Кіріспе

Джон Рамсботтом (11 қыркүйек 1814 жыл – 20 мамыр 1897 жыл) – ағылшын инженер-механик. Йоркшир мен Ланкашир графтықтарының шекарасындағы Тодморден қаласында дүниеге келген. Ол 14 жыл бойы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының бас инженер-механигі қызметін атқарды. Темір жол саласы үшін көптеген өнертабыстар жасаған, бірақ оның ең маңызды жетістігі – екі бөліктен тұратын металл поршень сақинасы. Бүгінгі таңға дейін барлық поршеньді қозғалтқыштарда осы сақиналар қолданылып келеді.

Ерте өмір

Джон Рамсботтом 1814 жылдың 11 қыркүйегінде Тодморден қаласында дүниеге келді. Ол алты баланың үшіншісі және отбасыдағы ең кіші ұл болды. Оның ата-анасы Генри мен Сара Рамсботтом еді, Генри мақта иіруші болған. Оның әкесінің әкесі Джон Рамсботтом, тігінші еді. Ол аз білім алды, "алғашқыда қыздар мектебінде қысқа ғана уақыт оқыды, содан кейін бес түрлі мұғалімге барып білім алды, одан кейін баптист пасторынан, сосын оның әріптесінен сабақ алды, ол оған қарапайым теңдеулерді үйретті".

Тодмордэн

Оның әкесі мен атасы Тодморденнің Салфорд аймағында жерді жалға алып, 1804-1805 жылдары "Бұғылы фабрикасын" құрды – Тодмордендегі бу күшімен жұмыс істейтін алғашқы мақта илеу тікелей фабрикасы. Әкесі оған токарлық станок сыйлады, ол онымен түрлі бу машиналарын жасап, өз білімін арттырды және достарын ойын-сауыққа тартып, көңіл көтерді. Ол осы дағдыларын жұмыста фабриканың қозғалтқышын қайта жаңарту және өзгерту үшін пайдаланды. Ол басқа да технологияларға қызығушылық танытып, фабрикаға жаңа көмір газымен жарықтандыруды орнатты және кесілген шегелерді шығаруға арналған машина жасады. Оның інісі Ричард Холтпен серіктестікте 1834 жылы Pennie (2007) "тік тоқыма және тоқыма таяқшасы" деп сипаттаған электр тоқымасына жақсарту үшін патент (No. 6644) алды. 1836 жылы ол "талшықтарды, иіру және екі еселеуді" жетілдіру үшін тағы бір патент (No. 6975) алды.

Манчестер

1839 жылы ол Манчестердегі Шарп, Робертс және компаниясына жолшы болып жұмысқа орналасты. Компания Манчестердегі Atlas Works зауытында тоқыма машиналарын және станоктарды өндірді. Рамсботтом оларға келген кезде, компания бу локомотивтерін де сәтті өндіріп, ол "бу локомотивтерінің конструкциясы мен құрастырылуы туралы тәжірибелік білім алды". Үш жыл өткен соң, 1842 жылдың мамыр айында Чарльз Бейердің (кейін 1854 жылы Бейер, Пикок және Компанияның құрылтайшысы) ұсынысымен Рамсботтом жаңа ашылған Манчестер және Бирмингем темір жолының (M&BR) локомотивтерді басқарушысы болып тағайындалды, оның жаңа жұмыс орны Манчестердегі Лонгсайдта болды. 1843 жылдың қараша айында M&BR азаматтық және механикалық инженерлік бөлімдерін бөліскен кезде, ол жаңа құрылған локомотивтер мен вагондар бөлімінің басшысы болып тағайындалды, оның жалақысы 170 фунт стерлинг болды. 1846 жылы M&BR бірігіп, Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының (L&NWR) құрамына кірді, ал Рамсботтом Солтүстік-Шығыс бөлімінің аудандық бастығы болды және Лонгсайдта 300 фунт стерлинг көлемінде жалақысын арттырды.

