Луизиана штатындағы Сент-Джон Баптист приходы

Кіріспе

Сент-Джон Баптист қауымы (St. John the Baptist Parish, SJBP,) – АҚШ-тың Луизиана штатында орналасқан қауым. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халық саны 42 477 адамды құрайды. Қауым орталығы – Эдгард, инкорпорацияланбаған аудан, ал ең ірі қаласы – ЛаПласс, ол да инкорпорацияланбаған. Сент-Джон Баптист қауымы 1807 жылы Луизиана штатына айналған Орлеан территориясының алғашқы 19 қауымының бірі ретінде құрылды. Сент-Джон Баптист қауымы Нью-Орлеан – Метари метрополитендік статистикалық аймағының құрамына кіреді. 18 және 19 ғасырларда бұл аймақ Германия жағалауының бөлігі саналды, ол 1720 жылдары Миссисипи өзені бойында қоныстанған көптеген неміс иммигранттарының құрметіне аталған. 1811 жылдың 8 қаңтарында АҚШ тарихындағы ең ірі құл көтерілісі, Германия жағалауы көтерілісі осы жерде басталды. Көтеріліс қысқа ғана уақытқа созылды, бірақ өзен бойындағы плантациялардан 200-ден астам құл жиналып, Сент-Чарльз қауымы арқылы Нью-Орлеанға қарай жорық жасады. Бұл аймақ қант құмыршасын өсіруге арналған қант аймағының бөлігі болып табылады. Соғысқа дейін плантаторлар көптеген африкалық американдық құлдарды пайдаланды, ал соғыстан кейін көптеген азат етілгендер осы плантацияларда жұмыс істеу үшін осы аймақта қалды. Қауымда 19 ғасырға тән плантациялық сәулеттің үш ұлттық маңызы бар нысаны бар: Evergreen Plantation, Whitney Plantation тарихи ауданы және San Francisco Plantation House.

