Томас Уотсон: Американдық гольф шеберінің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Американдық гольфші Томас Стерджес Уотсон (4 қыркүйек 1949 жылы туған) – PGA Tour Чемпиондарының зейнеткерлік кәсіби гольфшісі, бұрын PGA Tour-да ойнаған. 1970-ші және 1980-ші жылдары Уотсон әлемдегі жетекші гольфшілердің бірі болды, ол сегіз ірі чемпионатта жеңіске жетіп, PGA Tour ақша тізімінде бес рет көшбасшы болды. 1978 жылдан 1982 жылға дейін McCormack's World Golf Rankings бойынша әлемнің бірінші ойыншысы атанды; 1983 және 1984 жылдары Севе Балестеросқа екінші орынды иеленді. Ол сондай-ақ 1986 жылы Sony рейтингісіндегі алдыңғы ондыққа 32 апта бойы кірді. Уотсон ұзақ өмір сүруімен де танымал: алпыс жасқа жуық шақта, соңғы ірі чемпионат жеңісінен 26 жыл өткен соң, ол 2009 жылы Ашық чемпионаттың екінші және үшінші раундтарынан кейін көш бастады, бірақ төрт лункалық плей-оффта жеңілді. 72-ші лункада турнирді жеңу мүмкіндігі болғанда, ол 2 метрлік патты қателесіп, плей-оффта Стюарт Цинкке есе жіберді. Уотсонның бірнеше ірі жеңістері оның алдындағы Джек Никлаустың есебінен болды, әсіресе 1977 жылғы Мастерс, 1977 жылғы Ашық чемпионат және 1982 жылғы АҚШ Ашық чемпионаты. Никлауспен бәсекелестігі қатал болғанымен, олардың достық жарысқандары сол кезде гольфтың танымалдылығын арттырды. Уотсонның сәнді мансабындағы сегіз ірі чемпионаты бес Ашық чемпионат, екі Мастерс титулы және бір АҚШ Ашық титулынан тұрады. Барлығында, Уотсонның сегіз ірі жеңісі жалпы ірі чемпионат жеңімпаздары тізімінде алтыншы орында, тек Никлаус, Вудс, Уолтер Хаген, Хоган және Плейерден кейін. Уотсон сонымен қатар барлық уақыттағы ең үздік линк ойыншыларының бірі саналады, бұл оның бес Ашық чемпионаттағы жеңістерімен, 1984 жылғы және 2009 жылғы Ашық чемпионаттарда екінші орын алғанымен, сондай-ақ 50 жасының ортасындағы үш Аға британдық Ашық чемпионат атақтарымен (2003, 2005 және 2007) дәлелденеді. Уотсон төрт "Райдер Кубогы" командасының құрамында ойнап, 1993 жылы Англиядағы "Белфриде" жеңіске жеткен американдық команданың капитаны болды. Жиырма жылдан астам уақыт өткен соң, Уотсон 2014 жылы Шотландияда АҚШ командасының капитаны болды, бірақ бұл жолы жеңіліске ұшырады.

American golfer

Thomas Sturges Watson (born September 4, 1949) is an American retired professional golfer on the PGA Tour Champions, formerly on the PGA Tour. In the 1970s and 1980s, Watson was one of the leading golfers in the world, winning eight major championships and heading the PGA Tour money list five times. He was the number one player in the world according to McCormack's World Golf Rankings from 1978 until 1982; in both 1983 and 1984, he was ranked second behind Seve Ballesteros. He also spent 32 weeks in the top 10 of the successor Sony Rankings in their debut in 1986. Watson is also notable for his longevity: at nearly sixty years of age, and 26 years after his last major championship victory, he led after the second and third rounds of The Open Championship in 2009, but lost in a four hole playoff. With a chance to win the tournament with par on the 72nd hole, he missed an 8 feet (2 m) putt, then lost to Stewart Cink in the playoff. Several of Watson's major victories came at the expense of Jack Nicklaus, the man he replaced as number one, most notably the 1977 Masters, 1977 Open Championship, and the 1982 U. S. Open. Though his rivalry with Nicklaus was intense, their friendly competitiveness served to increase golf's popularity at the time. In Watson's illustrious career, his eight major championships include five Open Championships, two Masters titles, and one U. S. Open title. In all, Watson's eight majors ranks sixth on the list of total major championship victories, behind only Nicklaus, Woods, Walter Hagen, Hogan, and Player. Watson is also regarded as one of the greatest links players of all time, a claim backed up by his five Open Championship victories, his runner up finishes at the 1984 Open Championship and 2009 Open Championship, and his three Senior British Open Championship titles in his mid 50s (2003, 2005, and 2007). Watson played on four Ryder Cup teams and captained the American side to victory in 1993 at The Belfry in England. More than twenty years later, Watson again captained the U. S. Team in 2014 in Scotland, this time in a loss.

