Роберт Ли Гормли: Американдық Әскери-теңіз күштерінің адмиралы
Robert L. Ghormley
Роберт Ли Гормли – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің вице-адмиралы, 2-ші дүниежүзілік соғыста Оңтүстік Тынық мұхиты аймағының қолбасшысы. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, вице-адмирал Роберт Ли Гормли (15 қазан 1883 – 21 маусым 1958) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік Тынық мұхиты аймағының қолбасшысы болған Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің адмиралы. Гормли ұзақ жылдар бойы тиімсіз, тым сақты, пессимистікке бой алдыратын, тіпті жеңіліске бейім деп есептелді, бірақ соңғы зерттеулер оның шабыттандырарлық көшбасшы болмаса да, қиын жағдайларда өте жақсы атқарғанын көрсетті.
United States Navy admiral
Vice Admiral Robert Lee Ghormley (October 15, 1883 – June 21, 1958) was an admiral in the United States Navy who served as commander, South Pacific Area during World War II. Ghormley was long considered to be an ineffective leader–overly cautious, pessimistic, and even defeatist–but recent scholarship has argued that while he may not have been an inspiring leader, he performed well enough under difficult circumstances.
Алғашқы жылдар
Портлендте (Орегон штаты) туған Гормли пресвитериан миссионерінің алты баласының үлкені болған. Айдахо университетінде оқып жүргенде, ол Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясына тағайындалды. 1902 жылдың 23 қыркүйегінде академияға қабылданды және 1906 жылдың маусымында бітірді. Оның курстастарының арасында Артур Л. Бристоль, Уильям Л. Калхун, Уильям А. Глассфорд, Чарльз С. Хартиган, Обри В. Фич, Франк Дж. Флетчер, Исаак К. Кидд, Джон С. Маккейн аға, Ли Нойес, Фердинанд Л. Рейхмут, Реймонд А. Спраунс, Джон Х. Тауэрс, Рассел Уилсон, Томас Уизерс, Роланд М. Брейнард, Мило Ф. Дреймель және Шервуд А. Таффиндер сияқты болашақ адмиралдар көп болды. Келесі бес жыл бойы ол «Батыс Вирджиния», «Буффало» (көмекші крейсер), «Чарльстон» және «Мэриленд» крейсерлерінде қызмет етті. 1911 жылдан 1913 жылға дейін лейтенант Гормли Тынық мұхиты флотының бас қолбасшысының көмекшісі және флаг-лейтенанты болды, 1912 жылы Никарагуадағы науқанға қатысты. Одан кейін 1913 жылдың маусымынан бастап АҚШ Әскери-теңіз академиясында қызмет етті. 1916 жылдың маусымында «Невада» жауынгерлік кемесіне тағайындалды. Гормли 1917 жылдың 23 мамырында лейтенант-коммандер болып тағайындалды және Бірінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігін «Невадада» және штаб-афицер ретінде өткізді. Соғыстың соңында ол командир болып тағайындалды және Теңізден тыс бөлімшесінің директорының көмекшісі болды. 1919 жылы осы қызметі үшін Армияның Еңбек сіңірген қызметі медалімен марапатталды. 1920-1922 жылдары «Ниагара» патрульдік кемесі мен «Сэндс» эсминецін басқарды, соңғысында Жерорта теңізінде де қызмет етті.
