Джон Гарланд Поллард: Вирджиния саяхатшысы және саяси қайраткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық саясаткер

Джон Гарланд Поллард (4 тамыз 1871 – 28 сәуір 1937) – Вирджиния штатының заңгері және американдық демократ саясаткері, Вирджинияның 21-ші бас прокуроры (1914–1918) және Вирджинияның 51-ші губернаторы (1930–1934) қызметтерін атқарған, сондай-ақ Федералдық сауда комиссиясында (1919–1921) жұмыс істеген және Ардагерлер апелляциялық кеңесінің төрағасы болған (1934–1937).

Ерте өмір

Джон Гарланд Поллард 1871 жылдың 4 тамызында Вирджиния штатының Кинг және Квинс округінде дүниеге келді. Ол баптист пасторы Джон Поллардтың (1839–1911) және оның әйелі Вирджиния Багбидің (1839–1918) төртінші баласы және екінші ұлы болды. Поллардтар отбасы балалық шағында Мэриленд штатының Балтимор қаласында тұрды, кейін Ричмондтың Черч-Хилл ауданына көшіп келді. Поллард кейіннен өзінің норманд-англикан тегімен мақтанды және әулетінің тамырларын колониялық Вирджинияға дейін жегізді. Поллард Ричмонд колледжінде (қазіргі Ричмонд университеті) оқыды, бірақ денсаулығының нашарлауы оқуын тоқтатуға мәжбүр етті. Кейін ол Колумбия колледжіне, қазіргі Джордж Вашингтон университетіне түсті, онда Поллард құқық тағылымдады, сондай-ақ білімін аяқтағанға дейін Смитсон институтында жұмыс істеп өзін асырады. Поллард "Вирджинияның памунки үндістері" атты антропологиялық зерттеуді де жазды, онда ертедегі Вирджиния тайпасының жойылып бара жатқан тілі мен дәстүрлері егжей-тегжейлі сипатталды. 1897 жылы Джон Поллард Вирджиния штатының Портсмут қаласынан Грейс Филлипсқа үйленді, олардың төрт баласы болды (соның ішінде Чарльз Филлипс Поллард (1903–1990)), ол 1931 жылы қайтыс болды. 1933 жылдың шілдесінде губернатор Поллард Канадада туған өзінің атқарушы хатшысы Вайолет Э. Макдугаллға үйленді.

Мансап

1893 жылы Поллард Вирджиния адвокатурасына қабылданды және Ричмондтағы ағасы Генри Робинсон Поллардтың заңгерлік практикасына қосылды. Ол сондай-ақ саясатқа қатысты, демократ Уильям Дженнингс Брайанды президенттік науқанында қолдады және Вирджинияның АҚШ сенаторы Томас Стейплс Мартиннің үстем саяси ұйымына қарсы болды. 1901 жылы Поллард Ричмондтан 1901–1902 жылдарғы Вирджиния Конституциялық Конвенциясына делегат болып сайланды. Ол конституцияның кіріспесінен «христиан» сөзін жоюды ұсынды және 15 демократ пен 12 республикашылмен бірге бүкіл сайлау құқығына қарсы дауыс берді (африкалық американдықтар мен кедей ақтардың дауыс беру құқығын шектеді, бірақ бәрібір қабылданды). Поллард сондай-ақ 1902 жылғы Конституцияны референдумсыз жариялауға дауыс берді. 1904 жылы ол Вирджиния заңнамасына түсініктеме берген «Поллард кодексін» жариялады. Ол сондай-ақ Вирджиния балалар үйі қоғамының президенті болды, бұл қызметті екі он жыл бойы жартылай штатпен атқарды. 1911 жылы Поллард Картер Гласс пен конгрессмен Уильям А. Джонстың АҚШ сенаторлары Мартин мен Клод Свонсонды ығыстыру әрекеттері үшін науқан жүргізді, бірақ бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды. Кейін ол Вирджинияда туған Вудро Вильсонның (Мартин мен Свонсон оған қарсы болды) президенттік үміткерлігі үшін жұмыс істеді, бірақ президент болғаннан кейін Вильсон Мартиннің достарына ықпалды лауазымдарды бөлуге рұқсат берді. 