Блэк Боттом – 1920-ші жылдардағы жаз биі, афроамерикандық мәдениеттен тараған. АҚШ-та кең таралды, Энн Пеннингтонмен танымал болды. Би туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Би
Dance
Black Bottom – 1920 жылдардағы джаз дәуірінде кең таралған би. Ол жеке немесе жұптап орындалған. Афроамерикалықтардың Оңтүстік аймақтарында пайда болған бұл би, 1920 жылдары Америка мәдениетіне таралып, ұлттық құмарлыққа айналды. Бұл биді ең әйгілі Зигфелд Фоллиз жұлдызы – Энн Пеннингтон орындаған, ол 1926 жылы Зигфелдтің бәсекелесі Джордж Уайт қойған Бродвей көрсетілімінде танымал болды.
The Black Bottom is a dance which became popular during 1920s amid the Jazz Age. It was danced solo or by couples. Originating among African Americans in the rural South, the black bottom eventually spread to mainstream American culture and became a national craze in the 1920s. The dance was most famously performed by Ann Pennington, a star of the Ziegfeld Follies, who performed it in a Broadway revue staged by Ziegfeld's rival George White in 1926.
Шығу тегі
Бидің пайда болуы 20 ғасырдың алғашқы онжылдығында Нью-Орлеан қаласында болды. Джаз пианині және композиторы Джелли Ролл Мортон "Black Bottom Stomp" әуенінің авторы, ал әннің атауы Детройт қаласының Black Bottom аймағымен байланысты. 1920 жылдардың ортасынан шыққан ноталардың авторларын Гас Хорсли мен Перри Брэдфорд деп көрсетеді және биді афроамерикандық биші және хореограф Билли Пирс таныстырғанын мәлімдейді. Ноталардың мұқабасында негізінен кабарелерде өнер көрсеткен биші Стелла Дойл суреті бейнеленген. "Қара түбі" Оңтүстіктегі шала ауылдық афроамерикандықтардың арасында кеңінен танымал болды. Көптеген вариациялары бар ұқсас би шатырлық шоуларда жиі орындалды, ал "Брэдфорд пен Жаннет" оны қорытынды номер ретінде пайдаланды. Би 1924 жылы Харлемдегі "Дина" шоуында көрсетілді, содан кейін Энн Пеннингтон мен Том Патрикола 1926 жылы Бродвейдегі Джордж Уайттың "Скандалдары" атты музыкалық комедиялық ревюде орындады, осыдан кейін ол ұлттық құмарлыққа айналды. "Қара түбі" Чарльстоннан басымдық алып, әлеуметтік билердің бірінші нөміріне айналды. Кейбір би сыншылары 20 жылдардың ортасында американдық қоғамда сәнге айналған кезде, ол Чарльстонға ұқсас болғанын атап өтті. Екі биді де жеке немесе жұппен орындауға болады және олардың екеуі де қуатты қозғалыстарға ие. "Black Bottom Dance" биін таныстырған афроамерикандық хореограф Билли Пирс, афроамерикандық хореограф Бадди Брэдлидің серіктесі болды. Нью-Йорктегі Пирстің би студиясында жұмыс істей отырып, Брэдли Том Перикола және басқа да Бродвей артистері үшін билерді ойлап тапты. Рей Хендерсонның, Бадди ДеСилва мен Лью Браунның жаңа сөздерімен жазған басқа музыкалық сүйемелдеуі де қысқа мерзімге бүкіл елде сенсация тудырып, кеңінен жазылды. Хореограф Род Александр бұл нұсқаны 1956 жылғы "Өмірдегі ең жақсы нәрселер тегін" атты фильмде көрсетті, оны Шерри Норт пен Жак д’Амбуаз орындады, олар флэпперлер мен смокинг киген жігіттерге толы сахнаны басқарды.
