Кіріспе
Америкалық кәсіби гольфші Флойд алғашқы маңызды жеңісін алты жылдан кейін 1969 жылы PGA чемпионатында алды, ал екіншісі 1976 жылы Мастерс турнирінде сегіз соққы айырмасымен тікелей жеңіске жетті. 1982 жылы Southern Hills Country Club-та ыстық ауа райында керемет 63 ұпай жинап, екінші PGA чемпионатын жеңіп алды. Флойдтың 63 ұпайы 2017 жылға дейін маңызды чемпионаттағы ең төмен көрсеткіш болып қала берді. 1982 жылы Флойд Марк МакКормак әлемдік гольф рейтингінде екінші орынды иеленді, Том Уотсоннан кейін, ол сол маусымда екі маңызды турнирді жеңген еді. Егер бұл рейтинг екі маусым ішінде есептелгенде, 2012 жылдың соңындағы жүйемен салыстырылса, Флойд 1982 жылы әлемнің бірінші нөміріне ие болар еді, өйткені ол 1981 және 1982 жылдары Уотсоннан көбірек ұпай жинаған. Флойдтың төртінші және соңғы маңызды жеңісі 1986 жылы Шиннекок Хиллсте өткен АҚШ ашық чемпионатында болды. Үш раундтан кейін ол бесінші орынды бөлісті, 1986 жылы төрт маңызды турнирде 54 лункадан кейін көшбасшы болған Грег Норманнан үш соққы артта қалды. Норман жексенбіде 75 (+5) ұпаймен ойынды нашарлады, бірақ Флойд 66 ұпаймен екі соққымен жеңіске жетті және 43 жас 9 айлық шағында АҚШ ашық чемпионатының ең үлкен жеңімпазы атанды. (Бұл рекордты 1920 жылдан бері Тед Рей ұстап келді, қазір 1990 жылы 45 жасында жеңіске жеткен Хейл Ирвин ұстап отыр.) Флойдтың карьералық «үлкен дулығаны» аяқтауына кедергі келтірген, оған қол жеткізе алмаған жалғыз маңызды турнир – Ашық чемпионат болды. Оның ең жақсы нәтижесі 1978 жылы Сент-Эндрюсте болды, онда ол үш мәрте жеңімпаз Джек Никклаустың артында екінші орынды бөлісті. Флойд 1990 жылғы Мастерс турнирінде екінші «жасыл жеңіске» жақын болды, бірақ плей-оффта Ник Фальдоға есе жіберді. Плей-оффтың екінші лункасында Флойд 7 темірмен соққыны 11-ші жасылдың сол жағындағы суға жіберді. Ол кейін: «Бұл менің мансабымдағы ең ауыр оқиға. Мен көп жеңіліске ұшырадым, бірақ мұндай жағдайға ешқашан тап болған емеспін» деді. 1992 жылы Флойд Мастерс турнирінде жеңімпаз Фред Куплс-тан екі соққы артта қалды. Флойдтың PGA Tour турниріндегі соңғы жеңісі 1992 жылы 49 жасында Doral Ryder Open турнирінде болды, бұл оны PGA Tour турнирінде жеңіске жеткен ең үлкен ойыншылардың бірі етті. Doral Ryder Open жеңісі оған PGA Tour турнирлерін төрт онжылдықта жеңіп, Сэм Снидке қосылып, бұл жетістікті қол жеткізген екінші ойыншы болды. Флойд сол маусымның соңында Аға PGA Tour-да (қазіргі PGA Tour Чемпиондары) жеңіске жетті, бұл оны сол жылы екі турда да жеңіске жеткен алғашқы ойыншы етті. 1992 жылдың соңында Флойд 50 жасында ресми әлемдік гольф рейтингісінде 14-ші орынды иеленді, бұл сол жастағы ойыншының қол жеткізген ең жоғары көрсеткіштерінің бірі. Флойдтың сәтті өрісі аға турда жалғасты, 1992 мен 2000 жылдар аралығында 14 жеңіске қол жеткізді, оның ішінде төрт аға майор және екі аға тур чемпионаты. Флойд PGA және Чемпиондар турларында жеңіске жетіп, әлем бойынша кем дегенде 24 қосымша турнирде жеңіске жетіп, жалпы жеңістерінің санын кем дегенде 60 турнирге жеткізді. Флойд белсенді кезінде көптеген гольф мамандары гольф добын кесудегі ең жақсы ойыншы деп санайтын. Ол жасылдан жақын жерден көптеген соққыларды өткізді, ең танымал 1980 жылы Дорал Истерн Ашық турнирінде болды, онда оның сәтті құс фишоры кенеттен өлімнің екінші ойынында Джек Никклаусты жеңді. Жоғарғы турда кәсіби гольф ойнауды жалғастыру туралы шешімін