Born in Portland, Oregon, Ghormley was the oldest of six children to a Presbyterian missionary. While attending the University of Idaho in Moscow, he was appointed to the U. S. Naval Academy at Annapolis, Maryland, and entered there on September 23, 1902, and graduated in June 1906. Among his classmates were many future admirals including Arthur L. Bristol, William L. Calhoun, William A. Glassford, Charles C. Hartigan, Aubrey W. Fitch, Frank J. Fletcher, Isaac C. Kidd, John S. McCain Sr., Leigh Noyes, Ferdinand L. Reichmuth, Raymond A. Spruance, John H. Towers, Russell Willson, Thomas Withers, Roland M. Brainard, Milo F. Draemel, and Sherwoode A. Taffinder. He served on cruisers during the next five years, including West Virginia, the auxiliary cruiser Buffalo, Charleston, and Maryland. From 1911 to 1913, Lieutenant Ghormley was aide and flag lieutenant to the commander in chief, Pacific Fleet, participating in the 1912 campaign in Nicaragua. That was followed by duty at the U. S. Naval Academy starting in June 1913. He was assigned to the battleship Nevada in June 1916. Ghormley was promoted to lieutenant commander on May 23, 1917, and spent most of World War I on Nevada and as a flag aide. Late in the conflict, he was promoted to commander and became assistant director of the Overseas Division of the Naval Overseas Transportation Service. In 1919 he was awarded the Army Distinguished Service Medal for his service in this position. From 1920 to 1922, he commanded the patrol vessel Niagara and the destroyer Sands, including Mediterranean Sea duty in the latter.
Карьерасының ортасы
1921 жылдың шілдесінде командир дәрежесіне көтерілген Гормли 1923 жылдан 1925 жылға дейін Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысының адъютанты және келесі екі жыл бойы «Оклахома» шайқас кемесінің аға офицері болып қызмет етті. 1927 жылы ол Вашингтон қаласында Әскери-теңіз күштері Бас басқармасының хатшысы болды. Капитан Гормли 1930-жылдардың басында Ұрыс күштері мен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қолбасшыларының штаб бастығы қызметін атқарды. Әскери-теңіз операциялары басшысымен жұмыс істегеннен кейін, 1935 жылдың 25 маусымынан 1936 жылдың 23 маусымына дейін «Невада» шайқас кемесінің командирі болды. 1936 жылы ол АҚШ Әскери-теңіз күштері штабына қайта оралды. 1938 жылы Әскери-теңіз академиясының жоғары курсын бітірді. Контр-адмирал Гормли Соғыс жоспарлары бөлімінің директоры және Әскери-теңіз операциялары бастығының көмекшісі болып тағайындалды, ол 1940 жылдың тамызына дейін осы лауазымдарда қалды. Содан кейін ол президент Франклин Рузвельттің арнайы теңіз бақылаушысы ретінде Ұлыбританияға жіберілді. 1941 жылдың 18 қыркүйегінде вице-адмирал, ал 1938 жылдың 1 қазанында контр-адмирал дәрежесіне көтерілді.
Promoted to the rank of commander in July 1921, Ghormley served as aide to the Assistant Secretary of the Navy from 1923 to 1925 and as executive officer of the battleship Oklahoma for the next two years. In 1927 he became secretary of the Navy's General Board, in Washington, D. C., Captain Ghormley was chief of staff to the commanders of the Battle Force and U. S. Fleet during the early 1930s. After working with the Chief of Naval Operations, he became commanding officer of the battleship Nevada from June 25, 1935, to June 23, 1936. In 1936, he returned to the U. S. Fleet staff. By 1938, he completed the senior course at the Naval War College. Rear Admiral Ghormley became director of the War Plans Division and Assistant Chief of Naval Operations, remaining in those positions until August 1940. He then was sent to the United Kingdom as a special naval observer for President Franklin D. Roosevelt. He was subsequently promoted to vice admiral on September 18, 1941, having been promoted to rear admiral on October 1, 1938.
