and a grand jury investigation the same year found that the jail was severely mismanaged. Blackwell's Island Penitentiary was negatively affecting the reputation of the island's other facilities, to the point where a renaming of the island was under discussion. The women's penitentiary underwent reforms during the mid 1910s, and some prisoners were sent off the island to other jails. Bird S. Coler ordered that the island's buildings be refurbished after he became the city's public welfare commissioner in 1918.

1920-шы және 1930-шы жылдар

1921 жылы қала сотталуды күтіп тұрған әйелдерді ұстау үшін Блэкуэлл түрмесін пайдалана бастады. Аралдағы түрме ауруханасы қызметкерлердің жетіспеушілігінен зардап шекті, ал түрме «Нью-Йорк қаласының абыройсыз жері» деп сипатталды. Сәуір айында Нью-Йорк қаласының әкімшілік кеңесі Блэкуэлл аралын Әл-ауқат аралы деп атады. Әкімшілік кеңесінің мүшелері жаңа атау аралдың беделін жақсартады деп үміттенді. 1924 жылы штаттық түрме комиссиясы аралды саябаққа айналдыруды ұсынды, ал қала Әл-ауқат аралындағы тұтқындарды солтүстікке қарай Райкерс аралындағы жаңа түрме кешеніне көшіруді жоспарлады. Сол кезде Әл-ауқат аралы түрмесінде су жүргізу жүйесі болмады, тышқандар көбейді және өрт қаупі жоғары болды. Түрме ауруханасы тым толы болғандықтан, науқастар өздерінің камераларында емделуге мәжбүр болды. Түрме қызметкерлерінің жалақысы төмен болды және түрмеге ешқандай күтім жасалмады. 1925 жылы аралда ғибадатхана, ал 1926 жылы синагог ашылды. 1920 жылдары қалалық әкімшілік аралдағы Онкология институтын кеңейтті. Штаттық түзеу департаменті 1930 жылдардың басында аралды «қазіргі қолданылу мақсатына мүлдем жарамсыз» деп сипаттады. 1933 жылы бағалау кеңесі аралды қайта құруға мүмкіндік беру үшін аумақты қайта жоспарлады. Сол кезде билік өкілдері аралда балалар ауруханасы мен медбикелер жатақханасын салуды жоспарлап отырды. Қалалық түрме комиссары Остин МакКормик 1934 жылы бірнеше көтерілістен кейін аралдағы түрмеде реформалар жүргізді. Ол кезде ескі кедейлер үйі (қалалық үй) тым толы болғандықтан, науқастар Ақыл аурулар ауруханасының тастап кетілген бөліктеріне орналастырылды. Әл-ауқат аралындағы түрмені басқа жерге көшіру жоспарланған, ал қалалық саябақтар комиссары Роберт Мозес түрме орнында қоғамдық саябақ салуды ұсынды. Қалалық комитет қалалық аурухана комиссары С.С. Голдуотердің жоспарын ұсынды, ол аралдағы ауруханалық кешенді кеңейтуді ұсынды. Райкерс аралындағы түрме кешені ашылғаннан кейін жұмысшылар Әл-ауқат аралындағы түрмені бұзды және 1936 жылдың ақпанына дейін барлық тұтқындар көшірілді. Қала 1936 жылы созылмалы аурулар ауруханасы кешенін салу жоспарларын жариялады. 1939 жылдың шілдесінде «Әл-ауқат аралы» созылмалы аурулар ауруханасы, кейіннен «Голдуотер ескерткіш ауруханасы» ашылғанда Орталық және неврологиялық аурухана жабылды. 1939 жылы сегіз ғимараттан тұратын лагерь де ашылды.

In 1921, the city began using Blackwell's Penitentiary to detain women who were awaiting trial. The island's prison hospital was severely understaffed, and the prison was described as "a disgrace to the City of New York". That April, the New York City Board of Aldermen renamed Blackwell's Island to Welfare Island. The aldermen hoped the new name would improve the island's reputation, The state's prison commission recommended converting the island to a park in 1924, and the city began planning to move Welfare Island's inmates to a new jail complex on Rikers Island further north. By then, the Welfare Island penitentiary lacked plumbing, had rat infestations, and was susceptible to fire. The prison's hospital was so overcrowded that ill inmates had to be treated in their cells. Prison staff were poorly compensated, and the prison received little to no maintenance. A chapel was dedicated on the island in 1925, followed by a synagogue in 1926. The city government also expanded the island's Cancer Institute in the 1920s. The State Department of Correction described the island in the early 1930s as "absolutely unsuitable for the purpose for which it is now used". The Board of Estimate rezoned the island in 1933 to allow redevelopment. At the time, officials were planning a children's hospital and nurses' dormitory on the island. Municipal prison commissioner Austin MacCormick reformed the island's prison in 1934 following a series of uprisings. By then, the old almshouse (the City Home) was so overcrowded that patients were being housed in abandoned portions of the Lunatic Asylum. Welfare Island's jail was scheduled to be relocated, and city parks commissioner Robert Moses proposed converting the jail site to a public park. A city committee instead recommended a plan by city hospital commissioner S. S. Goldwater, who proposed expanding the island's hospital facilities. After the Rikers Island jail complex opened, workers demolished the Welfare Island jail, and all inmates had been relocated by February 1936. The city announced plans for a chronic care hospital complex in 1936. When the Welfare Island Hospital for Chronic Diseases, later Goldwater Memorial Hospital, opened in July 1939, the Central and Neurological Hospital closed. An eight building camp also opened in 1939.

