Леонард Форд: Американ футбол тарихындағы алып қорғаушы

Кіріспе

Америкалық футболшы (1926–1972)

Леонард Гай Форд-кіші (18 ақпан 1926 – 14 наурыз 1972) – 1948 жылдан 1958 жылға дейін шабуылдаушы және қорғаныс шебінде ойнаған американдық кәсіби футболшы. Ол Мичиган университеті үшін колледж футболында, ал Лос-Анджелес Донс, Кливленд Браунс және Грин-Бэй Пэккерс командаларында кәсіби футбол ойнады. 1976 жылы Профутбол Даңқы залына, 1996 жылы Мичиган университетінің спорттық құрмет залына енгізілді. Форд Вашингтондағы орта мектептегі жарыстарда жеңімпаз атанды және 1944 жылы бітіргеннен кейін Морган мемлекеттік университетіне түсті. Келесі жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызметтенгеннен кейін, ол Мичиганға ауысты, онда Мичиган Вулверинес футбол командасында шабуылдаушы және қорғаныс шебінде ойнады. 1945 жылдан 1947 жылға дейін Мичиган командасының құрамында болды және Мичиган футбол тарихындағы ең үздік команда деп танылған 1947 жылғы жеңіліссіз команданың мүшесі болды. Форд 1948 жылғы НФЛ драфтының барлық 32 турында таңдаусыз қалды, бірақ бәсекелес All-America Football Conference (AAFC) лигасының Лос-Анджелес Донс командасы оны таңдады, онда ол екі маусым бойы шабуылдаушы және қорғаныс шебінде ойнады. 1949 жылы AAFC таратылғаннан кейін Форд Кливленд Браунс командасы үшін сегіз маусым қорғаныс шебінде ойнады. Осы сегіз маусым ішінде Браунс жеті рет НФЛ чемпионатына қатысты, үш рет жеңіс тойлады және алты рет НФЛ-де ең аз гол жіберді. Форд өзінің дәуіріндегі ең күшті қорғаныс ойыншыларының бірі болды, оның ерекше дене бітімі мен жылдамдығы қарсыластардың шабуылын тоқтатып, допты иеленуге көмектесті. Ол бес рет НФЛ құрамасының бірінші тобына және төрт рет Pro Bowl ойындарына қатысты. Сондай-ақ, ол Ұлттық футбол лигасының 1950-ші жылдардың үздік командасына енген екі қорғаныс шебінің бірі болды. Форд 1958 жылы Пэкерс командасына ауыстырылды, бірақ зейнеткерлікке шыққанға дейін бір маусым ғана ойнады. 1963 жылдан 1972 жылға дейін Детройт қалалық демалыс департаментінде жұмыс істеді. 1972 жылы 46 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды.

Алғашқы жылдар

Форд 1926 жылы Вашингтон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Леонард Г. Форд аға Вирджинияда туып, 1920 жылы федералды үкіметте "білікті жұмысшы" ретінде, ал 1940 жылы Үкіметтік баспа кеңсесінде баспа операторы болып жұмыс істеді. Оның анасы Джеральдин де Вирджинияда туып, 1940 жылы әлеуметтік орталықта әлеуметтік қызметкер болып жұмыс істеді. Фордтың Анита есімді үлкен әпкесі және Клод есімді інісі болды. Жасөспірім шағында Форд Армстронг техникалық орта мектебінде оқыды, онда футбол, баскетбол және бейсболмен айналысты. Ол мектептегі спортшы ретінде футболда шабуылшы болып ойнауға ниеттенді, бірақ кейін есіне алып, "Мен өсе бастадым, мен шабуылшы позициясынан өстім" деді. Ол аға сыныпта оқығанда жергілікті спорт журналистерінің таңдауы бойынша үш спорт түрінің де үздік спортшысы атанды және әр команданың бір маусымында капитаны болды. 1944 жылы мектепті бітіргеннен кейін Фордтың футбол жаттықтырушысы Теодор МакИнтайр оған Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы тарихи афроамерикандық колледжі – Морган мемлекеттік университетіне түсуді ұсынды. Форд бас жаттықтырушы Эдвард П. Херттің жетекшілігімен бір жыл Морган мемлекеттік университетінің футбол командасында ойнады, сонымен қатар мектеп баскетбол командасының орталық ойыншысы болды.

