Кіріспе
Канадалық хоккейші және жаттықтырушы Джеймс Дикинсон "Дик" Ирвин (II) (19 шілде 1892 - 16 мамыр 1957) - канадалық кәсіби хоккейші және жаттықтырушы. Ол 1916-1928 жылдары Тынық мұхитының жағалауындағы хоккей лигасы, Батыс Канада хоккей лигасы және Ұлттық хоккей лигасы (NHL) командаларында кәсіби ойыншы ретінде ойнады, бірақ көптеген жарақаттарға байланысты мансабын аяқтауға мәжбүр болды. Ирвин өз заманының ең талантты хоккейшілерінің бірі болды, оның күшті шабуылы мен қатал ойын стилі әдептілікпен үйлесе білді. Ойыншылық карьерасы үшін Ирвин 1958 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді. Ойыннан кейін Ирвин NHL-де Чикаго Блэк Хоукс, Торонто Мейпл Лифс және Монреаль Канадиенс командаларының жаттықтырушысы ретінде сәтті мансап жасады. Ол Торонто құрамында бір, ал Монреаль құрамында үш Стэнли кубогын жеңіп алды, жаттықтырушы ретінде 600-дан астам ойында жеңіске жетті. Сонымен қатар, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада экспедициялық корпусында қызмет етті.
Canadian ice hockey player and coach
James Dickinson "Dick" Irvin Jr. (or II) (July 19, 1892 – May 16, 1957) was a Canadian professional ice hockey player and coach. He played for professional teams in the Pacific Coast Hockey Association, the Western Canada Hockey League, and the National Hockey League (NHL) from 1916 to 1928, when he had to retire from repeated injuries. Irvin was one of the greatest players of his day, balancing a torrid slap shot and tough style with gentlemanly play. For his playing career, Irvin was named to the Hockey Hall of Fame in 1958. After playing, Irvin built a successful career as a coach in the NHL with the Chicago Black Hawks, Toronto Maple Leafs, and Montreal Canadiens. He won one Stanley Cup as a coach with Toronto, three more with Montreal, finishing with over 600 wins as a coach. He also served in the Canadian Expeditionary Force during the First World War.
Ерте өмір
Ирвин Онтарионың Гамильтон қаласында туды. Оның он баласы болған, алты ұл және төрт қыз. Екі ұлы бала кезінде қайтыс болды, ал төрт қызы туберкулезден ерте жаста көз жұмды. Ирвин 12 жасында Виннипег Стратконас командасымен алғаш рет үлкен хоккей ойнады. Үш күндік келіссөздерден кейін Монархтар Кенора Тистлзге қарсы бір ойындық Алан Кубогына таласқа қатысуда Ирвинсіз ойнауға келісті, бұл әдеттегі екі ойындық серияның орнына, жалпы голдар бойынша шешілетін болатын. Кейін 1914 жылы Канаданың әуесқой хоккей қауымдастығы құрылды, ол Алан Кубогына қатысуға ойыншылардың құқығын анықтады. Ирвин Монархтарға қатысуға лайықты деп танылды және команда екі ойыннан кейін 7:6 (3:4, 4:2) есебімен Мелвилл Миллионерлерін жеңіп, 1915 жылғы Алан Кубогын жеңді. Бұдан кейін ешқандай талас болған жоқ, және Ирвин мен Монархтар маусымды Алан Кубогының чемпионы ретінде аяқтады. Ирвин сонымен қатар, бейсболда да жақсы ойыншы саналды және ағалары Алекс пен Джорджбен бірге Виннипег Доминион Экспресс командасында ойнады. Ирвин мұз айдынымен де айналысқан. Сол қарашада Торонто Мейпл Лифс бес ойыннан кейін жеңіске жете алмады, ал менеджер Конн Смайт Ирвинді Лифске жаттықтырушы болуға көндірді. Лифске жаттықтырушы болған алғашқы маусымында (жаңа Maple Leaf Gardens-тағы алғашқы маусым) ол бірден Стэнли Кубогын жеңіп, табысқа жетті. Ирвин Лифсті тағы алты рет финалға жеткізді, бірақ Торонтоға тағы бір Кубок әкеле алмады. 