Хантер аралының тарихы мен табиғаты

Кіріспе

Бронкстағы түбек, Нью-Йорк. Хантер аралының айналасындағы аймақты бастапқыда Сиваной тайпасының индейлері қоныстанған. Пелл әулетінен тараған Джошуа Пелл 1743 жылы осы аралға көшіп келді. Кейіннен арал Хантер және Хендерсон отбасыларына тиесілі болды, ал қысқа мерзімге ол Хендерсон аралы деп аталды. 1804 жылы саясаткер Джон Хантер Хендерсон аралын сатып алды. Хантер аралда сарай салдырып, оның отбасы 1865 жылға дейін сол жерде тұрды, содан кейін бұл үй бұрынғы мэр Амброуз Кингслендке сатылды. 1888 жылы Пелхам шығанағы паркіне қосылғанға дейін Хантер аралына бірнеше адам ие болды. Содан кейін арал демалыс орнына айналды. 1930 жылдары Нью-Йорк қаласының парктері жөніндегі комиссары Роберт Мозес аралдың оңтүстігіндегі жақын орналасқан Орчард Бичті кеңейтіп, Хантер аралын құрлықпен байланыстырды. Хантер аралында бұрын Хантер сарайы болған, оны Хантер 1811 жылы отбасы үшін салған. Сарай аралдың ең биік нүктесінде орналасқан және 1937 жылы Орчард Бичті кеңейткен кезде қиратылды. Хантер аралын құрлықпен байланыстыратын жол әлі де сақталған. Бүгінде бұл бұрынғы арал – 1967 жылы Хантер және Твин аралдарының солтүстік жағалауында құрылған Хантер аралы теңіз зоологиясы және геологиясы қауіпсіздік аймағының бөлігі. Бұл қауіпсіздік аймағында Нью-Йорк штатында басқа еш жерде кездеспейтін тау жыныстары мен жағалау маңы теңіздік экожүйесі бар. Хантер аралында сонымен қатар 1986 жылы Бронкстың табиғатты қорғаушысы Теодор Казимирофқа құрмет ретінде салынған Казимиров табиғат жолы мен Орчард Бич экологиялық орталығы да орналасқан.