Тарих

Қазіргі уақыттағы Сент-Джон Баптист шіркеуі, қазіргі Луизиана штатындағы үшінші тұрақты қоныс болып табылады, алғашқылары – Начиточес (1714) және Жаңа Орлеан (1718). Ол Герман жағалауының бір бөлігі саналды. Бұл аймақты 1720 жылдардың басында неміс отаршылдарының тобы қоныстандырды. Көптеген отбасылар қазір Люси, Гаривилл және Резерв деп аталатын жерлерде Миссисипи өзенінің жағасында қалалар құрды. 1763 жылға дейін аймақ француз үкімдігінде болды, сол кезде Франция жеті жылдық соғыста Ұлыбританияға жеңіліп, Луизиананы Испанияға өткізді (Солтүстік Америка майданында бұл француз және үнді соғысы ретінде белгілі болды). Испанияның отарлық кезеңінің басында көптеген акадиялықтар, француз тегінен шыққан адамдар, қазіргі Новая Шотландия деп аталатын жерден британдықтар тарапынан қуылғандықтан Оңтүстік Луизианаға келе бастады. Британдықтар Канададағы және Миссисипи өзенінің шығысындағы француз аумақтарын басып алды. Алғашқы акадиялық ауыл қазіргі Уоллес қаласында (Луизиана штаты) құрылды. Неміс және француз мәдениеттері бірге дамыды, бірақ француз тілі басым тілге айналды. Олар Каджун мәдениетін қалыптастырды. 1769 жылы осы аймаққа қоныс аударған акадиялықтар шіркеу салу үшін жер іздеуді бастады. Сол кездегі испан билігі өтінішті мақұлдады және жер 1770 жылдың 21 ақпанында иеліктен алынды. Алғашқы шіркеу қазіргі Сент-Джон Баптист шіркеуі тұрған жерде орналасқан. Жаңа шіркеу Герман жағалауындағы алғашқы шапельдің атымен аталды. Алғашқы пастор испандық капуцин Бернардо де Лимпач болды. Алғашқы шіркеу жазбалары 1772 жылы Антуан Манц пен Сибилла Бишофтың үйленгенін көрсетеді. Алғашқы шіркеу 1821 жылы су тасқынынан жойылғанға дейін тұрды. Аймақтың алғашқы қоныс аударушылары жерді испан немесе француз патшалық үкіметтерінен алды, бұл өтініш берілген кезде қай елдің аумағына тиесілі болғанына байланысты. Француз стиліндегі жер бөлу жүйесінде өзенге тар жақ бөлігі қарастырылды, осылайша әрбір плантация тауарларды Жаңа Орлеанға және әлемдік нарықтарға тасымалдауға мүмкіндік алды. Негізгі үй және қосалқы құрылыстар өзенге жақын салынды. Қалған жерлер өзеннен алыс, батпақты жерлерге дейін созылып, онда қант құмырсын өсіру үшін жерлер тазартылды. Көбінесе көлік қайықпен, негізінен аймақтың сағалары мен көлдерінде, сондай-ақ Миссисипи өзені арқылы жүзеге асырылды, 19 ғасырдың басына дейін ондаған жылдар бойы. Сент-Джон, құнарлы жері теңіз деңгейінен 9 фут биіктікте орналасқандықтан, шаруашылық және ауыл шаруашылығы үшін өте қолайлы қоныс екенін дәлелдеді. 18 ғасырдың соңында плантаторлар еңбекке көп күш жұмысын қажет ететін қант құмырсын өсіруге және өңдеуге көбірек инвестициялауды бастады, бұл құл еңбегіне деген сұранысты арттырды. Қант өндірісі плантаторлар мен Жаңа Орлеан үшін өркендеуді білдірді. Плантаторлар көптегі құлдарды ұстады, сондықтан Азамат соғысына дейін қант және мақта өндіретін аймақтардың барлығы қара халықтың басымдығына ие болды. Осы байлықтың арқасында кейбір байлар әсем үйлер мен қосалқы құрылыстар салды. Үш үй Сент-Джон аймағында сақталған, олардың әрқайсысы ұлттық сәулет және тарихи маңызымен танымал. Батыс жағалауда Уитни плантациясының тарихи ауданы және Эвергрин плантациясының ұлттық тарихи ескерткіші (NHL) орналасқан. Сан-Франциско плантациялық үйі, сондай-ақ NHL мәртебесіне ие, шығыс жағалауда орналасқан. Сан-Франциско және Эвергрин плантациялары экскурсиялар үшін ашық. Уитни плантациялық үйін қайта жаңарту жоспарланған. Уитни және Эвергрин плантациялары Луизиананың африкалық американдық мұра жолындағы алғашқы 26 нысанның қатарында. 1811 жылдың қаңтарында осы аймақта Герман жағалауы көтерілісі басталды. Бұл АҚШ тарихындағы ең ірі құл көтерілісі болды, бірақ ол ұзаққа созылмады. Құлдар екі ақ адамды өлтірді, бірақ олардың күштерінен 96 адам милицияның қолынан және тез соттардан кейін өлім жазасына тартылды. Олар бес плантацияға шабуыл жасап, үш үйді толығымен өртеп жіберді. Шарль Деслондес, Сент-Домингтен әкелінген мулат немесе аралас нәсілді құл, төңкерісі сәтті болғанға дейін, көтерілістің басшыларының бірі болды. Ол және оның ізбасарлары француз және гаити революцияларының идеалдары мен уәделеріне ықпал етті. Франция революциясынан кейін Сент-Домингте құлдық тоқтатылды, бірақ құлдар тәуелсіздік алғанға дейін қайтадан енгізілді. Елді мекенде ақ нәсілді отбасылардың саны артқан сайын, олар өз балаларына білім беруді қалады. Азамат соғысына дейін плантаторлар көбінесе солтүстіктен келген колледж бітірушілерді үйге шақырып, олармен екі жылдай тұрып, балаларына білім берді. Мұғалім плантатордың барлық балаларын оқытты және кейде отбасы көрші балаларды да сабаққа қабылдады. 1869 жылы, Азамат соғысынан кейін, француз тілінде білім беруді қалайтын отбасылар өз мәдениетін сақтап қалу үшін жеке мектептер құрды. Сол кезеңде Республикалық заң шығарушы орган штаттағы алғашқы мемлекеттік мектептерді құрды, бірақ мемлекеттік білім беруді қаржыландыру үшін жеткілікті қаражат табуға уақыт кетті. Эдгард және Резервтегі алғашқы орта мектептер 1909 жылға дейін салынбады. Оқушылар мектепке атпен жегілген автобустармен немесе пойызбен баратын.