Мичиган университеті

Соғыстан кейін Форд Мичиган университетіне қабылданып, Морган штатының бағдарламасынан гөрі ірі бағдарламада футбол ойнау үшін келді.

1945 және 1946 жылғы маусымдар

1945 жылы Форд Мичиган штатының ең биік ойыншысы болды, оның бойы 6 фут (2 метр) және салмағы 190 фунт. Форд 1945 жылы Мичиган футбол командасының сол қанатында резервтік ойыншы ретінде ойнады, команда бас жаттықтырушы Фриц Крислер басшылығымен 7–3 есебімен жеңіс-жеңіліс көрсетті. 1945 жылдың қараша айының басында Мичиганның Миннесотаға қарсы 26–0 есебімен жеңіске жеткен кезде Форд Уолли Тенингадан пас алғанда, The New York Times газеті Фордты «алты фут бес дюймдік алып» деп атады. 1946 жылы Форд 16 фунт салмақ қосып, 206 фунтқа жетті. Сол жылы Форд пен Боб Манн сол қанатта ойнады, Форд төрт ойында, ал Манн екі ойында бастапқы құрамда болды. 1946 жылғы маусымда Форд қорғаныста қатал тәртіпті ойыншы ретінде танылды және шабуылда да қауіпті қарсыластың қақпасына доп жеткізуші ретінде көзге түсті. Ол «екі қорғаушы ойыншысынан допты бір қолымен ұстап алу үшін ауаға секіріп, ұшып барады» деп сипатталды. Маусымның соңында ол Висконсинге қарсы ойында қанаттан шабуылдап гол соқты, Мичиган Фордты жиі пайдаланатын ойын. Форд қарсыластың допты жоғалтуына себеп болатын «допты ұру» әдісімен де көзге түсті. Барлық американдық жартылай қорғаушылар Боб Чаппуис пен Бамп Эллиотт бастаған 1947 жылғы жеңіліссіз Мичиган командасы Мичиган футбол тарихындағы ең үздік команда деп танылды. «Жасыл сиқыршылар» деп аталған Мичиган командасы 10–0 есебімен аяқтады, Роуз-боулда USC-ге қарсы 49–0 есебімен жеңіске жетті. Ол Питтсбургке қарсы ойында да гол соқты. Фордтың қорғаныстағы өнері 1947 жылғы маусымның соңғы ойынында Огайо штатын тоқтатуға көмектескен деп есептелді. «Мичиган Дели» газеті «Вулверинз» командасының «Бакиз» командасын 21–0 есебімен жеңгенінен кейін былай деп жазды: «Қорғаныс бойынша үлкен Лен Форд, ол қарсыластарға ешқандай қауіп төндірмейтін алдыңғы қабырғаны құрды. Оның қанаты дерлік жеңіліссіз болды. Ол Огайо штатының кедергілерін қайта-қайта бұзып, Дик Слэгер мен Пандел Савичті, Огайо штатының допты берушілерін үнемі мазалады, және Пит Периниге қиындық тудырып, бір рет қақпаны бұзып, Бакиздің қақпашысын барлық допты беру кезінде қысымға салды». Мичиган AP сауалнамасында бірінші орынды иеленді және 1947 жылғы колледж футбол чемпионатында жеңіске жетті, бұл құрметті Роуз-боулдан бұрын сауалнамаларда бірінші орында болған Нотр-Даммен бөлісті. 1947 жылғы маусымнан кейін Associated Press (AP) Фордты үшінші команданың барлық американдық қанаты ретінде таңдады және командаласы Боб Маннды екінші команданың барлық американдық қанаты ретінде атады. AP сонымен қатар Фордты Big Nine конференциясының екінші командасына енгізді. 1948 жылдың жазында ол Колледждің барлық жұлдыздар ойынында колледж командасы үшін ойнауға шақыруды қабылдады, қазір тоқтатылған, кәсіби Ұлттық футбол лигасының (NFL) чемпионы мен елдің ең үздік колледж ойыншыларының таңдауы арасындағы жыл сайынғы матч.

