Вирджиниядағы 19 ғасыр соңының саяси партиясы: «Жаңа бағалаушылар» қозғалысы

Кіріспе

Вирджиния штатындағы 19-ғасырдың аяғындағы саяси партия

Рейджастер партиясы – 1870-ші жылдардың соңында Вирджинияда түрлі партиялық бағыттардан құрылған, нәсілдік құрамы әртүрлі мемлекеттік деңгейдегі саяси партия. Қайта құру дәуірінен кейінгі даулы кезеңде штаттың үлкен қарызын төмендетуді мақсат еткен. Рейджастерлер штаттағы плантаторлар элитасының байлығы мен беделділігін жоюға және мемлекеттік білім беруді дамытуға ұмтылды. Партияның бағдарламасы ақ халық пен афроамерикандықтардың қолдауын алды. Партияға Вудстоктан Харрисон Х. Риддлбергер, заңгер, және бірнеше теміржолдың президенті болған, бұрынғы Конфедерация генералы Уильям Махоун жетекшілік етті. Махоун 1870 жылдан 1883 жылға дейін, Рейджастерлер билікті ақ демократтарға жоғалтқанға дейін Вирджиния саясатындағы маңызды тұлға болды. Рейджастер партиясы штаттың қарызын қайта қаржыландырып, мектептерге, әсіресе афроамерикандықтарға мұғалімдік қызметтерге қол жеткізуге инвестиция жасады. Партия қазіргі Вирджиния политехникалық институтының қаржыландыруын арттырып, оның афроамерикандық әріптесі – Вирджиния мемлекеттік университетін құрды. Рейджастер партиясы сайлау салығын және жазалау үшін қолданылатын ашық тұғырды жойды. Дауыс беру құқығының кеңеюіне байланысты Денвиллде афроамерикандықтар көпшілікке ие қалалық кеңес сайланды және беспрецедентті біріктірілген полиция күші жұмысқа алынды.