1913 жылы Поллард Вирджинияның бас прокуроры лауазымына екі Мартин ұйымының үміткеріне (С. В. Уильямс және С. Г. Каммингс) қарсы науқан жүргізді. Олар ұйымдық дауысты бөлістірді, ал Поллард (сайлау заңын реформалауды, мемлекеттік білім беруді қаржыландыруды арттыруды және мемлекеттік қызметкерлердің жалақыға негізделген сыйақысын жоюды жақтады) демократиялық алғаралық сайлауда тар үстемдікпен жеңіске жетті. Содан кейін ол қарашадағы жалпы сайлауда губернатор Генри С. Стюарт пен вице-губернатор Дж. Тейлор Эллисонмен бірге жеңіске жетті. Ол 1914 жылдың қаңтарында қызметке кірісті және келесі айда Прогрессивті Вирджиния Демократиялық Лигасының президенті болды. Поллард тыйым салуды қолдады, ал Вирджиния 1914 жылдың қыркүйегінде құрғақ штатқа айналды. Бас прокурор Норфолк, Хопвелл және Колониал Бич қалаларындағы құмар ойындар мен жаман әдеттерге қарсы күресті. Батыс Вирджинияға қарсы азамат соғысына дейінгі қарызға қатысты сот ісін сәтті аяқтауы және Марта Вашингтонның өсиетнамасын J. P. Morgan мүлкінен қайтарып алуы Поллардқа көпке танымал атақ әкелді. Поллард 1915 жылы Вирджиния губернаторы лауазымына үміткерлігін жариялады, бірақ демократиялық алғаралық сайлау үш үміткердің арасында өтті, ал тыйым салушылар «сулы» Вестморленд Дэвистің жеңіске жетуіне жол бермес үшін Эллисонды қолдады (оның партиялық қолдауына қарамастан, тыйым салуды әлсіз қолдады). Дэвис бәрібір 44% дауыспен алғаралық сайлауда жеңіске жетті, ал Эллисон 27 811 дауыс жинады, Поллард 22 436 дауыс жинады. Көңілі қалған және саяси науқаны заңгерлік практикасын жойлағанынан қорқып, бірақ федералдық тағайындау ала алмаған Поллард Жас ерлер христиан қауымдастығына ерікті болып қосылды және 1918 жылы Еуропаға көшті. Ол соғыстың мақсаттары туралы сөйледі және 18 ай бойы шетелдегі американдық сарбаздарға көмектесті. 1919 жылдың жазында Вашингтонға оралған Поллард Вудро Вильсоннан Федералдық сауда комиссиясының уақытша мүшесі ретінде ұсыныс алды. 1921 жылы Поллард Вирджиния штатының Уильямсбург қаласына көшіп барды, онда ол Уильям және Мэри колледжінің Маршалл Уайт азаматтық және үкімет мектебінің бірінші деканы болды, сондай-ақ конституциялық құқық және тарих профессоры болды. Поллард сондай-ақ Rev. W. A. R. Goodwinмен бірге отарлық Уильямсбургті қалпына келтіруге қатысты, оның ішінде Рали тавернасын қайта құру, отарлық Уильямсбургті қайта жаратуға жасалған алғашқы қадамдардың бірі. Қала тұрғындары Поллардты қала әкімі етіп сайлады. Ол сондай-ақ аймақтық демократиялық комитеттің төрағасы болып қызмет етті, жергілікті баптист шіркеуінде жексенбілік мектепте сабақ берді және қала құрылысы туралы идеяларын білдірген және кейіннен Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген шағын бақ сияқты Поллард паркін құрды. Сенатор Мартиннің қайтысынан кейін Поллард жергілікті демократиялық ұйыммен келісімге келді, 1921 жылы губернаторлыққа Э. Ли Тринклді және 1922 жылы АҚШ сенаторына Клод А. Суонсонды қолдады. Губернатор Тринкл Поллардты Үкіметтің қарапайымдылығы жөніндегі комиссияға тағайындады, онда ол штаттың салық жүйесін сынаған баяндамаға қол қойды. Гарри Ф. Берд 1925 жылы губернатор болып сайланғанда, Поллард штаттағы шығыс бөлігінде аз қолдауға ие болған бірнеше даулы конституциялық түзетулерді қабылдауға көмектесті. Поллард сондай-ақ католик және тыйым салуға қарсы (яғни «сулы») Ал Смит сайланғанда Демократиялық партияны тастаудан бас тартты. Методист епископы Джеймс Кэннон кіші Вирджинияда Смитке қарсы демократтарды ұйымдастырды және үнемі демократиялық штатты бөліп, республикалық президенттік үміткер Герберт Гувер оның сайлау округтерін алды.