Флойд Golf Digest басылымына берген сұхбатында былай деді: «Неге мен 31 жылдан кейін гольфтен ләззат аламын, сол жерде бәсекеге қабілетті болу үшін қажетті нәрселерді жасаймын, жаттығулар жасаймын, жұмыс істеймін, өзімді бағыштауым керек? Бұл бәсекеге байланысты. Менің мінезім – егер мен бәсекеге қабілетті болмасам, мен ойнамаймын». Флойд 1983 жылы PGA Tour турнирінде ең төменгі ұпай жинаған үшін Vardon Trophy жеңімпазы атанды және АҚШ үшін сегіз Райдер Кубогы командасында ойнады (1969, 1975, 1977, 1981, 1983, 1985, 1991 және 1993). Флойд 1989 жылы Дүниежүзілік гольф даңқы залына енгізілді. 1989 жылы Англиядағы Белфриде өткен АҚШ-тың Райдер Кубогы командасының капитаны болды. Ойын басталғанға дейін өткен кешкі асқа Флойд өзінің американдық командасын «Әлемдегі ең үздік 12 ойыншы» деп таныстырды. Бұл Англияның еуропалық ойыншысы Ник Фальдоның ашуын туғызды, ол кейін Флойдтың пікірін орынсыз деп санағанын айтты. Флойд 2008 жылы Райдер Кубогының капитанының көмекшісі болды. 2010 жылы Мастерс алдында Флойд бәсекелестік гольфтен зейнетке шығуын жариялады. Ол 2013 жылы Никлаустың мемориалдық турниріне қатысты.
Floyd won his first major title six years later at the PGA Championship in 1969, and the second came in 1976 at The Masters, by an eight stroke margin and was won wire to wire. He won his second PGA Championship in 1982, after shooting a brilliant opening round of 63 in sweltering hot conditions at Southern Hills Country Club. Floyd's round of 63 was the lowest round in a major championship until 2017. Floyd finished 1982 ranked second in Mark McCormack's world golf rankings, behind only Tom Watson, who had won two majors that season; had those rankings been calculated over just two seasons, on a par with the system in place at the end of 2012, Floyd would have been ranked world number one in 1982, as he had earned more points from all events in total than Watson in both 1981 and 1982. Floyd's fourth and final major title came at the U. S. Open in 1986 at Shinnecock Hills. After three rounds, he was tied for fifth place, three shots behind leader Greg Norman, who held the 54 hole lead at all four majors in 1986. Norman faltered on Sunday with a 75 (+5), but Floyd shot 66 to win by two strokes and became the then oldest U. S. Open champion by a few months at 43 years and 9 months. (The record was Ted Ray's since 1920, and is now held by Hale Irwin, a champion at age 45 in 1990.) The one major title that eluded Floyd, which prevented him from completing the career grand slam, was The Open Championship. His best result was in 1978 at St Andrews; he tied for second place, behind three time winner Jack Nicklaus. Floyd came very close to winning a second Green Jacket at the 1990 Masters, where he lost in a playoff to Nick Faldo. On the second playoff hole, Floyd pulled a 7 iron shot into the pond left of the 11th green. Afterward, he said, "This is the most devastating thing that's ever happened to me in my career. I've had a lot of losses, but nothing like this." In 1992, Floyd again finished runner up at The Masters, two strokes behind the winner Fred Couples. Floyd's final win on the PGA Tour came at the Doral Ryder Open in 1992 at age 49, making him one of the oldest players to win a PGA Tour event. The Doral Ryder Open victory also gave him the distinction of winning PGA Tour events