Құрттардың серігі

Кіріспе

1984 жылғы Нил Джорданның фильмі

«Құбыжықтар компаниясы» – 1984 жылғы британдық готикалық фантастикалық қорқыныш фильмі. Оны Нил Джордан түсірген, ал басты рөлдерді Анджела Лансбери, Дэвид Уорнер, Мика Бергезе және Сара Паттерсон сомдады. Сара Паттерсон үшін бұл кинодағы тұңғыш дебюті болды. Анжела Картер мен Джорданның сценарийі оның 1979 жылғы сол аттас қысқа әңгімесінен бейімделген.

Сюжет

Фильм қазіргі заманда, ауыл үйінде басталады. Розалин есімді жас қыз 18 ғасырдың аяғында ата-анасы мен әпкесі Элиспен бірге ертегілік орманда өмір сүргенін армандайды. Бірақ бір күні түнде Алисаны қасқырлар қуып келіп, өлтіреді. Ата-анасы қайғырып жатқанда, Розалин немересіне жарқын қызыл шаль тігіп берген әжесінің үйіне барады. Астарлы қарт әйел Розалинге қауіп төндіретін ескерту береді: "Ешқашан жолдан таймаңыз, ешқашан күтпеген алма жемеңіз және қас-қасындары кездесетін адамға ешқашан сенбеңіз". Розалин өз ауылына оралады, бірақ оған махаббатпен айналысатын жігіттің ұсыныстарымен күресу керек екенін біледі. Розалин мен бала орман арқылы серуендеседі, бірақ бала ауылдың малына қасқырдың шабуыл жасағанын біледі. Ауыл тұрғындары қасқырды аңғаруға аттанды, бірақ оны ұстап, өлтіргеннен кейін, қасқырдың өлігі адам денесіндей болып өзгерді. Розалин кейіннен орман арқылы әжесінің үйіне тауар себетін алып барады; бірақ жолда ол көзқарасы бір-біріне ұсыныстырған тартымды аңшымен кездеседі. Ол қызға әжесінің үйіне баратын жолды өзінен бұрын таба алатынын айтып, онымен күреседі. Аңшы Розалиннің әжесінің үйіне бірінші жетеді, онда ол өзінің айуандық табиғатын ашады және оны өлтіреді. Розалин кейінірек келіп, қаза тапқандығына көз жеткізеді, бірақ өзін қорғау қажеттілігі аңшыға деген құмарлығымен қиындатылады. Одан кейін болған айтыста Розалин аңшыны өз мылтығымен жарақаттаған. Бұл соққыдан аңшы ауырсынудан қимылдай бастайды да, қасқыр пішініне айналады. Розалин қатты өкініп, жараланған аңға кешірім сұрайды және оның үйірмесінің оны сол күйінде қалдыра алатынын ойлайды. Ол құйрығын ұстап, қасқырдың бетін сүйеді. Ақыр соңында ауыл тұрғындары кейінірек үйге келіп, ішіндегі қасқырды іздеп шығады. Осының орнына Розалиннің өзі қасқырға айналғандығын біледі. Ол аңшымен бірге орманға қашып кетеді, оған бір топ аңшы қосылады. Қасқырлар Розалиннің үйіне кіріп, оның бөлмесі алдында жиналып, шынайы әлемге еніп кеткендей. Розалин бір адам терезеден секіріп кіріп, оның ойыншықтарын жерге құлатып, балалық шақтағы кінәсіздігінен айырылып қалғанын бейнелейтін айқаймен оянады. Фильмнің соңында Шарль Перроның қыздарға сұлу бейтаныс адамдардан сақ болуды ескертетін дауысы бар.