In 1893, Pollard was admitted to the Virginia bar and joined the legal practice of his uncle Henry Robinson Pollard in Richmond. He also became involved in politics, supporting Democrat William Jennings Bryan in his presidential campaigns and opposing the dominant political organization of Virginia's U. S. Senator Thomas Staples Martin. In 1901, Pollard was elected from Richmond as a delegate to the Virginia Constitutional Convention of 1901–1902. He unsuccessfully proposed deleting the word "Christian" from the constitution's preamble, and joined with 15 Democrats and 12 Republicans to vote against the entire suffrage provision (which restricted voting by African Americans and poor whites and passed nonetheless). Pollard also voted for promulgating the Constitution of 1902 without a referendum. In 1904, he published Pollard's Code, an annotation of Virginia's law. He also became president of the Children's Home Society of Virginia, which part time position he continued for two decades. In 1911, Pollard campaigned for Carter Glass and Congressman William A. Jones in their attempts to upset incumbent U. S. Senators Martin and Claude Swanson, but those attempts failed. He later worked for the presidential candidacy of Virginia born Woodrow Wilson (whom Martin and Swanson opposed), but after winning the Presidency, Wilson allowed Martin's friends to distribute patronage. In 1913, Pollard campaigned to become Virginia's Attorney General against two Martin organization candidates (S. W. Williams and S. G. Cummings). They divided the organization vote and Pollard (who advocated election law reform, increased public education funding, and abolition of fee based compensation of public officials) narrowly won the Democratic primary. He then easily won the general election in November, alongside Governor Henry C. Stuart and Lieutenant Governor J. Taylor Ellyson. He took office in January 1914 and the following month became president of the Progressive Virginia Democratic League. Pollard campaigned for Prohibition, and Virginia went dry in September 1914. The attorney general also cracked down on gambling and vice in Norfolk, Hopewell and Colonial Beach. His successful conclusion of the lawsuit against West Virginia relating to pre Civil War debt and recovery of Martha Washington's will from J. P. Morgan's estate also brought Pollard public acclaim. Pollard announced his candidacy for Governor of Virginia in 1915, but the Democratic primary was a three way race, with the Prohibitionists endorsing Ellyson (because of his machine support, despite his lukewarm support for Prohibition), rather than let the "wet" Westmoreland Davis win. Davis nonetheless won the primary with 44% of the vote, and Ellyson garnered 27,811 votes to Pollard's 22,436 votes. Disappointed and fearful that his political campaign had ruined his law practice, but unable to secure a federal appointment, Pollard volunteered with the Young Men's Christian Association and moved to Europe in 1918. He talked about the war's goals and assisted American soldiers abroad for 18 months. Returning to Washington, D. C., in the summer of 1919, Pollard secured a nomination from Woodrow Wilson as a short term member of the Federal Trade Commission. In 1921, Pollard moved to Williamsburg, Virginia, where he became the first Dean of the Marshall Wythe School of Citizenship and Government, at The College of William and Mary as well as professor of constitutional law and history. Pollard also became involved in efforts to restore the colonial town along with the Rev. W. A. R. Goodwin, including rebuilding the Raleigh Tavern, among the first efforts to recreate Colonial Williamsburg. Fellow citizens elected Pollard mayor. He also served as chairman of the area Democratic committee, taught Sunday School at the local Baptist Church, and developed Pollard Park, a small garden like development that expressed his ideas on urban planning, and was later listed on the National Register of Historic Places. After Senator Martin's death, Pollard made peace with the local Democratic organization, supporting E. Lee Trinkle for governor in 1921 and Claude A. Swanson for U. S. Senator in 1922. Governor Trinkle appointed Pollard to the Commission on Simplicity in Government, where he signed a report critical of the state's tax structure. When Harry F. Byrd was elected Governor in 1925, Pollard helped pass some controversial constitutional amendments which otherwise had little support in the Commonwealth's eastern section. Pollard also refused to desert the Democratic Party when it nominated Al Smith, both Catholic and anti Prohibition (a/k/a "wet"). Methodist bishop James Cannon Jr. organized anti Smith Democrats in Virginia and split what had been the consistently Democratic state, with the result that Republican presidential candidate Herbert Hoover received its electoral votes.