Жеке өмір

Канзас-Ситиде (Миссури штаты) туған Уотсонды ойынға әкесі Рей таныстырды. Оның алғашқы жаттықтырушысы Канзас-Сити кантри клубының Стэн Тирск болды. Уотсон алғаш рет жергілікті атаққа Канзас-Ситидегі The Pembroke Country Day School орта мектебінің командасында ойнағанда ие болды. Уотсон төрт рет Миссури штатының әуесқойлар чемпионатында жеңіске жетті: 1967, 1968, 1970 және 1971 жылдары. Ол Стэнфорд университетінде оқыды, гольф және үстел теннисі командаларында өнер көрсетті, Alpha Sigma Phi ұйымына қосылды және 1971 жылы психология мамандығы бойынша бітірді. Бүгінде ол Канзас штатының Оверленд Парк қаласында тұрады, қаламен біріктірілуіне қарсы күресте жеңіске жеткеннен кейін. Ол Ұлттық қару-жарақ қауымдастығына қайырымдылық жасады. Уотсон кәсіби мансабының басынан бастап Канзас-Сити кантри клубының мүшесі болды. Бірақ 1990 жылы клуб басшыларының еврей дінін ұстанатын адамды қабылдаудан бас тартуы оны мазалады. Әйелі мен екі баласы яһуди болған Уотсон: «Бұл өте жеке шешім болды. Мен отбасымды құрметпен қабылдамайтындай сезіндім. Адамдарға әділ болу керек. Біз адамды нәсіліне немесе дініне қарай бағаламау керек», - деді. Уотсон 1974 жылы Winged Foot-та өткен АҚШ Ашық чемпионатында алғаш рет ірі турнирде өнер көрсетті, бірақ 54 ойыннан кейін көшбасшы болған күйі соңғы раундта сәтсіз өнер көрсетті. Осы сәтсіздіктен кейін, киім ауыстыратын бөлмеде зейнеткер шебер ойыншы Байрон Нельсон, турнирдің тікелей эфирдегі комментаторы, оған жігерлендіру, түсінік пен көмек ұсынды. Нельсон мен Уотсон сол кезде қысқаша сөйлесіп, Нельсон Уотсонның ойын стилін және белсенділігін ұнатып, оған жақсаруға көмектесуді ұсынды. Уотсон өзінің нашар аяқтағанына көңілі қалмаса да, Нельсонның қызығушылығына риза болды. Бірақ екі ойыншы бірнеше айдан кейін ғана Даллас аймағында өткен Турдың Байрон Нельсон Классигінде ойнап, Нельсонның жақын жердегі үйіне барғанда гольф бойынша тереңірек жұмыс істеуге мүмкіндік алды. Екеуі жақын және жемісті ұстаз-оқушы қарым-қатынасын және достығын дамытты; Нельсон 1950 жылдары жас дамып келе жатқан жұлдыз Кен Вентуриге де кеңес берген еді. 1974 жылы Winged Foot-тағы сәтсіздіктен кейін екі аптадан соң Уотсон өзінің алғашқы турлық жеңісін Чикаго маңындағы Western Open турнирінде жеңіп алды, Butler National-де соңғы раундта алты соққыдан кем болды. Нельсонның серуен техникасы және ойын стратегиясы бойынша кеңестерімен, сондай-ақ қажырлы еңбегінің арқасында Уотсонның ойыны тез дамыды және ол 1975 жылы Ашық чемпионатта алғаш рет қатысып, жеңіске жетті. Уотсон 72-ші ойында құс үшін 20 футтық соққы беріп, Джек Ньютонмен теңесті. Келесі күні Уотсон Карноустидегі 18 ойыннан тұратын плей-оффта бір соққымен жеңіске жетті, Ньютонның 72-сіне 71 ұпай жинады. Уотсон 14-ші ойында бүркіт үшін соққы бергеннен кейін плей-оффта басымдыққа ие болды. Уотсон Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Ашық чемпионатта дебют жасаған төрт ойыншының бірі, ал қалғандары Бен Хоган (1953), Тони Лема (1964) және Бен Кертис (2003). Уотсон өзінің екінші ірі чемпионатында және 1977 жылы Мастерс чемпионы ретінде алғашқы жасыл жакетті жеңіп алды, Джек Никлаустың қарсыласы болды. Соңғы раундта Уотсон 17-ші жасыл алаңда Никлаустың теңдесі болды. Уотсон 20 футтық соққы беріп, Никлаустың алдына бір соққымен шықты. Уотсонның 18-ші ойындағы пар есебі Никлаус 18-ші ойында боги жасағаннан кейін екі соққымен Мастерс титулын жеңіп алды. 1977 жылы Шотландиядағы Тернбериде Уотсонның Ашық чемпионаттағы жеңісі ерекше есте қалды және көптеген адамдар оны ХХ ғасырдың екінші жартысында өткізілген ең жақсы турнир деп санайды. Екі раундтан кейін ол және Джек Никлаус көшбасшыдан бір соққы қалып қойды және үшінші раундта жұптасып ойнады. Екеуі де 65 ұпай жинады, үшінші раундты алаңнан үш соққымен асып өтті. Уотсон мен Никлаус соңғы раундта да жұптасып ойнады. Соңғы күні 16 ойыннан кейін екеуі де тең болды. Никлаус 17-ші ойында құс соққысын соға алмады, Уотсонға көшбасшылықты жоғалтты, ол 17-ші ойында құс соқты. 18-ші ойында Никлаус жолдан шығып, ал Уотсон жолға шықты. Уотсонның соққысы флагтан екі фут қашықтықта қонды, ал Никлаус, терең қалың жерге және жолақты зауыттың жанына соққы бергеннен кейін, 40 фут қашықтықта қонды. Никлаус 66 ұпаймен аяқтау үшін құс соқты, бірақ Уотсон одан да жақсырақ ойнап, екінші рет 65 ұпай жинап, екінші ашық чемпионатын жеңіп алды, рекордтық 268 (12 теңден төмен) ұпаймен. Екеуі де басқа қарсыластарынан жақсы озып кетті (үшінші орындағы Хьюберт Грин Никлаустан он соққы қалып қойды, 279 ұпай жинады), және соңғы күні ойналған сенбі күніне дейін әр раундта бірдей ұпай жинады. 1978 жылы Мастерс чемпионы ретінде Уотсон соңғы раундтағы 18-ші ойында Гэри Плейермен теңесу үшін пар ұпай жинау керек болды, ол рекордтық 64 ұпай жинаған еді. Бірақ Уотсон 18-ші ойындағы соққысын көрермендерге жіберіп алып, плей-оффқа қажетті 10 футтық пар соққысын соға алмады. Ол Аугустада екінші орынды бөлісті, Гэри Плейерден бір соққы қалып қойды. Уотсон 1978 жылы PGA турынде бес жеңіске жетті, бірақ сол жылы тамызда Окмонтта өткен PGA чемпионатында мансабындағы ең үлкен сәтсіздіктердің бірін бастан өткерді. Уотсон 54 ойыннан кейін бес соққымен көшбасшы болды, бірақ Джон Махаффиге үш ойыннан тұратын плей-оффта турнирді жоғалтты. Бұл Уотсонның қол жеткізе алмаған бір ірі титулына ең жақын келген сәті болды. 1979 жылы Уотсон тағы бес PGA турлық жеңіске жетті, соның ішінде Sea Pines Heritage Classic турнирінде бес соққымен жеңіске жетті, ол турнирлік рекордтық 14 теңден төмен 270 ұпаймен жеңіп алды. Уотсон 1979 жылы Мастерсте де екінші орынды иеленді, ол Fuzzy Zoeller-ге үш ойыннан тұратын плей-оффта жеңіліп қалды. Бұл Мастерстегі алғашқы үш ойыннан тұратын плей-офф болды, ал 1970 жылы Аугустада өткен бұрынғы плей-офф 18 ойыннан тұрған форматта өтті. Уотсон 1979 жылы The Players Championship турнирінде де екінші орынды иеленді.

