Уильям Дэвисон: Елизавета I патшалығының дипломаты және Шотландиядағы өкілі
William Davison (diplomat)
Уильям Дэвисон – Англия королевасы Елизавета I-нің дипломаты, Шотландия мен Голландиямен одақтас болуға көмектескен. Мэри Стюарт ісінде кінәлі деп танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Дэвисон (шамамен 1541 – 21 желтоқсан 1608) – ағылшын дипломаты және королева Елизавета I-нің хатшысы. Әсерлі хатшы ретінде, ол Франциямен соғысқа жол бермеу үшін Голландия мен Шотландиядағы Англияның протестант достарымен одақ құруға белсенді түрде атсалысты. Ол 1587 жылы Шотландия королевасы Мэридің өлім жазасына тартылуына қатысты және осы оқиға үшін жалтақтап, кінәлі деп танылды.
William Davison (c. 154121 December 1608) was an English diplomat and secretary to Queen Elizabeth I. As a Secretary of some influence, he was active in forging alliances with England's Protestant friends in Holland and Scotland to prevent war with France. He was involved in the 1587 execution of Mary, Queen of Scots, and was made a scapegoat for this event.
Дипломатиялық
Джеймс Мелвиллдің айтуынша, Дэвисон өзінің шотланд тегінен екенін мәлімдеген. Ол алғаш рет 1566 жылдың маусым айында Генри Киллигрюдің хатшысы ретінде Шотландияға сапар шекті. Олар Мэри Стюарт ұлын дүниеге келтірген кезде Эдинбургте болды. Дэвисон Лестер графы мен Фрэнсис Уолсингхемнің төңірегіндегі ағылшын кеңесінің пуритандық тобының мүшесі еді. 1576-1577 жылдары Дэвисон Францияға кем дегенде үш рет бейбітшілікке қол жеткізу және Англиямен соғыстың алдын алу мақсатымен жіберілді. Ол Нидерландтың испан губернаторын қатыгез және кекшіл деп санады. Ол өзінің меценаты Лестерге көп рет хат жазып, Англияға басып кіру үшін құрылған католик одалын тоқтату үшін Оранж князімен одақ құруға ұсыныс жасады. Оның беделі төмендеген кезде Дэвисон денсаулығының нашарлағаны және елшілік қызметінің қымбатқа түскеніне шағымданды. 1579 жылдың мамыр айында ол Англияға қайтып келді. Мемлекеттік құжаттарда мамыр айы деп көрсетілген, бірақ Николастың биографиясында сәуір айы деп жазылған. 1578 жылдың 16 қаңтарында патшайым оған Қазынашылық кеңсесінің кеңсесін алу құқығын берді, ол бірнеше жылдан кейін осы лауазымға ие болды.
According to James Melville of Halhill, Davison claimed to be Scottish descent. He first visited Scotland in June 1566, acting as secretary to Henry Killigrew. They were in Edinburgh when Mary Stuart gave birth to her son. Davison was a member of the English Council's Puritan group around the Earl of Leicester and Francis Walsingham. In 1576 7 Davison was sent on at least three separate missions to France to attempt to broker peace, and prevent war with England. He perceived the Spanish Governor of the Netherlands to be cruel and vengeful. He wrote his patron Leicester many times, strongly urging an alliance with the Prince of Orange to stop a Catholic alliance forming for an invasion of England. As his influence slipped away, Davison complained of ill health and the cost of his embassy. In May 1579 he returned to England. The State Papers require this to be May, but Nicolas' biography finds it was April. He was granted, by the Queen herself, the reversion of the Clerk of Treasury's office on 16 January 1578, to which he eventually succeeded years later.