in four decades, joining Sam Snead as the second player to achieve that feat. Floyd also won on the Senior PGA Tour (now PGA Tour Champions) later that season, making him the first player to win on both tours in the same year. At the end of 1992, Floyd was ranked 14th on the Official World Golf Ranking at the age of 50, one of the highest positions ever attained by a player of that age. Floyd's successful run continued on the Senior Tour, with 14 wins between 1992 and 2000, including four senior majors and two Senior Tour Championships. In addition to Floyd's victories on the PGA and Champions Tours, he won at least 24 additional tournaments around the world, taking his total victory tally to at least 60 events. While active, Floyd was considered by most golf experts to be the best at chipping the golf ball. He holed many shots from just off the green, the most famous may have been at the Doral Eastern Open in 1980, where his successful birdie chip on the second hole of a sudden death playoff defeated Jack Nicklaus. On his decision to continue playing professional golf on the Senior Tour, Floyd spoke with Golf Digest and mused aloud: "Why do I enjoy golf after 31 years, going out there and doing things that are necessary to be competitive—having practice, having to work, having to dedicate yourself? I guess it comes down to the competition. My personality I'm not going to play if I'm not competitive." Floyd won the Vardon Trophy for lowest scoring average on the PGA Tour in 1983 and played for the U. S. on eight Ryder Cup teams (1969, 1975, 1977, 1981, 1983, 1985, 1991, and 1993). Floyd was inducted into the World Golf Hall of Fame in 1989. He captained the U. S. Ryder Cup team at The Belfry in England in 1989. At a gala dinner held before the start of the matches, Floyd famously introduced his American side as "The 12 greatest players in the world." This irritated European player Nick Faldo of England, who later said that he felt Floyd's comment was inappropriate. Floyd was an assistant Ryder Cup captain in 2008. On the eve of the Masters in 2010, Floyd announced his retirement from competitive golf. He was the honoree at Nicklaus' Memorial Tournament in 2013.
Жапония турнирінің PGA жеңімпаздары (1)
Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіске қатысты айырмашылықЕкінші орын алған ойыншы1 қыркүйек, 1991Даива KBC Аугуста66 69 69 69=273−151 соққыФрэнки Миньоза
Канадалық турдың жеңімпаздары (1)
Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмашылығыЖеңіске қатысты артықшылықЕкінші орын алған ойыншы128 маусым 1981 ж.Лабатт халықаралық гольф классикасы71 70 65 71=277−116 соққыДэниел Талбот
Латын Америкасының жеңістері (2)
Жоқ. КүніТурнирЖеңіс ұпаныПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілгендер1978 жылғы 26 қарашаБразилия ашық турнирі66 69 72 70=277−75 ұпайВисенте Фернандес, Стив Мартин1979 жылғы 16 желтоқсанДостық кубок71 69 66 69=275−93 ұпайПитер Якобсен
Жеңіс (4)
ЖылЧемпионат54 лункаЖеңіс көрсеткішіАлға басып озушы(тар)1969 PGA Чемпионаты 5 соққымен алда −8 (69 66 67 74=276) 1 соққы Гарри Плейер1976 Мастерс турнирі 8 соққымен алда −17 (65 66 70 70=271) 8 соққы Бен Креншоу1982 PGA Чемпионаты (2) 5 соққымен алда −8 (63 69 68 72=272) 3 соққы Лэнни Уадкинс1986 АҚШ Ашық чемпионаты 3 соққымен қалып қою −1 (75 68 70 66=279) 2 соққы Чип Бек, Лэнни Уадкинс