Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польшалық танкіге қарсы мылтық
Polish anti tank rifle
35 үлгідегі танкіге қарсы мылтық (Karabin przeciwpancerny wzór 35, қысқартылған "kb ppanc wz. 35") – Польша армиясы 1939 жылы Польшаға жасалған шабуыл кезінде қолданған 7,9 мм танкіге қарсы мылтық. Ол 1935 жылы жасалғандығы үшін 35 үлгісі деп аталды: сонымен қатар ол ел атымен ("Уругвай", kb Urugwaj; немесе kb Ur) және оның авторы Йозеф Марошек (inżynier) есімімен де белгілі болды.
The Model 35 antitank rifle (Karabin przeciwpancerny wzór 35, abbreviated "kb ppanc wz. 35") was a Polish 7.9 mm anti tank rifle used by the Polish Army during the 1939 invasion of Poland. It was designated model 35 for its design year, 1935: It was also known by its codename "Uruguay", after the country (kb Urugwaj; or kb Ur) and by the name of its designer, Józef Maroszek (inżynier).
Құпиялық
Қару бастапқыда Польша армиясының құпия жобасы болды және әртүрлі кодтық атаулармен танымал болды. 1939 жылғы әскери жұмылдыруға дейін, жауынгерлік дайын мылтықтар "Ашуға тыйым салынған! Бақылау құралдары!" деген белгілі жабық жәшіктерде сақталды. Мылтықтың тағы бір жасырын атауы "Уругвай" (полякше: Urugwaj, сондай-ақ Ur) болды, бұл елге "бақылау құралдары" экспортталатын жер ретінде көрсетілді. Польшаның құлауынан кейін, неміс әскері көптеген kb ppanc wz.35 мылтықтарын жаулап алып, оларды "Panzerbüchse 35 (polnisch)" (қысқартылған "PzB 35(p)") деп атады. Кейін итальян армиясы жаулап алынған қарудан 800 дана алды және оларды "fucile controcarro 35(P)" деп атады. Екі атаудың да мағынасы шамамен "1935 жылғы танкқа қарсы мылтық (полякша)" болып аударылады. 1940 жылдың басында, мылтықтың бірі, оның ағаш бөлігі мен ұңғысы кесілген күйде, Кристина Скарбек және басқа поляк хабаршылары арқылы Татра таулары арқылы Польшадан Венгрияға Одақтастарға жеткізілді. Алайда, бұл мылтық Одақтастар тарапынан қолданылмады. Польшаға жасалған шабуыл кезінде поляктар сызбалар мен техникалық сипаттамаларды жойды.
The weapon was initially a top secret project of the Polish Army, and was also known by various codenames. Until mobilization in 1939, the combat ready rifles were held in closed crates marked: "Do not open! Surveillance equipment!". Another of the rifle's cover names was "Uruguay" (Polish: Urugwaj, hence Ur), the country to which the "surveillance equipment" was supposedly being exported. After the fall of Poland, the German army captured large numbers of the kb ppanc wz.35 and renamed it "Panzerbüchse 35 (polnisch)" (abbreviated "PzB 35(p)"). The Italian army later received 800 of the captured weapons, renaming them "fucile controcarro 35(P)." Both names translate roughly as "anti tank rifle model 1935 (Polish)." In early 1940, one of the rifles, its stock and barrel sawed off, was smuggled out of Poland across the Tatra Mountains into Hungary for the Allies by Krystyna Skarbek and fellow Polish couriers. The rifle never saw service with the Allies, however. The drawings and specifications had been destroyed by the Poles during the invasion of Poland.
Сипаттама
Ол, әдеттегіден ұзын ұңғысы және алдыңғы бөлігінде екі аяқты тірегі бар мылтыққа ұқсас еді. Бұл Mauser үлгісіндегі, иінтіректің көмегімен оқ атуға арналған мылтық, 4 оқтық жәшікшеден оқталды. Ұңғысының алдында кері соққыны азайтуға арналған тежегіш құрылғысы болды. Ол атылған энергияның шамамен 65% -ын сіңіріп алатын, ал кері соққысы, патроны екі есе көп жарылғыш зат тасымалдаса да, стандартты Mauser мылтығына тең еді. Оның 300 метрлік қашықтыққа бағытталған темір көздері болды. Заманауи танкке қарсы мылтықтардан айырмашылығы, оның тапанша тұтқасы болған жоқ және қатты ядролы бронебойғыш оқтың орнына қорғасыннан жасалған оқ атып шығарды. Толық металл қаптамалы оқтың салмағы 14,579 г болды және жоғары бастапқы жылдамдығының арқасында тіпті көлбеу бұрыштарда да тиімді болды, себебі оқ бронядан секірмей, "жабысып" диаметрі шамамен 20 мм болатын тесік жасады. Тежегіштен бұрынғы бір оқтың кинетикалық энергиясы шамамен 11,850 Дж есептелді. Жоғары энергияның себебі салыстырмалы түрде ұзын ұңғы және 1,275 м/с бастапқы жылдамдық беретін нитро порох болды.