Present day St. John the Baptist Parish includes the third permanent settlement in what is now the state of Louisiana, after Natchitoches (1714) and New Orleans (1718). It was considered part of the German Coast. The area was settled in the early 1720s by a group of German colonists. Many families established towns close to the Mississippi River in the areas now known as Lucy, Garyville, and Reserve. The area was under the French regime until 1763, when France ceded Louisiana to Spain after losing the Seven Years' War to Great Britain (this was known as the French and Indian War on the North American front). At the beginning of the Spanish colonial period, many Acadians, people of French descent, began arriving in south Louisiana due to being expelled by the British from what is now Nova Scotia. The British took over French territory in Canada and in North America east of the Mississippi river. The first Acadian village was established in what is now Wallace, Louisiana. The German and French cultures thrived alongside one another, but French came to be the dominant language. They developed a culture known as Cajun. In 1769, Acadians who settled in the area began a search for land to build a church. The governing Spanish authority at the time approved the request, and the land was expropriated on February 21, 1770. The first church stood in the same location as the modern St. John the Baptist Church. The new church carried the same name as the original chapel along the German Coast settlement. The first pastor was Spanish Capuchin Father Bernardo de Limpach. The first church records indicate a marriage between Antoine Manz and Sibylla Bischof in 1772. The first church stood tall until it was swept away by floodwaters in 1821. The early settlers in the area received land grants from the Spanish or French royal governments, depending upon which country owned the territory at the time of application. The French style of property allotments was made up of narrow frontage on the river so that each plantation had access for transportation of goods to and from New Orleans and world markets. The main house and supporting outbuildings were constructed near the river. The remaining property extended away from the river deeply into the wetlands, where land was cleared for cultivation of sugar cane. Most transportation was done by boat, mainly on the bayous and lakes of the area, but via the Mississippi River as well, for decades into the 19th century. St. John, with its fertile land being nine feet above sea level, proved to be an excellent settlement for farming and agriculture. In the late 18th century, planters began to invest more in labor intensive sugar cane cultivation and processing, increasing their demand for slave labor. Sugar production meant prosperity for the planters and New Orleans. Planters held large numbers of slaves, to the extent that the sugar and cotton parishes all had black majorities before the Civil War. With the sugar wealth, some wealthy planters built elaborate houses and outbuildings. Three survive in St. John parish; each is recognized for its national architectural and historic significance. On the west bank are the major complex of house and outbuildings designated as the Whitney Plantation Historic District and the National Historic Landmark (NHL) of Evergreen Plantation. San Francisco Plantation House, also a designated NHL, is on the east bank. San Francisco and Evergreen plantations are open to the public for tours. The Whitney plantation house is planned for renovation. Whitney and Evergreen plantations are both included among the first 26 sites on the Louisiana African American Heritage Trail. In January 1811, the German Coast Uprising started in this parish. It was the largest slave insurrection in US history, but it was short lived. The slaves killed two whites, but suffered 96 deaths among their forces at the hands of the militia and in executions after quick trials afterward. They attacked five plantations and burned three houses to the ground. Charles Deslondes, a mulatto or mixed race slave brought from Saint Domingue before the success of its revolution, was one of the leaders of the insurrection. He and his followers were influenced by the ideals and promises of the French and Haitian revolutions. Slavery was ended on Saint Domingue after the French Revolution, but reimposed before the slaves gained independence. As the number of white families in the settlement increased, they wanted education for their children. Before the Civil War, typically planters would hire tutors, often college graduates from the North, who would live with the family for an extended period of time, typically two years. The tutor would teach all of the planter's children, and sometimes the family would arrange for other neighborhood children to join the classes as well. In 1869, following the Civil War, families wanting French instruction founded private schools to continue their culture. The Reconstruction legislature established the first public schools in the state during this period, but it took time for the state to arrange adequate funding for public education. The first high schools at Edgard and Reserve were not built until 1909. Students traveled to the schools by horse drawn buses or by train.