География

Хантер аралы Нью-Йорк қаласының солтүстік шекарасына жақын, Бронкстің солтүстік-шығысында орналасқан Пелхам шығанағы саябағының солтүстік-шығыс бөлігінде жатыр. Аралдың флорасы көбінесе Нью-Йорк қаласының аумағына қоныстанғанға дейін болған ескі өсімдіктерден, сондай-ақ 19 ғасырда Джон Хантер енгізген түрлерден тұрады. 2005 жылы Нью-Йорк қаласының Парктер және ойын-сауық департаменті (NYC Parks) жүргізген зерттеуде 49 түпкілікті түр және төрт жат өсімдік табылды. Хантер аралында кездесетін кейбір өсімдіктер, мысалы, лоузеворт, алюм түбі және кең жапырақты бук, басқа Нью-Йорк қаласының саябақтарында сирек кездеседі. Аралда 1967 жылы құрылған Хантер аралы теңіз зоологиясы және геологиясы қасиетті орны бар. Лагунаның көп бөлігі 1930 жылдардың ортасында Орчард Бичті қайта жаңарту кезінде толтырылды, содан кейін шығанақ "Орчард Бич лагунасы" немесе қысқаша Лагуна деп аталды. Хантер аралының солтүстігінде Вестчестер округінде, қала шекарасынан тыс жерде Глен аралы саябағы орналасқан. Ол Лерой шығанағы арқылы Хантер аралынан бөлінген. Хантер аралының шығыс бөлігі Пелхам шығанағындағы екі кішкентай арал – Хог аралы мен Кэт Бриар аралына жақын орналасқан. Хантер аралы оңтүстік-шығыс бұрышындағы Твин аралымен физикалық жағынан байланысқан. Батыстағы арал Хантер аралымен адамдар салған тас көпір арқылы қосылған, ол қазір қаланың соңғы тұзды батпақтарының бірінде қираған күйде жатыр. Барлық алты құрлық Хантер аралы теңіз зоологиясы және геологиясы қасиетті орнының бөлігін құрайды. Оңтүстікке қарай Орчард жағажайы мен Пелхам шығанағы жатыр. Орчард жағажайы шығанақты шығыстан жарты ай пішінде қоршап тұрады, ал жағажайдың солтүстік бөлігі Хантер және Твин аралдарын байланыстырады. Аралдың солтүстік-батыс жағалауындағы ерекше тас – "Сұр бие" мұз дәуірінен қалған, онда Сиваной тайпасы рәсімдер өткізген. Аралдағы ең алғашқы құрылыс – 1700 жылға дейін кім салғаны белгісіз гугеноттар салған шағын ғимарат – Ескі тас үй. Кейіннен Хантер аралы деп аталған арал бастапқыда Пелл иелігінің бір бөлігі болды, ал Томас Пеллдің ұрпағы Джошуа Пелл 1743 жылы аралдың иесі болды. Кейін арал Хантер және Хендерсон отбасыларына тиесілі болды. Аралдың үшінші иесі Александр Хендерсонның есімімен қысқа уақытқа Хендерсон аралы деп аталды. 1804 жылы Хендерсон қайтыс болғаннан кейін арал жалға берілді. Ұзақ өтпей, сәтті кәсіпкер және саясаткер Джон Хантер бұл жерді сатып алды. Хантер, оның әйелі Элизабет және ұлы Элиас 1813 жылы аралға көшіп келді. Хантерлер аралда өздерінің сарайын салған. Ол кезде сарайға іргелес тұрған Ескі тас үйді қора ретінде пайдаланған. Сарайдың иелігі кейін Элиас Хантерге өтті. 1865 жылы Элиас қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Джон III аға Джон Хантердің өсиетіне сәйкес, жерде тұрса ғана жерді мұраға алады деп есептелді. Джон III, ол Throggs Neck қаласында тұрды, оны 1866 жылы мэр Амброуз Кингслендке сатты. Ұзақ өтпей, сарай "Кішкентай аналар" қоғамының балаларға арналған баспанасына айналды және ХХ ғасырдың басында тасталып кетті. 1903 жылы Хантер аралында адамдар көп болғандықтан, Нью-Йорк парктері аралдың оңтүстік шетіндегі Родман мойында тағы бір кемпинг ашып, онда 100 монша болды. 1917 жылы Хантер аралына жарты миллиондай маусымдық келуші келді. Мұса Хантер аралындағы кемпингтің танымалдығын көргеннен кейін, жаңа Орчард Бич демалыс аймағын құру жоспарларын жасады. Маусым айында кемпингке келгендердің бәрі кетіп қалды. Мұса Хантер аралы мен Твин аралдарын Родман мойынымен байланыстыру үшін Лерой шығанағының көп бөлігін толтыруды шешті, ол аралдың батысында орналасқан лагуна. 1937 жылы жағажай құрылысы кезінде Хантер сарайы бұзылды. 1960 жылдары Пелхам шығанағы саябағында қоқыс тастайтын жерді кеңейту жоспарлары болды, бұл Стейтен аралындағы Фреш-Киллзден кейінгі қаланың екінші ірі қоқыс тастайтын жерін құрар еді. Бронкстің тарихшысы және Бронкстің тарихи қоғамының басшысы доктор Теодор Казимиров бастаған табиғатты қорғаушылар тобы қалада Хантер аралында, қоқыс тастайтын жердің кеңейтілуі ұсынылып отырған жерлердің бірінде, жабайы табиғат қорығын құруға үгіт-насихат жасады. 1967 жылы тамызда Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі ұсынылған қоқыс тастау орнын кеңейтуде қорғалған аймақ құруға қарсы дауыс берген кезде, сақтау күш-жігері сәтсіздікке ұшырады. 1967 жылы 11 қазанда қала әкімі Джон Линдсей Пелхам шығанағы саябағында екі жабайы табиғат қорымын құруға рұқсат беретін заңға қол қойды: саябақтың батыс жағында Томас Пелл жабайы табиғат қорымы және бұрынғы Хантер аралында Хантер аралы теңіз зоологиясы және геологиясы қасиетті орны. Қорық Нью-Йорк штатында сирек кездесетін ерекше жағалау экожүйесін сақтайды. Онда Пелхам шығанағы саябағындағы ең үлкен жалғасып жатқан емен орманы бар, оған ақ, қызыл және қара емен, сондай-ақ қара алмұрт, ақ тал, ақ қарағай, Норвегия шыршасы және қара локус ағаштары кіреді. Хантер сарайының бағынан алынған жүзім гиацинты, перивинка, күнбағысы және татария балдырқаны да табуға болады.