Вирджинияның губернаторы

Полирд Бердке өзінің жеке жолмен кететінін ескерткенмен, ол Демократиялық машинаның жаңа басшысынан қолдау алып, 1929 жылы губернаторлыққа кандидат болды. Ол Демократиялық партиясының ішкі сайлауында дауыстардың 76 пайызын алып, тыйым салушы Г. Уолтер Мэппті (ол 1925 жылы Бердке жеңіліп, епископтың қаржылық мәселелеріне қатысты дау кезінде оның Кеннонмен жақын байланысы кемшілікке айналды) және Хановер округының тұрғыны Розуэлл Пейджді жеңіп шықты. 1929 жылғы жалпы сайлауда сайлаушылар Поллардты Вирджиния штатының губернаторы етіп сайлады. Ол дауыстардың 62,78 пайызын алып, Бердке қарсы демократ, кейін республикашыл болған Уильям Мозли Браунды (Вашингтон және Ли университетінің психология профессоры), сондай-ақ социалист Джон Дж. Кафка мен тәуелсіз саясаткер В. А. Роуды жеңді. Джон Гарланд Поллард 1930 жылдың қаңтар айында Вирджиния штатының губернаторы ретінде қызметке кірісті, дәл сол кезде Ұлы депрессия айқын бола бастады. Ол мемлекеттік кірістердің азаюымен бетпе-бет келді және сол кездегі үкіметтік экономикалық саясатқа сәйкес мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын қысқартты, сондай-ақ өзінің басқаруының барлық кезеңінде мемлекеттік қызметтерді азайтты. Поллард алымға негізделген басқару жүйесін жаңартуды жоспарлаған, бірақ округтер оның реформаларын қабылдауға міндетті емес еді. Бердтің көмегімен заң шығарушы орган жұмысшылардың өтемақысын бекітті, Поллард 1930 жылы сайлау заңдарын және балық шаруашылығын реформалауға шақырған болатын. Поллард көбінесе Бердтің одақтастары Э. Р. Комбс (штаттың бас контролері) және К. Х. Моррисеттке (салық комиссары) сүйенді. Сол жаздағы қатты құрғақшылық темекі егінін құрғатып, егін шаруашылығының өнімдерін азайтты, жеміс бақтарына қауіп төндірді және мал бағасын құлатты (фермерлер жемшөптің қымбат бағасын төлеудің орнына мал шаруашылығын арзан бағаға сатты, тіпті теміржол сенаны тасымалдау құнын 50 пайызға төмендеткеніне қарамастан). Поллард Бердті Мемлекеттік құрғақшылықпен күресу комитетін басқаруға тағайындады, сондай-ақ жәрдем беру агенттігі ретінде тас жол департаментін пайдалануға тырысты, болашақ тас жолдарға федералдық қаржыны алу үшін 2,4 миллион доллар қарыз алды. Вирджиния штатының Еңбек комиссары Джон Хопкинс Холл бастапқыда штаттың әртараптандырылған өнеркәсібі депрессияның әсерін азайтқанын мәлімдеді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің болуына байланысты Норфолк депрессияны сезінбегендей болды, ал штаттың жұмыссыздардың саны ұлттық орташа көрсеткіштен төмен болды. 1930 жылдың 29 қыркүйегінде Американың Біріккен тоқыма жұмысшылары қолдаған 4000 жұмысшы Данвиллдегі Дан өзенінің диірмендеріндегі жұмысын тастап кетті (бұл қала мақта және жиһаз фабрикаларының жабылуынан бұрыннан-ақ зардап шегіп жатқан еді). Солтүстік Каролинадағы тоқыма ереуілдеріндегі қанды оқиғаларды қайталаудың орнына, зауыт иесі оның арадасу ұсынысын қабылдамағаннан кейін және 40 ереуілші жұмысшыға қарсы заңсыз жиналыс жасады деген айыппен қарашадағы тәртіпсіздіктерден кейін Поллард жергілікті биліктің өтінішімен штаттың Ұлттық гвардиясының үш ротасын шақырып, ереуіл тоқтағанға дейін 1931 жылдың 29 қаңтарына дейін бейбітшілікті сақтады. Сонымен қатар, штаттың кедейлігі экономикалық ауытқулардың әсерін азайтты. 