Америкалық боксшы: Аль "Bummy" Дэвис өмірі мен мансабы
Al Davis (boxer)
Америкалық боксшы Ал "Bummy" Дэвис (1920-1945) туралы ақпарат. Жеңіл және жартылай жеңіл салмақтағы бәсекелес, өмірбаяны мен мансабы. Бронкстағы балалық шағы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық боксшы (1920–1945)
American boxer (1920–1945)
Аль "Бамми" Дэвис (26 қаңтар 1920 – 21 қараша 1945), туған аты Альберт Абрахам Дэвидофф, 1937 жылдан 1945 жылға дейін жеңіл және орта салмақта бокспен айналысқан американдық боксшы. Ол екі салмақ дәрежесінде де әлемдік рейтингте болған және жеңімпаздыққа үміткер болды.
Al "Bummy" Davis (January 26, 1920 – November 21, 1945), born Albert Abraham Davidoff, was an American lightweight and welterweight boxer who fought from 1937 to 1945. He was a serious contender, and a world ranked boxer in both weight classes.
Ерте өмір
Дэвис Бруклиндегі еврейлер көп тұратын, қатал және қиын Браунсвилл аймағында өсті. Оның әкесі азық-түлік арбасын жүргізіп, кейін 1920 жылдары, шектеулер кезінде, тәтті дүкен ашты. Дэвистің жеті жасындағы жұмысы – полицияны бақылап, әкесіне виски бөтелкелерін жасыру туралы ескерту беру болды, олар жасырын сатылып жатқан еді. Анасы оны "Врумелех" деп шақыратын, бұл оның еврейше аты Аврумның (еврейше ортаңғы аты Ыбырайым) мейірімді кішіретілген түрі, ал көршілері мен туыстары оны "Вруми" деп білді. Ал ересек болып келгенде, бокс промоутері оны лақап атын "Бамми" деп өзгертуге көндірді, өйткені ол бұл есімнің қаталдығын сезінді және көп көрермен жиналады деп ойлады. Дэвис бастапқыда бокс есіміне қарсы болды. Дэвис 1933 жыл шамасында Браунсвиллдегі Уилли мен Чарли Бичердің залында бокспен айналыса бастады. Он үш жасында ол еврей тренері Фройк (Фрэнки) Кейннің баптауына ілесіп, оның шәкірті болды. Он бес жасқа келгенде, бір жасқа жетпеген Дэвис Джованни Паскони деген атпен алғашқы әуесқой жекпе-жегін өткізді. Сол жақ соққысымен ол алғашқы қарсыластарының бірнешеуін нокаутқа жіберіп, көптеген сағаттарды жеңіп алды, бұл әуесқой боксшыларға рұхсат етілген жалғыз сыйлық еді. Ол олардың көпшілігін сатуға немесе жарнаға беруге айналдырды.
Davis grew up in the rough and tough, then predominantly Jewish Brownsville section of Brooklyn. His father ran a produce pushcart and later owned a candy store during the 1920s, Prohibition days. Davis' job, as a young boy of seven, was to keep lookout for the police and give the alert to his father to hide bottles of whiskey being sold on the sly. His mother called him "Vroomeleh," an affectionate diminutive of his Hebrew name, Avrum (Hebrew for his middle name, Abraham), and he was known to friends and family in his neighborhood as "Vroomy." When Al was a teenager, a boxing promoter convinced him to change his nickname to "Bummy;" the promoter felt that it sounded tougher and would draw a larger crowd. Davis originally objected to his boxing name. Davis began boxing at Willie and Charlie Beecher's gym in Brownsville around 1933. At age thirteen, he came under the tutelage of a Jewish trainer, Froike (Frankie) Kane, a former lightweight. At barely fifteen, a year under age, Davis had his first amateur bout under the name Giovanni Pasconi. With his left hook, he knocked out a number of his first opponents and won scores of watches, the only compensation allowed amateur boxers. He pawned or sold most of them to his promoter for cash.