1940-1960 жылдар

1940-жылдардың ортасында кір жуу, гараж және өрт сөндіру қызметіне арналған біріктірілген ғимарат жоспары жасалды; әл-ауқат аралының солтүстік ұшындағы аурухана; медбикелерді даярлайтын мектеп; және Метрополитен ауруханасындағы созылмалы аурулар бөлімі. 1945 жылдың соңында аралда қыздарға арналған баспана ашылды. 1940-жылдардың соңында қала әкімі Уильям О'Двайер аралдағы кейбір ауруханалардың жағдайын, негізінен олардың ескілігіне байланысты "қорқынышты" деп сипаттады. Сол кезеңде әл-ауқат аралында созылмалы ауруларға арналған аурухана мен кір жуу ғимараты салынды және келесі жылы аяқталды. 1948 жылы Бёрд С. Колер ауруханасы деп аталған 2000 төсектік емдеу орнының құрылысы да басталды. 1940-жылдардың соңында тағы да бірнеше жоба ұсынылды, олардың ішінде Квинс қаласына дейінгі "Welfare Island Bridge" көпірі, Голдвотер ауруханасы үшін зертхана және 1500 төсектік екі аурухана бар еді. Көпір аралдағы жаңа ауруханалардың салдарынан туындаған көлік мәселесін шешуге бағытталған, ал қосымша ауруханалар қаланың қартайып бара жатқан халқына қызмет етуі тиіс еді. 1950-жылдардың басында қала аралда 1500 төсектік аурухана салуды жоспарлады және аралдағы Онкология институтын туберкулез ауруханасына айналдыруды көздеді. 1952 жылы Колер ауруханасы ашылғаннан кейін, науқастар қалалық мұқтаждарға көмектесетін үйден осы жаңа ауруханаға көшірілді. 1953 жылы бұл үй толық босатылды. 1955 жылдың мамыр айында "Welfare Island" көпірі ашылып, аралға автобус қатынасы орнатылды. Сол жылы Метрополитен ауруханасы Манхэттеннің материгіне көшірілді, ал қалалық аурухана 1957 жылы Квинстегі Элмхерст аурухана орталығымен алмастырылды. 1950-жылдардың ортасында аралда бірнеше медициналық мекеме ашылды, соның ішінде Голдвотер ауруханасындағы қарттарды оңалту орталығы, Голдвотердегі полиомиелитті емдеу орталығы және Колер ауруханасындағы балалар оңалту орталығы. Сондай-ақ, аралда "өрт колледжі" мен әйелдер түрмесі құру туралы ұсыныстар да болды. 1958 жылы әл-ауқат аралында созылмалы аурулармен және қарттармен ауыратын науқастарға арналған тағы бір медициналық мекеме ашылды. 1960 жылға қарай әл-ауқат аралының жартысы тасталып кетті, ал Голдвотер және Бёрд С. Колер ауруханалары сол жерде қалған жалғыз мекемелер еді. Қалалық билік 1957 жылдан бері тасталған ғимараттарды бұзу үшін 1 миллион доллар табуға тырысып, нәтижеге қол жеткізе алмады. 90 тасталған ғимаратты оқу мақсатында пайдалану жоспары болды. Америкалық сәулетшілер институтының Нью-Йорк бөлімшесі аралды паркке айналдыруды ұсынды, ал тағы бір жоспарда аралды Біріккен Ұлттар Ұйымының қызметкерлері үшін тұрғын үйге айналдыру қарастырылды. Басқа жоспарларға колледж кампусы немесе кішкентай тұрғын аудан салу да кірді. 1965 жылдың ақпанында Нью-Йорк метросының Велфэр Айленд станциясы Шығыс өзенінің астында салынып жатқан жаңа 63-ші көше желілерінің бөлігі ретінде жарияланды; метро құрылысы туралы хабарлама аралды қайта дамытудың қосымша жоспарларын жеделдетті. Аралдың ауруханаларымен байланысты теріс пікірлердің көп болуына байланысты, әл-ауқат аралын қайта атау туралы мәселе көтерілді. Қалалық үкімет 1965 жылы аралдағы алты қираған ғимаратты бұзуға бұйрық берді. Қала 1966 жылдың маусым айында тағы 45 тасталған аурухана ғимаратын иелігіне алды. Нью-Йорк штатының үкіметі 1967 жылдың желтоқсанында аралдың көп бөлігін қоғамдық саябаққа айналдыруды ұсынды, тек солтүстік жағындағы қарттарға арналған тұрғын үйді ғана сақтап қалды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық мектебі аралдың оңтүстік жағында кампус құруды қарастырды, ал Нью-Йорк сауда кеңесі аралды қалалық парк ретінде қайта құруға ұмтылды. Басқа жоспарларға демалыс орындары мен аз тығыздықтағы тұрғын үйлер салу, Копенгагендегі Тиволи бақтарына ұқсас ойын-сауық паркі, жер астындағы ядролық электр станциясы және "болашақтың қаласы" кірді.

During the mid 1940s, plans were filed for a combined laundry, garage, and firehouse building; a hospital at Welfare Island's northern tip; a nurses' training school; and a chronic disease ward at the Metropolitan Hospital. A girls' shelter on the island opened in late 1945. By the late 1940s, mayor William O'Dwyer described conditions at some of the island's hospitals as "frightful", mainly because of their age. A chronic care hospital and a laundry building were developed on Welfare Island during that era. and was completed the next year. Work on a 2,000 bed facility, later known as the Bird S. Coler Hospital, also began in 1948. Further projects were proposed in the late 1940s, including the Welfare Island Bridge to Queens, a laboratory for Goldwater Hospital, and two hospitals with a combined 1,500 beds. The bridge was intended to relieve traffic caused by the island's new hospitals, while the additional hospitals would serve the city's growing elderly population. During the early 1950s, the city planned a 1,500 bed hospital on the island and wished to convert the island's Cancer Institute into a tuberculosis hospital. After Coler Hospital opened in 1952, patients were relocated there from the City Home for Dependents. City Home was emptied out by 1953. The Welfare Island Bridge opened in May 1955, and a bus began serving the island. The Metropolitan Hospital moved to mainland Manhattan later that year, while the City Hospital was replaced in 1957 by Elmhurst Hospital Center in Queens. Several medical facilities on the island opened during the mid 1950s, including an elderly rehabilitation center at Goldwater Hospital, a polio treatment center at Goldwater, and a children's rehabilitation center at Coler Hospital. There were also proposals to establish a "fire college" and a women's jail on the island. Another medical facility for chronically ill and elderly patients opened on Welfare Island in 1958. By 1960, half of Welfare Island was abandoned, and the Goldwater and Bird S. Coler hospitals were the only remaining institutions there. The city government had been trying since 1957, without success, to obtain $1 million to demolish the abandoned buildings. using 90 abandoned buildings for training purposes. The American Institute of Architects' New York chapter proposed that the island instead become a park, while yet another plan called for the island to become housing for United Nations staff. Other plans included those for a college campus or a smaller scale residential area. A New York City Subway station on Welfare Island was announced in February 1965 as part of the new 63rd Street lines under the East River; the subway announcement spurred additional plans for the island's redevelopment. There were plans to rename Welfare Island because the public generally associated the name negatively with the island's hospitals,