Тарих

Вирджиния 1870 жылы жаңа штат конституциясын қабылдап, АҚШ-қа қайта қабылдағаннан кейін, алғашқы штат заң шығарушы органы (мүшелерінің көпшілігі бұрын саяси лауазымда болған емес), кең ауқымды лоббилеуден кейін 1871 жылғы Қаржыландыру заңын қабылдады. Бұл заң штаттың соғысқа дейінгі қарызын 6% мөлшерлемемен қарыз сомасының 2/3 бөлігіне облигациялар шығару арқылы растады және Батыс Вирджиниямен келісімге келгеннен кейін қалған бөлігін төлеуге уәде берді. Вирджинияның сол кездегі губернаторы, Норфолк банкірі Гилберт Карлтон Уокер, соғысқа дейінгі қарызды растауды қолдады. Ол Тоғыз комитеті құрған консервативтік партияның қолдауын алды және бұл мәселені «қадір-қасиет мәселесі» деп сипаттады. Конфедерация облигациялары әлі де құнсыз болды, ал соғысқа дейінгі қарызды (заңнан кейін айырбасталған) осы уақытқа дейін штаттан тыс және тіпті британдық инвесторлар үлкен жеңілдікпен сатып алған. 1861 жылға дейінгі онжылдықтарда Вирджинияның қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі каналдарға, жолдарға және теміржолдарға акция сатып алу және/немесе автокөлік, көпiр, канал және теміржол тасымалдау компанияларына ипотека беру арқылы инвестиция жасады. 1861 жылы 34 миллион долларлық инвестиция 6% мөлшерлемемен есептелгенде 46 миллион долларға жетті. Американдық Азамат соғысы кезінде теміржолдардың көп бөлігі екі тараптың әскерлерімен әскери мақсаттарда пайдаланылды және стратегиялық нысандарға айналды. Теміржол желілері қиратылды, терминалдар өртелді, көпірлер жарылды және вагондар жойылды. Бірнеше солтүстік-батыс округтері Вирджиниядан бөлініп, Одақта қалды және Батыс Вирджиния штаты құрылды. Қалған теміржол және канал инфрақұрылымының көп бөлігі Батыс Вирджинияда болды. Вирджиния экономикалық негізін қалпына келтіру үшін, әсіресе өнімдерді және өндірілген тауарларды нарыққа жеткізу үшін инфрақұрылымын қайта жаңарту қажет болды. Сондықтан Вирджинияның Бас Ассамблеясы теміржолдарды қайта құру үшін бірінші ипотекадан қаржы алуға мүмкіндік беру үшін қолданыстағы теміржол желілеріндегі бірінші ипотекаларды екінші ипотекаға қайта жіктеуге рұқсат берді. Атқарушы органдар корпорацияларға басқа салық мақсаттары үшін өзін-өзі бағалауға мүмкіндік берді, бұл корпоративтік салықтар өте төмен болды. Дегенмен, штат қарызды төлеуге, сондай-ақ үкіметті және әсіресе мемлекеттік мектептерді (теориялық тұрғыдан Томас Джефферсонның заманынан бастап мүмкін болған, бірақ 1870 жылдан бері штат конституциясымен талап етілген) жұмыс істеуге ақша қажет болды. Қаржыландыру заңында салық төлеу үшін купондарды толық құнмен пайдалануға рұқсат беру туралы ереже де болды, бұл мемлекеттік кірістерді едәуір қысқартты (өйткені облигациялар көбінесе үлкен жеңілдікпен сатылды). 1872 жылы Бас Ассамблея пайыздық мөлшерлемені 4%-ға дейін төмендетті, бірақ қарыз бойынша төленген пайыз мемлекеттік шығындардың жартысынан астамын құрады және штат үлкен тапшылыққа тап болды. Онжылдықтың соңында штат аудиторы облигациялық қарызды төледі, бірақ мұғалімдерге немесе мемлекеттік мектептер салған жергілікті билік органдарына қарыз төленбеді. Соғысқа дейінгі қарыздың көп бөлігі солтүстік банктері мен инвесторларына тиесілі болғандықтан, қарызды өтеу мәселесі күрделі болды. Қарызды қайта қарауды қолдағандар «Жаңартқыштар» деп аталды, ал қарызды толық қаржыландыруды жақтағандар «Қаржыластырушылар» деп аталды. Жаңартқыштар партиясы штаттық қарызды «қайта қарауға», қара және кедей ақтардың дауыс беруін тоқтатқан сайлау салығын жоюға және мектептерге және басқа да қоғамдық нысандарға қаржыны арттыруға уәде берді. Мемлекеттік білім беру алғаш рет қайта құру дәуірінде құрылды, бірақ мектептер, әсіресе қара мектептер, жеткілікті қаржыландырылмады. 1878 жылы Жаңартқыштар облигациялық купондарды мемлекеттік салықтарды төлеуге пайдалануға тыйым салатын заң қабылдады, бірақ консерватор Джон В. Дэниел облигация иелерінен ақшаны бұрудың орнына барлық мемлекеттік мектептерді жабуға дайын екенін айтты, ал губернатор Фредерик В. М. Холлидей оған вето қойды. Сондай-ақ, Гаррисон Риддлбергердің облигациялар бойынша пайызды 3%-ға дейін шектеу туралы заңына да вето қойылды. Келесі жылғы сайлаулардан бұрын консерваторлар заң қабылдап, облигациялар шығарды (оларды мемлекеттік салықтарды төлеуге пайдалануға болады), пайыздық мөлшерлемелері жыл сайын өсті: алғашқы он жылда 3%, келесі 20 жылда 4% және соңғы он жылда 5%. Ол Вирджинияның соғысқа дейінгі қарызын азайтуға, Батыс Вирджиния көтеруге тиіс тиісті үлесін анықтауға тырысты. Содан кейін ондаған жылдар бойы екі штат Батыс Вирджинияның қарыз үлесін даулады. Ақыр соңында 1915 жылы Батыс Вирджиния Вирджинияға 12 393 929,50 доллар қарызды төлеуге келісті, бұл 1911 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының Батыс Вирджиния жартылай жауапты екенін жариялағаннан кейін жүргізілген келіссөздерге негізделді. Соңғы төлем 1939 жылы төленді.

