Хесус Рамон Рамирес: Мексикалық футболшының мансабы мен жолы
Ramón Ramírez (footballer)
Жәсіс Рамон Рамирес: Мексикалық футболшы, 90-жылдардағы талант. Жарақаттар карьерасын тоқтатты, Еуропаға өте алмады. Биографиясы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық футболшы (туған жылы 1969)
Mexican footballer (born 1969)
Хесус Рамон Рамирес Сесеня (5 желтоқсан 1969 жылы туған) – мексикалық бұрынғы кәсіби футболшы, жартылай қорғаушы. Рамирес Хьюго Санчестен кейінгі Мексиканың ең жақсы футболшыларының бірі болуға тиіс еді, бірақ түрлі жарақаттар оның мансабын бірнеше рет қауіпке тікелейді және тоқтатты. Ол 1990-шы жылдардағы Мексиканың үздік футболшыларының бірі болды, алайда оның талантына қатысты болжамдарға қарамастан, ол Еуропаға көшіп, бәсекелестігі жоғары клубта ойнаған жоқ.
Jesús Ramón Ramírez Ceceña (born 5 December 1969) is a Mexican former professional footballer who played as a midfielder. Ramírez was meant to be one of the best Mexican players since Hugo Sánchez, but various injuries threatened and stopped his career several times. He was one of the top Mexican footballers in the 1990s, but despite the speculations surrounding his talents, he never moved to Europe to play for a much more competitive club.
Клубтық мансап
Рамирес 1990 жылы «Сантос Лагуна» командасымен карьерасын бастады, және бастапқыда-ақ орта алаңдағы шеберлігін көрсетті. Оның таланты сол кездегі ең перспективті ойыншылардың біріне айналдырды және 1991 жылы Мексика ұлттық футбол құрамасына шақырылды. 1991–1992 маусымында «Америкаға» қарсы өткен матчта, сол команданың қорғаушысы Карлос Альберто «Эль-Эскорпион» Каррильо тібік сүйегі мен тобық сүйегін сындырды. Бұл оның 1992 жылғы Барселона Олимпиадасына Мексика құрамасымен қатысуына кедері келтірді, сондай-ақ физикалық жағдайын қалпына келтіргеннен кейін формасының нашарлауына себеп болды. Бірнеше айдан кейін ол қайтадан оралып, «Сантос Лагунамен» жарқын ойындарын жалғастырды және 1993 жылы ұлттық құрамаға қайта шақырылды. Ол 1994 жылға дейін «Сантос Лагунамен» ойнады, сол жылы Мексика турнирінің финалына шықты, бірақ «Текос УАГ» командасына есе жіберді. Мексика құрамасы қатысқан халықаралық турнирлердегі өнер көрсетуі бірнеше команданың назарын аударды, және 1994 жылы («Сантос Лагунамен» финалда ойнағаннан кейін) Мексиканың ірі клубтарының бірі – «Гвадалахараға» ауысты. Осы командада ол өзінің ең жақсы ойындарын көрсетті. Бұл 1997 жылы Мексика турнирінің чемпионы атанғанда мәнді аяқталды. 1998 жылы «Гвадалахара» «Некаксаға» қарсы тағы бір финалға шықты, бірақ осы жолы жеңіліске ұшырады. 1999 жылы көптеген болжамдар мен қауесеттерден кейін, ол өзінің қалауынша емес, «Гвадалахараның» басты қарсыласы – «Америкаға» ауыстырылды, бұл команданың жанкүйерлері үшін кумир болған ойыншыға қатысты көп дау тудырды. Бұл қарсыласының командасына ауысуы, мүмкін, депрессияға байланысты, оның формасының нашарлауына әкелді. Бұл «Америка» мен оның бұрынғы командасының арасындағы матчта айқын көрінді: ол гол соқты, бірақ бұл сәт оған соншалықты күйреу әкелді, ол қалай әрекет етуді білмеді. Әйқын болғанымен, гол офсайдтан соғылғандықтан есепке алынбады. Формасының нашарлауы оны 1999 жылғы жазғы маусымның соңында «Америкадан» шығарды. Ол «Тигрес УАНЛ» командасына ауыстырылды. Бұл командада ол жағдайын жақсарту үшін көп қиналды, тіпті 1982 жылы перуаниялық ойыншы Херонимо Барбадильоның құрметіне зейнеткерлікке жіберілген сүйікті 7 нөмірімен тіркелмеді. Ол бірте-бірте өзінің бұрынғы деңгейіне қайта оралып, Мексика ұлттық құрамасына тағы шақырылды. 2001 жылдың қысқы маусымында ол Мексика турнирінің финалында қайтадан ойнады, бірақ «Пачукаға» қарсы жеңіліске ұшырады. Алайда, ол бұл матчта қосалқы құрамда ойнады. 2002 жылдың жазғы маусымында ол өзінің сүйікті командасы «Гвадалахараға» оралды. Жиі жарақаттар оның көптеген матчтарға қатысуына кедері келтірді, бірақ ол тағы да өз талантын көрсетті, бірақ тұрақсыздық байқалды. Ол 2004 жылғы Клаусураның финалына жетті, бірақ пенальти сериясында «Пумас УНАМ» командасына есе жіберді. 2004 жылғы Клаусура маусымының соңында ол «Чивас ЮСА» командасына қосылды. «Чивас ЮСА» командасында ол карьерасының соңғы кезеңін өткізіп, команда капитаны болды. 2007 жылы ол футболдан кету туралы шешім қабылдады.