Born in Kansas City, Missouri, Watson was introduced to the game by his father Ray. His early coach was Stan Thirsk at the Kansas City Country Club. Watson first gained local renown while on his high school team at The Pembroke Country Day School in Kansas City. Watson won four Missouri State Amateur championships, 1967, 1968, 1970, and 1971. He attended Stanford University, playing on the golf and table tennis teams, joining Alpha Sigma Phi, and graduating with a degree in psychology in 1971. Today he has a home in Overland Park, Kansas, after fighting a prominent legal battle to prevent annexation by the city. He has donated to the National Rifle Association. Watson was a member of Kansas City Country Club from the beginning of his professional career. However, in 1990 he was unsettled by the idea that the leaders of the club rejected an applicant due to his Jewish faith. Watson, whose wife at the time and two children were Jewish, stated, "It was a very personal decision. I just didn't feel my family was welcome. It was time to say, 'Hey, let's be fair to people. Let's not judge people on the basis of race or faith.'" Watson contended in a major championship for the first time at the U. S. Open in 1974 at Winged Foot, but he faded badly in the final round after having the 54 hole lead. Following this disappointment, Watson was approached in the locker room by legendary retired player Byron Nelson, a broadcaster at the event, who offered encouragement, insight and assistance. Nelson and Watson spoke briefly at that time, with Nelson saying he liked Watson's game and aggressiveness, and offered to help him improve. Watson, although disappointed by his weak finish, was flattered to receive Nelson's interest. However, the two men did not manage to get together to work on golf in depth until several months later, when Watson played in the Tour's Byron Nelson Classic in the Dallas area, and visited Nelson's nearby home. The two men would eventually develop a close and productive teacher student relationship and friendship; Nelson had similarly mentored the young rising star Ken Venturi during the 1950s. Only two weeks after the Winged Foot collapse in 1974, Watson won his first Tour title at the Western Open near Chicago, coming from six shots back in the final round at Butler National. With Nelson's guidance on swing mechanics and course management, and determined hard work, Watson's game advanced quickly, and he won his first major championship, the 1975 Open Championship, on his first appearance in the event in Britain. Watson holed a 20 foot putt for a birdie on the 72nd hole to tie Jack Newton. The following day Watson won an 18 hole playoff at Carnoustie by a stroke, carding a 71 to Newton's 72. Watson was able to gain the upper hand in the playoff after chipping in for an eagle at the 14th hole. Watson is one of only four players since World War II to have won the Open Championship on their debut, the others being Ben Hogan (1953), Tony Lema (1964) and Ben Curtis (2003). Watson won his second major championship and his first green jacket as Masters champion in 1977 after a duel with Jack Nicklaus. During the final round, Watson stood on the 17th green tied with Nicklaus for the lead. Watson holed a 20 foot putt for a birdie to go one stroke ahead of Nicklaus. Watson's par on the 18th hole won him the Masters title by two strokes after Nicklaus had a bogey on the 18th. Watson's 1977 Open Championship victory, at Turnberry in Scotland, was especially memorable, and is considered by many to be the finest tournament played in the second half of the 20th century. After two rounds, he and Jack Nicklaus were one shot out of the lead and paired for the third round. Both shot 65, ending the third round three shots clear of the field. Watson and Nicklaus were again paired for the final round. On the last day, the two were tied after 16 holes. Nicklaus missed a makeable birdie putt on 17, losing his share of the lead to Watson, who birdied 17. On the 18th, Nicklaus drove into the rough, while Watson drove the fairway. Watson's approach landed two feet from the flag, while Nicklaus, after a drive into deep rough and near a gorse plant, managed to get his approach 40 feet away. Nicklaus sank his birdie putt to finish with a 66, but Watson followed suit with his own birdie, finishing with a second straight 65 and his second Open, with a record score of 268 (12 under par). The two players finished well ahead of the other challengers (Hubert Green in third place was ten strokes behind Nicklaus, at 279), and shot the same score every round except for the final day, which was then played on Saturday. In 1978, as defending Masters champion, Watson needed a par on the 18th hole of his final round to tie over 72 holes with Gary Player, who had shot a record tying final round of 64. However, Watson missed out on a playoff by sending his approach shot to the 18th into the gallery and missing the 10 foot par putt he needed for a playoff. He finished tied for 2nd place at Augusta, one stroke behind Gary Player. Watson had five PGA Tour victories in 1978, but he also had one of the biggest disappointments of his career in that year's PGA Championship in August at Oakmont. Watson had a five shot lead after 54 holes, but lost the tournament in a 3 way sudden death playoff to John Mahaffey. This would be the closest that Watson came to landing the one major title that eluded him. In 1979, Watson had a further five PGA Tour victories, including a five shot victory in the Sea Pines Heritage Classic, which he won with a then tournament record 14 under par 270. Watson again finished runner up at the Masters in 1979, when he lost in a 3 way sudden death playoff to Fuzzy Zoeller. This was the first sudden death playoff at the Masters, with the previous playoff at Augusta in 1970 having taken place on Monday under an 18 hole format. Watson also finished 2nd in The Players Championship in 1979.