The city government ordered the demolition of six dilapidated buildings on the island in 1965. The city took over another 45 abandoned hospital buildings via condemnation in June 1966, The New York state government proposed in December 1967 to convert most of the island into a public park, except for senior citizens' housing at the north end. The United Nations International School considered developing a campus at the island's southern end, and the New York Board of Trade pushed to redevelop the island as a city park. Other plans included a mix of recreational facilities and low density housing; an amusement park similar to Tivoli Gardens in Copenhagen; an underground nuclear power plant; and a "city of the future".

Джонсон мен Бургидің жоспары

1968 жылдың ақпан айында қала әкімі Джон Линдсей аралды дамыту жөнінде ұсынымдар жасау үшін комитет құрды. Осы кезде бір газет оны "әлемдегі ең қымбат далада қалған жер" деп атады. Мемлекеттік үкімет сәуір айында "Әлеуметтік аралды дамыту корпорациясын" (WIDC; кейіннен "Рузвельт аралын дамыту корпорациясы" немесе RIDC) құрды. Келесі жылдың басында штаттық үкімет Уелфэр Айлендті қамтитын мемлекеттік парк жоспарларын тоқтатты, ал Линдсейдің комитеті аралдың атын өзгертіп, онда тұрғын үйлер мен демалыс орындарын салуды ұсынды. Жерді тазарту сол сәуірде басталды, ал Линдсей Нью-Йорк штатының қала құрылысын дамыту корпорациясынан (UDC) мамыр айында аралды қайта дамытуға көмектесуді сұрады. Қала мен штат үкіметтері 1969 жылдың қазан айында Әлеуметтік аралға қатысты өз ұсыныстарын ресми түрде ұсынды. Сол айдың соңында Есептеу кеңесі жоспарды мақұлдағаннан кейін, UDC сол жылдың желтоқсан айында қаламен 99 жылдық жалға келісімшартына қол қойды. Қала дамыту құнының екі пайызын немесе пайданың 40 пайызын төлей алатын болды. UDC жобаны қаржыландыру үшін 250 миллион долларлық облигациялар шығарды. Арал автокөліктен бос аймаққа айналуы тиіс еді, онда пәтерлер, дүкендер, қоғамдық орталықтар және жағалау бойында серуендеуге арналған алаң салыну жоспарланған. Пәтерлер студиядан бастап төрт бөлмеліге дейін әртүрлі өлшемде болып, жалға берілетін және кооперативтік пәтерлердің араласынан тұратын еді. Сондай-ақ, қонақ үй, мемлекеттік мектептер, дүкендер мен кеңселер де салынуы тиіс болды. Алғашқы тұрғын үйлерде иттерге тыйым салынды, бірақ бұл тыйым кейінірек салынған үйлерге қолданылмады. Сонымен қатар, аралдағы ауруханаларға көлік құралдарымен кіру қажеттігі сақталды.

1970-ші жылдардың басында, ауруханада жатқан пациенттерді есептемегенде, аралда Әлеуметтік аралдың үш капелланының отбасылары ғана тұрды. Джонсон мен Бургидің ұсынысының макеттері 1970 жылдың соңында Метрополитен өнер мұражайында қойылды. UDC Джонсон мен Бургидің кейбір жобаларын жарияланғаннан кейін өзгертті, мысалы, жағалауға қосымша ғимараттар салды. Олар сондай-ақ жобаның 400 миллион долларлық құрылыс бюджетін басқа жобаларға жұмсауға болатыны туралы сұрақ қойды.