1929 жылы Вирджиния жан басына шаққандағы табыс бойынша 36-орынды иеленді (бірақ жалпы табыс бойынша 19-орынды иеленді); көптеген афроамерикандықтар, фабрика жұмысшылары және қарапайым фермерлер кедейлікте өмір сүрді. 1929 жылы Вирджинияның 170 мың фермерінің оннан бірі 2500 доллардан астам табыс тапқан, бірақ тіпті сол жылы да әр бесінші адамның екеуі 600 доллардан аз табыс тапқан. Мақта және темекі өсіретін аймақтарда фермаларды жалға алу жоғары болды, бірақ Вирджинияда ипотекаға жататын фермалардың ең төмен пайызы болды, сондықтан ипотекалар күрделі проблема емес еді. Поллард президент Гуверге федералдық жол аванстарын жалғастыру туралы өтініш жасады (10-15 жылда қайтарылатын 5 миллион доллар), жәрдемақыны болдырмау үшін. Губернатор Поллард штаттық бюджетті қайтадан теңгерді, бірақ ол сонымен қатар Бердтің сенімді адамы Уильям Т. Рид басқарған Жұмыссыздыққа жәрдемдесу комитетін құрды, ол да қымбат жұмыс көмек бағдарламаларына қарсы болды, бірақ бизнесті бес күндік жұмыс аптасын қабылдауға және жаңа құрылыс жобаларын бастауға шақырды. Алайда 1931 жылдың ортасына қарай Вирджинияда 50 000 мен 60 000 жұмыссыз жұмысшы болды; 1929 жылдан бастап өнеркәсіптік жұмыспен қамту 14 пайызға, ал жалақы 24 пайызға төмендеді. Штаттың қазынасындағы 4 миллион долларлық артық ақша тапшылыққа айналды, өнеркәсіптік өндіріс 17 пайызға төмендеді, темекі және жүн бағасы 60 пайызға, ал жүгері 26 пайызға төмендеді. Норфолк, Линчбург және Ричмонд тағы да қиындыққа тап болды. Тіпті бай фермерлер мен бизнесмендер де күн көрісін табуға тырысып жатты. 1932 жылы Поллард тағы да Бердтің шығыстарды қысқару және салықтарды көтермеу философиясын қабылдады. Ол өзінің жалақысын 10 пайызға қысқартты және барлық мемлекеттік қызметкерлерге бір жылға сондай-ақ жасауды ұсынды. Ол білім беру басшысының 2 миллион долларлық қосымша қаражат сұранысын қабылдамады, сондай-ақ Норфолк делегациясының мектептерге автомобиль салықтарын аудару туралы өтінішін қабылдамады, керісінше жолға бөлінетін қаражатты азайтуға бұйрық берді. Алайда, Берд ұйымы салықты жеңілдетуді талап ететін азаматтарды қанағаттандырды, штаттың округтік жолдарды күтіп ұстауын қабылдады. Вирджиния 1930 жылғы халық санауынан кейін конгресс тақырыбын жоғалтты, Берд бақылауындағы заң шығарушы орган бекіткен қайта бөлу конституцияға қайшы деп танылды. Депрессия жалғасқан сайын Вирджиниядағы жұмыссыздардың саны 1932 жылдың шілдесінде 145 000-ға жетті (жұмыс күшінің 19 пайызы), ал штаттың кірістері 1929 жылғы деңгейден 32 пайызға төмендеді. Кейбір округтерде салық төлемеушілердің саны 20 пайызға өсті, сондықтан Поллард 1932 және 1933 жылдары қаржыландыруды қысқартты. Алайда, 1932 жылдың шілдесінде Федералдық