Кіріспе
Джеймс Хойт Вильгельм (1922-2002) – «Ескі сержант» лақап атымен танымал американдық бейсболшы. 1952-1972 жылдар аралығында «Нью-Йорк Джайентс», «Сент-Луис Кардиналс», «Кливленд Индианс», «Балтимор Ориолс», «Чикаго Уайт Сокс», «Калифорния Энджелс», «Атланта Брейвс», «Чикаго Кабс» және «Лос-Анджелес Доджерс» командаларында ойнады. Вильгельм 1985 жылы Бейсбол Даңқы залына сайланды. Вильгельм Солтүстік Каролинада өсті, Екінші дүниежүзілік соғыста қатысты, содан кейін бірнеше жыл кіші лигада ойнағаннан кейін 29 жасында үлкен лигадағы мансабын бастады. Ол ұзақ өмір сүруіне мүмкіндік берген «наклбол» доп тастау техникасымен танымал болды. Ол кейде бастапқы питчер ретінде де шықты, бірақ көбінесе резервтік питчер ретінде ойнады. Вильгельм резервтік питчер ретінде 124 ойын жеңіп алды, бұл әлі де үлкен лига рекорды болып табылады. Ол 200 сейв жасаған алғашқы питчер және 1000 ойында қатысқан алғашқы адам. Вильгельм үлкен лигаға 30 жасында келді және 50 жасқа дейін ойнады. Ол бейсбол тарихындағы ең төменгі орташа көрсеткіштердің бірімен, 2.52 көрсеткішімен зейнеткерлікке шықты. 1972 жылы ойыншылық мансабын аяқтағаннан кейін Вильгельм «Нью-Йорк Янкиз» және «Атланта Брейвс» командаларында ұзақ жылдар жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Ол көп жылдар бойы Флорида штатының Сарасота қаласында тұрды және 2002 жылы сол жерде қайтыс болды.
James Hoyt Wilhelm (July 26, 1922 – August 23, 2002), nicknamed "Old Sarge", was an American Major League Baseball pitcher with the New York Giants, St. Louis Cardinals, Cleveland Indians, Baltimore Orioles, Chicago White Sox, California Angels, Atlanta Braves, Chicago Cubs, and Los Angeles Dodgers between 1952 and 1972. Wilhelm was elected to the Baseball Hall of Fame in 1985. Wilhelm grew up in North Carolina, fought in World War II, and then spent several years in the minor leagues before starting his major league career at the age of 29. He was best known for his knuckleball, which enabled him to have great longevity. He appeared occasionally as a starting pitcher, but pitched mainly as a reliever. Wilhelm won 124 games in relief, which is still the major league record. He was the first pitcher to reach 200 saves, and the first to appear in 1,000 games. Wilhelm was nearly 30 years old when he entered the major leagues, and pitched until he was nearly 50. He retired with one of the lowest career earned run averages, 2.52, in baseball history. After retiring as a player in 1972, Wilhelm held longtime coaching jobs with the New York Yankees and Atlanta Braves. He lived in Sarasota, Florida, for many years, and died there in 2002.
Ерте өмір
Вильгельм 1922 жылы туған, бірақ көп уақыт бойы 1923 жылғы деп есептелді. efn|Тарихшы Марк Армор Вильгельмнің туған жылы оның қайтыс болғанға және туу туралы куәлігі тексерілгенге дейін қате түрде 1923 жылғы деп саналғанын айтады. Ол Солтүстік Каролина штатындағы Корнелиус қаласындағы Корнелиус орта мектебінде бейсбол ойнады, бұл оның Үлкен лигада сәтті болуының ең жақсы мүмкіндігі деп үміттенеді. Әскерде қызмет еткен кезде ол штаб-сержант шеніне көтерілді және шайқаста алған жарақатынан кейін арқасында шрапнельдің бір бөлігімен өмірінің соңына дейін ойнады. Вильгельм әскери қызметі үшін "Ескі сержант" деген лақап атын алды. 1947 жылдың 20 қарашасында ол "Брейвс" командасынан "Нью-Йорк Джайентс" командасының 1947 жылғы кіші лига драфтында таңдалды. Вильгельм 1952 жылдың 18 сәуірінде 29 жасында "Джайентс" сапында MLB-дегі дебютін жасады, бір соққы жіберіп, екі басудан кейін бір ғана аут алды. 1952 жылдың 23 сәуірінде "Нью-Йорк Джайентс" командасымен үшінші ойынында Вильгельм жаңадан келген ойыншы ретінде 2.43 ERA көрсеткішімен NL лигасында көш бастады. Ол 15 ойын жеңіп, үш ойында жеңілді. Вильгельм сол маусымдағы