It resembled a rifle with a longer than normal barrel supported by a bipod at the front of the wooden stock. It was a Mauser style, bolt action rifle, fed from a 4 round box magazine. The barrel had a muzzle brake to limit recoil. It absorbed about 65% of the shot energy, and the recoil was comparable to a standard Mauser rifle, even though the cartridge carried more than twice the amount of propellant. It had iron sights fixed for a 300 meter range. Unlike contemporary anti tank rifles, it lacked a pistol grip and fired a bullet with a lead core rather than an armour piercing round with a hard core. The full metal jacket bullet weighed 14.579 g and, due to a high muzzle velocity, was effective even under shallow angles, as instead of ricocheting, the bullet would "stick" to the armour and punch a roughly 20 mm diameter hole. Calculated kinetic energy, by shot, before brake was about 11,850 J. The high energy was due to the relatively long barrel, and nitro powder giving a muzzle velocity of 1,275 m/s.
Қару-жарақ
1920 жылдардың соңында Польша Бас штабы польшалық жаяу әскері үшін жеңіл танкіге қарсы қаруды әзірлеуді бастады. 1931 жылы Варшавадағы қару-жарақ технологиясы институтының лейтенант полковнигі Тадеуш Фелстин әртүрлі кіші калибрлі патрондарды алғашқы сынақтан өткізді. Немец жасалған Hagler оқ-дәрілерінің сынақтары болат плитаны тесуде осы типтегі оқ-дәрілердің мүмкіндіктерін көрсеткеннен кейін, Скаржиско-Камиеннадағы Ұлттық оқ-дәрі зауытына секундына 1000 метрден астам жылдамдықпен 7,92 мм патронын жасау тапсырылды. Бірқатар сынақтардан кейін жаңа DS патроны ұсынылды. DS оқ-дәрісі стандартты 7,92×57 мм патронынан туындады, ол Mauser 1898 (wz.98) мылтығында және оның польшалық нұсқасы Karabinek wz.29-да қолданылды. Патроның ұзындығы ұзартылды және жалпы салмағы артты. Қосымша сынақтардан кейін мыс корпусты латуньдан жасалған корпуспен (67% мыс/23% мырыш) ауыстырды. Оқтың бронебойғыш қасиеттері ядроны броня арқылы өткізу арқылы емес, керісінше, оқ плитаға соғылып, кинетикалық энергияны металға беру арқылы болды. Нәтижесінде оқ броня пластинасының ішкі жағында сынып, жоғары жылдамдықпен шамамен 20 мм диаметрлі сынықтарды шығарып, олар броняның ішкі бетінде шағылысып, экипажды өлтіріп немесе жабдыққа немесе қозғалтқыштарға зақым келтіруі мүмкін (бұл қазіргі заманғы HESH танкіге қарсы оқтарға ұқсас, бірақ одан әлсіз). Сынықтың физикасына байланысты, бұл сынықтың көлемі нақты мылтық калибрінен үлкен болды және теориялық тұрғыдан алғанда, оқ броняны тесіп өткен жағдайда тудыратын зақымнан көлік ішінде шағылысып жүргенде көбірек зақым келтіруі мүмкін. Кемшілігі – оқ броняны тесу үшін жасалмағандықтан, оны тұтандырғыш заттармен толтырып, жанармай бактерілерін өртеуге немесе көзден жасарғыш газбен толтыруға болмайды (осыған ұқсас неміс 7,92×94 мм Patronen танкіге қарсы мылтығының патронында қолданылғандай), бұл экипажды эвакуациялауға немесе кем дегенде олардың жауынгерлік қабілетін азайтуға арналған, тіпті оқ өзі соқпаса да. Советтік PTRD 14,5×114 мм танкіге қарсы мылтығы да Mauser Gewehr 98 мылтығының негізінде жасалған бұранданы қолданды, өйткені бұл конструкция өте берік және қарапайым болғандықтан танымал және барлық уақытта ең көп қабылданған және көшірілген конструкциялардың біріне айналды. Wz. 35 моделі де 13,2 мм TuF танкіге қарсы мылтығынан шабыттанды, ол да G98 мылтығының үлкейтілген нұсқасы. Басты айырмашылық – TuF және PTRD үлкен калибрлі оқтармен жабдықталған, ал Wz. 35 8 мм калибрлі мылтыққа бейімделген үлкен патрон корпусын қолданды, бұл соққы күші есебінен өте жоғары жылдамдыққа мүмкіндік берді. Panzerbüchse 39 да 8 мм оқты қолданды, бірақ 7,92x94 мм Patronen деп аталатын үлкен 8 мм Mauser патрон корпусымен және арнайы құралдық болаттан жасалған оқпен жабдықталды.