қайта құру қаржы корпорациясының кеңеюімен біршама жәрдем келді. Конгресс штаттарға 300 миллион долларлық несиелерді және қоғамдық жұмыстарға қосымша 322 миллион долларды бекітті, сондықтан губернатор Поллард 4,5 миллион доллар сұрады және Төтенше жағдайға жәрдемдесу комитетін құрды, Ричмонд және Хопуэлл қалаларында, сондай-ақ Уайз, Пуласки, Питтсильвания, Брунсуик, Луненбург және Галифакс округтерінде (барлығы темекі өндіретін немесе өнеркәсіптік аймақтар) жұмыссыздардың саны ең көп екенін атап өтті. Демократ Франклин Д. Рузвельт (FDR) президенттікке сайланғаннан кейін (Вирджиния оны 2:1-ден астам көлемде қолдады және конгрестегі жалғыз республикашылын орынсыздандырды) 1932 жылдың қараша айында Вирджинияның экономикалық жағдайы жақсарды. Алайда, сенатор Картер Глас президент Вудро Вильсонның басшылығымен шамамен екі онжылдық бұрын атқарған Қаржы министрі лауазымынан бас тартты, денсаулығының нашарлығын айтты. Содан кейін FDR Вирджинияның екінші сенаторы Клод Свансонды Әскери-теңіз күштері министрі етіп тағайындады. Конгресс бұл лауазымға келіскеннен кейін губернатор Поллард Бердті бос АҚШ Сенатының орнына тағайындады. Бұл Бердтің штаттың Демократиялық ұйымына бақылауын нығайтты, сондай-ақ оған ұлттық платформа берді. Бастапқыда штаттың федералдық делегациясы Теннесси өзені аймағын дамыстыру басқармасы, Ауыл шаруашылығын реттеу басқармасы және Азаматтық консервация корпусы (CCC) сияқты Рузвельттің «Жүз күн» реформаларын қолдады. Поллард штаттың алғашқы CCC квотасын 5000 жас жігітке консервациялық жұмыстар жасау үшін тез толтырды және Лурейге жақын Джордж Вашингтон ұлттық орманында Рузвельт лагерін құрды. Поллард сонымен қатар штаттың алғашқы паркі, Ричмонд шайқасы паркін 1932 жылы құру үшін сыйлықтарды қабылдады, бірақ Вирджинияда оны дамытуға қаражат болмағандықтан, ол 1936 жылдың наурыз айында Ұлттық саябақтар қызметіне берілді. Алайда, сенатор Глас жақын арада «Жаңа саясатты» сынады, ал жаңа сенатор Берд ерте кезеңде сәтсіздікке ұшырады, әсіресе ол 1933 жылдың басында Рузвельттің тыйым салуды жоюына қарсы болды. Сонымен қатар, Вирджинияның салық кірістері күтілгеннен әлдеқайда төмен болды, сондықтан 1933 жылдың мамыр айының соңында Поллард штат қызметкерлерінің жалақысын тағы 5 пайызға қысқартты және департаменттердің қаржыландыруын 30 пайызға төмендетуді ұсынды (Вирджинияның 2 жылдық бюджеттік цикл басталғанда 560 000 долларлық артық ақшасы 3 миллион долларға қаржыландыруды қысқартқанға дейін 619 000 долларлық тапшылыққа айналды). Қосымша қысқарулар заң шығарушылардан бастап Штат корпорациясы комиссиясына және Білім беру басшысына дейін наразылық тудырды. Ричмонд Таймс Диспатч газетіндегі карикатурада Поллард Горацио ретінде сулы күштерге қарсы көпірді қорғап тұрғандай бейнеленген. Берд өзінің лейтенанты, Галифакс округының штат сенаторы Уильям М. Такты губернаторға пивоны заңдастыру және салық салу үшін арнайы заң шығару сессиясын шақыруға шақырды (бір бөтелкеге бір цент). Губернатор Поллард...