Шотландия 1583 және 1584 жылдары
1582 жылдың желтоқсан айында Елизавета I оны Шотландияға король Джеймс VI сарайындағы елші Роберт Боуеске қосылуға жіберді. Осы кезде Бертран де Салиньяк де ла Мот Фенелон мен Франсуа де Рошерольдің бәсекелес француз дипломатиялық миссиясы, Сиер де Мейнвилл, Эдинбургке жіберілді. Франсис Уолсингэм француз дипломаттарының Джеймс VI мен Лоррейн герцогының қызы Кристинаның некелерін келісуге тырысатынын естіді. Дэвисон Лондоннан Мот Фенелонмен бірге саяхаттап, Йоркширдегі Топклифте кездейсоқ Леннокс герцогымен кездесті. Хаттон-холлдан Александр Юм екі топ дипломатты шекарада қарсы алып, оларды Эдинбургке шығарып салуға жіберілді. 1583 жылдың 1 наурызында Дэвисон мен Боуз Елизаветаның талаптарын Джеймс VI-ге жеткізді, соның ішінде Мот Фенелон Джеймс пен оның анасы, Шотландия королевасы Мэридің «бірлестігін» талқылағандығы туралы. Дәвисон 1584 жылдың қыркүйегіне дейін Шотландиядағы патшаның өкілі Роберт Боузбен тығыз жұмыс істеді. Осы кезеңде ол қысқа уақытқа Англияға оралды, содан кейін Шотландияға қайта келді. Ол шекарадан Александр Юммен бірге өтті, ал Джеймс Мелвилл оны Фолкленд сарайына ертіп барды. Мелвилл Дэвисонның анасының орнына Джеймстің ағылшын тағына ие болуына қолдау көрсеткенін еске алды. Дэвисон корольдік сүйікті Джеймс Стюарт, Арран графы және оның әйелі Элизабет Стюарттың билікке жоғарылауы туралы хабарлады. Ол патшалық әшекейлер салынған сандықтардың кілттерін алғанын және Мэри королеваның киімдерін кигенін жазды. Арранның беделі төмендеп барады, ал Дэвисон оның қатыгез өлімге ұшырайтынын болжаған сиқыршылар туралы естіді. 1583 жылдың наурыз айында Дэвисон Мейнвиллге жолданған хаттарды жеткізіп берді және олар ұсталып, Фрэнсис Уолсингхэмге берілгендіктен кешігуді түсіндіруге мәжбүр болды. Дэвисон Мейнвиллге және Лондондағы француз елшісі Мишель де Кастельнауға хаттар алып бара жатқан алтын шебер Джон Мосман туралы ақпарат жинады.
In December 1582, he was sent to Scotland by Elizabeth I to join the ambassador Robert Bowes at the court of King James VI. At this time, the rival French diplomatic mission of Bertrand de Salignac de la Mothe Fénelon and François de Rocherolles, Sieur de Mainville, was sent to Edinburgh. Frances Walsingham heard the French diplomats were trying to negotiate a marriage between James VI and Christina of Lorraine, a daughter of the Duke of Lorraine. Davison travelled from London with Mothe Fénelon and, by chance, met the Duke of Lennox at Topcliffe in Yorkshire. Alexander Hume of Hutton Hall was sent to meet both groups of diplomats at the border and escort them to Edinburgh. On 1 March 1583, Davison and Bowes presented Elizabeth's requests to James VI, including her concerns that Mothe Fénelon had discussed an "association" of James and his mother, Mary, Queen of Scots. Tactful and helpful, Davison worked closely with the Queen's agent in Scotland, Robert Bowes until September 1584. In this period he returned to England briefly, and came back to Scotland. He crossed the border with Alexander Hume and James Melville escorted him to Falkland Palace. Melville recalled that Davison had favoured the cause of James to inherit the English throne rather than his mother. Davison reported on the ascendency of the royal favourite, James Stewart, Earl of Arran and his wife, Elizabeth Stewart. He wrote that she had obtained keys to the chests containing the royal jewels, and wore Queen Mary's clothes. Arran was becoming unpopular, and Davison heard that witches had foretold he would die a violent death. In March 1583, Davison delivered letters addressed to Mainville, and had to explain a delay because they had been intercepted and passed to Francis Walsingham. Davison gathered information about a goldsmith John Mosman who was carrying letters for Maineville and the French ambassador in London, Michel de Castelnau.