Бокс карьерасы
Дэвис бокс тарихындағы ең күшті сол жақ соққысы бар қатал боксшы еді. Оны Лью Бурстон мен Джонни Аттел басқарды. Оның көрсеткіші 66 жеңіс, 47 нокаут, 10 жеңіліс және 4 тең түсуден тұрады, сондай-ақ ол Ring Magazine журналының "Барлық уақыттың ең үздік 100 соққышы" тізіміне енді. Ол алғашқы 35 кездесуін Бичердің залында өткізіп, 33-ін жеңіп, бірақ Джек Шарки кішімен екі кездесуде тең түсті, ол қиын қарсылас болды.
Davis was a rough slugger with one of the most powerful left hooks in boxing history. He was managed by Lew Burston and Johnny Attel. His record was 66 wins, with 47 KOs, 10 losses and 4 draws, and he was named to Ring Magazine's list of "100 Greatest Punchers of All Time". He fought his first thirty five fights out of Beecher's gym, winning thirty three, but drawing two with Jack Sharkey, Jr., a tough opponent.
Тони Канзонериді, Типпи Ларкинді жеңді, 1939
1939 жылы 1 қарашада Мэдисон Сквер Гарденде өткен жарыста ол үлкен, бірақ қартайып бара жатқан бұрынғы жеңіл салмақ чемпионы Тони Канзонериді үш раундтық техникалық нокаутпен жеңіп, танымал болды. Канзонери, бұрынғы екі салмақ дәрежесіндегі чемпион, бұрын ешқашан нокаутқа ұшырамаған еді, бірақ ол жекпе-жек кезінде Дэвистен он бір жас үлкен болды. Канзонеридің үлкен беделі Дэвиске көптеген бокс жанкүйерлерінің арасында танылуға көмектеспеді, олар Канзонериді барлық уақыттағы ең ұлы боксшылардың бірі деп құрметтейтін. Ол бұрынғы әйгілі чемпионды жеңгеннен кейін көрершіндер тарапынан ызылдауға ұшырады. Ларкин төртінші раундқа дейін ұпай бойынша айқын басымдықпен келгенін атап өту маңызды, бірақ Дэвис бесінші раундта өзінің тиімді соққысын тапты. Сол раундта Дэвистің денеге жасаған сол жақ соққысы жекпе-жекті аяқтады, бірақ оған бұрын екі күшті сол жақ қабырғаға және оң жақ жаққа соққы берген еді, бұл Ларкиннің тепе-теңдігін бұзды. Ларкиннің өте тәжірибелі боксшы екенін ескеретін болсақ, Дэвис жекпе-жекте сақтық пен есептелген қорғаныс қажет болғанда артта қалды, және бұл Дэвистің жоғары деңгейдегі боксшыларға қарсы техникасындағы кемшілік болатын.
He made a name for himself when he scored a three round technical knockout over the great, but aging former lightweight champion Tony Canzoneri on November 1, 1939, at Madison Square Garden. Canzoneri, a former dual weight class champion, had never before been the victim of a knockout, though he was eleven years older than Davis at the time of the fight. Canzoneri's popularity did little to help Davis earn an audience among the many fight fans who adored and respected Canzoneri as one of the all time greats. The crowd booed him after his victory over the popular ex champion. It is important to note that Larkin had a wide lead in points coming into the fourth, before Davis found his mark in the fifth. In that round, Davis's left to the midriff ended the bout, but it was preceded by two heavy lefts to the ribs, and a right cross to the jaw, which rocked Larkin back on his heels. With a fighter of Larkin's skill, Davis had fallen behind when the fighting required a cautious and measured defense, and this would be a flaw in Davis's technique against top rated boxers.