Перл-Харборға шабуыл және Оңтүстік Тынық мұхит командасына іріктеу
1941 жылғы 7 желтоқсанда Жапон императорлық әскери-теңіз флотының Перл-Харборға жасаған шабуылы, жылдам шабуылға түсетін ұшақ тасымалдағыш күштерін пайдаланып, американдық соғыс кемелеріне қиратушылық салдар келтірді. Бұл, Екінші дүниежүзілік соғыстың қалған бөлігінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стратегиялық және тактикалық (доктриналық) бағыттарын күрт өзгертті. Перл-Харборға шабуылға дейін соғыс кемесі теңіз күшінің басты құралы ретінде кеңінен қабылданып, құрметтелді. Ұшақ тасымалдағыштан ұшырылған шабуылдар, әуе күшінің соғыс кемесінен асып түскенін және теңіз күшінің басты құралына айналғанын көрсетті. Перл-Харборға шабуылдан кейінгі күндері АҚШ Әскери-теңіз күштері Уэйк аралын дереу нығайтуға тырысты және вице-адмирал Уильям Холсиді түрлі жау аралдарына қарсы шабуылдарға жіберді. 1942 жылғы наурыз және сәуір айларында, жапондықтар Оңтүстік-Шығыс Азия арқылы жылдам өрлеген кезде, АҚШ Бірлескен штабтары жыл соңына дейінгі АҚШ операцияларына жоспарлар жасады, ал одақтас елдердің үкіметтері Тынық мұхитының операциялық аймақтары мен басқаруын бөлу туралы келіссөздер жүргізді. Құрылған аймақтар мен басқарудың ішінде Тынық мұхиты аймағының бөлігі – Оңтүстік Тынық мұхиты аймағы болды. Сәуір айында вице-адмирал Гормли Лондоннан қайтарылып, АҚШ Флотының Бас қолбасшысы және Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Эрнест Дж. Кіңге Оңтүстік Тынық мұхиты күштері мен аймағына басшылық ететінін естіді. Гормли, АҚШ Тынық мұхиты Флотының Бас қолбасшысы адмирал Честер Нимиц пен адмирал Кіңтің ұсынысы бойынша бұл қызметке тағайындалды. Ол президент Рузвельтпен байланысы болғандықтан, ұшақ тасымалдағыш және авиация саласындағы тәжірибесі жоғары басқа командирлерден бұл лауазымға тағайындалған болуы мүмкін. Нимицтің бірінші таңдауы адмирал Уильям С. Пай болды, бірақ Пай Уэйк аралына көмек көрсету әрекетін еске түсіргендіктен, адмирал Кің Пайға қарсы болды. Вице-адмирал Гормли 1938 жылы «Невада» соғыс кемесінде соңғы рет теңіз командасын басқарды және содан бері теңіз қызметіне оралмады. Оның үстіне, ол ешқашан ұшақ тасымалдағышқа басшылық еткен емес. 3 мамырда жапондықтар Соломон аралдарындағы Тулаги аралын және оның гидроавиациялық базасын басып алды. 4-8 мамыр аралығында Коралл теңізіндегі шайқас өтті, ол жапондықтар үшін тактикалық жеңіспен, бірақ одақтастар үшін стратегиялық жеңіспен аяқталды. Мамыр айының басында вице-адмирал Гормли адмирал Нимицпен Перл-Харборда кездесті, содан кейін 17 мамырда Жаңа Каледониядағы Ноумея әскери-теңіз базасына көшіп, жаңа басқаруын қабылдады.