Амстердам
Англофил Уильям Оранж князі Үнсіздің қазасы Дэвисонға, бұрыннан тәжірибелі дипломатқа, Нидерландыға тағы бір миссияны қажет етті. Оған кейін "Мейфлауэр" кемесімен сапарлаған Уильям Брюстер көмектесті. Пуритан Лестер графы оның дипломатиялық рөлін жоғары бағалағанмен, ол оралғанда королеваның Амстердамдағы губернаторлыққа талаптанғанына наразы болғанын көрді; олар ағылшын миссиясы үшін тым еркіндік танытқан. Дәуісон кешірім сұраудың қажеті жоқ деп ойлады, керісінше, королеваның саясатын өзгертуіне дұға ететінін мәлімдеді. Оның өмірбаяушысы Николас Дэвисонның көңіліне күйік кіргенін, жараланған пресвитериандық мақтанышын емдеу үшін сарайдан шеттегенін айтады. Дэвисон ақырында бұрынғы меценаты Лестерден алыстап, Уолсингхемнің айналасындағы соғыс жақтастарына жақындады. Сол жылы ол Кнаресбороудан парламент депутаты, құпия кеңесші және Елизаветаның хатшысы Фрэнсис Уолсингхемнің көмекшісі болды; бірақ 1586 жылдың 30 қыркүйегінен бастап ол Уолсингхемнің бағыныштысы емес, серігі ретінде әрекет еткендей көрінеді.
The death of the Anglophile William the Silent, Prince of Orange, necessitated yet another mission to the Netherlands for Davison, already an experienced diplomat. He was assisted by William Brewster, who was later a passenger on the Mayflower. Although praised for his diplomatic role by the Puritan Earl of Leicester, when he returned he found the Queen incensed by their assumption of the Governorship in Amsterdam; they had behaved too independently for an English mission. In a typically trenchant mood, Davison saw no need to apologise, but rather insisted that he would pray the Queen changed course. His biographer, Nicolas, described Davison as becoming depressed, withdrawing from Court to nurse his wounded Presbyterian pride. Davison eventually drifted away from Leicester, his erstwhile patron, and more towards the extreme war party around Walsingham. In the same year he became member of parliament for Knaresborough, a privy councillor, and assistant to Elizabeth's secretary, Francis Walsingham; but from 30 September 1586, he appears to have acted more as a colleague than a subordinate of Walsingham.
Шотландияның патшайымы Мэридің өлімі
Дэвисон Шотландия королевасы Мэриді соттауға тағайындалған комиссия мүшесі болды, бірақ ол сот процесіне қатыспады. Төрешілер 11 қазанда отырысқа жиналды, ал іс 14 қазанда басталды. Төрт күннен кейін сот тоқтатылды, бірақ 25-і күні Вестминстердегі Жұлдызды палатада қайтадан жиналды. Ол қатыспаған күйінде королева кінәлі деп танылды. 29 күні Парламент өлім жазасын орындау туралы петиция ұсынды. Осы уақытта Лорд Бергли шақырған Жеке кеңес 6 желтоқсанда, королеваның жарлығынан екі күн өткен соң, бұйрық дайындап, үкімді дереу орындауға шешім қабылдады. Мэриге үкім шығарылғанда, оны өлімге кесу туралы жарлық Дэвисонға тапсырылды, ол кейбір кешігуден кейін 1 ақпанда королеваның қолтаңбасын алды. Осы оқиғада, сондай-ақ оның хатшысымен болған келесі әңгімелерде, Елизавета Мэриді жасырын түрде өлімге кесуді ұсынды, ал оның сөздері бәсекелесінің өлімі үшін жауапкершілікті өз мойнына алуды қаламағанын анық көрсетті. Елизавета Дэвисонға оны мөрсіз сақтап тұруды бұйырды. Дэвисон оны Берглиге тапсырды, ол дереу Фотрингхей қамалына жіберді. Мэри 1587 жылдың 8 ақпанында өлімге кесілді. Шындығында, Дэвисон 1590 жылдың сәуір айында Уолсингхем қайтыс болғанға дейін бас хатшы қызметін атқарды. Дегенмен, шпион Уолсингхем ықпалды тұлға болып қала берді және Шотландия королевасын өлімге кесу жоспарының артында оның тұрғанына кеңінен сенеді.