In the late 1920s the Polish General Staff started the development of a light anti tank weapon for the Polish infantry. In 1931 Lt. Colonel Tadeusz Felsztyn from the Institute of Armament Technology in Warsaw started the first tests of various low calibre cartridges. After the tests of German made Hagler bullets proved the possibilities of that type ammunition in perforating steel plate, the National Ammunition Factory in Skarżysko Kamienna was ordered to develop its own 7.92 mm cartridge with a muzzle velocity of over 1,000 meters per second. After a series of tests, the new DS cartridge was proposed. The DS ammunition was originated from the standard 7.92×57mm cartridge as used by both the Mauser rifle 1898 (wz.98) and its Polish variant the Karabinek wz.29. The length of the cartridge was extended to and the overall weight was After an additional series of tests the copper cartridge case was replaced with a case made of brass (67% copper/ 23% zinc). The round's armor defeating properties were not through penetration, i. e. by punching the core through the armor like a typical penetrator, but through the impact of the bullet flattening against the plate, transferring kinetic energy to the metal. The result was that the bullet would cause spalling on the interior of the armor plate, ideally ejecting an approximately 20mm diameter fragment from the interior surface of the armour at high speed, which would then ricochet around the interior, hopefully killing crew and/or damaging equipment or engines (this is similar in concept to modern HESH anti tank rounds, albeit less potent). Due to the physics of spalling, the size of this spall was larger than the actual rifle caliber, and could theoretically do more damage ricocheting around inside the vehicle than the bullet itself would if it penetrated. The downside was that since the bullet itself was not designed to penetrate, it could not be filled with an incendiary component and used to ignite fuel tanks, or filled with tear gas (as used by the similar German 7.92×94mm Patronen anti tank rifle cartridge), which was intended to force the crew to evacuate, or at least greatly reduce their combat effectiveness, even if no one was hit by the bullet itself. The Soviet PTRD 14.5×114mm anti tank rifle also used a bolt based on the Mauser Gewehr 98 rifle, as this design is legendary for its strength and simplicity and has become the most widely adopted and copied designs of all time. The Wz. 35 is itself inspired by the 13.2mm TuF anti tank rifle, also a scaled up G98 rifle. The main difference is that while the TuF and PTRD were chambered in a large caliber round, the Wz. 35 used an oversized cartridge case mated to a rifle caliber 8mm bullet, giving very high velocity at the expense of hitting power. The Panzerbüchse 39 also used an 8mm bullet, but with an out sized 8mm Mauser cartridge case known as the 7.92x94mm Patronen, and a special tool steel cored bullet.