In 1945, Ford was Michigan's tallest player at 6 feet (2 m) and 190 pounds. Ford played as a backup at the left end for the 1945 Michigan football team that compiled a 7–3 win–loss record under head coach Fritz Crisler. When Ford caught a pass from Wally Teninga in Michigan's 26 0 victory over Minnesota in early November 1945, The New York Times took note and referred to Ford as "a six foot, five inch giant." As a junior in 1946, Ford had gained 16 pounds and weighed 206 pounds. That year, Ford and Bob Mann shared the left end position, with Ford starting four games and Mann two. During the 1946 season, Ford established himself as a tenacious tackler on defense and was also a receiving threat as an end on offense. "leaping high in the air to grab the pigskin with one hand from the two backs guarding him in the end zone." Later in the season, he scored a touchdown against Wisconsin on an end around, a play Michigan employed frequently with Ford. Ford also developed a reputation for forcing opponent fumbles with his technique of "punching at the ball". Led by All American halfbacks Bob Chappuis and Bump Elliott, the undefeated 1947 Michigan team has been selected as the best team in the history of Michigan football. Nicknamed the "Mad Magicians", the Michigan squad finished with a 10–0 record, capped by a 49–0 victory in the Rose Bowl over USC on New Year's Day. He scored again in a game against Pitt. Ford's defensive performance was credited with shutting down Ohio State in the final game of the 1947 season. After the Wolverines' 21 0 victory over the Buckeyes, The Michigan Daily wrote:

For the defense it was big Len Ford, who sparked a forward wall that never let the Bucks threaten. His end was practically impregnable. He smashed Ohio interference time and again, he continually harassed Dick Slager and Pandel Savic, the Ohio passers, and he made life miserable for Pete Perini, blocking one punt and rushing the Buckeye punter on nearly all of his kicks. Michigan finished first in the AP Poll and won the 1947 college football national championship, sharing the honor with Notre Dame, which had been first in the polls before the Rose Bowl. After the 1947 season, the Associated Press (AP) selected Ford as a third team All American end and named teammate Bob Mann as a second team All American end. The AP also named Ford a second team all Big Nine Conference end. In the summer of 1948, he accepted an invitation to play for the college team in the College All Star Game, a now defunct annual matchup between the champion of the professional National Football League (NFL) and a selection of the country's best college players.

Лос-Анджелес Донс (AAFC)