Although Pollard warned Byrd that he would be his own man, he accepted support from the new leader of the Democratic machine and ran for governor in 1929. He won 76% of the Democratic primary vote, defeating Prohibitionist G. Walter Mapp (who had lost to Byrd in 1925, and whose close association with Cannon became a liability when the bishop's financial dealings became a scandal) and Rosewell Page of Hanover County. In the 1929 general election, voters elected Pollard Governor of Virginia. He won 62.78% of the vote, defeating anti Byrd Democrat turned Republican William Moseley Brown (a psychology professor at Washington and Lee University) as well as Socialist John J. Kafka, and Independent W. A. Rowe. John Garland Pollard took the oath of office as governor of Virginia in January 1930, as the Great Depression became apparent. He faced reduced state revenues, and per government economics of the time accordingly cut state employee wages and reduced services throughout his administration. Pollard had hoped to overhaul fee based administration, but counties were not required to accept his reforms. With Byrd's assistance, the legislature did pass a workman's compensation act as Gov. Pollard had urged in 1930, as well as reformed election laws and fisheries. Pollard generally deferred to Byrd allies E. R. Combs (the state comptroller) and C. H. Morrissette (tax commissioner). That summer, a severe drought parched the tobacco crop, stunted farm produce, threatened to kill orchards and destroyed cattle prices (farmers selling stock cheaply rather than pay high feed prices despite the railroad reducing hay transport costs by 50%). Pollard appointed Byrd to head the State Drought Relief Committee, as well as tried to use the highway department as a relief agency, borrowing $2.4 million to match federal advances on future highway allocations. Virginia Labor Commissioner John Hopkins Hall initially claimed the state's diversified industry had mitigated the depression's effects. Due to the presence of the U. S. Navy, Norfolk seemed to not experience the Depression, and the percentage of those out of work in the Commonwealth was below the national average. On September 29, 1930, 4,000 workers supported by the United Textile Workers of America left their jobs at the Dan River Mills in Danville (a town already reeling from the closing of cotton mills and furniture factories). Rather than repeat the bloodshed of North Carolina textile strikes, after the mill owner refused his offer to mediate and a November riot in support of 40 striking mill workers charged with unlawful assembly, Pollard acceded to local authorities' requests and called out three companies of the state's National Guard, which kept the peace until the strike collapsed on January 29, 1931. Moreover, widespread poverty within the state reduced the influence of economic fluctuations. In 1929 Virginia ranked 36th in per capita income (although 19th in total income); many blacks, mill workers and subsistence farmers lived in poverty. One tenth of Virginia's 170,000 farmers had incomes over $2500 in 1929, but even in that year two of every five earned less than $600. Farm tenancy was high in the state's cotton and tobacco growing areas, although Virginia also had among the second lowest percentage in the nation of farms subject to mortgages, so foreclosures were not a severe problem. Pollard petitioned President Hoover for continuation in federal road advances (requesting $5 million to be repaid in 10 to 15 years), in order to avoid a dole. Governor Pollard again balanced the state budget, although he also appointed an Unemployment Relief Committee headed by Byrd confidante William T. Reed, who also opposed expensive work relief programs but urged businesses to adopt a five day workweek and start new building projects. However, by mid 1931, Virginia had between 50,000 and 60,000 unemployed workers; industrial employment had decreased 14% and wages 24% since 1929. The state treasury's $4 million surplus had become a deficit, industrial output had fallen 17%, tobacco and wool prices fell 60% and corn 26%. Norfolk was clearly suffering, as were Lynchburg and Richmond. Even affluent farmers and businessmen were living hand to mouth. In 1932, Pollard again adopted Byrd's philosophy of curtailing expenses and not raising taxes. He cut his own salary 10% and recommended the same for all state employees for one year. He denied the education superintendent's request for $2 million in additional money, and the Norfolk delegation's request to divert automobile tax revenues to schools, instead ordering road appropriations reduced. However, the Byrd organization satisfied those demanding tax relief by allowing the state to take over and maintain county feeder roads. Virginia also lost a congressional seat after the 1930 census, and the redistricting that passed the Byrd controlled legislature was ruled