География

АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, приходтың жалпы ауданы 348 шаршы миль (901 км2) құрайды, оның ішінде 213 шаршы миль (552 км2) – құрлық, ал 135 шаршы миль (350 км2) (39%) – су. Бұл Луизиана штатындағы жер ауданы бойынша үшінші және жалпы ауданы бойынша бесінші кішкентай приход. Сент-Джон Баптист приходы, Луизиана, Миссисипи өзенінде орналасқан, Мексика шығанағынан шамамен 130 миль (209 км) және Нью-Орлеан қаласынан 30 миль (48 км) жоғарыда. Бұл аймақ, «Өзен аймағы» деп белгілі, мол табиғи ресурстарға және қоңыр белдеу климатына ие. Нью-Орлеандағы орташа айлық температура қаңтарда белгілі бір деңгейден шілдеде белгілі бір деңгейге дейін өзгереді, ал жауын-шашынның жылдық орташа мөлшері қазан айында белгілі бір деңгейден шілде айында белгілі бір деңгейге дейін құрайды. Нью-Орлеан/Өзен аймағында шикізаттың жеткілікті қоры бар, бұл Луизианаға табиғи газ, мұнай, күкірт, тұз және тері өндірісінде АҚШ-та жоғары деңгейде тұруға көмектесті. Сондай-ақ, кремнийлі құм, әк, саз, ағаш, теңіз өнімдері және әртүрлі ауыл шаруашылығы өнімдері де көптеп өндіріледі. Сент-Джон Баптист приходы Миссисипи өзенімен екіге бөлінген. Өзен приходты солтүстік және оңтүстік бөліктерге бөлсе де, бұрынғысы әлі де «шығыс жағалау», ал соңғысы «батыс жағалау» деп аталады, бұл өзеннің Мексика шығанағына жеткен бағытын көрсетеді. Миссисипи өзені аймақтағы ауыр өнеркәсіпті қолдайтын маңызды көлік дәлізін қамтамасыз етеді. Сент-Джон Баптист приходы шығыстан Сент-Чарльз приходы және Поншартрейн көлі, солтүстіктен Поншартрейн көлі және Морепас көлі, оңтүстіктен Лафурш приходы және Лак-де-Алеманс, ал батыстан Сент-Джеймс приходымен шектеседі. Бұл «Өзен приходтарының» құрамына кіретін төрт приходтың бірі; Сент-Джон приходы «Өзен приходтарының» орталық бөлігі болып табылады. Бұл штаттың бұл бөлігі, сонымен қатар Сент-Джеймс, Ассенсион және Сент-Чарльз приходтарынан тұрады, Нью-Орлеан мен Батон-Руж арасындағы Миссисипи өзені бойындағы аймақты құрайды. 20-ғасырдың ортасынан бастап, мұнда табылған ресурстардың негізінде мұнай өнеркәсібі дамығаннан бері, осы приходтардың барлығында кем дегенде бір ірі химиялық және/немесе мұнай өңдеу орнатылымы бар. Өнеркәсіп аймақтағы жұмыспен қамтудың басты көзі болып табылады, бірақ ол қоршаған ортаға кері әсер етеді. Сент-Джон Баптист приходында қоршаған ортаға байланысты қатерлі ісіктердің көрсеткіші АҚШ-тағы кез келген аудандағыдан жоғары. Приходтың көп бөлігі ашық су немесе батқылық жерлерді құрайды. Батқылық жерлер қазіргі уақытта федералды заңмен қорғалады және даму АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы және/немесе Федералды жабайы табиғат және балық шаруашылығы департаментімен бекітілген нөлдермен шектеледі. Приходтағы биік жерлер әдетте Миссисипи өзенінің екі жағында орналасқан аллювиалды жазықта кездеседі. Миссисипи өзенінің жыл сайынғы тасқынынан пайда болған топырақ жинақтары бай және құнарлы аймақты құрады, ол тарихи тұрғыдан қарқынды түрде өңделді (қамыстың қантты түрі, соя, мал азыратылатын жүгері және кейде мақта). Бұл факт және өзенмен қамтамасыз етілген табиғи көлік дәлізі төменгі Миссисипи алқабында көптеген плантациялар мен фермалардың құрылуына әкелді. Бұл плантациялардың көпшілігі жердің үлкен учаскелері болды, олардың көпшілігі қарапайым немесе орташа өлшемді үйлермен және биік жерде орналасқан шаруашылық ғимараттармен жабдықталған. Алайда, кейбіреулеріне сарайлар салынған. Жоғарыда аталған тарихта көрсетілгендей, үлкен үйлердің үшеуі Сент-Джон приходында сақталған. Жағалаудағы биік жерлер егін өсіруге пайдаланылды, ал батқылық жерлер мол ағаш, аң аулау және балық аулау үшін бағаланды. Өзен приходтарындағы даму жылдар бойы табиғи түрде биік және су тасқынына аз бейім жерлермен шектелді. Алайда, су бөгеттері мен сорғы жүйелері салынғанға дейін, су тасқынынан қауіпсіз жерлердің саны аз болды. Тіпті бүгінгі күні де, FEMA Flood Maps картасына сәйкес, приходтың көп бөлігі су тасқыны қаупі бар аймақ болып саналады.