Davison was a member of the commission appointed to try Mary, Queen of Scots, although he took no part in its proceedings. The judges sat on 11 October and proceedings began on the 14th. It was prorogued four days later, only to meet again on the 25th in the Star Chamber at Westminster. In her absence the Queen was still found guilty. On the 29th Parliament petitioned for execution to be carried out. Meanwhile, the Privy Council, having been summoned by Lord Burghley, decided to draft the warrant on 6 December, two days after the Queen's Proclamation, and carry out the sentence at once. When sentence was passed upon Mary, the warrant for her execution was entrusted to Davison who, after some delay, obtained the Queen's signature on 1 February. On this occasion, and also in subsequent interviews with her secretary, Elizabeth suggested that Mary should be executed in some more secret fashion, and her conversation afforded ample proof that she disliked the idea of taking any responsibility upon herself for the death of her rival. Elizabeth ordered Davison to hold on to it, unsealed. Davison passed it over to Burghley, who immediately dispatched it to Fotheringhay Castle. Mary was beheaded on 8 February 1587. Officially Davison continued as principal secretary until Walsingham's death in April 1590. Yet, Walsingham the spymaster remained the more dominant personality, and is generally considered to be behind the scheme to execute the Queen of Scots.
Күнәнің құрбаны
Өлім жазасы туралы хабар Елизаветаға жеткенде, ол қатты ашуланды, және оның ашуы басымен Дэвисонға бағытталды, ол оның жарлыққа қол қоймау туралы нұсқауын бұзды деп айыптады, бірақ бұл нұсқау 1587 жылдың 2 ақпанында ғана келді, ал Бургли бастама көтерген еді. Лорд Бургли 3 ақпанда өз үйінде құпия кеңес отырысын өткізді, онда патшайымға хабарламай жарлықты бекітуге келісті. Хатшы тұтқындалып, Тауэрге қамалды, бірақ өзін жақтап сөйлесе де, патшайымның Мэриді өлтіру арқылы құтылуды қалағаны туралы ештеңе айтпады. Елизавета I патшалық жарлық шығарды және соңында жарлыққа қол қойды. Бірақ Бургли мен Уолсингхемнің құпия кеңесті патшаны ашуландырып, парламентке өлім жазасы туралы жарлықты бекітуге ықпал еткеніне дәлелдер бар. Дэвисонның орнын Уолсингхем мен Сесил екі билік иесі алмастырған, және Дэвисоннан билік алынған деп есептеледі. Жұлдыз палатасы алдында туындаған мәселе мен беделін түсіргені үшін айыпталған ол, жаман ниетпен әрекет етпегеніне соттан ақталды, бірақ 10 000 марка айыппұл төлеуге және патшайымның қалауына қарай түрмеде отыруға үкім шығарылды. Бірнеше ықпалды адамдардың көмегімен ол 1588 жылдың қыркүйегінде, жауапсыз жағдайдан кейін босатылды; алайда, патшайым оны қайтадан қызметке алудан бас тартты, бірақ ол лауазымын сақтап, айыппұлды төлемеді. Оның достары, әсіресе Эссекс графы, оған хатшы лауазымын алуға көмектесуге тырысты, әсіресе Уолсингхемнің 1590 жылы қайтыс болғаннан кейін. Алайда, Бургли бұл лауазымды ұлы Роберт Сесилге бос қалдыру үшін аңсады. Дэвисон билік ету мерзімінің соңына дейін лауазымдық сыйлықтардан шеттетілді. Ал Яков I оған жақсы мүмкіндіктер ұсынуға мүлдем дайын болмады. Дэвисон отбасымен бірге Степниге көшіп, 1608 жылдың 21 желтоқсанында қайтыс болды, 24 желтоқсанда жерленді. "Custos Brevium" лауазымының нәтижесі "осы лауазымнан мен және менің мұрагерлерім ғана пайда көретін еді". 1579 жылы үйін ипотекаға бергеніне қарамастан, оның жесірі үйден шығарылмаған сияқты; қарыз көп уақыт өткен соң ғана талап етілді. Дэвисон еңбекқор және ашық адам болғандықтан, патшайымның әрекеттері үшін айыпты деп танылды. 1570 жылы Норфолк графы Генри Спельманның қызы Кэтрин Спельманға үйленген ол төрт ұл мен екі қыздан тұратын отбасы құрды. Оның әйелі Лестердің некелік туысы болды. Оның екі ұлы, Фрэнсис және Уолтер, ақындар ретінде танымал болды. Оның көптеген мемлекеттік құжаттары мен хаттары түрлі қолжазбалар жинақтарында сақталған. Оның өсиетін орындаушылар Грей Инннен Джордж және Роберт Бинг ағайындылары болды, олар Степнидегі үйін ипотекаға берген. Дэвисон жесірін үлкен қарыздармен қалдырды. Үйді сатудан түскен барлық ақша төленгеннен кейін, оның екінші ұлы Кристофер Дэвисон 1609 жылдың 9 қаңтарында расталған өсиетте көрсетілгендей, қазынашылық кеңсесіне құқық алатын болды. +ЛауазымдарыМерзімі1566 жылГенри Киллигрюдің хатшысы1566 жылдың 15 маусымынан 1575 жылға дейін Шотландия елшісі26 наурыздан 20 мамырға дейін 1576 жылНидерланды елшісі1577 жылдың тамызынан 1579 жылдың мамырына дейін Нидерланды елшісі1582 жылдың 10 желтоқсанынан 1584 жылдың қыркүйегіне дейін Шотландия елшісі25 тамыздан 1585 жылдың ақпаннан 1586 жылға дейін Нидерланды елшісі1586 жылдың 30 қыркүйегінен 1586 жылға дейін Бас хатшы және құпия кеңесші1607 жылҚазынашылық хатшысы және корольдік соттың "custos brevium" жазбалары.