unconstitutional. As the depression continued, unemployment in Virginia peaked at 145,000 in July 1932 (19% of the work force), and state revenues had decreased 32% from the 1929 level. In some counties, tax delinquencies increased to 20%, so Pollard cut appropriations in 1932 and 1933. However, some relief came with the expansion of the federal Reconstruction Finance Corporation in July 1932. Congress authorized $300 million in loans to states and an additional $322 million for public works, so Governor Pollard requested $4.5 million and appointed an Emergency Relief Committee, noting that unemployment was highest in the cities of Richmond and Hopewell, as well as in Wise, Pulaski, Pittsylvania, Brunswick, Lunenburg and Halifax counties (all tobacco producing or industrialized). When Democrat Franklin D. Roosevelt (FDR) was elected President (Virginia supporting him by more than 2 to 1 margin and unseating its only Republican in Congress) in November 1932, Virginia's economic prospects improved. However, Senator Carter Glass refused the position of Secretary of the Treasury that he had held under President Woodrow Wilson almost two decades earlier, citing ill health. Then FDR appointed Virginia's other Senator, Claude Swanson, Secretary of the Navy. After Congress concurred in that post, Governor Pollard quickly appointed Byrd to the vacant U. S. Senate seat. This cemented Byrd's hold of the state Democratic organization, as well as gave him a national platform. Initially, the state's federal delegation supported FDR's Hundred Days reforms, including creation of the Tennessee Valley Authority, Agricultural Adjustment Administration and Civilian Conservation Corps(CCC). Governor Pollard quickly filled the state's initial CCC quota of 5,000 young men to do conservation work, and set up Camp Roosevelt in the George Washington National Forest near Luray. Pollard had also accepted gifts to create the state's first park, Richmond Battlefield Park in 1932, but since Virginia lacked funds to develop it, it was turned over to the National Park Service in March 1936. However, Senator Glass soon criticized the New Deal, and the new Senator Byrd had some early defeats, particularly as he opposed Roosevelt's repeal of Prohibition in early 1933. Moreover, Virginia's tax revenues were much lower than expected, so as May 1933 ended Gov. Pollard announced another 5% salary cut for state employees and proposed a 30% reduction in department appropriations (Virginia's $560,000 surplus as the 2 year budget cycle began had become a deficit of $619,000 despite cutting appropriations by $3 million). The additional cuts produced outcries ranging from legislators to the State Corporation Commission to the Education Superintendent. A cartoon in the Richmond Times Dispatch portrayed Gov. Pollard as Horatio defending a bridge against wet forces. When Byrd sent his lieutenant, state Senator William M. Tuck of Halifax, to the Governor to call a special legislative session to legalize beer and make it taxable (a penny per bottle), Governor Pollard (despite his long advocacy of prohibition) called the special legislative session and resulting constitutional convention, which promptly ratified the 21st Amendment. The General Assembly of 1934 then established a state monopoly on liquor sales. The state legislature also passed measures implementing the National Recovery Administration, despite the criticism by Senator Carter Glass and 4th district Congressman Patrick Henry Drewry, but its operation proved rocky, and few Virginians mourned its demise at the pen of the U. S. Supreme Court in May 1935, well after Pollard's term ended. Virginia's Constitution prohibited governors from seeking re election, so Pollard supported the Democratic party's candidate in the 1933 election, and George Peery (hand picked by Sen. Byrd) succeeded Pollard in 1934. Among other accomplishments, Pollard may have been most proud of establishing the Virginia Museum of Fine Arts, the first state art museum in the United States. He raised $100,000 to match the challenge of philanthropist John Barton Payne, then became president of the board of directors and continued his involvement the rest of his life. After his governorship ended, Pollard accepted President Roosevelt's appointment as chairman of the Board of Veterans Appeals. After the Senate concurred, he held the post until his death in 1937. He also published A Connotary: Definitions Not Found in Dictionaries, Collected from the Sayings of the Wise and Otherwise in 1935.

Өлім және мұра

Джон Гарланд Полард 1937 жылдың 28 сәуірінде Вашингтонда қайтыс болды. Ол Ричмонд қаласындағы Голливуд бейістігінде жерленді. Оның жеке қағаздары, губернатор қызметін атқарған кезеңдегі құжаттарымен қоса, Уильям және Мэри колледжінің Арнайы коллекциялар зерттеу орталығында сақтаулы. Губернатор болып жұмыс істеген кезіндегі ресми құжаттары Вирджиния кітапханасында сақталады.