According to the U. S. Census Bureau, the parish has a total area of 348 square miles (901 km2), of which 213 square miles (552 km2) are land and 135 square miles (350 km2) (39%) are water. It is the third smallest parish in Louisiana by land area and fifth smallest by total area. St. John the Baptist Parish, Louisiana is located on the Mississippi River approximately 130 mile (209 km) upriver from the Gulf of Mexico and 30 mile (48 km) upriver from the City of New Orleans. The area, known as the River Region, has an abundance of natural resources and a mild "Sunbelt" climate. The average monthly temperature in New Orleans ranges from in January to in July, and rainfall averages per year with monthly averages running from in October to in July. The New Orleans/River Region contains a good supply of raw materials, which has helped Louisiana maintain a high rank in the United States in the production of natural gas, petroleum, sulfur, salt, and fur pelts. High silica sands, lime, clays, timber, seafood, and various agricultural products are also produced in abundance. St. John the Baptist Parish is bisected by the Mississippi River. Though the River separates the Parish into northern and southern parts, the former is still referred to as the "east bank" and the latter as the "west bank," referring to the direction of the river as it reaches the Gulf of Mexico. The Mississippi provides an important transportation corridor which supports the heavy industry located in the area. St. John the Baptist Parish is bordered by St. Charles Parish and Lake Pontchartrain to the east, Lake Pontchartrain and Lake Maurepas to the north, Lafourche Parish and Lac des Allemands to the south, and St. James Parish to the west. It is one of four parishes which comprise the "River Parishes;" St. John Parish is the heart of the "River Parishes." This section of the state, also consisting of St. James, Ascension, and St. Charles Parishes, makes up the area along the Mississippi River between New Orleans and Baton Rouge. Since the mid 20th century, when the oil industry developed from resources found here, all of these parishes are home to at least one major chemical and/or petroleum processing facility. The industry is the major source of employment in the region but it has had adverse environmental effects. St. John the Baptist parish has the highest rate of environmental cancer of any census tract in the United States. Much of the parish is either open water or wetlands. The wetlands are currently protected by federal law and development is limited to what is permitted by the U. S. Army Corps of Engineers and/or the Federal Wildlife and Fisheries Department. Higher ground in the parish is found in an alluvial plain which generally borders the Mississippi River on both sides. Soil deposits from the Mississippi's annual flooding created a rich and fertile area which has historically been intensively farmed (sugar cane, soybeans, feed corn, and occasional cotton). This fact, and the natural transportation corridor supplied by the river, resulted in the creation of numerous plantations and farms along the lower Mississippi Valley. Many of these plantations were large tracts of land with modest or average sized homes and outbuildings found on the higher ground. Several, however, were improved with palatial mansions. Three of the larger homes have survived in St. John Parish, as noted in the History above. The higher ground along the banks was used to grow crops, while the wetlands were valued for their abundant timber, hunting and fishing. For years development in the River Parishes was limited to those areas that were naturally higher and less prone to flooding. Until the existing levees and pump systems were built, however, few places were truly safe from high water. Even today, most of the parish is considered a flood hazard area according to FEMA Flood Maps.

Қауымдастықтар

Сент-Джон Баптист приходында еншілес аумақтар жоқ.

Аңыз қалалар

Сент-Джон Баптист шіркеуінің шығыс жағалауында Рудок және Френиер деген тағы екі елді мекен болған, олар Лапластың солтүстік-шығысынан 10 миль (16 км) қашықтықта, Маурепас көлі мен Пончартрейн көлі арасындағы құмтөбеде орналасқан. 1892 жылы Ruddock Cypress компаниясы құрған Рудок пилорамалық қалаға айналды. 1915 жылдың қыркүйегінде 1915 жылғы Жаңа Орлеан дауілі Рудок пен жақын орналасқан Френиерді қамтыды, қалаларды қиратып, тұрғындарының біріне-бірі өлтірді. Бүгінде Рудок пен Френиер – приходтағы көшпенді қалалар, сонымен қатар өздеріне ескерткіштер. Рудоктан тек ғимараттардың және өсімдіктердің шіріген ағаштары ғана қалды. Дегенмен, Френиерде әлі де бірнеше ғимарат бар, олар теңіз тағамдарын сататын мейрамханалар мен аздаған үйлер, барлығы да су тасқынынан сақтану үшін биік салынған. Бірақ Рудок әлі де I 55 магистраліндегі шығу белгісінде көрсетілген, ал екеуі де Луизиананың жол карталарында кездеседі. Френиерде 51-ші тас жолдағы кіру белгісі бар, ол оны балықшылар ауылы деп көрсетеді. Оны I 10 магистралінен Пончартрейн көлі жағалауынан көруге болады.