Колледждегі жетістіктеріне қарамастан, Форд 1948 жылғы НФЛ драфтының барлық 32 раундында назарсыз қалды, сол кезде көптеген кәсіби командалар қара нәсілді ойыншыларды жұмысқа алмады. Дегенмен, оны бәсекелес All America Football Conference (AAFC) лигасының Лос-Анджелес Донс командасы 1948 жылғы AAFC драфтының үшінші раундында таңдады. 1948 жылдың сәуір айында Донс клубымен келісімшарт жасады. Джо Агиреге қарсы оң қанатында ойнаған Форд 1948 жылы 31 рет допты ұстап, 598 ярдқа жеті тачдаун жасады. Мичиган университетіндегідей, Форд қорғаныста да өнер көрсетті және AAFC лигасының ең табысты пасқа қарсы ойыншыларының бірі болды. Маусым аяқталысымен Форд Ұлттық баскетбол лигасының қара нәсілді кәсіби командасы – «Нью-Йорк Ренессанс» үшін баскетбол ойнады. Ол Мичиган университетінде баскетболмен айналыспады, себебі Биг Тен конференциясы 1950 жылға дейін баскетболдағы нәсілдік бөлінуді сақтап келді. Форд Донс командасымен ойнаған кезеңде AAFC лигасы қаржылық қиындықтарға тап болды. Оның командалары жанкүйерлердің назары мен ойыншылардың таланты үшін NFL франшизаларымен бәсекелесті, ал Донс пен NFL-дің «Лос-Анджелес Рамс» командалары бір қалада орналасқан еді. Форд 1950 жылдың шілде айында «Браунс» командасымен келісімшартқа отырды. Кливлендтің бас бапкері Пол Браун Фордты тек қорғаныс шебінің ойыншысы ретінде қолданды, себебі 1950 жылдан кейін екі топтық жүйе кең таралды. Форд салмағын 260 фунтқа дейін арттырып, Кливленд қорғанысының маңызды бөлігіне айналды, оның қасында желілік қақпашы Билл Уиллис және қорғаныс шебінің ойыншысы Уоррен Лар ойнады. Ол Кливленд командасының бес қара нәсілді ойыншысының бірі болды – Уиллис, пунтер Хорас Гиллом және фулбэктер Эмерсон Коул мен Марион Мотли. Шын мәнінде, «Браунс» командасының құрамында NFL лигасының қара нәсілді ойыншыларының үштен бірі болды. Кейінірек Кливлендтің спорт жазушысы Чак Хитон Фордтың «әсіресе командадағы қара нәсілді ойыншылар арасында көшбасшы болғанын» еске алды. Қазан айының ортасында «Чикаго Кардиналс» командасына қарсы өткен ойында Пэт Хардердің соққысынан Фордтың мұрны, жақ сүйегі және жоғарғы жағы сынды, екі тісі сынып, бірнеше тісі қозғалды және тағы біреуіне жарақат келді. «Браунс» командасының ұзақ жылдар бойы дәрігері болған Вик Ипполито Фордтың жарақаттарын «көргісіз көрініс» деп сипаттады. Форд 1950 жылы жарақат салдарынан тек төрт рет ойынға қатысты. Алайда, ол 1950 жылғы NFL Чемпионаты ойынына қайтадан қатысуға рұқсат сұрады. Бас бапкер Пол Браун команда дәрігерінің мақұлдауымен және Фордты қосымша жарақаттан қорғау үшін арнайы маска жасауды ұйымдастырғаннан кейін Фордқа ойынға қатысуға рұқсат берді. Форд қараша айының соңына дейін тек сұйық тағамдармен қоректенді және салмағы 240 фунттан 215 фунтқа дейін төмендеді, бірақ чемпионат ойындарына дейін 223 фунтқа дейін қайта артты. Чемпионат ойыны басталғанда Форд орындыққа отырды, ал «Рамс» командасы 82 ярд допты жылдырып, тачдаун жасады. «Браунс» командасының бас бапкері Пол Браун қорғанысты нығайту қажеттігін түсінді және Фордты ойынға шақырды. Кейінірек «Кливленд Плейн Дилер» газеті бұл оқиғаны «Лен Фордтың ең ұлы сәттерінің бірі» деп атады. «Браунс» командасының қорғанысы төртінші кезеңде «Рамс» командасын ұпайсыз қалдырды және «Браунс» командасы лигадағы бірінші маусымында 30:28 есебімен жеңіске жетті. Коллиер сондай-ақ «Лен өте агрессивті және көптеген қорғаныс ойыншыларында болатын қатыгездікке ие болды» деп атап өтті. Үшінші жыл қатарынан Форд AP және UPI агенттіктерінің бірінші командасының құрамына еніп, Pro Bowl ойынына шақырылды. Форд «Браунс» командасының «Лайонс» командасымен өткен 56:10 есебімен жеңіліс ойынында екі рет допты ұстап алды, оның бірін 45 ярдқа қайтарды және NFL плей-офф рекордын жаңартты. Форд 1954 жылы мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – бес рет допты қағып алды және AP және UPI агенттіктерінің бірінші командасының құрамына төртінші жыл қатарынан енді. Сондай-ақ ол төртінші рет үздіксіз Pro Bowl ойынына қатысуға шақырылды. Форд UPI, Newspaper Enterprise Association (NEA) және New York Daily News агенттіктерінің бірінші командасының құрамына енді. AP агенттігі оны екінші команданың құрамына қосты. бірінші рет жеңіліс танытты. 1957 жылы Фордтың, ол кезде 31 жаста болған, «Браунс» командасының құрамына кірмеуі мүмкін деген болжамдар тарады. Форд жаттығулар лагеріне өзінің ойын салмағынан артық салмақпен келді, ал жаңадан келген Боб Мишчакқа тамыз айында Фордтың орны берілді. Мишчак командадан шыққаннан кейін, оның орнына тағы бір жаңадан келген Пол Виггин иеленді. Форд жаттығулар кезінде салмағын азайту үшін жұмыс істеді және жас қорғаушыларды, соның ішінде Виггин мен Билл Квинланды жаттықтырды. 1957 жылғы маусымда Фордтың иығы ауыр түрде жарақаттанды, бірақ Джим Браун бастаған «Браунс» командасы 1957 жылғы NFL Чемпионат ойынына жетті, бірақ «Лайонс» командасына ұтылып қалды.