Норттаунды қайта атау және дамыту

Норттаундағы дамудың бірінші кезеңіне шамамен 2100 отбасы орналастыру жоспарланған. Бірақ ол бір жылдан астам уақыттан кейін отставкаға кетті. Жұмыс 1971 жылдың ортасында ресми түрде басталды, UDC құрылыстарды жобалау үшін кем дегенде 17 сәулет және инженерлік компанияны жалдады, UDC жеке дамытушыны іздеуде сәтсіз болғаннан кейін тұрғын үйлерді тұрғын үй кооперативтері ретінде салуға шешім қабылдады. UDC аралдың атын өзгертуді қарастырды, жаңа тұрғындарды тарту мақсатында; Төрт бостандық қоры оны АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт атымен атауды ұсынды. Қалалық кеңес 1973 жылдың шілдесінде атауды өзгертуге келісім берді, ал 20 тамызда 1973 жылы Бейбітшілік аралы Рузвельт аралы деп қайта аталды. Ресми тұлғалар Франклин Д. Рузвельт Төрт бостандық паркін жоспарлауды да бастады; арал парктің құрылысын күтіп қайта аталғанымен, жоба келесі бірнеше онжылдыққа кейінге шегерілді. 1973 жылдың ортасына қарай бір ғимараттың құрылысы аяқталды, ал 63-ші көше туннелінің құрылысынан алынған топырақтарды пайдалану арқылы арал кеңейтілді. UDC басшысы Эдвард Лог және жоба менеджері Роберт Литке бірнеше дамытушыларды аралдағы ғимараттарды 40 жылға жалға алуға көндірді. Жыл соңына қарай кеңесші топ мемлекеттік заң шығарушы органдарға мемлекеттік қаржылық тапшылықты атап, Рузвельт аралының салынып бітпеген кезеңдеріне арналған барлық UDC қаржыландыруын тоқтатуды ұсынды. Сонымен қатар, тұрғын үй құрылыстарын салушылардың кем дегенде біреуі банкротқа ұшырады. Құрылыс 1974 жылы тұрақты түрде жалғасты, ал қазан айында пәтерлерді жалға беру басталды. Бұрынғы Блэкуэлл үйі мен Жақсы Бағушының шіркеуі де жаңартылды, әсіресе UDC-нің қаржылық қиындықтарын ескере отырып. Нью-Йорк штатының Тұрғын үй және қоғамдық жаңару бөлімі UDC-нің тұрғын үй жобаларын, соның ішінде Рузвельт аралын да қабылдады. Архитектуралық дизайн конкурсынан кейін UDC сол жылы Норттаунның екінші кезеңін жобалау үшін төрт сәулет фирмасын жалдады. Тұрғындар 1975 жылдың сәуірінде Рузвельт аралының алғашқы ғимаратына көшуді бастады. Бастапқыда аралда дүкендер болмады, сондықтан тұрғындар басқа жерге бару үшін Куинс арқылы өтуге мәжбүр болды. Метро желісін ашудың кешігуі және қаланың қаржылық қиындықтарына байланысты, қоғамдық көліктің жетіспеуі Рузвельт аралына көшуге адамдарды ынталандырмады. Рузвельт аралындағы Манхэттенге дейінгі трамвай 1976 жылдың мамырында ашылды, Норттаундағы жалғыз кооперативтік пәтер ғимараты Риверкросс жоғары айлық төлемдеріне байланысты жоғары сыныпты отбасыларды тартты, ал басқа ғимараттар орта таптық тұрғындарды тартты. FDNY оқу мектебі 1977 жылы Рэндалл аралына көшірілді, ал ескі Рузвельт аралы кампусы бұзылды. 1978 жылға қарай 5500 тұрғынға жетті. UDC 1977 жылдың соңында жерді Старетт корпорациясына жалға берді, ол 1000 пәтерлі үш қосымша ғимарат салуды жоспарлады. 1979 жылдың маусымында Старрет пен UDC келісімге келді, онда Старрет 82 миллион долларға Northtown II деп аталатын үш ғимаратты салуға келісті. Нью-Йорк штатының есеп берушісі Эдвард В. Реган 1980 жылы Рузвельт аралын қайта құрудың шығындары шамадан тыс асып кеткенін және қарсылыққа тап болғанын мәлімдеді. Старрет Нортаун II жоспарларын өзгертуді жалғастырды, ал 1982 жылы Нью-Йорк штатының үкіметі Нортаун II-ні дамытуды жоспарлады. Аралдың өсіп келе жатқан халқына қолдау көрсетуге тиіс метроның ашылуы бірнеше рет кешіктірілді. Сол кезде аралда 5000 тұрғын және 1800 аурухана науқасы болды, бірақ салыстырмалы түрде аз кәсіпорындар болды. UDC 1984 жылдың шілдесінде Northtown II жоспарын мақұлдады, ал RIOC оны 1986 жылы мақұлдады. Жаңартылған жоспарлар бойынша бес ғимарат салынуы керек еді, онда барлығы 1100 пәтер болды. Норттаун II жобасына қарсылар аралдың ерекшелігін сақтауды қалады және бұқаралық көлік опцияларының жетіспеуіне алаңдады; Норттаун II-ні тоқтатуға арналған сот процесінен кейін судья оны 1986 жылдың соңында мақұлдады. 1990 жылдың басында Норттаун II 70 пайызға толып қалды.

The first phase of the development, Northtown, was to accommodate about 2,100 families. but he resigned after just over a year. Work formally began in mid 1971, The UDC hired at least 17 architectural and engineering companies to design the structures, the UDC decided to build the residences as housing cooperatives after unsuccessfully looking for a private developer. UDC considered renaming the island to attract new residents; the Four Freedoms Foundation proposed renaming it for U. S. president Franklin D. Roosevelt. The City Council approved the name change in July 1973, and Welfare Island was renamed Roosevelt Island on August 20, 1973. Officials began planning the Franklin D. Roosevelt Four Freedoms Park as well; although the island had been renamed in anticipation of the park's construction, the project was delayed for the next several decades. By the middle of 1973, one building had topped out, and the island had been expanded by using dirt from the 63rd Street Tunnel's construction. UDC head Edward J. Logue and project manager Robert Litke convinced multiple developers to sign 40 year leases for buildings on the island. By the end of the year, an advisory group recommended that the state legislature halt all UDC financing for the unbuilt phases of the Roosevelt Island development, citing the state's financial shortfalls. At least one of the residential structures' builders had also gone bankrupt. Construction proceeded steadily through 1974, and renting began that October. In addition, the existing Blackwell House and Chapel of the Good Shepherd were renovated. especially given the UDC's financial troubles. and the New York State Division of Housing and Community Renewal took over the UDC's residential developments, including Roosevelt Island. Following an architectural design competition, the UDC hired four architecture firms to design the second phase of Northtown that year. Residents began moving into Roosevelt Island's first building in April 1975. Initially, there were no stores on the island, and residents had to pass through Queens to go anywhere else. Although people were not incentivized to move to Roosevelt Island because of the lack of public transportation, due to delays in the subway line's opening and the city's financial troubles. The Roosevelt Island Tramway to Manhattan opened in May 1976, Rivercross, the only cooperative apartment building in Northtown, generally attracted upper class families because of its high monthly fees, while the other buildings attracted middle class residents. The FDNY training school moved to Randalls Island in 1977, and the old Roosevelt Island campus was razed. and 5,500 residents by 1978. The UDC leased some land in late 1977 to the Starrett Corporation, which planned to erect three additional buildings with a combined 1,000 apartments. Starrett and the UDC signed an agreement in June 1979, in which Starrett agreed to build the three buildings, collectively known as Northtown II, for $82 million. New York state comptroller Edward V. Regan published a report in 1980, saying that the Roosevelt Island redevelopment suffered from severe cost overruns and was losing money. Starrett continued to modify its plans for Northtown II, and, by 1982, the New York state government planned to begin developing Northtown II. The opening of the subway, which would support the island's increasing population, had been repeatedly delayed, By then, the island had 5,000 residents and 1,800 hospital patients, but relatively few businesses. The UDC re approved the Northtown II plan in July 1984, and RIOC approved it in 1986. The revised plans called for five buildings, containing a total of 1,100 apartments. Opponents of the Northtown II project wanted to maintain the island's character and expressed concerns about the lack of mass transit options; following a lawsuit to block Northtown II, a judge approved it in late 1986. Northtown II was 70 percent occupied by early 1990.