The film begins in the present day, within a country house. A young girl named Rosaleen dreams that she lives in a fairytale forest during the late 18th century with her parents and sister Alice. But one night Alice is chased down and killed by wolves. While her parents are mourning, Rosaleen goes to stay with her grandmother, who knits a bright red shawl for her granddaughter to wear. The superstitious old woman gives Rosaleen an ominous warning, "Never stray from the path, never eat a windfall apple, and never trust a man whose eyebrows meet." Rosaleen returns to her village, but finds that she must deal with the advances of an amorous boy. Rosaleen and the boy take a walk through the forest, but the boy discovers that the village's cattle have come under attack from a wolf. The villagers set out to hunt the wolf; but once caught and killed, the wolf's corpse transforms into that of a human being. Rosaleen later takes a basket of goods through the woods to her grandmother's cottage; but on her way, she encounters an attractive huntsman whose eyebrows meet. He challenges her, saying that he can find his way to her grandmother's house before she can, and the pair set off. The hunter arrives at Rosaleen's grandmother's house first, where he reveals his bestial nature and kills her. Rosaleen arrives later and discovers the carnage, but her need to protect herself is complicated by her desire for the hunter. In the ensuing exchange, Rosaleen accidentally injures the huntsman with his own rifle. Upon this blow, the hunter contorts in pain and transforms into his wolf shape. A deeply remorseful Rosaleen apologizes and takes pity on the wounded beast, musing that his pack could leave him behind in his state. She sits down and begins petting the wolf caringly and tenderly, comforting him while telling him a story. Ultimately the villagers arrive at the house sometime later, looking for a werewolf within. Instead, they discover that Rosaleen herself has become a wolf. Together, she and the huntsman, escape to the forest, joined by a growing pack. The wolves seem to stream into the real world, breaking into Rosaleen's house and gathering outside her bedroom. Rosaleen awakes with a scream as one leaps in through the window and sends her toys crashing to the floor, symbolizing the end of her childhood innocence. The film ends with a voiceover quoting Charles Perrault, warning girls to beware of charming strangers.

Жасалған оқиғалар

Фильмде негізгі сюжетпен байланысты әңгімелер тоқылады, олар орталық желімен қабаттасатын шағын хикаялар. Әже Розалинге айтқан әңгімесі: Жас күйеу жігіт жаңа келінін жатынға дайындап жатқанда, "табиғатқа шақыру" оны сыртқа шығарады. Ол жоғалып кетеді, ал келіні сыртта қасқырлар ұлы-қайғымен айқайлап тұрғанын көріп, қорқады. Ертесі күні іздеу жұмысы нәтижесінде тек қана қасқырдың іздері табылады, күйеу жігіттің жайлы ешқандай хабар жоқ. Бірнеше жыл өткен соң, ол қайтадан үйленіп, балалы болғаннан кейін, есігінде бұрынғы күйеуін көріп, зәулімдеп қалады. Оның жаңа күйеумен балалары болғанына ашуланған күйеу жігіт қасқырға айналады, бірақ жаңа күйеу келгенде дереу өлтіріледі. Әже Розалинге екінші әңгімесін айтады: Көздері қосылған жас жігіт, дін қызметкерінің заңсыз ұлы, сиқырлы орманнан өтіп бара жатқанда, анахронизмге қарсы, Сара Паттерсон (Розалин) тізімдемесімен келген Роллс-Ройс машинасымен Ібіліспен кездеседі. Ібіліс жігітке өзгертетін эліксір ұсынады, ол оны кеудесіне жағады, шаштары тез өсе бастайды. Жігіт қуанып кетеді, бірақ көп ұзамай жерден жүзімнің сабаулары өсіп, оның аяқтарына оралып, тұтқынға түсіреді. Ол наразылық білдіріп, қорқып, жылайды, беті қиын қалпына келеді. Оның қайғылы бейнесі сол түс тізбегінің соңында Розалиннің жатын бөлмесіндегі айнада пайда болады. Розалиннің анасына айтқан оқиғасы: Бір әйел, бай, жас дворянның "зор қателігіне" ұшыраған, оның тойында жүкті күйде пайда болып, "әділеттілікті орнатуға" тырысады. Ол дворянды және басқа да ақсүйектерді олардың кіршіне әрекеттері үшін айыптайды, содан әрі "орманның қасқырлары одан да адал" деп жариялап, оларды одан әрі кінәлайды. Ол өзінің сиқыршы екенін ашып, күйеу жігітті, келінді және басқа да ақсүйектерді сиқырлы түрде қасқырларға айналдырады. Олар сиқыршы қыз күліп тұрғанда орманға қашады; бірақ содан кейін сиқыршы қыз қасқырларға оны және оның баласын әр түнде "серенеда" жасауға бұйрық береді. Розалиннің аңшыға / қасқырға айтқан оқиғасы: Төменгі әлемнен келген қасқыр бір ауылға келеді. Ол ешкімге зиян келтіруді көздемегенмен, ауыл тұрғыны оны атып, жаралайды. Ол өзін жасы үлкен дін қызметкеріне адам кейпінде көрсетеді, ол оны қабылдап, жарасын жазады, оның кінәсіздігін көреді. Ол дін қызметкерінің мейірімділігі мен іс-қимылына риза болғанмен, өзінің осында қалуға лайық емес екенін сезінеді. Бірнеше уақыттан кейін ол ауылдағы құдық арқылы өз әлеміне қайта оралады.