Despite his accomplishments in college, Ford was passed over in all 32 rounds of the 1948 NFL draft during a time when most professional teams did not employ blacks.) He was selected, however, by the Los Angeles Dons of the rival All America Football Conference (AAFC) in the third round of the 1948 AAFC Draft. He signed with the Dons in April 1948. Playing as a right end opposite Joe Aguirre, Ford had 31 catches for 598 yards and seven touchdowns in 1948. As was the case at Michigan, Ford also worked on defense and was one of the AAFC's most successful pass rushers. Ford played basketball in the off season for the New York Renaissance, an all black professional team in the National Basketball League. He did not play basketball at Michigan, the Big Ten Conference having maintained racial segregation of basketball until 1950. The AAFC struggled financially during Ford's time with the Dons. Its teams competed with NFL franchises for fans' attention and player talent – the Dons shared a city with the NFL's Los Angeles Rams. Ford signed with the Browns in July 1950. Cleveland head coach Paul Brown converted Ford into solely a defensive end as two platoon systems gained popularity after 1950. Ford bulked up to 260 pounds and quickly became a fixture of Cleveland's defense alongside linebacker Bill Willis and defensive back Warren Lahr. He was one of five black players for Cleveland – the others were Willis, punter Horace Gillom and fullbacks Emerson Cole and Marion Motley – at a time when many other teams had never signed a black player. The Browns, in fact, had roughly a third of the black players in the NFL on their roster. Cleveland sports writer Chuck Heaton later recalled that Ford was "a leader, particularly with the black players on the squad." In a mid October game against the Chicago Cardinals, an elbow by Pat Harder broke Ford's nose, cheekbone, and maxilla (upper jaw), knocked out two teeth, loosened several teeth and chipped another. The Browns' long time team doctor, Vic Ippolito, described Ford's injuries as "a sickening sight." Ford started only four regular season games in 1950 because of the injury. However, he asked to be reinstated for the 1950 NFL Championship Game. Head coach Paul Brown agreed to allow Ford to suit up after receiving approval from the team doctor and arranging for a special mask to be built to protect Ford from further injury. Ford had been on a liquid diet until late November and dropped from 240 to 215 pounds, though he was back up to 223 pounds shortly before the championship game. As the championship game got underway, Ford sat on the bench as the Rams moved the ball 82 yards down the field for a touchdown. Browns head coach Paul Brown knew the defense had to tighten, and he called on Ford to enter the game. The Cleveland Plain Dealer later called this "one of Len Ford's great moments." The Browns' defense held the Rams scoreless in the fourth quarter, and the Browns won the championship game by a 30 28 score in their first season in the league. Collier also noted that "Len was very aggressive and had that touch of meanness in him that you find in most defensive players." For the third consecutive year, Ford was named a first team All Pro by both the AP and UPI and was selected for the Pro Bowl. Ford had two interceptions in the Browns' 56–10 win over the Lions, including one which he returned 45 yards to set a new NFL playoff record. Ford recovered a career high five fumbles in 1954, and he was selected as a first team All Pro by the AP and UPI for the fourth year in a row. He was also selected to play in his fourth consecutive Pro Bowl. Ford was selected as a first team All Pro by the UPI, the Newspaper Enterprise Association (NEA) and the New York Daily News. He was named a second team All Pro by the AP. their first losing record. By 1957, there was speculation that Ford, then age 31, might not make the Browns' roster. Ford arrived at training camp well above his playing weight, and rookie Bob Mischak was given Ford's spot in August. When Mischak withdrew from the team, the spot was awarded to another rookie, Paul Wiggin. Ford worked to shed pounds during training camp and worked to train the young defensive players, including Wiggin and Bill Quinlan. Ford was slowed for several weeks during the 1957 season by a severely bruised shoulder, but the Browns, led by Jim Brown, reached the 1957 NFL Championship Game, losing to the Lions.