1980 жылдар

Уотсон 1980 жылы керемет жетістіктерге қол жеткізді. Мюрфилдтегі үшінші раундта 64 соққы көрсеткенінің арқасында ол Ұлыбританияда үшінші рет Ашық чемпионатты жеңіп, төрт соққымен басымдық танытты. Төртінші жыл қатарынан PGA Tour турнирінде ол ең көп ақша тапқан гольфшы атанды және Америкада алты турнирде жеңіске жетті. 1980 жылы Уотсон PGA Tour турнирінде он алты рет үздік ондыққа ілігіп, тұрақтылығымен көзге түсті. 1980 жылдың тамызында, Америкадағы алтыншы жеңісінен кейін Уотсон: «Мен осы ойынды жақсы көремін. Менің ойымша, жақсарудың жалғыз жолы – адал еңбек ету. Биылғы жылы өткен үш жылға қарағанда одан да тұрақтымын», – деді. 1981 жылы Уотсон Аугустадағы Мастерс турнирінде Джек Никлаус пен Джонни Миллерден екі соққымен басымдық танытып, екінші рет жеңіске жетті. 1981 жылы ол USF&G New Orleans Open және Atlanta Classic турнирлерінде де жеңіске жетті. АҚШ Ашық чемпионаты Уотсон үшін ең маңызды турнир болды. 1982 жылы Пеббл-Бичте ол Джек Никлауспен өткен тартысты ойыннан кейін арманына қол жеткізді, бұл ойын тарихқа енген ең есте қаларлық жарыстардың бірі болды. Соңғы раундта Уотсоннан үш топ бұрын ойнаған Никлаус бес рет бірінен соң бірі құс ұтып, көшбасшылыққа шықты. Уотсон 17-ші саңылауға жеткенде екеуінің де көрсеткіштері тең болды, бірақ Никлаус 4-парлы 284 есебімен клубхауста қауіпсіздікке ие болды. Уотсон 17-ші саңылаудағы добын зеңнің жанындағы қалың шөпке тигізіп, өте жылдам зеңде төмен қарай қиын фишка жасауға мәжбүр болды. Ұлттық телеарнада сұхбат беріп, Уотсонның қиын жағдайынан хабардар болған Никлаус, бес АҚШ Ашық чемпионатына бара жатқанына сенімді болды. Бірақ Уотсонның фишкасы таңғаларлықтай жалау таяғына тиіп, кубокқа түсті, оған керемет құс әкелді және Никласқа қарсы тағы бір жеңіске жол ашты. Уотсон 18-ші саңылауда да құс ұтып, екі соққымен жеңіске жетті. Келесі айда, 1982 жылдың шілдесінде Шотландиядағы Корольдік Троонда Уотсон Бен Хоган (1953) мен Ли Тревинодан (1971) кейін, екінші дүниежүзілік соғыстан бері АҚШ Ашық чемпионаты мен Ашық чемпионатын бір жылда жеңіп алған үшінші гольфшы болды – бұл жетістікті кейін Тайгер Вудс (2000) қайталады. 1982 жылғы Ашық чемпионаттың алғашқы екі раундынан кейін Уотсон көшбасшы Бобби Клампеттен жеті соққыға артта қалды, бірақ үшінші раундта 78 соққы көрсеткеннен кейін Клампеттің басымдығы азайды. Соңғы раундта Уотсонның артында ойнаған Ник Прайс көшбасшылыққа шықты. Уотсон соңғы раундтың 18-ші саңылауында Прайстен екі соққыға артта қалды. Прайстің көшбасшылығының ыдырағанын Уотсон шыдамдылықпен күтіп, Ашық чемпионаттың жеңімпазы атанды. 1983 жылы Оукмонттағы АҚШ Ашық чемпионатының қорғаушы чемпионы ретінде Уотсон 54 саңылаудағы көшбасшылықты Севе Балестероске бөлісті. Бірақ соңғы раундта Уотсон 17-ші саңылауда пар үшін 6 футтық путті сұрыптап, жеңімпаз Ларри Нельсоннан бір соққыға артта қалды және 2-ші орынға ие болды. Келесі айда, 1983 жылдың шілдесінде Уотсон өзінің бесінші Ашық чемпионатын және өзінің сегіз бас чемпионаттың соңғысын Роял Биркдейлде жеңіп алды, бұл оның Англиядағы жалғыз Ашық жеңісі болды. (Оның басқа төрт атағы Шотландияда жеңіліп алынған.) 1984 жылы Уотсон Мастерс турнирінде үшінші рет екінші орынды иеленіп, чемпион Бен Креншоудан екі соққыға артта қалды. Уотсон 1984 жылы үш турнирде жеңіске жетті, оның ішінде Грег Норманға қарсы плей-оффтан кейін Батыс Ашық турнирінде үшінші жеңісі. Екі аптадан кейін 1984 жылы Сент-Эндрюстегі Ашық чемпионатта Уотсон соңғы ойындарда үшінші рет Ашық чемпионатты жеңіп, жалпы алғанда алтыншы Ашық чемпионатты жеңіп, Гарри Вардонның ең көп Ашық чемпионатта жеңіске жету рекордын теңестіруге талпынды. Алайда, Уотсон 4-парлы «Жол тесігінде» 17-ші саңылауда соққы жоғалтып, Севе Балестерос 18-ші саңылауда құс ұтып, Балестерос жеңіске жетті, ал Уотсон 2-ші орынды бөлісті. 1984 жылғы Британ Ашық турнирінде екінші орын алғаннан кейін Уотсон 1987 жылғы Набиско чемпионатына дейін келесі үш жыл бойы PGA Tour турнирінде жеңіске жетпеді. Уотсон 1984 жылы PGA Tour-дің ақшалай көшбасшысы болғаннан 1985 жылы PGA Tour-дің ақшалай тізімінде 18-ші орынға түсті. 1987 жылы АҚШ Ашық чемпионатында Уотсон Олимпиадалық клубта өткен соңғы раундқа бір соққымен басымдықпен келді. Уотсон турнир кезінде көрермендердің сүйіктісі болды. Ол Сан-Францискодағы Олимпиадалық клубтан оңтүстікке қарай 30 шақырым жердегі Стэнфорд университеті үшін гольф ойнағандықтан көрермендердің үлкен қолдауына ие болды. Ол өзінің тоғызыншы бас чемпионатын жеңуді мақсат етіп отырды, бұл оны Бен Хоган мен Гэри Плейермен теңестіретін еді, бірақ Уотсон турнирде Скотт Симпсонға соққымен жеңілді. Соңғы раундта Симпсон артқы тоғызыншыда үш рет бірінен соң бірі құс ұтып, көшбасшылыққа шықты. Уотсонның 72-ші саңылаудағы құс үшін 45 футтық путті, бұл Симпсонмен плей-оффты мәжбүрлеуі керек еді, шамалы екі дюйм кем болды. Уотсонның PGA Tour-дағы керемет ойыны 1980-жылдардың соңында оның путингте проблемалар туындағанда азайды, тіпті оның тиден зеңге дейінгі ойыны жақсарған сияқты болды. Осы кезеңде ол турнирлерде бірнеше жақын жеңістерге қол жеткізе алмады. Уотсон 1988 жылғы NEC World Series of Golf турнирінде Майк Рейдке қарсы плей-оффта 3 футтық путті сұрыптап, екінші орынды иеленді. 1989 жылы Уотсон Корольдік Троондағы Ашық чемпионатта жеңіске үміткер болды, бірақ 4-ші орынды иеленіп, Марк Калкавеккия, Уэйн Грэди және Грег Норман арасындағы плей-оффтан екі соққыға артта қалды.