Демография

Сент-Джон Баптист шіркеуі, Луизиана – Растық және этникалық құрамы
Ескертпе: АҚШ халық санағы испандық/латиноамерикалықтарды этникалық категория ретінде қарастырады. Бұл кесте латиноамерикалықтарды нәсілдік категориялардан алып тастап, оларды жеке категорияға жатқызады. Латындықтар кез келген нәсілге жатуы мүмкін.
Нәсіл / Этнос (NH = Испандық емес)
Халқы 2000
Халқы 2010
Халқы 2020
% 2000
% 2010
% 2020
Ақ нәсілді (NH)
21 946
18 374
13 348
50,99%
40,01%
31,42%
Қара немесе африкалық американдық (NH)
19 204
24 405
24 076
44,61%
53,14%
56,68%
Түпкілікті американдық немесе Аляска тумасы (NH)
100
116
105
0,23%
0,25%
0,25%
Азиялық (NH)
222
312
314
0,52%
0,68%
0,74%
Тынық мұхиты аралдары (NH)
10
2
1
0,02%
0,05%
0,02%
Басқа нәсіл (NH)
315
114
400
0,07%
0,11%
0,33%
Көп нәсілді (NH)
301
470
1 196
0,70%
1,02%
2,82%
Испандық немесе латино (кез келген нәсіл)
1 230
2 175
3 291
2,86%
4,74%
7,75%
Барлығы
43 044
45 294
42 477
100,00%
100,00%
100,00%

2019 жылғы халық санағы бойынша, шіркеуде 42 242 адам тұрды. Шіркеудің растық және этникалық құрамы: 56,5% қара және африкалық американдықтар, 38,2% испандық емес ақ нәсілділер, 1,1% азиялықтар, 2,7% басқа нәсілділер және 1,5% көп нәсілділер; халықтың 6,1% испандық және латын американдықтар. 2019 жылы испан тілі халық арасында екінші ең көп қолданылатын тіл болды; шіркеу халқының шамамен 4,0% шетелде туған. Француздық тегі шіркеу халқының арасында ең көп таралған мұра (9,7%). 2019 жылы 17 778 тұрғын үй бірлігінде 15 720 отбасы тұрды. Сондай-ақ, шіркеуде 3 758 кәсіпорны жұмыс істеді, олардың көпшілігі аз ұлттық өкілдерге тиесілі. Шіркеу халқының 56,68% қара және африкалық американдықтар, 31,42% испандық емес ақ нәсілділер, 0,25% түпкілікті американдықтар, 0,74% азиялықтар, 0,02% Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары, 3,15% көп нәсілді немесе басқа нәсілділер және 7,75% испандық немесе латын американдықтар. Испандықтар мен латындықтардың және басқа ақ емес американдықтардың санының артуы бүкіл елдегі демографиялық өзгерістерге байланысты. 2020 жылғы Діндер деректері мұрағатының мәліметтері бойынша, христиан діні басым болғандықтан, рим католиктерінің саны 15 068 адамды құрады – бұл шіркеу үшін тарихи тұрғыдан ең ірі христиан дін болып табылады. Тәуелсіз конгрегациялық, Киелі кітап және Біріккен шіркеулер арасында таралған конфессияаралық немесе конфессияаралық шіркеулер екінші ең ірі христиан тобын құрады, олардың саны 7 230 адамды құрады; конфессияаралық протестанттық христиандықтың өсуі мемлекет бойынша экуменикалық тенденциялардың күшеюін көрсетеді.

Ұлттық ұлан

Луизиана Ұлттық гвардиясының 165-ші CSS батальонына қарасты 1084-ші көлік компаниясы Луизиана штатының Резерв қаласында орналасқан.