Грин-Бей Пэкерс

1958 жылдың мамыр айында «Браунс» командасы Фордты «Грин-Бэй Пэкерс» командасына алмастырды. «Грин-Бэй» командасының жаттықтырушысы Рей Маклин сол кезде Фордты оның квотербекке қысым жасау қабілеті үшін алғанын айтты және «оның жылдамдығы, дене бітімі және ептілігінің арқасында лигада бұғаттауға ең қиын ойыншылардың бірі» екенін атап өтті. Фордтың «Грин-Бэй» командасындағы жалғыз маусымында команда бір ғана ойын жеңіп алды. 1958 жылғы маусымның соңғы ойынына дейін Форд бірнеше саусағын сындырып алды, және ойнай алмағандықтан, «Пэкерс» командасы Фордқа келісімшарты бойынша тиіс болған соңғы 916,66 долларды төлеуден бас тартты. 1961 жылы Форд «Пэкерс» командасына қарсы Детройт қаласындағы Уэйн округінің сотына шағымданып, олардың оны босатуынан оның беделіне келтірілген зиян үшін 916,66 доллар және 10 000 доллар өтемақы талап етті.

Карьера статистикасы және мұра

Форд карьерасы барысында 20 допты қолдан түсірді, ол футболшы ретінде зейнеткерлікке шыққандағы NFL рекорды еді. Оның сәттілігінің себебі жылдамдығы мен дене бітімінің үйлесімі болды. Оның дәуірінде оның бойы мен салмағындай алып ойыншылардың арасында одан жылдам қозғала білетіні аз болды; тек «Рамс» командасының Ларри Бринкі ғана оған пропорциясы жағынан жақын еді. 1969 жылы Форд NFL тарихындағы ең үздік қорғаушы шебі үшін дауыс беруде екінші орынды иеленді. Оны Джино Маркетти басып озды. Ол және Маркетти Ұлттық футбол лигасының 1950-ші жылдардың үздік командасының қорғаушы шебі ретінде таңдалды. 1976 жылы Форд қайтыс болғаннан кейін Профутбол Даңқы залына енгізілді. Оның кандидатурасын сол кездегі сайлауға жауапты 27 адамнан тұратын медиа кеңес мақұлдады.

Отбасы және кейінгі жылдары

1951 жылы Форд Джеральдин Бледсо Фордқа (1926–2003) үйленді. Олардың Анита және Дебора есімді екі қызы болды. Футболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Форд бір жарым жыл Детройт заң колледжінде оқыды, бірақ заң мамандығын бітірген жоқ. Спорт журналисі Чак Хитон Фордтың кәсіби футболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін өмірі "көбінесе құлдырап кеткенін" жазды. Хитон Фордтың соңғы жылдары нашар физикалық күйде болғанын, "бұрынғы күшті ойыншының тек көлеңкесі ғана" екенін еске алды. 1972 жылдың наурыз айының басында Фордқа жүрек ұстамасы келді және бір аптадан кейін Детройт қалалық ауруханасында қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде 46 жаста болды. Ол Мэриленд штатының Сютленд қаласындағы Линкольн еске алу зиратында жерленді.