Watson had an outstanding year in 1980. A brilliant third round of 64 at Muirfield helped him to win his third Open Championship title in Britain by four strokes. He was the leading money winner on the PGA Tour for the fourth consecutive year, winning six tournaments in America. Watson showed tremendous consistency in 1980, with sixteen top 10 finishes on the PGA Tour that year. In August 1980, after his sixth victory of the year in America, Watson said: "I love this game. I feel that dedication is the only way to improve. I've been more consistent this year than in the previous three years." In 1981, Watson won his second Masters title at Augusta by two strokes over Jack Nicklaus and Johnny Miller. Watson had a further two Tour victories in 1981 at the USF&G New Orleans Open and the Atlanta Classic. The U. S. Open was the major that Watson most wanted to win. In 1982 at Pebble Beach, he was able to realize his dream after an engaging duel with Jack Nicklaus in one of the most memorable major championships of all time. Playing three groups ahead of Watson in the final round, Nicklaus charged into a share of the lead with five consecutive birdies. When Watson reached the par 3 17th hole the two were still tied, but with Nicklaus safely in the clubhouse at 4 under par 284. Watson hit his tee shot on the 17th into the rough just off the green, leaving an extremely difficult chip shot downhill on a very fast green. While being interviewed on national television and fully aware of Watson's perilous predicament, Nicklaus appeared confident he was on his way to an unprecedented fifth U. S. Open championship. Watson's chip shot, amazingly, hit the flag stick and fell into the cup, giving him a miraculous birdie and setting the stage for yet another win over Nicklaus. Watson went on to birdie the 18th as well, for a final margin of two shots. The following month in July 1982 at Royal Troon in Scotland, Watson became only the third golfer since World War II to win the U. S. Open and Open Championship in the same year after Ben Hogan (1953) and Lee Trevino (1971) a feat later matched by Tiger Woods (2000). After the first two rounds of the 1982 Open Championship, Watson was seven shots behind the leader Bobby Clampett, whose commanding lead was reduced after a third round of 78. During the final round, Nick Price, who was playing in one of the groups behind Watson, gained the lead. Watson stood on the 18th tee of the final round two strokes behind Price. Watson waited patiently after his round as Price's lead evaporated, leaving Watson the Open winner by one stroke. In 1983, as defending U. S. Open champion at Oakmont, Watson shared the 54 hole lead with Seve Ballesteros. In the final round though, Watson missed a 6 foot putt for par on the 17th and finished in 2nd place, one stroke behind the winner Larry Nelson. The following month in July 1983, Watson won his fifth Open Championship and the last of his eight majors at Royal Birkdale, his only Open victory on English soil. (His four other titles came in Scotland.) In 1984, Watson finished runner up for the third time at the Masters, finishing two strokes behind the champion Ben Crenshaw. Watson had three Tour wins in 1984, including his third victory in the Western Open after a playoff against Greg Norman. A fortnight later in the 1984 Open Championship at St Andrews, Watson was in contention during the final holes to win a third consecutive Open and a sixth Open Championship overall to tie the record for the most Open wins by Harry Vardon. However, Watson bogeyed the par 4 "Road Hole" 17th and Seve Ballesteros birdied the 18th, resulting in a victory for Ballesteros and Watson finishing in a tie for 2nd place. After his runner up finish in the 1984 British Open, Watson did not manage to win a PGA Tour event for the next three years until the 1987 Nabisco Championship. Watson went from being the PGA Tour money leader in 1984 to finishing 18th on the PGA Tour's money list in 1985. In the 1987 U. S. Open, Watson had a one shot lead going into the final round at the Olympic Club. Watson was a gallery favorite during the tournament. He had strong support from the spectators having played golf for Stanford University, 30 miles south of the Olympic Club in San Francisco. He was aiming to win his ninth major championship, which would have tied him for major wins with Ben Hogan and Gary Player, but Watson lost the tournament by a stroke to Scott Simpson. In the final round, Simpson had three consecutive birdies on the back nine to take the lead. Watson's 45 foot putt for a birdie on the 72nd hole which would have forced a playoff with Simpson was about two inches short. Watson's stellar play on the PGA Tour faded in the late 1980s when he began to have problems putting even though his tee to green game seemed to improve. During this period he had some near misses in tournaments. Watson finished 2nd at the 1988 NEC World Series of Golf, missing a 3 foot putt in a playoff against Mike Reid. In 1989, Watson was in contention during the Open Championship at Royal Troon, but he finished in 4th place, two strokes outside the playoff between Mark Calcavecchia, Wayne Grady and Greg Norman.

