Кіріспе
Аргентиналық рок-тобы, «Sui Generis» – Аргентина тарихындағы ең ықпалды рок-топтардың бірі. 1970-ші жылдардың бірінші жартысында зор табысқа және танымалдылыққа қол жеткізіп, бүгінгі күнге дейін Оңтүстік Америкада үлкен қызығушылыққа ие. Олардың жастарға арналған әндері, ән айту жиындарында орындалатын классикалық туындылар, аргентиналықтардың бірнеше буыны үшін гимнге айналып, ұлттық мәдениеттің бір бөлігіне кірді. Шарли Гарсия топтың көптеген әндері мен аранжировкаларының авторы. Олардың алғашқы екі альбомындағы ең танымал хиттері қарапайым фольклорлық стильдегі гитара, фортепиано және флейтадан тұрды (Гарсияның консерваторияда алған білімін пайдаланып, классикалық музыканың шағын элементтерін қосты). Ал соңғы концептуалды альбомында симфониялық/прог-рок стиліне көшті. «Sui Generis» 1975 жылдың 5 қыркүйегінде танымал жазба мен фильмге айналған мифтік концертте таратылды. 1980 және 2001 жылдары концерттер өткізілгеніне қарамастан, топтың қайта құрылуы болған жоқ.
the Argentine rock band
Sui Generis is one of the most influential rock bands in Argentine history, enjoying enormous success and popularity during the first half of the 1970s and a following that lasts to the present throughout South America. Its youthful songs, classical at sing along gatherings, became hymns for successive generations of Argentines and are part of the national cultural landscape. Charly Garcia was author of most of the songs and arrangements, which went from the simple folk style guitar, piano and flute (incorporating small elements of classical music, taking advantage of Garcia's conservatory training) of their greatest hits in the first and second album, to the more developed symphonic/prog rock of their last concept album. Sui Generis disbanded on September 5, 1975, in a mythical concert which was turned into a popular record and film, and, despite concerts that took place in 1980 and 2001, a permanent re formation has been ruled out.
Алғашқы жылдар
Sui Generis 1969 жылы екі топтың бірігуінен құрылды: бастапқыда Чарли Гарсия басқарған To Walk Spanish және бастапқыда Нито Местре басқарған The Century Indignation. Жаңа құрылған топтың мүшелері – Шарли (пиано), Нито (флейта), Альберто Родригес (барабан), Алехандро Корреа (бас-гитара) (кейін Роландо Фортич ауыстырды), Хуан Карлос Беллия (гитара) және Карлос Пиегари (гитара және вокал). Өмірінің басында Sui Generis психоделикалық музыкамен тәжірибе жасады, бірақ ақырында дыбысын жетілдіріп, өзгертті және қазір көбінесе фолк-рок ретінде жіктеледі. Sui Generis-тің алғашқы үлкен концертінде Шарли мен Нитодан басқа топ мүшелерінің ешқайсысы болмады. Нашар дайындыққа қарамастан, олар концертті өткізді, Гарсия фортепианода ойнады, ал Нито флейтамен сүйемелдеді. Көрермендер оларды таңқаларлықтай жақсы қабылдады. Гарсияның жасөспірім шаққа арналған қарапайым әндері шектеулі музыкалық аспаптар арқылы да айқын поэтикалық мазмұнды көрсетті. Осыдан кейін олар Чарли әндер жазып, фортепианода ойнаса, Нито флейтада ойнап, екеуі де вокал мен гитарада ойнайтын дуэт ретінде жұмыс істеуді шешті. Sui Generis атаққа ие бола бастағаннан кейін, 20 жастағы Гарсия міндетті әскери қызметін өтеу үшін топтан үзіліс жасады. Қызметтен ләззат алмаған ол, "өте сұр болғандықтан" мүгедектер коляскасында мәйітті күнге шығару сияқты ойсыратып жіберетін әрекеттер жасады. Соңында Гарсия үлкен дозада амфетамин ішіп, жүрек ұстамасы болғандай етіп көрсетті, бұл әскери қызметтен ертерек босануға жасалған әрекет болды. Гарсия ауруханаға түсті, сол жерде топтың ең танымал әндерінің екеуін жазды: алғаш шыққанда цензураланған "Botas Locas" ("Жалған бутсалар") және "Canción para mi muerte" ("Өлімім үшін ән"). Гарсия "психикалық денсаулық проблемалары" салдарынан әскери қызметтен босатылды. 1972 жылы Sui Generis өзінің алғашқы LP-сі Vida (Өмір) шығарды, ол бірден, әсіресе аргентиналық жасөспірімдер арасында танымал болды. 1973 жылы олардың екінші LP-сі Confesiones de Invierno (Қысқы жаңғырықтар) жарық көрді. Бұл альбомның өндіріс деңгейі жоғарырақ болды және студиялық жабдықтары жақсырақ болды, сонымен қатар ол үлкен коммерциялық сәттілікке жетті.