Лу Амбер мен Фрици Зивиктің жоғалуы, 1940
Келесі жыл Дэвис үшін сәтсіз болды. Біріншіден, 1940 жылғы 23 ақпанда өткен жекпе-жекте ол 20 586 жанкүйердің алдында жеңіл салмақ бойынша әйгілі Лу Амберске қарсы кездесіп, төрешілердің бірауыздан шешімімен жеңілді. Амберс Дэвистің екінші және төртінші раундтардан басқа барлық раундтарын басып озды. Амберс Дэвистің денесі мен иегіне жасаған соққыларын қабылдап, алғашқы бес раундта тиімді қарсы шабуылдар жасады. Алтыншы раундтан бастап, арқанға тығылып қалған Дэвис қиын жағдайға түсті, әдеттегі күшімен сол жақ соққысын жеткізе алмады, ал Амберс мансабындағы ең күшті және дәл соққыларын жасады. Бруклиндық боксшы тоғызыншы және оныншы раундтарды аяқтауда үлкен қиындыққа тап болды. Бұл Дэвистің кәсіби мансабындағы алғашқы жеңілісі болды, бірақ көрермендердің көп бөлігі оның жеңілуін көру үшін келген сияқты көрінді. Дэвис бірнеше ай бұрын кондитерлік дүкендегі жанжал үшін тұтқындалып, кепіл төлеуге мәжбүр болғаннан кейін көптеген жанкүйерлерін жоғалтты. Содан кейін ол 15 қарашада жеңіл салмақ чемпионы Фрици Зивикке қарсы атақсыз жекпе-жек өткізді. Зивик бірінші раундта Дэвисті жерге құлатты және екінші раундта оның көзіне тырнақ салды. Көптеген деректерде Зивик, қарсыласын жарақаттау үшін шынтақтарын пайдалану және қолғаптарының шнурларын көздеріне сүрту өнерінде шебер болған, және оның ашушаң қарсыласын ашуға жеткізген бірнеше ұқсас әрекеттер жасады деп жазылған. Осы әрекеттері үшін Нью-Йорк бокс комиссиясы оған 2500 доллар айыппұл салып, Нью-Йорк штатында бокстан өмір бойына шеттеді, бірақ кейіннен ол қайта қабылданды. Бірінші жекпе-жекten кейін бірнеше ай өткен соң, Дэвис 1941 жылдың басында менеджерінің кеңесі бойынша әскерге қосылды. Есіктерден түскен ақша АҚШ армиясының көмек қорына аударылды, Зивик пен Дэвис 1941 жылдың 7 шілдесінде өткен реванш жекпе-жегінде кездесті, оны Зивик 10-раундта техникалық нокаутпен жеңіп алды. Көрермендердің арасында еврей боксшысы Рей Арсел Дэвисті реваншқа дайындауға тырысты, бірақ Дэвис армияда болған алты ай бойы бокспен айналыспады. Зивик Дэвисті он раундтың тоғызында қинап, ауруханаға жатқызуға мәжбүр етті, бірақ жекпе-жек таза өтті. Сол жылдың 17 наурызында Мэдисон Сквер Гардендегі 19 963 жанкүйердің алдында ол бұрынғы жеңіл салмақ чемпионы Бо Джекке қарсы он раундтық жекпе-жекте жеңілді. Бо Джектың шешуші жеңісінде, бір төреші Дэвиске ешқандай раунд бермеді, ал төреші тек бір раундты ғана берді. Associated Press Джекке 8 раунд берді, екеуі тең деп танылды. Кейбір бокс тарихшылары Дэвистің жеңілісін Джектың ерекше шабуылға ұшыраған боксшыға қарсы жақсы қорғаныс жасай алмауымен байланыстырды. Уақытын үнемдеп, қорғанысқа назар аудармай, Дэвис көбінесе ішкі жанжалдарда жеңіске жеткен Джекпен ұрысып-жанжалдасуды жөн көрді. Бірінші раундта Дэвис Джекпен жақсы күресті, бірақ артықшылығы ұзаққа соқпады. Үшінші раундта Дэвис сол жақтан бірнеше рет соққыға ұшырап, раунд соңында қиын жағдайға түсті, қоңырау соққанға дейін арқанға тіреліп тұрып, соққыдан кейін соққы алды. Алтыншы раундта сол жақтан келген соққы Дэвистің көзіне зақым келтірді. Оныншы раундтың соңында Дэвис алған соққыдан кейін кенепке құлап түсті, бірақ санауды қабылдамады және соңғы қоңырау естілген кезде тұрды. "Ассошиэйтед Пресс" Джекке 9 раунд берді, тек біреуі тең деп танылды. 1944 жылдың 15 маусымында Мэдисон Сквер Гардендегі 16,084 жанкүйердің алдында ол бұрынғы үш мәрте чемпион Генри Армстронгқа екінші раундта техникалық нокаутпен жеңілді. Екінші раундта Армстронг рингке шығып, Дэвисті шарпып, оны тоғыз санауға дейін жерге құлатты. Дэвис тұрғанда, Армстронг оны мол жылдамдықпен оң соққымен иегіне тигізіп, Дэвистің артқа қарай құлауына және кейін бетімен алға қарай құлауына себепкер болды. Санаудың қажеті болмады, төреші жекпе-жекті аяқтады. Дэвистің соңғы маңызды жекпе-жегі болашақ орта салмақ чемпионы Рокки Грацианоға қарсы болды, ол 1945 жылдың 12 мамырында Мэдисон Сквер Гардендегі матчтың төртінші раундында 15 656 жанкүйердің алдында техникалық нокаутпен жеңіске жетті. Дэвис бірінші раундта бір рет, үшінші раундта екі рет және төртінші раундта бір рет құлады. 1945 жылдың 22 қарашасында "Нью-Йорк Таймс" газетінің бірінші бетінде Дэвистің суреті қосылған оның өлімі туралы мақала жарияланды.