1990-2019 жылдар

1991 жылғы Мастерс турнирінде Уотсон Аугустадағы соңғы турда 18-ші тіректе көшбасшылардың бірі болды, бірақ қос боги жасап, 6 ұпаймен аяқтады. Нәтижесінде ол чемпион Ян Вуснамнан екі соққыға қалып, 3-ші орынды бөлісті. Бұл Уотсонның Мастерс турнирінде қатарынан 15 рет үздік 20-ға кіргені болды. 1977 мен 1991 жылдар аралығындағы 15 жылдың 13-інде ол Мастерс турнирінде үздік 10-дыққа ілікті. 1994 жылы The Open Championship 1977 жылғы жеңісіне ие болған Турнбериге қайтып келгенде Уотсон: «Кейде жылдар өте келе құлшынысыңды жоғалтасың. Кез келген гольфші осыны бастан кешіреді. Гольфпен кәсіби түрде айналыссаң, өміріңдегі кез келген нәрсе сияқты, үнемі ең жоғары деңгейде бола алмайсың», – деді. Ол сол жылы Ашық чемпионатта 11-ші орынды бөлісті, бірақ 1990-шы жылдардың соңында қайта жанданды. 1996 жылғы Мемориал турнирінде жеңіске жетті және PGA Tour-дегі 39 жеңісінің соңғысын 1998 жылғы MasterCard Colonial турнирінде 48 жасында ұтты. 1997 жылы Уотсон Жапония гольф турнирінің Данлоп Феникс турнирінде екінші рет жеңіске жетті. Бұл оның Жапониядағы төрт жеңісінің соңғысы болды. 2003 жылы 53 жасында АҚШ Ашық чемпионатында ол 65 ұпай жинап, бірінші раундта көшбасшылықты бөлісті. Ұзақ жылдар бойы серігі болған Брюс Эдвардс оның таяқтарын алып жүріп, кеңес берді. Эдвардс сол жылдың басында Лу Гериг ауруына шалдыққан еді, ал Уотсон Брюспен бірге моторлық нейрон ауруының еміне арналған зерттеулерге ақша жинау үшін көп уақыт пен қаржы жұмсады. Эдвардс 2004 жылдың 8 сәуірінде қайтыс болды. Уотсон Джек Никлаустың мансабының соңғы екі турында ойнаған екі гольфшінің бірі болды, ол 2005 жылғы Ашық чемпионатта Сент-Эндрюс стадионында аяқталды. Ағылшын Люк Дональд үшінші ойыншы болды. 2009 жылы Turnberry-де өткен Ашық чемпионаттың бірінші раундында Уотсон 65 ұпаймен 5 соққыға жеңіліп, көшбасшы Мигель Анхель Хименестен бір соққыға қалып қойды. Екінші раундта ол 18-ші жасыл алаңда үлкен соққы жасап, көшбасшылықты бөлісті. Оның раундтағы ұпай саны 70 болды, 38 соққы алға және 32 соққы артқа. Бұл Уотсонды – 59 жасында – кез келген турдан кейін жетекшілік еткен ең үлкен жастағы гольфші етті. Сонымен қатар, үшінші раундта салыстырмалы түрде төмен ұпай жинаған, 71 ұпайдан бір артық, ол бір соққымен жетекшілікті сақтап, соңғы раундқа дейін жетекшілік ететін ең үлкен ойыншы болды. Ол үшінші раундтан кейін 18-ші жолмен жүргенде Брюс Эдвардсты еске алғанын мойындады. Уотсон Ашық чемпионатта 72 ойынды аяқтағанда, Стьюарт Цинкпен бірге -2 ұпаймен жеңіске жетті. Ол алтыншы Ашық чемпионат титулын жеңіп алу үшін 72-ші ойында пар жасауы керек еді, бірақ оның екінші соққысы жасыл алаңнан шығып кетті. Содан кейін 18-ші жасыл алаңның артында бірнеше метр қашықтықта Уотсон еңіспен жоғарылап, тесіктен өтті, содан кейін екінші 8 футтық соққыны стақанның оң жағынан шамамен 6 дюймге қашықтықта жіберді. Оның богиі 5-ші, 6-шы, 17-ші және 18-ші алаңдарда ойналып, Цинкпен төрт алаңдық плей-оффқа әкелді. Бұрынғы 72 ойындағыдан өзгеше, бірнеше дұрыс емес соққылармен ол плей-оффты алты соққымен ұтты. 2012 жылы берген сұхбатында Уотсон 59 жасында ең үлкен жеңімпаз болуға жақын болғаны үшін «күйіп кеткенін» және 2009 жылғы Ашық чемпионаттағы тәжірибе «ішегін жыртып» кеткенін мойындады. Уотсон 72-ші алаңдағы жасыл алаңға жасаған соққысы туралы, Ашық чемпионатты жеңіп алу үшін пар жасауы керек болғанда: «Мен тудың алдына бағытталғанмын, бірақ линк гольфінің белгісіздігімен желдің күші оны күтілгеннен сәл арырақ жіберді. Сол түні мен қатты көңілім қалды, бірақ одан пайда болған жақсы нәрсе – дүниежүзіндегі адамдардың жауабы болды». Келесі сәуірде Уотсон 2010 жылғы Мастерс турниріне қатысты. Уотсон бірінші раундта 67 ұпай жинап, Чемпиондар турының ойыншысы Фред Куплстің бірінші раундтағы көшбасшылығынан бір ұпайға қалып қойды. Уотсон содан кейін 74, 73 және 73 ұпай жинады. Оның 72 ойыны, 287 ұпайдан бір ұпай төмен, Уотсонға он сегізінші орынды берді. 2009 және 2010 жылдың басында көрсеткен өнерінің арқасында, сонымен қатар 1982 жылы Pebble Beach-те өткен U.S. Open жеңісінің арқасында USGA Уотсонға 2010 жылғы U.S. Open-те арнайы босатылуға мүмкіндік берді. Ол турнирді 29-шы орынмен аяқтады. 2015 жылғы Ашық чемпионатта Уотсонның 2009 жылғы финишіне қатысты босатылуы оған Сент-Эндрюсте ойнауға және Ашық чемпионатта соңғы рет қатысуға мүмкіндік беру үшін ұзартылды. Уотсон бес түрлі курста Ашық чемпионатты жеңіп алды, бірақ Сент-Эндрюс олардың қатарында жоқ. Ол кесілді және көңілді күйде Swilcan Bridge арқылы серуендеді. 2016 жылдың сәуірінде ол өзінің соңғы Мастерс турниріне қатысты. Жарыстың алдында «мен енді бұл жарыста қатыса алмаймын» дегеннен кейін Уотсон екі соққыға жетпей қалды. Толық Мастерс турниріне қатыспағанына қарамастан, Уотсон 2018 жылы Мастерс турнирі Par 3 байқауында 68 жасында жеңіске жетті, бұл осы шарада жеңіске жеткен ең үлкен жастағы ойыншы болды. 2019 жылдың шілдесінде Уотсон Ұлыбританиядағы соңғы бәсекелі шарасында өнер көрсетті, ол соңғы рет Senior British Open-те ойнады.