1990 жылдардағы өзгерістер

1989 жылдың соңында Рузвельт аралы метро станциясының ашылуы одан әрі дамуға жағдай жасады. Ракель Рамати Ассошиэйтс компаниясы жобалаған бұл жобада 1956 пәтер болды, олар нарықтық бағамен және қолжетімді пәтерлермен тең бөлінген. Бірақ 1991 жылға қарай RIOC компаниясы девелопер таба алмағандықтан жоба тоқтап қалды. Дамудың қалыптасуына байланысты арал халқының саны күтілгеннен кем болды, сондықтан оған мемлекеттік қолдау қажет болды. 1990 жылдардың ортасына қарай аралда 8200 адам тұрды, бұл мемлекеттік билік бастапқыда жоспарлаған 20000 адамнан екі есе аз. Көрермендерді тарту мақсатында RIOC бірнеше демалыс орындары мен саябақтарды ашты және аралдағы ең көне ғимараттарды қайта жаңартуға тырысты. Сондай-ақ, RIOC теңізді қорғау қабырғасын салу үшін шамамен жердің бір бөлігін алып тастауды жоспарлаған. 1990 жылдары архитектор Сантьяго Калатрава келушілер орталығын жобалау үшін шақырылды, бірақ ол жоба іске аспады. RIOC 1997 жылы Сауттаун учаскесін сатуды ұсынды, ал Related Companies және Hudson Companies компаниялары Сауттаунды дамыту туралы келісімге келді. Сауттаун жоспарлары кейіннен қайта қарастырылды, сонымен қатар штат заң шығарушысы Пит Граннис аралдың өзін-өзі басқару құқығын беру үшін заң жобасын ұсынды. 1999 жылдың мамыр айында Сауттаунның бірінші бөлігін салу үшін мердігер тағайындалды, ал Memorial Sloan Kettering қатерлі ісіктер орталығы өз қызметкерлерін орналастыру үшін Сауттаунда мұнара салады деп мәлімдеді.

2000-шы жылдардан бүгінгі күнге дейін

2000 жылғы АҚШ халық санағы бойынша Рузвельт аралында 9 520 адам тұрды. Аралдың алғашқы ғимараттарының бір бөлігі, Митчелл-Лама қолжетімді бағдарламасы аясында салынған, сол кезде нарықтық құнмен тұрғын үйге айналдыру жоспарланған еді. Бірінші екі Сауттаун ғимараты 2002 жылы салынып аяқталды, сондай-ақ сол жылы Октагон мұнарасын пәтерлерге қайта жаңарту туралы ұсыныс жарияланды. Көптеген жағдайларда қол жеткізбеуге болатын Саутпойнт саябағы 2003 жылы, губернатор Джордж Патаки аралдағы бірнеше саябақтарды белгілеу туралы заңға қол қойғаннан кейін, жыл бойы ашылды. Аралдағы алғашқы екі кондоминиум ғимараты, екеуі де Сауттаунда, ал Октагон одан кейін салынды. 2007 жылға қарай барлық үш құрылыс аяқталды, бұл аралдағы халық санын шамамен 12 000-ға жеткізді. Сауттаундағы бесінші және алтыншы ғимараттар 2008 жылы аяқталды. 2000-жылдардың соңында аралдағы тұрғын үйлерге үлкен кезек тізімі болды. Рузвельт аралының тұрғындары қауымдастығы жаңа құрылыстардың джентрификацияға әкелуі мүмкін деген алаңдаушылық білдіргенімен, арал орта тапқа арналған тұрғын үй қорын сақтап қалды. 2009 жылы Төрт бостандық саябағының құрылысы басталды, сонымен қатар Саутпойнт саябағын қайта жобалау жұмыстары жүргізілді. Саутпойнт саябағы 2011 жылы қайта ашылды, ал Төрт бостандық саябағы келесі жылы аяқталды. Related және Hudson компаниялары 33 дүкен фасадын жаңартты, ал RIOC тамақ сатушыларды тарту үшін тамақ фудтрактарына рұқсат алу ақысын алып тастады. Қала әкімдігі 2011 жылдың соңында Technion – Израиль технология институтын және Корнелл университетін аралда Корнелл Технологиялық зерттеу орталығын дамытуға таңдады; жобаға үш мұнара, қонақ үй және конференц-орталық кірді. Бұл кампус 2013 жылы жабылған ескі Голдвотер еске алу ауруханасының орнына салынды. Корнелл Технологиясының құрылысы 2015 жылы басталды, ал Корнелл Технологиясы ашылғаннан кейін аспиранттар аралға көшіп келді. 2010 жылғы АҚШ халық санағы бойынша аралдағы халық саны 11 661 адамға жетті. 2010 жылдары Митчелл-Лама пәтерлерінің бір бөлігі нарықтық құнмен сатылды, ал қосымша тұрғын үйлерді салу жұмыстары жалғасты. Жетінші Риверуок ғимараты 2015 жылы аяқталды, ал сегізінші Риверуок ғимаратының құрылысымен бірге өрт сөндірушілер алаңы жаңартылды. 2018 жылы RIOC арал айналасында "өнер жолы" құруды жоспарлап жариялады. RIOC 2019 жылы журналист Нелли Блайға арналған ескерткіштің жобаларын іздеуді бастады; нәтижесінде Аманда Мэтьюстің "Қыз-жұмбақ" монументі орнатылды, ол 2021 жылдың желтоқсанында ашылды. Нью-Йоркте COVID-19 пандемиясы кезінде, әсіресе кең ашық кеңістік іздегендер арасында аралға адамдардың көптеп келуі байқалды. және келесі жылы құрылысы аяқталды. 2024 жылдың наурыз айында аралдың оңтүстік жағында "сауықтыру орманы" құру жоспары жарияланды.