Ramirez started his career in Santos Laguna in 1990, and since the beginning, he showed his skills in the midfield. His talent made him one of the most promising players of the time, and was rewarded with a call for the Mexico national football team in 1991. In the 1991–1992 season, in a match against America, Carlos Alberto "El Escorpión" Carrillo, a defender of that team fractured his tibia and fibula. This caused him to miss the Barcelona 1992 Olympic Games with the Mexico team, and a lack of form after the physical recovery. He managed come back after several months, to continue with brilliant displays with Santos Laguna, and in 1993, he recovered his spot in the national team. He played with Santos Laguna until 1994, year in which he played the final of the Mexican tournament, which he lost against Tecos UAG. His performance in the international tournaments in which Mexico national team participated, attracted the attention of several teams, and in 1994 (after he played in the final with Santos Laguna) he was transferred to Guadalajara, one of the biggest clubs in Mexico. With this team, he lived his best displays on the field. This culminated in 1997, when he got the championship of the Mexican tournament. In 1998, he played another final with Guadalajara against Necaxa, but this time he lost. In 1999, after a lot of speculation and rumors, he was transferred against his will to America, the biggest rival of Guadalajara, a team where he was an idol to the fans. This caused a lot of controversy, since he was an emblematic player of his team. This transfer to the rival club, caused him a lack of form, perhaps due to depression. This turned to be evident in a match between América and his former team, when he scored a goal: the moment was so shocking for him, that he didn't know how to react. Fortunately for him, that goal didn't count due to offside. His lack of form ruled him out of América at the end of the Summer 1999 season. He was then, transferred to Tigres UANL. In this team, he had difficult times to recover; he wasn't even registered with his preferred number 7 (retired in honour to the peruvian player Gerónimo Barbadillo in 1982). He slowly found his form again, and this awarded him another call for Mexico national team. In the Winter 2001 season, he played again in the final of the Mexican tournament, but he lost again, this time against Pachuca. However, he played in this match as a substitute. For the summer 2002 season, he returned to his beloved team Guadalajara. Constant injuries caused him to miss several matches, but again he displayed his talent, although irregularly. He reached the final of the Clausura 2004 season, but lost on penalty kicks against Pumas UNAM. At the end of the Clausura 2004 season, he joined Chivas USA. In Chivas USA he played the last part of his career, being the captain of the team. He retired from the fields in 2007.
Апат
2000 жылдың 12 желтоқсанында Рамирес рұқсат етілген жылдамдықтан едәуір асып бара жатып, басқа көлікпен соқтығысып, бірнеше ай бойы жарақат алды, сонымен қатар апат салдарынан 5 адамнан тұратын отбасының барлығы қаза тапты. 31 жастағы профессор Эфраин Касарес Барбоса, оның жүкті әйелі 29 жастағы Эванджелина Родригес Асевес және олардың 9 және 5 жастағы балалары – Гиллермо Эфраин мен Адонелла Беренисе Касарес Родригес соқтығысу кесірінен көз жұмды. Профессордың әйелі Эванджелина Родригес Асевес соқтығысқанда көліктен мүлдем шығып кетіп, қарсы қозғалысқа түсіп, тротуарға құлап, содан кейін тағы бір көліктің астына түсті. 2002 жылдың ақпан айында Рамирес адам өлтіру айыбынан босатылды.