Stories are woven through the film, tales told within the main narrative that overlap with the central plot. Granny's tale to Rosaleen: A young groom whose eyebrows meet is about to bed his new bride when a "call of nature" summons him outside. He disappears and his bride is terrified to see wolves howling outside. A search the following day yields a wolf pawprint only, and no sign of the groom. Years later, having since remarried and started a family, she is shocked to find her first husband at the door. Enraged at her having children with a new husband, the groom transforms into a werewolf, but is swiftly killed when the new husband returns. Granny's second tale to Rosaleen: A young man whose eyebrows meet, the bastard son of a priest, is walking through the enchanted forest when he encounters the Devil, anachronistically arriving in a Rolls Royce chauffeured by Sarah Patterson (Rosaleen) in a blonde wig. The Devil offers the boy a transformative potion, which he rubs onto his chest, causing hair to sprout rapidly. The boy is pleased, but shortly thereafter vines grow swiftly from the ground, twining around his legs and trapping him. He wails in protest and fear, his face distorting with his cries. His anguished visage appears in Rosaleen's bedroom mirror at the end of that dream sequence. Rosaleen's story to her mother: A woman who lived in a valley "done a terrible wrong" by a rich, young nobleman turns up visibly pregnant at his wedding party "to put wrong to right". She calls out the nobleman and the rest of the nobles for their bigoted actions, and further denounces them by declaring "the wolves in the forest are more decent". She then reveals that she is an enchantress and magically transforms the groom, the bride, and all the other nobles into wolves. They flee into the forest as the enchantress laughs; but afterward, the enchantress commands that the wolves "serenade" her and her child each night. Rosaleen's story to the huntsman/wolf: A she wolf from the world beneath arrives at a village. Despite meaning no harm, she is shot and injured by a villager. She reveals herself in her human form to an old priest who takes her in and bandages her wound, seeing her innocence. Although touched by the priest's compassion and actions, she feels that she is not fit to stay. Ultimately, after some time, she returns to her world through the village well.

Жазу

Картер бұрын 1980 жылы радио драмасы үшін осы әңгімені бейімдеген еді. Ол режиссер Нил Джорданмен бірлесіп киносценарийді жазды, бұл экран үшін жазудағы оның алғашқы тәжірибесі болды. Джордан бұрын тек бір көркем фильм түсірген. 1982 жылы екеуі Дублинде Картердің радио драмасын кеңейтуді талқылау үшін кездесті, Джордан оны «фильм үшін тым қысқа» деп атады. Лос-Анджелестегі L.A. Weekly журналында жарияланған, фильмнің АҚШ-тағы тұсаукесеріне орай жасалған сұхбатында Джордан былай деді: «Кәдімгі фильмде әңгіме әртүрлі кезеңдерден тұрады, олар бағдарламаланады, дамиды, сюжеттен сәл ауып, қайта оралып, аяқталады. Ал бұл фильмде сюжеттің әртүрлі кезеңдері – жеке-жеке оқиғалар. Кіріспеден бастап, негізгі тақырыпқа байланысты әртүрлі оқиғаларға көшесіз, бәрі де әркім таныс ертегіге алып келеді. Арманкердің бастапқы элементі бізге оқиғадан оқиғаға өту еркіндігін берді». Картердің «Құбыжықтар компаниясы» (1996 жылы «Күдікті бөлме» антологиясында, автор қайтыс болғаннан кейін жарияланған) түпнұсқа сценарийінде аңшы айтқан қосымша оқиға, Розалиннің өте ерекше соңғы әңгімесі (Картердің «Қара Венера» жинағынан алынған «Петр мен қасқырға» ұқсас), және жануарлар жиыны бар шіркеудегі көрініс болды. Картердің фильмге арналған алғашқы соңында Розалин өз жатын бөлмесінің еденіне құлап, суға батып кететіндей болар еді. Джордан сол кездегі технологияның шектеулілігі мұндай сахнаны жасауға мүмкіндік бермеді, ал кейінірек CGI эффектілері оны оңай іске асыруға болатын еді деп мәлімдеді. Бюджетті ITC Distributors ұсынды. Солтүстік ирландиялық актер Стивен Риа режиссер Нил Джорданмен «Ангел» фильмінде бұрын жұмыс істеген, кейін «Жарлы ойын», «Вампирмен сұхбат» және «Плутондағы таңғы ас» фильмдерінде де онымен бірге жұмыс істеді. Джордан суретшілер Никола Брюс пен Майкл Коулсонмен бірнеше апта бойы түсірілім алдындағы дайындық жұмыстарында жүздеген егжей-тегжейлі раскадровка суреттерін жасады. Сондай-ақ, өндіріске қоюшы-суретші Антон Фурст және оның суретшісі Найджел Фелпс қатысты, олар кейін Тим Бертонның «Бэтмен» фильмінде жұмыс істеді. Фильмнің визуализациясы ерекше маңызды болды, өйткені Джордан түсіндіргендей: «Визуальдық дизайн сценарийдің ажырамас бөлігі болды. Ол шынайылықтың күшейтілген сезімімен жазылып, көзге елестеді».