The next year proved a poor one for Davis. First, he lost a unanimous decision before 20,586 Madison Square Garden fans, to lightweight king Lou Ambers who took all but the second and fourth rounds in a non title match on February 23, 1940. Ambers weathered the lefts of Davis to his body and chin, and countered effectively with blows of his own in the first five rounds. From the sixth, when he was mauled against the ropes, Davis fought an uphill battle, unable to deliver his left with its usual steam, while Ambers fired some of the strongest and most accurate punches in his career. The Brooklyn boxer had serious trouble completing the ninth and tenth rounds. The loss was the first in Davis's professional career, but it seemed the majority of the crowd were there to see him lose. Davis had lost many of his fans when he was arrested for assault of a man in a candy store a few months before, requiring him to pay bail. He then fought a memorable non title fight against welterweight champion Fritzie Zivic on November 15. Zivic knocked Davis down in the first round and thumbed Davis in the eye in the second. Several accounts also wrote that Zivic, a master in the art of using his elbows in clinches to hurt an opponent, and rubbing the laces of his gloves against their eyes, had made several similar moves that provoked his short tempered opponent. For this behavior, the New York Boxing Commission fined him $2,500 and disqualified him from boxing in New York State for life, although he was later re instated. Several months after the first match, Davis joined the army in early 1941, on the advice of his manager. With the gate receipts going to the U. S. Army Relief fund, Zivic and Davis fought a more restrained rematch on July 7, 1941, which Zivic won by a 10th round TKO. The exceptional Jewish trainer Ray Arcel attempted to train Davis for the rematch, but Davis had been away from boxing nearly six months while in the army. Zivic tortured Davis for nine of the ten rounds requiring him to be hospitalized, though the boxing appeared clean. He lost a ten round decision to former lightweight champion Beau Jack on March 17 of that same year, before 19,963 fans at Madison Square Garden. In a decisive victory for Beau Jack, Davis lost on points in all ten rounds according to one judge, and was awarded only one round by the referee. The Associated Press gave eight rounds to Jack, with two even. Some boxing historians would credit Davis's loss to his inability to adopt a better defense against a boxer with the extraordinary attack of Jack. Instead of taking his time, and focusing on defense, Davis chose too often to slug it out with Jack who won the infighting most of the time. In the first round, Davis did well slugging it out with Jack, but the advantage was short lived. By the third, Davis took repeated left hooks to the head and was in serious trouble at the end of the round, taking blow after blow against the ropes right before the bell. A long left hook spun and injured Davis's eye in the sixth. At the end of the tenth, Davis slipped to the canvas after the mauling he had taken but took no count and was up as the final bell sounded. In the sweeping victory, the Associated Press gave nine rounds to Jack, with only one even. He lost by second round technical knockout to former triple titleholder Henry Armstrong before 16,084, at Madison Square Garden on June 15, 1944. In the second, Armstrong came out of his corner and battered Davis about the ring, flooring him first for a count of nine. When Davis arose, Armstrong caught him with a lightning fast right hook to the chin, causing Davis to reel far back and then pitch forward on his face. With no need for a count, the referee ended the bout. Davis' last big fight came against future middleweight champion Rocky Graziano, who achieved a technical knockout against him in the fourth round of a May 12, 1945, match at Madison Square Garden before a crowd of 15,656. Davis was down once in the first, twice in the third, and once in the fourth. On November 22, 1945, a headlined article about his death, including a photograph of Davis, was on the front page of The New York Times.