On December 12, 2000, Ramírez, while driving at high velocity well above the permitted speed limit, collided with another vehicle that left him injured for several months and in the accident it killed an entire family of 5. Professor Efraín Cázarez Barbosa of 31 years old, his pregnant wife Evangelina Rodríguez Aceves of 29 years old, and their children Guillermo Efraín and Adonella Berenice Cázarez Rodríguez of 9 and 5 years old respectively, were killed in the collision. The professor's wife, Evangelina Rodríguez Aceves, was launched from the vehicle into incoming trafic and hit the pavement where she was run over by another car. In February 2002, Ramírez was acquitted of charges of homicide.
Халықаралық мансап
Рамирес 1991 жылы ұлттық құраманың негізгі құрамына алғаш рет шақырылды. Ол жас дарынды ойыншы ретінде үміткер болды, ал 1993 жылы тібік сүйегі мен тобық сүйегінің сынуын емдегеннен кейін 2000 жылға дейін Мексика құрамасы үшін тұрақты түрде ойнады. Мексика құрамасы үшін алғашқы маңызды турнир 1993 жылы Эквадорда өткен Америка кубогы болды. Сол жамбаспен ойнайтын Рамирес жаттықтырушының шешімімен сол қанаттың шабуылшысы немесе ойын жасаушы емес, сол қанаттың қорғаушысы ретінде пайдаланылды – осы позицияда ол клуб деңгейінде ойнаған. Мексика құрамасы финалға шықты, бірақ Аргентинаға 2:1 есебімен жеңілді. Рамирес 1994 жылғы АҚШ-та өткен әлем чемпионатына да шақырылды, онда ол сол қанаттың қорғаушысы ретінде ойнауын жалғастырды. Команда 16-ға дейін жетті, бірақ пенальтилер сериясында Болгарияға есе жіберді. Ол сондай-ақ 1995 жылы Уругвайде өткен Америка кубогына қатысты. Мексика құрамасы нашар өнер көрсетті және 12 команданың арасында 7-орынды иеленді. Олар ширек финалда АҚШ-пен тең түсті және пенальтилер сериясында ұтылып қалды. 1997 жылы Боливияда өткен Америка кубогына қатыспады. 1998 жылы Рамирес Франция-98 әлем чемпионатына оралды. Бұл турнирде ол бұрынғыдай шабуылдық рөлде ойнады (осы рөлде ол клубында ойнаған), Куаутемок Бланкоға Бельгияға қарсы гол соғу үшін бір нәтижелі пас берді. Алайда, Голландияға қарсы матчта (төреші басқа ойыншыны ескертуі керек болғандағы шатасу салдарынан) ол алаңнан қуылды, сондықтан Германияға қарсы 16-ға дейінгі матчқа қатыса алмады, бұл Мексиканың турнирдегі соңғы матчы болды. Рамирес ұлттық құрама сапында 119 матчта 15 гол соқты.
Ramírez received his first call up to the senior national team in 1991 as a promising young talent, and after recovering from a tibia and fibula fracture in 1993, he played regularly for Mexico until 2000. His first major appearance for Mexico, was in the Copa América 1993 in Ecuador; the Mexico coach then was Miguel Mejia Baron. Being left footed, Ramirez was used by the coach as a left back rather than as a left winger/playmaker, position he had at club level. The Mexican team reached the final, but lost 2–1 against Argentina. Ramírez was again called to be part of the national team for the World Cup USA 1994, in which he continued playing as left back. The team reached the Round of 16, losing to Bulgaria in penalty kicks. He also participated in the Copa América Uruguay 1995. The Mexico team performed poorly, and ended in 7th place of 12 teams. They tied to USA in quarter finals and were dismissed on penalty kicks. In 1997, he missed the Copa América in Bolivia. In 1998, Ramírez returned to participate in the World Cup France 98. In this tournament, he had a more offensive role (the one he used to have in his club), giving one assist to Cuauhtémoc Blanco to score against Belgium. However, he was sent off in the match against Holland (after a confusion of the referee, who was supposed to book another player), so he was suspended to the Round of 16 match against Germany, which eventually was the last match of Mexico. Ramírez scored 15 goals in 119 caps for his country.