Сэм Джонс: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы Сэм Джонс (1892–1966)

Сэмюэл Понд "Сад Сэм" Джонс (26 шілде 1892 – 6 шілде 1966) – 1914 және 1935 жылдар аралығында «Кливленд Индианс», «Бостон Ред Сокс», «Нью-Йорк Янкис», «Сент-Луис Браунс», «Вашингтон Сенаторс» және «Чикаго Уайт Сокс» командаларында ойнаған американдық бейсболшы. Джонс оң қолмен соқты және оң қолмен ұстады. Оның өткір бұрылысты доп тастауы оған «Атшалақ Сэм» деген лақап атты әкелді.

Мансап

22 жылдық мансабында Джонс 229–217 есебімен 1223 соққы және 3.84 ERA көрсеткішін 3,883 иннингте жинады. Джонс өзінің алғашқы кәсіби келісімшартына 1913 жылы Огайо штатының Занесвилл қаласында «Flood Sufferers» клубымен қол қойды. Екі кіші лига командасымен қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, ол 1914 жылы «Indians» командасымен үлкен лигаға дебют жасады. 1916 жылғы маусым алдында ол Трис Спикерді «Cleveland» командасына әкелген саудаға байланысты «Boston» командасына жіберілді. 1918 жылы Джонс «Red Sox» командасының бастапқы құрамына қосылып, 16–5 есебімен, мансабындағы ең жақсы 2.25 ERA және лигадағы ең жақсы .762 жеңіс пайызымен аяқтады. Оның ең өнімді маусымы 1921 жылы болды, ол мансабындағы ең жоғары жеңістерді (23), соққыларды (98) және иннингтерді (298.2) көрсетті, сонымен қатар лигадағы ең көп бес ойынды жеңіспен аяқтады. Бірақ оның ең есте қаларлық маусымы 1923 жылы «Yankees» командасының жетекші питчері ретінде болуы мүмкін; ол 21–8 есебімен 3.63 ERA көрсетті және командасын алғашқы Дүниежүзілік серия титулына жеткізді. Джонс сонымен қатар 4 қыркүйекте «Shibe Park» стадионында «Philadelphia Athletics» командасына қарсы 2–0 есебімен ойын өткізді, бұл ойында ол бүкіл ойын бойында бірде-бір соққы бермеді. Тек екі басқа питчер (Earl Hamilton және Ken Holtzman) ешқандай соққысыз ойын өткізген. Джонс сол Дүниежүзілік серияда «New York Giants» командасына қарсы 2–1 есебімен жеңіске жетті, ал оның шешуші резервтік ойыны серияның соңғы ойынында «Yankees» командасына чемпиондық жеңіс сыйлады. Өз уақытындағы көптеген питчерлер сияқты Джонс бастапқы ойыннан кейін резервтік ойыншы ретінде де ойнады, ал 1922 жылы оның сегіз құтқаруы лигадағы резервтік питчерлердің арасында көшбасшы болды. Джонс 1925 жылы лигада ең көп 21 ойынды жеңіліске ұшыратты. Бір жылдан кейін ол «Browns» командасына өтті, ал 1927 жылы «Washington» командасына ауыстырылды. «Senators» командасымен Джонс өзінің бұрынғы деңгейіне оралып, 17–7 есебімен команданың питчерлер құрамын жетектеді. 1930 жылы ол соңғы жақсы маусымын өткізді, 15–7 есебімен аяқтады. Төрт жыл «White Sox» командасында ойнағаннан кейін Джонс 1935 жылы сол кездегі ең қарт белсенді ойыншы (42 жаста) ретінде зейнеткерлікке шықты. Оның бір лигада 22 маусым қатарынан ойнауы – бұл Herb Pennock, Early Wynn, Red Ruffing және Steve Carlton сияқты питчерлермен бөлісетін үлкен лига рекорды. Ол мансабында орташадан жоғары соққы беретін питчер болды, .197 соққы пайызын (1243 ойында 245 соққы), 151 ұпай, 6 хоум-ран, 101 RBI және 139 базадан өту көрсеткішін жинады. Өкінішке орай, Сэм Джонс 73 жасында Огайо штатының Барнсвилл қаласында қайтыс болды.

In a 22 year career, Jones compiled a 229–217 record with 1223 strikeouts and a 3.84 ERA in 3,883 innings pitched. Jones signed his first professional contract in 1913, with the Flood Sufferers in Zanesville, Ohio. After brief stints with two other minor league teams, he made his major league debut with the Indians in 1914. Before the 1916 season, he was sent to Boston in the same trade that brought Tris Speaker to Cleveland. In 1918, Jones joined the Red Sox starting rotation, ending with a 16–5 mark, a career best 2.25 ERA, and a league best .762 winning percentage. His most productive season came in 1921, when he posted career highs in wins (23), strikeouts (98) and innings (298.2), and led the league in shutouts (5). But his most remembered season may have been 1923 as the ace of the Yankees' staff; he posted a 21–8 record with a 3.63 ERA and led his team to their first World Series title. Jones also no hit the Philadelphia Athletics 2 0 on September 4 at Shibe Park, in a game in which he did not record a strikeout the entire game. Only two other pitchers (Earl Hamilton and Ken Holtzman) have thrown a no hitter with no strikeouts. Jones was 2–1 against the New York Giants in that World Series, and his crucial relief work in the final game of the Series clinched the championship for the Yankees. Like most pitchers of his time, Jones relieved as well as started, and his eight saves in 1922 led the league's relief pitchers. Jones lost a league high 21 games in 1925. He pitched for the Browns a year later, and was waived to Washington in 1927. With the Senators, Jones regained his form, leading his team's staff with a 17–7 record. He enjoyed his last good season in 1930, ending with a 15–7 mark. After four years of service for the White Sox, Jones retired in 1935 as the oldest active player at the time (42). His 22 consecutive seasons pitching in one league is a major league record shared with Herb Pennock, Early Wynn, Red Ruffing and Steve Carlton. He was a better than average hitting pitcher in his career, compiling a .197 batting average (245 for 1243) with 151 runs, 6 home runs, 101 RBI and drawing 139 bases on balls. Sad Sam Jones died in Barnesville, Ohio, at the age of 73.

Санаты

Нью-Йорк геральд трибьюнынан Билл МакГихан оны "Мұңды Сэм" деп атады, себебі оған Джонс алаңда көңілі төмен болып көрінді. Джонс Лоуренс Риттерге көңілі төмен болу себебін былай түсіндірді: "Мен әрқашан шапанымды көзге жақын, өте төмен киетінмін. Ал спорт журналистері Уэйт Хойт сияқты жігіттерге дағдыланған, олар әдемі қыздарды жіберіп алмау үшін шапшақтарын үнемі жоғары киетін". – Эд Уолтон, Бейсбол кітапханасынан.