Immediately after Virginia's adoption of a new state constitution and readmission into the United States in 1870, the first state legislature (a majority of whose members had never held political office before), after extensive lobbying, passed the Funding Act of 1871. This affirmed the state's pre war debt by issuing bonds at 6% interest for 2/3 of the debt's face value at that same interest rate and promised to pay the remainder after agreement with West Virginia. Virginia's governor elected at that time, Gilbert Carlton Walker, was a banker in Norfolk and supported affirmation of the pre war debt. He had the support of the Conservative Party formed by the Committee of Nine and characterized the issue as a "matter of honor." Confederate bonds were still worthless, and by this time prewar debt (exchanged after the law) had mostly been bought by out of state and even British investors at greatly discounted prices. In the decades before 1861, the Virginia Board of Public Works had invested in canals, roads, and railroads, by purchasing stock in and/or receiving mortgages on turnpike, toll bridge, canal and rail transportation companies. By 1861, those $34 million in investments with deferred 6% interest totaled about $46 million. During the American Civil War, most of the railroads had been used for military purposes by armies on both sides, and had become strategic targets. Railroad lines were ripped up, terminals burned, bridges blown up and rolling stock destroyed. Several northwestern counties also seceded from Virginia to remain in the Union as the State of West Virginia. Much of what little railroad and canal infrastructure remained was in West Virginia. Virginia needed its infrastructure rebuilt to restore its economic base, especially to get crops and manufactured goods to market. Accordingly, the Virginia General Assembly allowed reclassification of its first mortgages on existing rail lines to second mortgages, so that the railroads could get money from first mortgages to rebuild. Executive officials also allowed corporations to self assess for other tax purposes, which meant corporate taxes were very low. However, the state still needed money to pay the debt as well as to operate the government and particularly public schools (theoretically possible since the days of Thomas Jefferson but only required by the state constitution since 1870). The Funding Act also contained a provision allowing coupons to be used at full value to pay taxes, which cut state revenues significantly (as the bonds were usually discounted significantly). In 1872, the General Assembly reduced the interest rate to 4%, but debt interest still constituted more than half of government expenditures, and the state ran a significant deficit. By the end of the decade, the state auditor was paying the bond debt, but not debts owed to teachers or to localities which had built public schools. As much of the prewar debt was held by Northern banks and investors, the issue of debt repayment was complex. Those who supported a readjustment of the debt, were known as "Readjusters", whereas those in favor of funding the entire debt (plus interest), became known as "Funders". The Readjuster Party promised to "readjust" the state debt, repeal the poll tax which had suppressed voting by blacks and poor whites, and increase funding for schools and other public facilities. Public education had been established for the first time under the Reconstruction era legislature, but schools were underfunded, especially black schools. In 1878, Readjusters passed a law forbidding bond coupons to be used to pay state taxes, but Conservative John W. Daniel swore that he would rather have all public schools closed rather than divert money from bondholders, and Governor Frederick W. M. Holliday vetoed it. Harrison Riddleberger's law limiting bond interest to 3% was also vetoed. Before elections in the following year, the Conservatives passed a law and issued bonds (which still could be used to pay state taxes) with interest rates increasing each year, at 3% for the first ten years, then 4% for the next 20 years and 5% for their last decade. He sought reduction in Virginia's pre war debt, with an appropriate allocation to be borne by West Virginia. For several decades thereafter, the two states disputed West Virginia's share of the debt. The amount was finally settled in 1915 that West Virginia owed Virginia $12,393,929.50, based on negotiations over the interest amounts under a 1911 ruling by the United States Supreme Court that West Virginia was partially liable. The final installment was paid off in 1939.