1939-40 маусымының соңында, тағы да финалда жеңіліспен аяқталды, Смайт Ирвин Лифсті мүмкіндігінше алға жылжытқанына сенді және оны бұрынғы Лифс капитаны Хап Деймен ауыстыруды шешті, ол зейнетке шыққан еді. Смайт соғысқа кететінін де білді және Ирвин Смайттың қолдауы болмаса, жеткілікті мықты бола алмайтынын сезінді. Осы уақытта Монреаль Канадиендері он жеңіспен маусымды аяқтады (бұл франшиза тарихындағы ең нашар көрсеткіш), және жаңа жаттықтырушы іздеп жатты. Канадиендердің мұз үстінде де, мұз сыртында да қиын жағдайда екенін білген Смайт, Канадиендерге Ирвинді жалдауға кеңес берді, бұл екі команданың мәселелерін де шешер еді. Смайт Лифстің ең үлкен қарсыласына көмектесіп жатқанын білгенімен, Депрессия кезінде үш команда тарап кеткенін және Канадиендердің де оларға қосылуын қаламайтынын білді. Біраз уақыттан кейін Канадиендердің бас менеджері Томми Горман Ирвинді алып, оны команданың жаттықтырушысы болу үшін Монреальге апарды. Ирвин мен Канадиендердің ойыншылары 1941 жылдың желтоқсанында Квебек әуесқой хоккей қауымдастығы шығарған "Хоккей негіздері" атты оқу фильмінде түсті, бұл жергілікті жас хоккейшілерге көмектесу үшін жасалған еді. Ирвин Канадиендерді тез арада жақсартты. Ол оларды алғашқы маусымда плей-оффқа қайтарды, ал төртінші маусымда Стэнли Кубогына дейін жеткізді - алты финалға қатысудың және үш Кубоктың біріншісі. Жұлдызды ойыншылар Элмер Лах, Даг Харви, қақпашы Билл Дурнан және жас Морис Ришардың көмегімен Канадиендер НХЛ династиясы ретінде гүлдене бастады. Ирвин Монреальда ең үлкен табысқа жеткенімен, ол "құтырғандар" тактикасын қолдағаны үшін сынға ұшырады, әсіресе Монреаль жанкүйерлері Ришардың рефериге шабуыл жасағаны үшін маусымын тоқтатуға наразылық білдіргеннен кейін. Ол жаттығуларда таяқпен шайқас болғанда көз жұмып, жалтақтап отыратыны үшін де белгілі болды. Олар Кубок финалына жетсе де (Детройт Ред Уингске ұтылып), ішкі қысым Ирвинді орнынан түсуге мәжбүр етті. Ол 1955-56 маусымында бас жаттықтырушы ретінде "Блэк Хоукс" клубына оралды, соңғы 10 жылда бір рет плей-оффқа қатысқан және соңғы екі маусымда соңғы орынды иеленген команданың тізгінін алды. Ирвин команданың тағдырын өзгерте алмады, ал "Қара шағалар" жылды соңғы орынға аяқтады, Ed Litzenberger-дің гол салушы жұлдызы ретінде пайда болуына қарамастан. Ирвин 1956-1957 жылдары "Блэк Хоукс" командасының жаттықтырушысы болды, бірақ ол сүйек қатерлі ісігіне шалдықты, сондықтан маусым басталғанға дейін зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды. Ол бірнеше айдан кейін Монреальде 64 жасында қайтыс болды. Бір жылдан кейін Ирвин Хоккей даңқы залына сайланды. Оның жаттықтырушылық мансабы төрт Стэнли Кубогын және 692 тұрақты маусым жеңісін қамтыды. Төрт рет Стэнли Кубогын жеңген жеті жаттықтырушының ішінде тек Ал Арбур мен Скотти Боумен ғана Ирвиннен көп жеңіске жетті.
Ойын стилі
PCHA президенті Фрэнк Патрик Ирвинді 1916-17 жылғы маусымда Портленд Роузбадс командасымен ойнау үшін өз лигасына қабылдағанда, 23 жастағы бұрынғы Виннипегтік әуесқой орталық шабуылшыны "Тынық мұхиты жағалауы лигасына келген ең ұлы шабуылшы" деп атады және маусым аяқталысымен Ирвиннің "елдегі ең жақсы ойыншылардың бірі" болады деп болжады. Патрик Ирвинді "табиғи гол соғушы" деп мақтады, ол "кез келген мүмкіндіктен гол соғады" деді. Портлендте баяу старт бергеннен кейін, Ирвин өзінің ойыншы ретіндегі құнын толық көрсетуге мүмкіндік берілмейтініне көз жеткізді, кейіннен лигадан кетіп, Виннипегке қайту туралы алғашқы ойлары болғанын мойындады. Бірақ, ақыры Портлендтегі ойынға қосылып, өзін ақтады. Ирвин Маунт-Роял үйінде қайтыс болды. Ирвин 2005 жылғы Морис Ришардың өмірбаянына арналған "Ракета" фильмінде канадалық актер Стивен МакХатти рөлінде сомдады.
Құрмет
Ирвиннің қазасын естігеннен кейін НХЛ президенті Кларенс Кэмпбелл 1957 жылғы 17 мамырда «Монреаль газетінде» жарияланған мынадай мәлімдеме жасады: «Хоккей әлеміндегі әркім қайғырып отыр. Біз ойын тарихындағы ең ұлы тұлғалардың біреуін жоққа шығардық».