Мылтық
Қару-жарақты әзірлеумен қатар Варшава технология университетінің жас түлегі, лейтенант Йозеф Марошекке танкіге қарсы мылтық жобалау тапсырылды. 1935 жылдың 1 тамызында Қару-жарақ және жабдық комитеті ресми түрде мылтыққа тапсырыс берді, ал қазан айында жаңа қарудың алғашқы сынақтары басталды. Мылтықтың негізі оның Karabinek KP 32 дипломдық жобасы болды, ол қайта өңделген және жеңілдетілген Mauser Gewehr 98 мылтығы, жаңа оқтың жоғары қысымы мен ұзындығын ұстап тұру үшін механизм үлкейтілді, сондай-ақ оқпан едәуір ұзартылды. Бжест пен Пьонкиде жүргізілген алғашқы сынақтар жаңа қарудың 300 метр қашықтықта 15 мм болат плитаны тесіп өте алатынын көрсетті, бұрышпен орналасқан болат плитаға қарсы да ұқсас нәтижелер алынды. Бастапқыда оқпан шамамен 30 оқтан кейін тозығып, жаңасымен ауыстырылуы керек болды. Алайда, бұл кемшілік тез жөнделіп, түпкілікті прототип шамамен 300 оқ атуға қабілетті болды. Комитет 1935 жылдың 25 қарашасында жаңа жобаны қабылдады, ал желтоқсанда Әскери істер министрлігі 5 мылтық, 5000 оқ және қосымша сынақтар үшін қосалқы оқпан жиынтығын жеткізуді тапсырды. Рембертовтегі жаяу әскер оқу орталығында жүргізілген сынақтар kbk ppanc wz.35-тің тиімділігі мен сенімділігін дәлелдегеннен кейін, Министрлік 1939 жылдың соңына дейін Польша армиясына 7610 мылтық жеткізуді тапсырды. Нақты қанша мылтық өндірілгені белгісіз, бірақ 1939 жылдың қыркүйегіне дейін 6500-ден астам мылтық жеткізілген деп есептеледі.
Simultaneous to the development of the ammunition, a young graduate of the Warsaw University of Technology, lt=Józef Maroszek, was ordered to design an anti tank rifle. On August 1, 1935, the Committee of Equipment and Armament officially ordered the rifle and in October the first tests of the new weapon commenced. The rifle was based on his thesis project Karabinek KP 32, which was a reworked and simplified Mauser Gewehr 98, with the action scaled up to sustain the higher pressure and length of the new cartridge, as well as the barrel lengthened significantly. The first tests carried out in Brześć and Pionki showed that the new weapon was capable of penetrating a 15 mm steel plate at a distance of 300 metres with similar results against angled steel plate. Initially the barrel could withstand only about 30 shots, after which it had to be replaced with a new one. However, this drawback was soon corrected and the final prototype could fire approximately 300 shots. The committee accepted the new design on November 25, 1935, and in December the Ministry of Military Affairs ordered the delivery of 5 rifles, 5000 cartridges and a set of spare barrels for further tests. After the tests carried out by the Centre of Infantry Training in Rembertów proved the effectiveness and reliability of kbk ppanc wz.35, the Ministry ordered 7610 rifles to be delivered to the Polish Army by the end of 1939. It is uncertain how many rifles were actually produced, but it is estimated that there were more than 6,500 delivered by September 1939.
Қолдану
Тенкке қарсы мылтық – жаяу әскер бөлімінің негізгі танкіге қарсы қаруы болды. Әрбір жаяу әскер ротасы мен атты әскер эскадроны үш мылтықтан жабдықталуға тиіс еді, олардың әрқайсысын екі сарбаздан тұратын команда басқарды. Қосымша танкіге қарсы командалар кейінірек құрылатын болды. Қару бөлімдерге кезең-кезеңімен енгізілгенімен, ол құпия болып сақталды. Мылтықтар жабық ағаш жәшіктерде сақталды, әрқайсысы нөмірленген және "Ашпау" ескертуімен белгіленген, сондай-ақ бақылау құралдарымен жабдықталған. Командалар 1939 жылдың шілдесінен бастап соғысқа дейін құпия әскери орталықтарда дайындалды және құпияны сақтауға ант берді (неміс «wunderwaffe» тұжырымдамасына ұқсас). Мылтықты екі сарбаздан тұратын команданың басшысы иыққа масылатын белбеу арқылы тасыды. Команданың екінші мүшесі оның көмекшісі болды және ол мылтықты қайта зарядтағанда оны қорғады. Қару көбінесе екі аяқты тіреуішпен тік жатып атылды. Дегенмен, оны тік тұрып, тік жатып және отырып та қолдануға болады. Тиімді ату қашықтығы 300 метрді құрады және қару сол кездегі барлық неміс танктеріне, соның ішінде Panzer III және Panzer IV танктеріне қарсы тиімді болды. Ол кез келген қашықтықтағы барлық жеңіл брондалған көліктердің бронясын тесіп өте алатын. 300 метр қашықтықта 30 градус бұрышпен орналасқан 15 мм броняны немесе 100 метр қашықтықта 33 мм броняны тесіп өтетін.