Hunter Island is located within the northeastern part of Pelham Bay Park, which is itself located in the northeast Bronx, near New York City's northern border. The island's flora largely consists of tracts of old growth forest that existed prior to the settlement of the New York City area, as well as plants introduced by John Hunter in the 19th century. A 2005 survey by the New York City Department of Parks and Recreation (NYC Parks) found 49 native species as well as four invasive species. Some of the plants found on Hunter Island, including lousewort, alum root, and broad beech fern are seldom found in other New York City parks. The island contains the Hunter Island Marine Zoology and Geology Sanctuary, established in 1967, The bay was traversed by a stone causeway to Hunter Island. Most of the lagoon was filled in during the mid 1930s reconstruction of Orchard Beach, and the bay became known as the "Orchard Beach Lagoon", or the Lagoon for short. To the north of Hunter Island is Glen Island Park, outside the city limits in Westchester County. It is separated from Hunter Island via LeRoy's Bay. The eastern part of Hunter Island is adjacent to Hog Island and Cat Briar Island, two tiny islands in Pelham Bay. Hunter Island is also physically attached to Twin Island on the southeast corner. the westernmost island was connected to Hunter Island via a man made stone bridge, which now lies in ruins in one of the city's last remaining salt marshes. All six landmasses form part of the Hunter Island Marine Zoology and Geology Sanctuary. To the south is Orchard Beach and Pelham Bay. Orchard Beach surrounds the bay on its east in a roughly crescent shape, and the northern part of the beach connects Hunter and Twin Islands. One notable boulder, the "Gray Mare" at the northwestern shore of the island, is a glacial erratic where the Siwanoy would conduct ceremonies. The earliest building to be built on the island was the Old Stone House, a small outbuilding that was believed to have been built by an unknown Huguenot prior to 1700. What was later known as Hunter Island was originally part of the Pell estate, and Joshua Pell, a descendant of Thomas Pell, took ownership of the island in 1743. The island was subsequently owned by the Hunter and Henderson families. The island was briefly called Henderson's Island after Alexander Henderson, the third owner of the island. Upon Henderson's death in 1804, the island was offered for lease. John Hunter, a successful businessman and politician, purchased the property shortly afterward. Hunter, his wife Elizabeth, and his son Elias moved to the island in 1813. The Hunters built their own mansion on the island. The Old Stone House, which by then adjoined the mansion, was used as a barn. Ownership of the mansion then passed to Elias Hunter. Upon Elias's death in 1865, his son John III was supposed to inherit the land only if he lived on it, as per the senior John Hunter's will. John III, who lived in Throggs Neck instead, sold it to Mayor Ambrose Kingsland in 1866. Soon afterward, the mansion became a shelter for children operated by the Society of Little Mothers. and was abandoned by the early 20th century. In 1903, due to overcrowding on Hunter Island, NYC Parks opened another campsite at Rodman's Neck on the south tip of the island, with 100 bathhouses. By 1917, Hunter Island saw half a million seasonal visitors. Moses devised plans for a new Orchard Beach recreation area after he saw the popularity of the Hunter Island campsite. the site was cleared of campers in June. Moses decided to connect Hunter Island and the Twin Islands to Rodman's Neck by filling in most of LeRoy's Bay, a lagoon located to the west of the island. The deteriorated Hunter Mansion was demolished in 1937 with the construction of the beach. In the 1960s, there were plans to expand a landfill in Pelham Bay Park, which would have created the City's second largest refuse disposal site next to Fresh Kills in Staten Island. A group of preservationists headed by Dr. Theodore Kazimiroff, a Bronx historian and head of the Bronx Historical Society, lobbied the city to create a wildlife preserve in Hunter Island, one of the sites where the landfill was proposed to be expanded. The preservation effort suffered setbacks in August 1967 when the New York City Board of Estimate voted against an initial effort to create the protected area in the proposed landfill expansion site. On October 11, 1967, Mayor John Lindsay signed a law authorizing in the creation of two wildlife refuges in Pelham Bay Park: the Thomas Pell Wildlife Sanctuary on the western side of the park, and the Hunter Island Marine Zoology and Geology Sanctuary on the former Hunter Island. The sanctuary supports a unique intertidal marine ecosystem that is rare in New York State. It holds the largest continuous oak forest in Pelham Bay Park, including white, red, and black oak, as well as black cherry, white poplar, white pines, Norway spruce, and black locust trees. One can also find grape hyacinth, periwinkle, daylily, and Tartarian honeysuckle, which were part of the Hunter Mansion's garden.