Қуаттылықтағы қайта реттегіштер

Рейджастерлер 1879 жылы және 1881 жылы (губернатор Холлидей қайта сайлануға құқылы болмаған кезде) заң шығарушы органда көпшілікке ие болды. Рейджастер партиясы өзінің үміткері Уильям Э. Камеронды (Петербургтің бұрынғы мэрі) губернатор етіп сайлады, Консервативтік партияның үміткері Джон В. Дэниелді жеңді (кейін талқыланғандай, ол нәсілдерді араластыруға қарсы бағдарламамен сайлауға түскен). Камерон 1882 жылдан 1886 жылға дейін қызмет етті. Ол салық заңдарын әділ түрде қолдануды қамтамасыз етті, бұл шағын бизнес пен фермерлерге белгілі бір деңгейде көмек көрсетті. Сонымен қатар, Вирджиния Жоғарғы сотының көптеген судьяларының өкілеттіктері Рейджастерлердің билігінің шарықталу кезеңінде аяқталды, сондықтан Рейджастерлер басымдығымен сайланған заң шығарушы орган оларды Рейджастерлермен алмастырды, сондай-ақ бұрынғы Конфедерация офицері (және Батыс Вирджиния штатының Тейлор округінің заң шығарушысы) Джордж В. Хансброуды сот шешімдерінің жаңа тілшісі етіп тағайындады. 1882 жылы Риддлбергер Вирджиния Бас Ассамблеясы арқылы соғысқа дейінгі қарызды қайта ұйымдастыру және Батыс Вирджинияға жатқызылған соғысқа дейінгі соманың шамамен 1/3 бөлігін мойындамау туралы заңды қабылдады, оған губернатор Камерон қол қойды, ал кейіннен АҚШ Жоғарғы соты оны бекітті. Махоун саясатта белсенді болды, бірақ АҚШ сенаторы болып қайта сайлануға тырысқаннан кейін, 1889 жылы республикашыл ретінде губернаторлыққа үміткерлігі сәтсіз аяқталды (бұл Ж.С. Уайз төрт жыл бұрын басынан өткерген жеңілістен әлдеқайда үлкен болды). Риддлбергер 1890 жылы, Махоун 1895 жылы, ал Парсон Масси 1901 жылы қайтыс болды. Рейджастер партиясы тарағаннан кейін Республикалық партия штатта бәсекеге қабілетті болмай қалды. Вирджинияның Демократиялық партиясы үстемдік құрды және 1901/2 жылғы Вирджиния Конституциясына Джим Кроу заңдарын енгізді. Мұндай заңдардың кейбіреулері алдыңғы екі онжылдықта қабылданған (соның ішінде еңбексіз ұрлық жасағаны немесе қамшымен жазаланатын қылмыс жасағаны үшін сотталғандарға дауыс беру құқығынан айыру) және нәсілдік азшылықтардың көп бөлігі мен кейбір кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды. Қоғамдық орындардағы нәсілдік сегрегация барлық мектептер мен көлік құралдарына қатысты. Африка тегінен шыққан адамдар сот жюриінің құрамына кіре алмады және қандай да бір лауазымға үміткер бола алмады, осылайша саяси құқықтарынан айырылды. Көптеген афроамерикандықтар 1960 жылдардың ортасына дейін, азаматтық құқықтар қозғалысы интеграцияны және дауыс беру құқығын қамтамасыз ету үшін федералды заңнаманы қабылдағанға дейін сайлау құқығынан айырылды.

The Readjusters won a legislative majority in 1879 and again in 1881 (when Governor Holliday was not eligible for re election). The Readjuster Party elected its candidate, William E. Cameron (former mayor of Petersburg) as governor, defeating John W. Daniel as the Conservative Party's candidate (and who ran on an anti miscegenation platform as discussed later). Cameron served from 1882 1886. He caused more equal enforcement of the tax laws, which provided some relief to small businesses and farmers. Furthermore, many justices of the Virginia Supreme Court had terms expiring during the height of Readjuster power, so the Readjuster dominated legislature elected Readjusters to replace them, as well as appointed former Confederate officer (and Taylor County, West Virginia legislator) George W. Hansbrough as the new reporter of judicial decisions. In 1882, Riddleberger pushed a measure through the Virginia General Assembly reorganizing the prewar debt and repudiating about 1/3 of the prewar amount attributed to West Virginia, which Governor Cameron signed and the United States Supreme Court later upheld. Mahone stayed active in politics, but after losing his bid for reelection as U. S. Senator, in 1889 lost another bid for Governor as a Republican (losing by a much greater margin than had J. S. Wise four years earlier). Riddleberger died in 1890, Mahone in 1895, and Parson Massey in 1901. After the Readjuster Party disappeared, the Republican Party ceased to be competitive in the state. Virginia's Democratic Party dominated, and embedded Jim Crow laws in the Virginia Constitution of 1901/2. Some such laws had been adopted in the previous two decades (including forbidding those ever convicted of minor theft or an offense involving a whipping penalty to vote) and effectively disenfranchised most blacks and some poor whites. Legalized racial segregation of public facilities included all schools and transportation. Those with any African ancestry could not serve on juries or run for any office, and so lost any political voice. Most blacks were disenfranchised until after the mid 1960s, when the civil rights movement gained passage of federal legislation to enforce integration and voting rights.