The attack on Pearl Harbor on December 7, 1941, by the Japanese Imperial Navy using fast offensive aircraft carrier forces wrought destruction on the American battleships there at anchor. This dramatically changed the strategic and tactical (doctrinal) emphasis of the U. S. Navy for the rest of World War II. Until the attack on Pearl Harbor, the battleship was widely accepted and held as the supreme weapon of naval power. The attack from aircraft launched by carriers made it clear that air power had instantly superseded the battleship as the primary asset of naval power. In the days after the Pearl Harbor attack, the U. S. Navy attempted to immediately reinforce Wake Island, and dispatched Vice Admiral William Halsey Jr. on raids against various enemy held islands. In March and April 1942, as the Japanese were surging through Southeast Asia, the U. S. Joint Chiefs of Staff developed plans for U. S. operations over the rest of the year and the governments of the Allied nations negotiated a division of Pacific Ocean operating areas and commands. Among the areas and commands established was the South Pacific Area, a subdivision of the Pacific Ocean Area. In April, Vice Admiral Ghormley was recalled from London and informed by Commander in Chief, United States Fleet, and Chief of Naval Operations Admiral Ernest J. King that he would command the South Pacific Force and Area. Ghormley was chosen for the command on the recommendations of Admiral Chester Nimitz, Commander in Chief, United States Pacific Fleet, and Admiral King. It is possible that he was appointed to the position over other commanders with superior carrier and aviation expertise and experience because of his association with President Roosevelt. Nimitz's first choice was Admiral William S. Pye, but since Pye had recalled the Wake Island relief attempt, Admiral King was hostile to Pye. Vice Admiral Ghormley had last held sea command in 1938 on the battleship Nevada and had not been back to a sea command since. And, in addition, he had never commanded a carrier. On May 3, the Japanese occupied the island of Tulagi and its seaplane base, in the Solomon Islands. On May 4–8, the Battle of the Coral Sea was fought and ended in a tactical victory for the Japanese but a strategic victory for the Allies. In early May, Vice Admiral Ghormley conferred with Admiral Nimitz at Pearl Harbor and then, on May 17, moved to Naval Base Noumea at Nouméa, New Caledonia, to assume his new command.
Оңтүстік Тынық мұхит командалығы мен Гуадалканал
Шілде айының басында АҚШ-тың барлау ұшағы жапондықтардың Гуадалканалда әуежай салып жатқанын анықтады, ол Тулагиден Ironbottom Sound шығалағы арқылы орналасқан. Осылайша, 10 шілдеде адмирал Нимиц Гуадалканал мен Тулаги Соломон аралдарына дереу шабуыл жасап, басып алып, ұстап тұру мақсатында "Күзет мұнарасы" операциясын жүргізуге бұйрық берді. COMSOPAC ретінде Гормли операцияны басқаратын, ал Гуадалканалға шабуыл 7 тамызда жасалатын еді. "Күзет мұнарасы" операциясы үшін Гормлиге 1-ші теңіз дивизиясы (11 000 адам), оған генерал-майор Александр Вандегрифт басшылық ететін, сондай-ақ вице-адмирал Флетчердің басқаруындағы "Саратога", "Уосп" және "Энтерпрайз" үш авиациялық тобы берілді. Оларға контр-адмирал Ричмонд Келли Тернер басқаратын эскорттық және тасымалдаушы күштердің Оңтүстік Тынық мұхитындағы десанттық әскерлері қосылды. Оларды контр-адмирал Маккейн басқаратын Оңтүстік Тынық мұхиты күштері және генерал Дуглас МакАртур мен генерал-лейтенант Джордж Кенни басқаратын Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты күштері қолдады. Гормлидің басшылыққа қатысты өнері көңілсіз және пессимистік болды, бұл оның Пёрл-Харбордағы адмирал Нимицке жолданған үнемігі есептерінде көрінді, оған адмирал Кинг ерекше назар аударды. Адмирал Кингтің бастапқы операциялық бұйрығы бойынша Гормлиге АҚШ күштерінің Гуадалканал/Тулагиға жасаған шабуылдарын "жеке бақылауға" алу тапсырылған, яғни ол оқиға орнында немесе қақтығыс аймағына жақын болуы керек еді. Кейіннен, Нимицтің өмірбаяын жазған Элмер Б. Поттердің мәлімдемесіне сәйкес, Гормлидің "тістері абсцесске ұшырағаны анықталды, бұл оның ComSoPac лауазымындағы кемшіліктерінің басты себебі болуы мүмкін".