Крю

1857 жылы L&NWR Солтүстік және Солтүстік-Шығыс бөлімдері біріктіріліп, Солтүстік бөлімі (Рагбиден солтүстікке қарайғы желілер) құрылды, ал Рамсботтом Креу зауытында орналасқан Солтүстік локомотивтерді басқарушы болып тағайындалды. 1862 жылы L&NWR Солтүстік және Оңтүстік бөлімдері біріктірілді, соның нәтижесінде Рамсботтом бүкіл жүйе бойынша Бас механикалық инженер (CME) қызметін атқарды. Ұзақ өтпей, Креуде Bessemer болат зауытын салуға рұқсат берілді, бұл L&NWR-ға локомотивтерді құрастыру және рельстерге қажетті болатты өндіруге мүмкіндік берді. CME лауазымында болған кезінде ол Креу зауытын кеңейтуге және жаңғыртуға жетекшілік етті, арзан, бірақ тиімді локомотивтерді көптеп өндіруге жауапты болды, болат зауыты мен кірпіш зауытын қоса алғанда, қосымша өндіріс орындарын ашты және материалдарды тасымалдауды жеңілдету үшін ішкі тар теміржол желісін құрды.

L&NWR поштасы

Рамсботтом 1871 жылы денсаулығының нашарлауы себеп деп айтылып, зейнеткерлікке шықты, бірақ бұл оның жалақыны көтеру туралы өтініші L&NWR директорлар кеңесі тарапынан қабылданбағандықтан болған болуы мүмкін. L&NWR Рамсботтом кеткеннен кейін бірнеше жыл бойы оған жыл сайын 1000 фунт стерлинг көлемінде жалақы төлеп тұрды, оның қызметкер емес, кеңесші ретіндегі біліктілігін бағалағандықтан. Дегенмен, 1883 жылы Рамсботтом инженер-консультант және Ланкашир және Йоркшир темір жолының (L&YR) директоры болып тағайындалды, оның ең маңызды жетістігі Болтон қаласының жанындағы бос жатқан жерге Хорвич жұмыстық қалашығын салу болды.

Тағайындаулар

Ол 1857-1871 жылдары Крю механика институтының президенті болды. Ол 1847 жылы Механикалық инженерлер институтының негіздеуші мүшесі болды және 1870-1871 жылдары оның президенті болды. Рамсботом 1866 жылы Азаматтық инженерлер институтының мүшесі болды. Рамсботом Манчестердегі Оуэнс колледжінің (қазіргі Манчестер университеті) өмір бойына сайланатын басқарушысы болып тағайындалды, онда ол механикалық инженерлік бөлімінің дамуына көмектесті. Колледжге деген ықыласы соншалық болды, ол L&NWR локомотив бөлімінде жұмыс істейтін жас жігіттер арасында екі жылдық стипендияны жеңіп алуға мүмкіндік берді. Ол 1885 жылдан бастап "Бейер Пикок" компаниясының директоры болды, оның екі ұлы Джон мен Джордж осы қызметтерді атқарды. Ол 1885 жылы L&YR компаниясында жаңа локомотив цехтары бойынша кеңесші ретінде жұмыс істегеннен кейін директорлық лауазымына тағайындалды. 1890 жылы Дублин университетінен инженерлік ғылымдарының магистрі дәрежесін алды.

Отбасы

1851 жылы 29 сәуірде Барнслидегі квакер зығыр өндіруші Уильям Пеккеттің үлкен қызы Мэри Пеккетке үйленді. Олар сол кезде Рамсботтом орналасқан Лонгсайт депосының жанында тұрды, және олардың ұлы Уильям Генри 1852 жылы 28 ақпанда осы жерде дүниеге келді. 1857 жылы Крюге көшкеннен кейін, әйелі, ол әлі де Лонгсайдте болған, "өкпедегі веналық қан тоқырауынан" қайтыс болды. 1859 жылы 12 сәуірде Мэри Энн Гудфеллоуға қайта үйленді, және олардың 1860 жылы Джон Гудфеллоу есімді ұлы, 1861 жылы Маргарет Холт есімді қызы, 1863 жылы Джейн, 1865 жылы Мэри Эдит, 1868 жылы Джордж Холт есімді ұлы, 1874 жылы Елиза және 1878 жылы Ханна Мэри дүниеге келді. Маргарет пен Елиза бала кезінде қайтыс болды.