The dance originated in New Orleans in the first decade of the 20th century. Jazz pianist and composer Jelly Roll Morton wrote the tune "Black Bottom Stomp", its title referring to the Black Bottom area of Detroit. Sheet music from the mid 1920s identifies the composers as Gus Horsley and Perry Bradford and claims the dance was introduced by the African American dancer and choreographer Billy Pierce. The sheet music's cover photograph features dancer Stella Doyle, who performed primarily in cabarets. The black bottom was well known among semirural blacks across the South. A similar dance with many variations was commonly performed in tent shows, and "Bradford and Jeanette" had used it as a finale. The dance was featured in the Harlem show Dinah in 1924 and was then performed by Ann Pennington and Tom Patricola in the musical comedy revue George White's Scandals of 1926 on Broadway, whereupon it became a national craze. The black bottom overtook the Charleston in popularity and eventually became the number one social dance. Some dance critics noted that by the time it became a fad in American society in the mid 20s, it resembled the Charleston. Both dances can be performed solo or as a couple and feature exuberant moves. The African American choreographer Billy Pierce, who is credited on "Black Bottom Dance" sheet music with having introduced the dance, was an associate of the African American choreographer Buddy Bradley. Working out of Pierce's dance studio in New York City, Bradley devised dance routines for Tom Pericola and other Broadway performers. A different musical accompaniment, composed by Ray Henderson with new lyrics from Buddy DeSylva and Lew Brown also briefly became a nationwide sensation and was widely recorded. A re creation of that version by choreographer Rod Alexander was featured in the 1956 biopic, The Best Things in Life Are Free, performed by Sheree North and Jacques d’Amboise, leading a stage full of flappers and tuxedoed Johnnies.
Би қадамдары
Қара түстің ырғағы Чарльстонға негізделген. Брэдфордтың ноталармен бірге басылған нұсқасында мынадай нұсқаулар келтірілген:
The rhythm of the black bottom is based on the Charleston. Bradford's version, printed with the sheet music, gave these instructions:
"Мұхқа қатысты нұсқаулар: "Екі аяқпен алға қарай жылжу. Алдымен жамбас, содан кейін аяқтар." Бродвей тарихшылары Кантор мен Маслон оны "арқаға соққымен сүйемелденетін қарапайым қадам" деп сипаттайды, ал ақсақ басу қадамы – Суонидің терең лайлы суынан аяқтарды шығару сияқты. Александрдың қайта жаңартуы оны одан әрі кеңейтіп, оның би серіктестерінің әдемі түрде бір-бірінің арт жағынан соғысуына мүмкіндік берді; бірақ бұл түпнұсқа бидің бөлігі болғанын көрсететін ешқандай дәлел жоқ.
Instructions for the mooch are "Shuffle forward with both feet. Hips go first, then feet." Broadway historians Kantor and Maslon describe it as a ‘fairly simple step punctuated by a slap on the rear end’ with the hobbling step akin to pulling your feet out of the deep muddy waters of the Swanee. The Alexander recreation expanded this into having his dance partners cheekily bump their posteriors together; although there is no evidence to suggest that was part of the original dance.
Мұра
"Ma Rainey's Black Bottom" – Ма Рейнидің 1920-жылдардағы блюз әні, биге нақты сілтеме жасайды, бірақ өзі би музыкасы емес. "Ma Rainey's Black Bottom" – сонымен қатар 1982 жылы Август Уилсонның ән жазу туралы пьесасының атауы. Уилсонның пьесасы 2020 жылы Виола Дэвис Ма Рейни рөлінде ойнаған, сол аттас фильмге бейімделді. 1940-жылдары танымал болған комедиялық музыкант Спайк Джонс "Black Bottom" биінің көңілді нұсқасын орындады. Оның 78 RPM пластинкасындағы нұсқасы әннің ортасында фортепиано солосының бір тактін бірнеше рет қайталайды, әр қайталаған сайын қатты "жарық!" дыбысы қосылып, пластинканың бұзылғандай сезімін тудырады. Бұл би 1927 жылғы австриялық "Кафе Электрик" үнсіз фильмінде көрсетілген. Джуди Гарланд "Жұлдыз туды" (1954) фильмінің монтаждық тізбегінде хор қыздарының саптарын билегенде әннің вокалдық қайырман фразаларын қайталайды.
"Ma Rainey's Black Bottom", a 1920s blues song by Ma Rainey, makes obvious allusions to the dance but is not itself dance music. Ma Rainey's Black Bottom is also the title of a 1982 play by August Wilson, set around recording of the song. Wilson's play was adapted into a 2020 movie of the same name starring Viola Davis as Ma Rainey. The comedy musician Spike Jones, who became popular in the 1940s, performed a jaunty cover of the black bottom. His version, released on 78 RPM records, repeated a single measure of a piano solo in the middle of the song several times, each time continuing with a loud "crack!" as a joke to make the record sound broken. The dance was featured in the 1927 Austrian silent film, Café Elektric. Judy Garland repeats vocal refrains from the song while hoofing in some chorus girl lines in a montage sequence from A Star Is Born (1954).