By the 2000 United States census, Roosevelt Island had a population of 9,520. Some of the island's original buildings, which were part of the Mitchell–Lama affordable housing program, were planned to be converted to market rate housing during the time. The first two Southtown buildings were completed in 2002, and a proposal to redevelop the Octagon tower as an apartment building was announced that year. The largely inaccessible Southpoint Park was opened year round in 2003, a year after Governor George Pataki signed legislation designating several parks on the island. The island's first two condominium buildings, both in Southtown, and the Octagon were developed next. All three structures had been completed by 2007, increasing the island's population to around 12,000. Southtown's fifth and sixth buildings were completed by 2008. By the late 2000s, there were long waiting lists for residences on the island, Although the Roosevelt Island Residents Association expressed concerns that the new developments would cause gentrification, the island largely retained its middle class housing stock. Work commenced on Four Freedoms Park in 2009, along with a redesign of Southpoint Park. Southpoint Park reopened in 2011, and Four Freedoms Park was finished the next year. Related and Hudson renovated 33 storefronts, while RIOC waived food truck permit fees to entice food vendors. The city government selected Technion – Israel Institute of Technology and Cornell University in late 2011 to develop the Cornell Tech research center on the island; the proposal included three towers, a hotel, and a conference center. The campus replaced the outmoded Goldwater Memorial Hospital, which closed in 2013. Work on Cornell Tech itself began in 2015, Graduate students moved to the island after Cornell Tech opened. Meanwhile, the island's population had grown to 11,661 by the 2010 United States census. Some of the Mitchell–Lama apartments were converted to market rate housing in the 2010s, while development of additional residential structures continued. The seventh Riverwalk building was finished in 2015, Firefighters Field was renovated with the development of the eighth Riverwalk building. To attract visitors, RIOC announced in 2018 that it would create an "art trail" around the island. RIOC began soliciting plans for a memorial to the journalist Nellie Bly in 2019; it ultimately commissioned The Girl Puzzle monument by Amanda Matthews, which was dedicated in December 2021. There was an additional influx of residents during the COVID 19 pandemic in New York City, particularly among those looking for open space. and topped out the next year. In March 2024, plans were announced for a "healing forest" at the southern end of the island.

Демография

Алғашқы тұрғын үйлер ашылған кезде Рузвельт аралының ыңғайлылығы мен мүгедектерге арналған қолжетімділігі оны мүгедектер мен балалы отбасылар үшін тартымды етті. Алғашқы тұрғындардың көп бөлігі ақ түсті, орташа табысқа ие отбасылар болды. Арал сонымен қатар нәсілдік интеграцияланған ауданда тұруды қалайтын, сондай-ақ басқа аймақтардағы тұрғын үйге қатысты кемсітуден қашынғысы келетін тұрғындарды тартты. Арал жылдар бойы көптеген дипломаттарға мекен болды. 2000 жылға қарай Рузвельт аралының әр үш тұрғынының бірі шетелде туған. Нью-Йорк қаласының қала құрылысы департаментінің 2020 жылғы санақ деректерінде Рузвельт аралы Жоғарғы Шығыс жағы, Ленокс Хилл және Рузвельт аралы аудандарының жиынтығы ретінде топтастырылған. Бұл ауданның жиынтығында 59 200 тұрғын болды. Норттаун аяқталғаннан кейін, бір сәулет сыншысы Architectural Design журналына Рузвельт аралының «Нью-Йорк қаласының ажырамас бөлігіне қарағанда герметикалық жабық қалашық сияқты көрінеді» деп жазды. 1989 жылғы газетте арал «кішкентай, жекеше, отбасылық қауымдастық» деп сипатталды, оның өз кішкентай бейсбол лигасы, газеті және кітапханасы бар. Сондай-ақ, фермерлер базары және Main Street Theatre & Dance Alliance атты театрлық одақ та бар. Рузвельт аралының тарихы туралы мұрағаттық материалдарды сақтайтын тарихи қоғам – Рузвельт аралының тарихи қоғамы бар. Аралда 1981 жылы құрылған екі апта сайын жарияланатын The Main Street Wire газеті шығады, ол бастапқыда Рузвельт аралының тарихына қатысты мақалалар жариялаған. Рузвельт аралында Хэллоуин шерулері, Қара тарих айына арналған шаралар және Айлық жаңа жыл тойлау сияқты қоғамдық дәстүрлер қалыптасқан. Арал сонымен қатар Рузвельт аралы үстел теннисі турнирі және Figment NYC фестивалі сияқты іс-шараларды өткізді. 2015 жылдан бері әр жазда Манхэттен Парк бассейні клубы Манхэттен Парк құрылысының бассейнінің жанындағы қабырғасына сурет салды. Рузвельт аралы кейде «Өрмекші адам» (2002) және «Қара су» (2005) фильмдерін түсіру үшін пайдаланылды.

When the first residential buildings opened, Roosevelt Island's amenities and wheelchair accessibility made it attractive to disabled residents and families with children. Many of the first residents were white, middle income families, The island also attracted residents who wanted to live in a racially integrated neighborhood, as well as those who wanted to avoid housing discrimination in other areas. The island has been home to many diplomatic staff over the years, One of every three Roosevelt Island residents was foreign born by 2000. across three census tracts. In the 2020 census data from the New York City Department of City Planning, Roosevelt Island is grouped as part of the Upper East Side Lenox Hill Roosevelt Island neighborhood tabulation area. The neighborhood tabulation area had 59,200 residents. Following Northtown's completion, an architectural critic wrote for Architectural Design that Roosevelt Island "seems to be more of a hermetically sealed suburb than an integral part of New York City". One newspaper from 1989 described the island as a "small, self contained, family oriented community", with its own Little League Baseball team, newspaper, and library. There is also a farmer's market. and the Main Street Theatre & Dance Alliance. A historical society, the Roosevelt Island Historical Society, has archival material about the island's history. The island has a biweekly newspaper, The Main Street Wire, which was founded in 1981; it originally had a column with pieces about the history of Roosevelt Island. There have been community traditions on Roosevelt Island, such as Halloween parades, Black History Month events, and Lunar New Year celebrations. The island has also hosted events like the Roosevelt Island Table Tennis Tournament and the Figment NYC festival. Every summer since 2015, the Manhattan Park Pool Club has commissioned a mural for the Manhattan Park development's pool deck. Roosevelt Island has sometimes been used as a filming location, such as for the films Spider Man (2002) and Dark Water (2005).