At the 1991 Masters Tournament, Watson stood on the 18th tee in the final round at Augusta with a share of the lead but had a double bogey 6 to finish in a tie for 3rd place, two strokes behind the champion Ian Woosnam. It was Watson's 15th consecutive top 20 finish at The Masters, having finished in the top 10 of The Masters in 13 of the 15 years between 1977 and 1991. In 1994, when The Open Championship returned to Turnberry, the site of his 1977 victory, Watson commented, "Sometimes you lose your desire through the years. Any golfer goes through that. When you play golf for a living, like anything in your life, you are never going to be constantly, at the top". He finished tied for 11th at the Open Championship that year, but he had a revival in the late 1990s, winning the 1996 Memorial Tournament and gaining the last of his 39 wins on the PGA Tour at the 1998 MasterCard Colonial when he was 48 years old. In 1997, Watson won the Japan Golf Tour's Dunlop Phoenix tournament for the second time. It was the last of his four victories in Japan. In the 2003 U. S. Open, at age 53, he shared the opening round lead by shooting a 65 with his long time caddy Bruce Edwards carrying his clubs and giving advice. Edwards had been diagnosed with Lou Gehrig's disease earlier in the year, and Watson contributed significant time and money that year with Bruce to raise money for research into finding a cure for motor neuron disease. Edwards died on April 8, 2004. Watson was one of two players to play with Jack Nicklaus in the final two rounds of golf in Nicklaus' career, which ended at the 2005 Open Championship on the Old Course at St Andrews. Englishman Luke Donald was the third member of the group. In the first round of the 2009 Open Championship at Turnberry, Watson shot a 5 under 65, one stroke behind the leader Miguel Ángel Jiménez. In the second round, he tied for the lead after making a huge putt on the 18th green. His score for the round was 70, 38 out and 32 back. This made Watson – at 59 years of age – the oldest man to have the lead after any round of a major. In addition, with a relatively low scoring third round, one over par 71, he kept the lead outright by one shot, so also became the oldest player to lead a major going into the last round. He acknowledged after that 3rd round he was thinking of Bruce Edwards as he walked the 18th fairway. Watson finished regulation 72 hole play in the Open tied for the lead with Stewart Cink, with a cumulative score of −2. He needed a par on the 72nd hole to capture a sixth career Open Championship title, but his second shot on the 72nd hole went over the green. Then, from several yards behind the 18th green, Watson first putted up the slope and past the hole, then missed a second 8 foot putt by about 6 inches to the right of the cup. His bogey led to a four hole aggregate playoff with Cink, running through the 5th, 6th, 17th, and 18th holes. With several errant shots not typical of the previous 72 holes, he lost the playoff by six strokes. In an interview in 2012, Watson admitted that he was "distraught" at coming so close to becoming the oldest Major winner at the age of 59 and said that the experience in the 2009 Open Championship "tore his guts out". Watson said of his approach shot to the green at the 72nd hole, when he needed a par to win the Open: "I was going right at the flag but with the uncertainty of links golf, maybe a gust of wind took it a bit further than it was supposed to. I felt extreme disappointment that night but the one good thing that came of that was the response of people around the world." The following April, Watson competed in the 2010 Masters Tournament. Watson shot an opening round 67, one shot off the first round lead held by fellow Champions Tour player Fred Couples. Watson subsequently posted rounds of 74, 73, and 73. His 72 hole, one under par total of 287 gave Watson a share of eighteenth place. Due to his performance in 2009 and early 2010, along with his 1982 U. S. Open victory at Pebble Beach, the USGA awarded Watson a special exemption to the 2010 U. S. Open. He finished the tournament tied for 29th. For the 2015 Open Championship, Watson's exemption for his 2009 finish was extended to give him an opportunity to play at St. Andrews and make one final Open appearance. Watson won Open Championships at five different courses, but St. Andrews was not among them. He missed the cut and made an emotional walk across the Swilcan Bridge at twilight. In April 2016, he played in his final Masters. After saying in the lead up to the event that he 'couldn't compete' anymore, Watson missed the cut by two strokes. Despite no longer competing at the full Masters, Watson won the 2018 Masters Tournament Par 3 contest at the age of 68, the oldest ever to win the event. In July 2019, Watson played his final competitive event on British soil, when he played in the Senior British Open for the final time.

Жазбалар

Уотсон төрт онжылдық бойында кем дегенде бір бас лигада 65 немесе одан төмен нәтиже көрсеткен рекордты орнатты. 1970-ші жылдар: 1977 жылғы Британ Ашық чемпионаты (3-ші және 4-ші раундтарда 65), 1980-ші жылдар: 1980 жылғы Британ Ашық чемпионаты (3-ші раундта 64), 1990-шы жылдар: 1993 жылғы PGA Чемпионаты (2-ші раундта 65), 2000-ші жылдар: 2000 жылғы PGA Чемпионаты (3-ші раундта 65). 2010 жылғы Мастерс турнирінің бірінші раундында 67 нәтижесімен ол бес онжылдық бойында (1970-ші, 1980-ші, 1990-шы, 2000-ші және 2010-шы жылдар) төрт ірі турнирдің кез келгенінде 67 немесе одан төмен нәтиже көрсеткен рекордты орнатты. Уотсон PGA Tour турниріндегі алғашқы және соңғы плей-офф арасындағы ең ұзақ уақыт аралығының рекордын ұстайды. Бұл уақыт аралығы – 34 жыл 6 күн. Уотсон 1975 жылғы Ашық чемпионатын 18 тесікпен плей-оффта жеңіп алды, ал 34 жыл өткен соң 2009 жылғы Ашық чемпионатын плей-оффта ұтырып қалды. Уотсон тарихында Сэм Снидтен кейін бес онжылдық бойында кем дегенде бір ірі чемпионатта топ-20-ға кірген екінші ойыншы.