The rifle was the main anti tank weapon of an infantry platoon. Each infantry company and cavalry squadron was to be equipped with three rifles, each operated by a team of two soldiers. Additional anti tank teams were to be created at a later stage. Although the weapon was successively introduced to the units, it remained a top secret. The rifles were kept in closed wooden crates, each marked with a number and a notice do not open; surveillance equipment. The teams were trained in secret military facilities just before the war, beginning in July 1939, and had to swear to preserve the secret (approach similar to German wunderwaffe concept). The rifle was carried by the leader of the two man rifle team on a carrying strap. The other member of the squad was his aide and provided him with cover while he was reloading. The weapon was usually fired from prone supported position with the bipod attached to the barrel. However, it could be also used in other positions, like prone unsupported and crouch. The effective range was 300 metres and the weapon was effective against any German tank of the period, including Panzer III and Panzer IV. It could penetrate all lightly armored vehicles in any range. It could penetrate 15 mm of armor, sloped at 30° at 300 m distance, or 33 mm of armor at 100 m.
Panzerbüchse 35 (((p) - тің атауы
Карабонға қарсы танк wz.35 1939 жылғы Польшаға басып кіру кезінде көптеген поляк бөлімдерімен кеңінен қолданылды. Польша Германия мен Кеңес Одағының шабуылына түскеннен кейін, қарудың көп бөлігі жауға түсті. 1940 жылы Германия 800 данасын Panzerbüchse 35 (поляк) (PzB 35(p)) және кейін PzB 770(p) ретінде пайдалануға енгізді, сондай-ақ өздерінің жеңілдетілген, бір реттік танкіге қарсы винтовкасы Panzerbüchse 39 (PzB 39) жұмысын үдетті. Германия жаудан алынған поляк DS оқ-дәрілерінің бір бөлігін өздерінің 7,92 мм қатты болаттан жасалған оқтарымен ауыстырды. Венгрия осы мылтықтардың бір бөлігін Мадьяр жеріне қайтып келген поляк әскерлерінен тәркіледі. Финляндия 1940 жылдың наурыз айында 30 данасын сатып алды, бірақ олар Қысқы соғыс аяқталғаннан кейін жетті. Олар жалғасу соғысы кезінде тиімсіз болды және оқу-жаттығу үшін пайдаланылды. 1941 жылы Германия PzB 35 (p) итальяндық қарулы күштеріне берді, олар оны екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Fucile Controcarro 35(P) деген атпен соғыста қолданды. Неміс әскері Италиямен жасасқаннан кейін осы мылтықтардың бір бөлігін қайтарып алып, оларды PzB 770 (i) деп атады.
The Karabin przeciwpancerny wz.35 was extensively used during the Invasion of Poland of 1939 by most Polish units. After Poland was overrun by Germany and the Soviet Union, large numbers of the weapon were captured. By 1940, Germany had pressed 800 into service as Panzerbüchse 35 (polnisch) (PzB 35(p)) and later PzB 770(p), and sped up work on their own simplified, one shot anti tank rifle Panzerbüchse 39 (PzB 39). Germany replaced some of the captured Polish DS ammunition with their own 7.92 mm hardened steel core bullets. Hungary confiscated some of these rifles from Polish forces withdrawn into the Magyar land. Finland bought 30 of them in March 1940 but they arrived after the end of the Winter War. They performed poorly during the Continuation War and were used for training. In 1941, Germany transferred PzB 35 (p) to the Italian armed forces, which used them in combat under the designation Fucile Controcarro 35(P) until the end of World War II. The German Army recaptured some of these rifles after the Italian armistice and designated them as PzB 770 (i).
Тірі қалғандар
Біріккен Корольдікте кем дегенде үш дана бар. Біреуі Польшада, Варшавадағы Польша армиясы мұражайында қойылған, тағы біреуі Познань цитаделіндегі қару-жарақ мұражайында, тағы біреуі Гданьсктегі Екінші дүниежүзілік соғыс мұражайында, ал біреуі Канберрадағы Австралия соғыс ескерткішінде орналасқан. Норвегия қарулы күштері мұражайында Wz. 35 үлгісінің бірнеше данасы сақталады.
There are at least three in the United Kingdom. One is on exhibit in Poland, at Warsaw's Polish Army Museum; another is located in Armament Museum in Poznań Citadel, another is in Museum of the Second World War in Gdańsk, and one is in Australian War Memorial in Canberra. The Norwegian Armed Forces Museum holds several specimens of the Wz. 35.