Қазимиров табиғи жолы

1983 жылы саябақта Теодор Казимиров атындағы экологиялық орталық құру ұсынылды, сонымен қатар саябақтың ландшафтымен өріліп өтетін табиғат жолы да ұсынылды. Бұл атау, қайтыс болған Казимировқа деген құрмет ретінде берілді.

Казимиров атындағы табиғат жолы Хантер аралын кесіп өтеді. Аралдың көптеген табиғи ерекшеліктері осы жол бойында орналасқан. Жолда екі біріккен, лассо пішіндес жол бар: «қызыл» және «көк» жолдары. Көк жол, қызыл жолдан сәл ұзын. Ортақ «лассо бұтағында» масаларды бақылауға арналған канал және ескі Хантер аралына соққан тас жолдың тас төсемімен қиылысы бар. Екі «ілмекпен» қиылыстан сағат тіліне қарсы бағытта жүргенде, жол 1918 жылы отырғызылған 100 Норвегия шыршасынан тұратын тоғайдан өтеді; 1970 жылдардағы қара шегіртке орманынан; және бұталар мен жүзімдердің тығыз тоғайынан өтеді. Осы жерде, ұзын көк жол солтүстік-батысқа, содан кейін солтүстік-шығысқа бұрылады, бұрынғы Хантер үйінің төбесінен өтеді; ақ қарағайлар орманынан; азақ және инвазивті Ailanthus өсімдіктерінен; Хантер үйінің басты кіреберіс жолынан; ағаштардың сирек орналасқан тобынан және Сиваной тайпасының өртеп жіберген орманынан қалған күйген ағаш діңгектерінен; ақ емендер мен қара шегірткелерден; және Нью-Йорк қаласының саябақтарында сирек кездесетін лишайниктермен жабылған тас жыныстардан өтеді. Ал қысқа қызыл жол тікелей солтүстікке қарай ақ тополь орманынан өтеді; бақылаусыз өрттен зардап шеккен тоғайдан; және бұрынғы иеліктердің тас қабырғаларының қалдықтарынан өтеді. Екі жол да бірігіп, шығысқа және оңтүстікке қарай айналып, мұздық келесі тастардан, Жаңа Англияның тасты негізінен және аралдың тұзды батпақтарынан өтеді. Осы учаскеде Грей-Маре мұздығының келесі тасын да көруге болады.