Чемпиондар турнирі

Уотсон 1999 жылы Чемпиондар турына қосылды, сол жылы Шотландиядағы Корольдік және Ежелгі Гольф клубының құрметті мүшесі атанды. Ол Чемпиондар турында 14 жеңіске жетті, оның ішінде алты үлкен турнир жеңісі бар, бірақ турнирлер кестесі шектеулі болды. Уотсон Гари Плейермен және Бернхард Лангермен бірге Аға буын чемпионатында әрқайсысы үш рет жеңіске жетті. Уотсон 1977 жылы Тернберридегі Ашық чемпионаттағы жеңісін 2003 жылы Аға буын чемпионатында тағы бір жеңіспен қайталады. Одан кейін ол 2005 және 2007 жылдары да жеңіске жетті.

Ойын стилі

Уотсон – гольф спортындағы ең толыққанды ойыншылардың бірі, ол 59 жасында 2009 жылғы Ашық чемпионатта көрсеткен бәсекеге қабілеттілігімен дәлелденген. PGA Tour кезеңінде 5 фут 9 дюйм (175 см) бойы мен 160 фунт (73 кг) салмағымен, ол ұзындық пен дәлдікті қатар қолданып, агрессивті ойын стилін дамытты, керемет қысқа ойын жасады және қарыштама кезінде өте шебер және сенімді путтер болды. Уотсон – ауа райының қолайсыз жағдайларында жақсы ойнайтын ерекше гольфшы ретінде танымал, осы қабілетін Ашық чемпионаттың қиын және әртүрлі жағдайларында жарқын көрсетті. Карьерасының шарықталу нүктесінде ол, әсіресе, жасыл алаңдағы өте жақсы қалпына келтіру дағдыларымен көзге түсті. Көп жылдар өткен соң, егер ойыншы қиын жағдайдан шығып, пар нәтижесін көрсетсе, тур ойыншылары оны «Уотсон пар» деп атады. Уотсон сондай-ақ, жоғары адалдығымен көзге түсті, бірде терең дөңгелектен шыққан допты сәл жылдырғаны үшін өзіне-өзі айып соққысын тағайындады, тіпті оны ешкім көрмеген болатын. 1991 жылы Уотсон Мастерс турнирінің соңғы турында өзінің ойын серіктесі Ян Вуснамға жасалған сынайлыққа наразылық білдірді. Кейбір көрермендер Уотсонның үшінші Мастерс титулын жеңіп алуына үміттене отырып, оны ынтамен қолдады. Алайда, Уотсон 14-ші тиден шығар алдында көрерменнің бірінің айқайлағанына ашуланған Вуснамды тыныштандырды. Уотсон кейін: «Әдептілік сақталмады, және мен партиялық көзқарастардың күшеюінен жақсы сезінбеймін» деді. 2010 жылы Уотсон Ли Вествудтың «Ойын рухына» қайшы келетінін айтты, өйткені тур ойыншылары 20 жыл бұрынғы Ping Eye 2 клиндерін пайдаланып, қорап тәрізді ойықтарға тыйым салатын жаңа ережелерді (яғни, тіктөртбұрышты [шаршыны қоса алғанда] немесе қимасы U пішіндес ойықтарды) айналып өтті. Уотсон Тайгер Вудсты «дөрекі сөздері мен клюшкасын лақтыруы» үшін сынап, Вудстың жұртшылыққа «көркем мінез танытуы» керек екенін айтты. Уотсон кейбір гольфшыларға үлкен сыйлық қорының әсері туралы ашық айтты. 2010 жылы өткен сұхбатта Уотсон: «Мен кейбір жағдайларда ойыншылар ақшаның көптігіне тәуелді болуы мүмкін деп сенемін. Менің ойымша, ақшаның көптігі құштарлықты жояды, ал кейбір ойыншылар үшін ең жақсы ойыншы болудан гөрі, қанша ақша табу маңыздырақ» деді.

Watson has been one of the most complete players ever to play golf, as evidenced by his competitiveness in the 2009 Open Championship at the age of 59. Standing 5 ft 9 in and weighing 160 pounds during his PGA Tour years, he achieved abundant length with accuracy, played aggressively, developed a superlative short game, and in his prime was a very skilled and confident putter. Watson is renowned as an exceptional bad weather golfer, having displayed this gritty talent best in the difficult and varied conditions of The Open Championship. At the height of his career, he was well known for his excellent recovery skills, especially around the greens. Years later, if a player escaped from trouble and somehow made par, tour players described the escape as a "Watson par". Watson also developed a reputation for scrupulous honesty, once even calling a penalty stroke on himself for slightly moving a ball that was in deep rough, although no one else had seen it. In 1991, Watson was critical of the heckling of his playing partner Ian Woosnam during the final round of the Masters. Some of the Augusta crowd were vociferous in their support for Watson, in the hope of seeing him win a third Masters title. Watson, however, calmed Woosnam after he was upset at being yelled at by a member of the crowd on the 14th tee. Watson later said: "There's been a breakdown in decorum, and I don't feel good when partisanship spills over." In 2010, Watson said that he agreed with Lee Westwood's assertion that Tour players who used 20 year old Ping Eye 2 wedges to get around new rules prohibiting box grooves (i. e., grooves rectangular [including square] or U shaped in cross section) were going against "the spirit of the game." Watson also reprimanded Tiger Woods for his "language and club throwing" and said that Woods needed to "show humility" to the public. Watson has been outspoken about the effect that too much prize money can have on some golfers. In an interview in 2010, Watson said: "I do believe that, in certain instances, players can be corrupted by the amount of money they make. I think too much money corrupts the desire and for some players it's about how much money they make rather than just trying to be the best player they can."

Азия гольф коньки-сайысының жеңімпазы (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілген ойыншы1992 жылдың 8 наурызыХатчисон Телеком Гонконг Ашық65 66 69 74=274−103 соққы Ронан Рафферти

Австралияның PGA турниріндегі жеңістер (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілген қарсылас1984 жылғы 18 қарашаҰлттық Panasonic Australian Open67 72 70 72=281−71 соққы Боб Стэнтон

Басқа жеңіс (2)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіс маржасыЕкінші орын алған1 7 қыркүйек 1975Гольф әлем сериясы69 71=140−42 соққы Джек Никлаус2 27 қараша 1994Skins ойыны$210,000$40,000 Фред Каплс