In early July, a U. S. reconnaissance flight observed that the Japanese were building an airfield on Guadalcanal, across Ironbottom Sound from Tulagi. Thus, on July 10, Admiral Nimitz ordered the undertaking of Operation Watchtower, to immediately attack, seize, and hold the Solomon Islands of Guadalcanal and Tulagi. As COMSOPAC, Ghormley would command the operation, with the landing on Guadalcanal to take place on August 7. Forces assigned to Ghormley for Watchtower included the 1st Marine Division (11,000 men) commanded by Marine Major General Alexander Vandegrift and three carrier groups under Vice Admiral Fletcher: Saratoga, Wasp, and Enterprise. They were joined by the South Pacific Amphibious Force of escorts and transports commanded by Rear Admiral Richmond Kelly Turner. They were supported by Land Based Air, South Pacific Force, under Rear Admiral McCain, and Allied Air Forces, Southwest Pacific, under General Douglas MacArthur and Lt. General George Kenney. Ghormley's performance in command was lackluster and pessimistic, as reflected in his continuing reports to Admiral Nimitz at Pearl Harbor, to which Admiral King took exceptional note. Ghormley had been directed through original operational orders by Admiral King to "personally oversee" the Guadalcanal/Tulagi attacks by U. S. forces, meaning he was expected to be on site or in the immediate area of conflict. Some time later, according to Elmer B. Potter, the biographer of Nimitz, Ghormley "was found to be suffering from abscessed teeth, possibly the main cause of his shortcomings as ComSoPac."
Кейінгі қызмет
Оңтүстік Тынық мұхиты күштерінен босатылғаннан кейін Гормли адмирал Эрнест Дж. Кінг басқаратын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің штабына Вашингтон қаласында бекітілді, содан кейін 1943 жылдың ақпан айында Гавайиге 14-ші Әскери-теңіз округінің командирі болып жіберілді. Осы лауазымда ол Гавай аралдарын және батысқа қарайғы аралдарды, оның ішінде Мидуэй мен Джонстон аралдарын қорғауға жауапты болды. Гормли 1944 жылдың қазанына дейін осы қызметте болды, содан кейін контр-адмирал Уильям Р. Фурлонг оны қызметтен босатып, жаңа тапсырмамен Еуропа операциялар театрына жіберді. Ол Гавайидегі қызметі үшін «Құрмет легионы» орденімен марапатталды. 1944 жылдың желтоқсанында Гормли Германиядағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қолбасшысы болды және Германия бойынша Топтық Бақылау Кеңесінің аға әскери-теңіз өкілі міндетін қосымша атқарды. Соғыс аяқталғанға дейін ол осы лауазымда қызмет етті, Германияның Әскери-теңіз күштерін әскерилендіруден босату және құнды барлау материалдарын жинау бойынша тиімді ұйымдастыруды басқаруға жауапты болды. Ол Әскери-теңіз күштерінің Ерекше қызметі медалімен марапатталды және 1945 жылдың желтоқсанында АҚШ-қа оралды. Ол белсенді қызметінің соңғы айларын Әскери-теңіз департаментіндегі Бас кеңестің мүшесі ретінде өткізді және 1946 жылдың 1 тамызында 40 жылдық белсенді қызметтен кейін зейнеткерлікке шықты.
Following his dismissal from South Pacific Force, Ghormley served in Washington, D. C., attached to the headquarters, United States Fleet under Admiral Ernest J. King, before he was ordered to Hawaii as commandant of the 14th Naval District in February 1943. While in this capacity, he was responsible for the defense of the Hawaiian Islands, and islands to westward, including Midway, and Johnston. Ghormley served in this capacity until October 1944, when he was relieved by Rear Admiral William R. Furlong and ordered to European Theater of Operations for new assignment. He was decorated with Legion of Merit for his service on Hawaii. In December 1944, Ghormley became commander, United States Naval Forces Germany with additional duty as senior naval member of the Group Control Council for Germany, and served in that position for the rest of the War and was responsible for the directing of effective organization in carrying out the demilitarization of the German Navy and the collection of valuable intelligence material. He was decorated with Navy Distinguished Service Medal and returned to the United States in December 1945. He spent his last months of active duty as a member of the General Board, at the Navy Department, and retired on August 1, 1946, completing 40 years on active duty.