NL ең құнды ойыншысы сыйлығы үшін дауыс беруде төртінші орынды иеленді, "Доджерс" командасының жаңадан келген ойыншысы Джо Блэктен кейін. Джим Константи 1950 жылы "Филлис" үшін жеңіске жеткен, ал Эллис Киндер 1951 жылы AL дауыс беруінде жетінші орын алған, сондықтан бұл рельефтік питчерлерге спорт журналистерінен баға беруді бастаған кезең болды. Вильгельм Жылдың жаңадан келген ойыншысы сыйлығы үшін дауыс беруде Джо Блэктен кейін екінші орын алды. Вильгельм 1953 жылы 69 рельефтік ойында қатысты, оның жеңіс-жеңіліс көрсеткіші 7-8-ге төмендеді және ол 77 басу жасады, ал 71 соққы берді. 1954 жылдың ақпанында "Джайентс" Вильгельммен келісімшартты жаңартты. 1954 жылы Вильгельм 1954 жылғы "Джайентс" командасын әлем чемпионатына жеткізген питчинг құрамының маңызды бөлігі болды. Сол жылы Стэн Музиал екі ойында бес рет хоум-ран соғып рекорд жасағанда, Вильгельм екінші ойында питчер болды және оның екі хоум-ранына себепкер болды. 1954 жылғы Әлем сериясы Вильгельмнің мансабындағы жалғыз постсезондық ойыны болды. Команда төрт ойынның барлығында жеңіске жетіп, Әлем сериясын жеңіп алды. Вильгельмнің ERA көрсеткіші 1955 жылы 59 ойында және 103 иннингте 3.93-ке дейін өсті, бірақ ол 4-1 есебін тіркеді. Ол 1956 жылғы маусымды 89 1/3 иннингте 4-9 есебімен және 3.83 ERA көрсеткішімен аяқтады.
Pitching exclusively in relief, Wilhelm led the NL with a 2.43 ERA in his rookie year. He won 15 games and lost three. Wilhelm finished fourth in the NL Most Valuable Player Award voting that season, behind rookie reliever Joe Black of the Dodgers. Jim Konstanty had won it for the Phillies in 1950, and Ellis Kinder had finished seventh in the AL voting in 1951, so it was a time when relief pitchers were starting to receive appreciation from the sportswriters. Wilhelm finished second in the Rookie of the Year Award voting to Joe Black. Wilhelm made 69 relief appearances in 1953, his win–loss record decreased to 7–8 and he issued 77 walks against 71 strikeouts. The Giants renewed Wilhelm's contract in February 1954. In 1954, Wilhelm was a key piece of the pitching staff that led the 1954 Giants to a world championship. When Stan Musial set a record by hitting five home runs in a doubleheader that year, Wilhelm was pitching in the second game and gave up two of the home runs. The 1954 World Series represented Wilhelm's only career postseason play. The team won the World Series in a four game sweep. Wilhelm's ERA increased to 3.93 over 59 games and 103 innings pitched in 1955, but he managed a 4–1 record. He finished the 1956 season with a 4–9 record and a 3.83 ERA in 89 1/3 innings.
Ортаңғы мансап
1957 жылғы 26 ақпанда Вильгельмді «Гиганттар» клубы Уайти Локман үшін «Сент-Луис Кардиналдарына» сатты. Сол маусымда «Кардиналдар» сапында 40 ойында 11 рет құтқарып, бірақ 1–4 есебімен аяқтады және мансабындағы ең жоғары ERA көрсеткішін (4.25) көрсетті. «Кардиналдар» қыркүйек айында оны босатып, сол жылы екі ойында пайдаланған «Кливленд Индиандары» талап етті. Ол екі ойыншыны серуенге жіберіп, сегізін соқтырды. Тоғызыншы таймда Хэнк Бауэр базалық сызық бойымен ұшып өткен соққы жасағанда, «но-хиттер» қауіпті жағдайға жетті, бірақ Робинсон доптың сыртқа шығуына мүмкіндік берді. Бұл «но-хиттер» франшиза тарихындағы Балтимордағы алғашқы «но-хиттер» болды; «Ориолз» 1953 жылғы маусымнан кейін Сент-Луистен көшіп келді. 