When the news of the execution reached Elizabeth she was extremely indignant, and her wrath was chiefly directed against Davison, who, she asserted, had disobeyed her instructions not to seal the warrant, but this instruction did not arrive until 2 February 1587, and Burghley had already taken the initiative. Lord Burghley held a crucial Privy Council meeting on 3 February at his house at which they agreed to seal the warrant without telling the Queen. The secretary was arrested and thrown into the Tower, but although he defended himself vigorously, he did not say anything about the Queen's wish to get rid of Mary by assassination. Queen Elizabeth I issued a Royal Proclamation and signed the Warrant, eventually. But there is evidence that Burghley and Walsingham manipulated the Privy Council to provoke the Queen and managed Parliament to rubber stamp the execution warrants. Davison is generally thought to have been superseded by the dual power brokers Walsingham and Cecil, with authority assumed from Davison. Charged before the Star Chamber with misprision and contempt, he was acquitted of evil intention, but was sentenced to pay a fine of 10,000 marks and to imprisonment during the Queen's pleasure. Owing to the exertions of several influential men he was released in September 1588, after the invasion crisis had passed; the Queen, however, refused to employ him again in her service, but he kept his office, and probably never paid the fine. His friends, notably the Earl of Essex, tried to get him the exercise of the Secretary's office, particularly after Walsingham's death in 1590. However, Burghley coveted the post, keeping it vacant for his son Robert Cecil. Davison was excluded from the emoluments of office for the remainder of the reign. And James I was even less likely to offer preferment. Davison and family retired to Stepney, where he died on 21 December 1608, and was buried on the 24th. The fruits of the office of Custos Brevium were "benefit of said office wholly to me and my assigns". Despite mortgaging his home in 1579, it seems his widow was not evicted; the debt was not called until much later. Davison appears to have been an industrious and outspoken man, and was undoubtedly made the scapegoat for the Queen's conduct. By his wife, Catherine Spelman, daughter of Henry Spelman of Norfolk, whom he married around 1570, he had a family of four sons and two daughters. His wife was Leicester's 'cousin' by marriage. Two of his sons, Francis and Walter, obtained some celebrity as poets. Many state papers written by him, and many of his letters, are extant in various manuscript collections. His will's executors were brothers of Gray's Inn, George and Robert Byng, who had mortgaged his house in Stepney. Davison left his widow with large debts. When all debts were paid on the sale of the house, his second son Christopher Davison was to inherit the right to a Treasury Office as stated in the will proven 9 January 1609. +Offices heldDatePost1566Secretary to Henry KilligrewJune 15661575 or 1576 Ambassador to Scotland26 March–20 May 1576 Envoy to NetherlandsAugust 1577–May 1579 Envoy to Netherlands10 December 1582–September 1584Envoy to Scotland25 August 1585–February 1586 Envoy to Netherlands30 September 1586 Principal secretary and Privy Councillorby 1607 Clerk of Treasury and custos brevium of King's bench Records.
Танымал мәдениетте
Ол Фридрих Шиллердің «Мария Стюарт» пьесасындағы екінші дәрежелі кейіпкер.
He is a minor character in the play Maria Stuart by Friedrich Schiller.