Carter had previously adapted the story for a 1980 radio dramatization. She collaborated with director Neil Jordan on the film script, her first experience writing for the screen. Jordan had previously directed only one feature film. The two met in Dublin in 1982 to discuss expanding Carter's radio drama, which Jordan called "too short for a feature film". In an L. A. Weekly interview published to correspond with the film's US debut, Jordan said: "In a normal film you have a story with different movements that program, develop, go a little bit off the trunk, come back, and end. In this film, the different movements of the plot are actually separate stories. You start with an introduction and then move into different stories that relate to the main theme, all building to the fairy tale that everybody knows. The opening element of the dreamer gave us the freedom to move from story to story." Carter's original screenplay of The Company of Wolves (as posthumously published in the 1996 anthology The Curious Room) featured an additional story being told by the huntsman, a very different final tale by Rosaleen (reminiscent of Carter's "Peter and the Wolf" from her collection Black Venus), and a scene set in a church with an animal congregation. Carter's first ending for the film would have featured Rosaleen diving into the floor of her bedroom and being swallowed up as by water. Jordan claimed that the limited technology of the time prevented the production of such a sequence, whereas later CGI effects would in fact make it quite simple. The budget was provided by ITC Distributors. Northern Irish actor Stephen Rea had already worked with director Neil Jordan in Angel and would later work with him again in The Crying Game, Interview with the Vampire and Breakfast on Pluto, amongst others. Jordan worked for several weeks in pre production with artist filmmakers Nichola Bruce and Michael Coulson to create hundreds of detailed storyboard drawings. Also involved with production was production designer Anton Furst and his draftsman Nigel Phelps, who would later go on to work on Tim Burton's Batman. The film's visuals were of particular importance, as Jordan explains:<blockquote>The visual design was an integral part of the script. It was written and imagined with a heightened sense of reality in mind.

Сыни жауап

Феминисттік сыншы Мэгги Анвелл фильмді қанды қасқырлардың арнайы эффектілеріне тым көп назар бөлгені үшін сынады, бірақ Шарлотта Крофтс фильмді Картердің Шарль Перроның «Қызыл қалпақша» ертегісін қайта жазуының нәзік бейімделуі деп санайды. Колин Гренланд «The Company of Wolves» фильмін «Imagine» журналы үшін қарап шығып, «Бұл – қорқынышты трансформация сахналарымен және терең, күшті бейнелерімен бірге фрейдистік ертегі, бірақ кейбір жерлерінде сәл әдемілік жоқ» деді. 1985 жылдың сәуір айында фильмнің АҚШ-тағы тұсаукесерінде Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және оны ««Қызыл қалпақша» ертегісінің астында жатқан кейбір қорқыныштарды жинауға жасалған алаңдататын және стильді әрекет» деп атады. Көп жылдар өткен соң Луиза Уотсон BFI Screenonline үшін жазған мақаласында Нил Джордан «фильмнің күшейтілген шындығы үшін керемет, арман тәрізді атмосфера жасайтынын» айтты. Оның әлемнен тыс пейзаждары мен костюмдері ертегілердің иллюстрацияларынан, сондай-ақ «Hammer» студиясының көрнекі стилінен шабыттанғандай көрінеді. «Hammer» сияқты театралды орман күн сәулесі жетпейтін, Розалиннің тұтқындалған өмірін баса көрсететін және клаустрофобия сезімін тудыратын бір кеңістік. Фильмде бай символизммен және бейнелермен толы, көрнекі элементтер басым, көбінесе (мүмкін, қасақана) жетілмеген кейіпкерлердің есебінен. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 21 рецензия негізінде 86% мақұлдау көрсеткіші берілген, ал салмақты орташа бағасы 6.8/10 құрайды.

Кассалық жинақ

Фильм АҚШ-тағы тұңғыш демалыс күндері шығынды өтеуге мүкіндік берді, шамамен 2 миллион долларға түсіріліп, 995 кинотеатрда 2 234 776 доллар табалдырысын басып өтті. Дегенмен, жалпы алғанда фильм АҚШ-та 4 миллион доллардан астам кіріс әкелді.

Ұлыбританияда фильм 1 629 000 фунт стерлинг табалдырысын басып өтті.