1959 жылы «Ориолз» ұстағыштары Вильгельмнің «кноклболл» доптарын ұстауда қиындықтарды қайта бастан кешірді және 49 өткізілген доппен MLB рекордын орнатты. Автор Билл Джеймс Вильгельм мен Триандостың «кноклболл тастаушы және ірі, баяу ұстағыш – өте нашар комбинация» принципін қалыптастырғанын жазды. Триандос бірде: «Жаннат – ешкімнің «кноклболл» тастамайтын жер» деген еді. Ричардс сол жылы бастауыш тастаушылармен жақсы жабдықталған. Маусым ортасында ол өздерінің сегіз тастаушысының бастауыш ретінде тағайындала алатынын айтты. Вильгельм 41 ойынның 11-інде бастауыш болды. Ол 11–8 есебімен, 3.31 ERA және жеті құтқаруды жинады. Келесі жылы ол бір ғана ойынға қатысты, бірақ ол «All Star» болды, 18 рет құтқарып, 2.30 ERA көрсетті. Ол 21 құтқару және 2.64 ERA тіркеді. Вильгельмнің табысына қарамастан, 1960 жылдары маусым сайын кем дегенде 83 ойын жеңген «Уайт Сокс» нашар өнер көрсетті. Олар 1968 жылды 67–95 есебімен аяқтады. Вильгельм осы кезеңде 1967 жылы «Уайт Сокс» клубына ауысқан резервтік тастаушы Уилбур Вудқа кеңес беруімен танылды. Вуд Чикагоға келгеннен кейін кейде «кноклболл» тастады, бірақ Вильгельм оны толық уақыт тастауға ынталандырды. 1968 жылы Вуд 13 ойын жеңіп, 16 ойынды құтқарып, 1.87 ERA көрсетті. Ол Вильгельмнің «кноклболл» доптарын меңгеруге көмектескенін айтты, өйткені «Уайт Сокс» жаттықтырушылары оны қалай тастау керектігін көп білмеді. 1968 және 1970 жылдар аралығында Вуд басқа кез келген тастаушыдан (241) көбірек ойында және басқа кез келген резервтік тастаушыдан – 400 1/3-тен көп таймда ойнады. 1968 жылғы маусымнан кейін MLB кеңейтілді және жаңа командалар белгілі бір ойыншыларды қалыптасқан командалардан таңдауға мүмкіндік беретін кеңейту жобасы жүргізілді. «Уайт Сокс» Вильгельмді қорғамады, мүмкін, командалардың ескі тастаушыға қызығушылық танытпайды деп сенгендіктен. 1968 жылғы 15 қазанда Вильгельмді Канзас-Сити «Роялс» клубы 49-шы таңдау бойынша таңдады. Сол мезгілсіз ол «Роялс» клубынан Эд Киркпатрик пен Деннис Пейпке үшін Калифорния «Энджелс» клубына ауыстырылды. «Кубс» клубы Вильгельмді маусым соңында плей-оффқа қатысу мүмкіндігін арттыру үшін сатып алғандықтан, «Брейвз» клубына қайтару дау тудырды. Комиссар Боуи Кун мәмілені тексерді және желтоқсан айында Вильгельмді «Кубс» клубына жіберген және тез арада «Брейвз» клубына жіберген мәмілелерге байланысты қандай да бір бұзушылықтың дәлелін таппағанын анықтады. Вильгельм 1971 жылғы 29 маусымда «Брейвз» клубынан босатылды. Ол 1971 жылғы 10 шілдеде Лос-Анджелес «Доджерс» клубымен келісімшартқа қол қойды және «Доджерс» сапында тоғыз ойынға қатысып, бір таймда екі ұтып алды. Вильгельм 1972 жылы «Доджерс» сапында 16 ойын ойнады, 25 таймда 4.62 ERA көрсетті. «Доджерс» клубы 1972 жылғы 21 шілдеде оны босатты. Ол енді ешқандай ойынға қатыспады. Ойыншы ретінде зейнетке шыққаннан кейін Вильгельм Атланта «Брейвз» жүйесіндегі екі кіші лига командасын бір маусымға басқарды. Ол 1973 жылы Батыс Каролиналар лигасының «Гринвуд Брейвз» командасын 61–66 есебімен бастап, содан кейін 1975 жылы Аппалачи лигасының «Кингспорт Брейвз» командасында 33–33 есебімен болды. «Янкилер» клубы Вильгельмге 1979 жылы Микки Лоличпен жұмыс істеуге рұқсат берді, бірақ Лолич Сан-Диего «Падрес» клубы үшін ойнады. Вильгельм Бейсбол даңқы залына сайлануға дейін сегіз жыл бойы дауыс беруге қатысты. Вильгельм 1983 жылы спорт журналисі Джим Мюррейдің сайлаушыларды сынағанын айтты, өйткені Вильгельм ешқашан бейсболшыдай көрінбесе де, ол «өз ісінде тарихтағы ең жақсы ойыншы» болды. 1984 жылы ол 13 дауыспен жеңіліп қалды. Вильгельм 1985 жылы Бейсбол даңқы залына енгізілді. Оның кірістірілу салтанатында ол өзінің алғашқы үш үлкен лигалық мақсатына жеткенін айтты: Әлем сериясында ойнау, «All Star» командасына шақырылу және «но-хиттер» тастау.
Мұра
Вильгельм "рельефтік аса" ретінде танымал болды, және оның командалары оны жаңа тәсілмен пайдаланды, бұл трендке айналды. Бастапқы тастаушы қиналғанда ғана емес, командалар кез келген тартысты ойынның соңында рельефтік тастаушыларын шақыруды көбейтті. Вильгельм Бейсбол Даңқы залына сайланған алғашқы рельефтік тастаушы болды. Бейсбол басшысы Роланд Хемонд: "Вильгельмнің кнут доптары басқалардың бәрінен де көп қозғалысқа ие болды."