Бағыттың өзгеруі
1974 жылы Sui Generis үшін шешуші кезең болды: Шарли «пианино мен флейта» дыбысынан жалықты және Sui Generis-ке өзгеріс қажет деп шешті. Ол бас және барабанмен дәстүрлі рок дыбысын іздеді, осы мақсатта Ринальдо Рафанелли мен Хуан Родригесті тиісінше шақырып алды. Жаңа альбомның бастапқы атауы Instituciones (Институттар) болды, бірақ Sui Generis продюсері атауды Pequeñas Anécdotas sobre las Instituciones (Институттар туралы шағын анекдоттар) деп өзгертуді ұсынды, бұл сол кездегі Аргентинаның әлеуметтік және саяси институттарының тұрақсыздығын көрсетеді. Шарлидің бастапқы ниеті – әрбір ықпалды дәстүрлі институтқа ән жазу: католик шіркеуі, үкімет, отбасы, сот жүйесі, полиция, әскер және т.б. Алайда, полиция мен әскери диктатура туралы «Хуан Репрессия» («Джон Репрессия») әні (нақтырақ айтқанда, диктатор Хуан Карлос Онганияға сілтеме) және әскер туралы «Botas locas» («Қызық бутстар») әні музыкалық лейблдан альбомнан алынып тасталды, себебі сол кездегі саяси жағдайдың ушығуынан қорқып еді. Тағы екі ән ішінара өзгертілуі керек болды: сол кездегі кино цензурасына жауапты тұлға туралы «Лас increíbles aventuras del Señor Tijeras» («Мырза Қайшының керемет оқиғалары») және цензура туралы «¿Para quién canto yo entonces?» («Олай болса, мен кім үшін ән айтам?»), ал сот жүйесі туралы «Música de Fondo para Cualquier Fiesta Animada» әні толығымен қайта жазылды. Шарли Instituciones арқылы ерекше, жетілген дыбысқа қол жеткізгеніне қарамастан, халық бұл өзгеріске қарсы болды. Олар ескі фолк-рок дыбысын артық көріп, альбом жақсы сатылмады. Осы жылдары Шарли Мария Роза Йориомен танысты, ол кейіннен оның жалғыз ұлы Мигель Гарсияны дүниеге әкелді. Мигель 2005 жылдың желтоқсанында Migue García деген атпен жеке альбомын шығарды.
Há Sido (Қараңғыда)
Гарсия 1975 жылға дейін "Há sido" (Болған) деп аталатын жаңа альбом үшін әндер жазуын жалғастырды. Атаудың өзі "ácido" (қышқыл) сөзімен ойын, ол ЛСД-ге сілтеме жасайды. Кейіннен Чарли бұл LP әрі қарай ЛСД-ге сілтеме жасайтынын айтты, себебі әндер теңізге барып, түрлі-түсті балықтарды қарау туралы болды, бұл қышқылға саяхатты білдіреді. 1975 жылы Sui Generis мүшелері арасында келіспеушіліктер туды. "Nito" Mestre жаңа стиль мен жобаға ынтасыз болды, жаңа мүшелер жұртшылық тарапынан қабылданыс таппады, ал Чарли жанкүйерлер мен продюсерлер қалаған Sui Generis-тің ескі стилінен жалықты. "Há sido" LP жаздырылмады, бірақ "Bubulina" және "Eiti Leda" сияқты кейбір әндер топтың қоштасу концерттік альбомына енгізілді.
Бөліну
Ақырында, 1975 жылдың 5 қыркүйегінде Sui Generis Луна Парк стадионында 20 000 адамдық екі концертпен соңғы қоштасты, бұл сол кезде Аргентина рок тарихындағы ең ірі шара болды. Көп жылдар өткен соң Шарли концерт алдында үлкен көрерменге қорқып, стадионды аралағанын айтты. Ол жүйкесін тыныштандыру үшін 24 рет марихуана шеккенін мәлімдеді. "70-жылдары марихуанаға қадірлі нәрсе ретінде қараған", - деді ол кейін. Сол жылы тікелей концерттерді жазған қос LP шықты: Adiós Sui Generis (Goodbye Sui Generis). 1976 жылы Sui Generis аргентиналық музыканттар Леон Гиеко және Рауль Порчеттомен (олардың музыкасы Гиеконың музыкасына ұқсас, бірақ жұмсақ поп нұсқасында) және Мария Роза Йориомен бірге LP жазды. LP-ның аты Porsuigieco (Рауль Порчетто, Sui Generis, Леон Гиеко аттарының біріктірілген түрі) болды.