Ғимараттар

1969 жылғы бас жоспар аралды екі тұрғын үй ауданына бөлді: Солтүстік қала және Оңтүстік қала. Тұрғын үйлердің көп бөлігі жалға берілетін пәтерлерден тұрса да, кондоминиумдар мен кооперативтік үйлер де кездеседі.

Солтүстік қала

Рузвельт аралының алғашқы даму кезеңі Солтүстік қала деп аталды, онда шамамен 2140 пәтер болды. Солтүстік қала төрт тұрғын үй кешенінен тұрады: Вествью, Айленд Хаус, Риверкросс және Иствуд. Серт, Джексон және Ассошиатс архитектура фирмасы Мейн-стриттің шығысындағы Айленд Хаус және Риверкросс ғимараттарын, ал Джон Йохансен мен Ашок Бхавнани батыс жағындағы Иствуд және Вестфилд ғимараттарын жобалады. Төрт құрылыстың барлығы U пішінді ғимараттар, олардың биіктігі 20 қабатқа дейін жетеді және бетон немесе толқынды кірпішпен қапталған. Ал ғимараттардың ішінде денсаулық сақтау орталықтары болды. 1989 жылы аяқталған, тастан салынған Қасиетті Денис шіркеуі 1935–1940 жылдары сегізбұрыштың маңында салынды; осы шіркеу туралы көп мәлімет белгілі емес.

Оңтүстік қала және оңтүстік шет

Сауттаун (2022 жылдан бастап Ривервок деп те аталады) жоспарланған тоғыз ғимараттың сегізін аяқтады, ал соңғы құрылысы салынып жатыр. Сауттаундағы ғимараттардың кейбіреуі – кондоминиумдар, оның ішінде Риверуок Плейс және Риверуок Корт. 2 миллиард долларлық кешенде 2 миллион шаршы фут алаңқоп жер бар. Кампустың бірінші кезеңіне негізгі академиялық ғимарат, аспиранттарға арналған тұрғын үй және инновациялық орталық/технологиялық инкубатор кіреді. Корнелл Технологиялық университетінің бірінші кезеңіне сондай-ақ конференц-орталық және қонақ үй кіреді. Қонақ үй 18 қабаттан тұрады, 224 бөлмесі бар және Graduate Roosevelt Island деп аталады; ол 2021 жылы аралдағы алғашқы қонақ үй ретінде ашылды.

Белгіленген ескерткіштер

Рузвельт аралында Нью-Йорк қаласының тағайындалған ескерткіштері болып табылатын алты ғимарат және құрылым бар, олардың барлығы Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне (NRHP) енгізілген. және 917. АҚШ пошта қызметі 694 Main Street мекенжайында Рузвельт аралы станциясын басқарады; аралдың пошта бөлімі 1976 жылғы қазан айында ашылды. RIOC аралдағы көлік және жеке қауіпсіздікті басқарады, сондай-ақ дүкендерді жалға беруге, пәтерлерді салуға және аралдың ескерткіш ғимараттарын сақтауға жауапты. 2008 жылдан бастап RIOC басқармасының мүшелігіне үміткерлерді анықтау үшін алдын ала дауыс беру жүргізілді, бірақ RIOC бас директоры үшін емес. RIOC кірісінің көп бөлігі жеке құрылыс салушылардан алынатын төлемдерден түседі. және аралдың астында 238 метрге дейін созылады. Сонымен қатар, Verdant Power 2000 жылдары Рузвельт аралының толқындық энергия жобасы аясында Ист-Ривердің шығыс арнасының астына толқын турбиналарын орнатты; турбиналар аралдың кішкентай бөліктерін қуатпен қамтамасыз етті. 2020 жылдары үш жаңа турбина орнатылды.

Қалдықтарды жою

1970 жылдарға дейін Рузвельт аралынан шығарылған шикі қалдықтар тікелей Ист-Риверге төгілетін. немесе кең. Швед фирмасы Envac өндірген және 1975 жылы орнатылған, ол орнатылған кезде АҚШ-та Диснейдің «утилидор» жүйесінен кейін екінші AVAC жүйесі болды. Рузвельт аралы үшін 1969 жылғы жоспарда арнайы өрт сөндіру және полиция бөлімшелері қарастырылғанмен, Рузвельт аралын Нью-Йорк қаласы полиция департаментінің 114-ші учаскесі күзетіп, ол Куинстің Астория ауданындағы 3416 Астория бульвары мекенжайында орналасқан. Рузвельт аралының қоғамдық қауіпсіздік департаменті де аралды қарауылдайды. Рузвельт аралында өрт сөндіру бекеті жоқ. Өртке қарсы қорғау қызметін Нью-Йорк қаласының өрт сөндіру департаментінің (FDNY) 260-шы құрамы көрсетеді, ол Асториядағы 1115 37-ші даңғылда орналасқан. FDNY аралдағы 750 Main Street мекенжайындағы арнайы операциялар басқармасының ғимаратын ұстап тұрады. Лонг-Айленд-Ситиде орналасқан 261-ші құрам 2003 жылы жабылғанға дейін аралға қызмет көрсетті. Өрт сөндіру бекетін жабу мәселесіне қатысты дау туды, және Нью-Йорк Жоғарғы сотының судьясы кейіннен оның жабылуын заңсыз деп тапты. 2019 жылы мэр Билл де Блазио кеңсесі журналистерге аралда қосымша төтенше жағдайлар болғандықтан, өрт сөндіру бекеті қайта ашылмайтынын мәлімдеді.

Мектептер мен жоғары білім

Рузвельт аралына Нью-Йорк қаласының білім беру департаменті қызмет көрсетеді. 1970 жылдары тұрғын үй ретінде қайта дамыған кезде аралда K-12 сыныптарына қызмет ететін 16 мектеп жоспарланған, әрқайсысында 180-300 оқушы оқитын болған. Мектеп жүйесі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайымен серіктестік аясында көркем өнерді оқытқан, сондай-ақ әр мектепте шет тілі де оқытылған. 1980 жылдары аралда әрқайсысы екі сыныпқа қызмет ететін бес мектеп ғимараты болды. Аралдың жоғары сынып оқушылары көбінесе Манхэттендегі мектептерге баратын. 2011 жылы қала әкімі Майкл Блумберг Корнелл Тех, Корнелл университеті мен Технион Израиль технология институтының қолданбалы ғылымдар аспирантурасы аралда салынатынын хабарлады. Кітапхана 1970 жылдары еріктілердің бастамасымен құрылған. 1976 жылы Дороти мен Герман Рид есімді екі тұрғын жалға алынған орынға аралдың алғашқы кітапханасын ашты; кітап қоры 1977 жылы 625-ші магистральға көшірілді. Ридс кітапханасы ерекшелігі – олар Дьюи ондық жіктеу жүйесін пайдаланбаған, осы жүйе туралы көп білмегендіктен, өздерінің арнайы жіктеу жүйесін қолданды. Бастапқыда кітапханаға кіру үшін тұрғындар жарна төлеген. NYPL-дің 504 Main Street мекенжайындағы қазіргі филиалы 2021 жылдың қаңтар айында ашылды және оның ауданы .

Дін

Аралда бірнеше христиан дін тобының шіркеулері мен шапкіш үйлері болған. Жақсы Көмекшінің шапкіш үйі, кеш Виктория дәуіріндегі готика стилінде салынған, 1975 жылы қоғамдық орталық ретінде қайта ашылды. 1917 жылы лютеран қауымы үшін Изгі Самариялық шіркеуі салынды. Біздің Анамыздың шапкіш үйі де, Изгі Самариялық шіркеуі де кейіннен бұзылды. Тұрғын үйлерді жаңартудан кейін, шамамен 1987 жылы Рузвельт аралындағы еврей қауымы құрылды; 2006 жылы Рузвельт аралының Хабад Любавич орталығы RIJC ғимаратына көшіп келді. Рузвельт аралындағы Хабад сондай-ақ Корнелл Технологиялық университетімен бірлесіп Хабад еврей студенттік ұйымын басқарады, онда Израильден келген көптеген халықаралық студенттер оқиды. Рузвельт аралының Ислам қоғамы басқаратын мешіт те бар.

Көлік

20 ғасырдың соңына дейін Рузвельт аралы сыртқы әлемнен көптеп қолжетімсіз болды, ал күзетші көптеген келушілерге, соның ішінде 12 жасқа дейінгі барлық балаларға кіруге тыйым салды. Трамвай мен метро станциялары мүгедектер арбаларымен жүруге қолайлы болғанымен, екі көлік түрі де ақауларға ұшырауы мүмкін, бұл мүмкіндігі шектеулі тұрғындарға аралға барып-келуді қиын жағдайға түсіреді. Сонымен қатар, аралға бірнеше көлік түрлері болса да, 21 ғасырда оған жету қиын деген репутациясы сақталды. Көпірдің солтүстік жағындағы лифт ғимараты 1918 немесе 1919 жылы салынған. 1973 жылдың тамызына дейін тағы бір жолаушылар лифті Квинс қаласынан аралға дейін жұмыс істеді.

1955 жылы ашылған Рузвельт аралы көпірі – Ист-Ривердің шығыс арнасы арқылы Астория, Квинс қаласына дейінгі тік көтерілетін көпір. 2001 жылы жаңалықтар құралдарында бұл көпірдің көтерілмейтіні хабарланды.

Рузвельт аралының негізгі тұрақ орны – Моторгейт гаражы. Бас көшеде тұраққа арналған төлемақы орнатушылар да бар, бірақ тұрақ 20 минутқа шектелген.

Жаппай көлік

Нью-Йорк метросының 63-ші көше желісі 1965 жылы аралға тікелей қызмет көрсететін станциямен ұсынылды. Желідегі Рузвельт аралы станциясы ( ) теңіз деңгейінен 100 футтан (30 метрден) астам тереңдікте орналасқан, жүйедегі ең терең станциялардың бірі. BMT 60-шы көше туннелі және IND 53-ші көше желісі екеуі де Рузвельт аралынан Манхэттен мен Куинс арасында тоқтамай өтеді. 53-ші және 60-шы көшелердің туннельдерінен аралға авариялық эвакуация шахталары бар. Рузвельт аралы трамвайы 1970-ші жылдары метро құрылысының кешігуінен кейін ұсынылды. Ол 1976 жылдың мамырында аяқталды, Манхэттеннің орталық бөлігіне қол жеткізуді қамтамасыз етті және метро станциясы ашылғанға дейін уақытша көлік түрі ретінде қарастырылды. 1970-ші жылдары аралды қайта жаңарту кезінде UDC 20 орындық электр минибустарды пайдалануды жоспарлаған. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, MTA автобусының маршруты арал мен Куинс арасында жүреді, Рузвельт аралын айналып өтеді. RIOC сонымен қатар арал ішінде айналатын Қызыл автобус – шағын автобус қызметін ұсынады, ол тұрғын үйлерді метромен және трамваймен байланыстырады. 1935 жылдан 1956 жылдың маусымына дейін Уэлфэр аралынан Манхэттенге паром қызметі істеді, бірақ аралдың ескі паром терминалы бірнеше жыл бойы сақталды. 1986 жылы қысқа мерзімге Төменгі Манхэттенге тікелей паром маршруты болды. Рузвельт аралына 2017 жылдың тамызынан бері NYC Ferry компаниясының Астория бағыты қызмет көрсетеді. Паром тоқтағышы трамвай станциясының жанында, аралдың шығыс жағында орналасқан.