Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Техастың 1870-1874 жылдар аралығындағы губернаторы
Governor of Texas from 1870 to 1874
Эдмунд Джексон Дэвис (2 қазан 1827 – 24 ақпан 1883) – американдық заңгер, әскери қызметкер және саясаткер. Дэвис Оңтүстік Юнионисі болған және Америка Азамат соғысында Одақ армиясының генералы болды. Ол сондай-ақ, Реконструкция дәуірінде 1870 жылдан 1874 жылға дейін Техастың 14-ші губернаторы қызметін атқарды. Азамат соғысы кезінде және одан кейін көптеген техастықтар оны Солтүстікке ашық қолдау көрсеткені және Техасты бірнеше Солтүстік бақылауындағы штаттарға бөлуге тырысқаны үшін сатқын деп қарады. Дэвис мемлекеттік бюджет тапшылығын жою үшін тұтқындарды жеке компанияларға жалға бергенімен танымал.
Edmund Jackson Davis (October 2, 1827 – February 24, 1883) was an American lawyer, soldier, and politician. Davis was a Southern Unionist and a general in the Union Army in the American Civil War. He also served as the 14th Governor of Texas from 1870 to 1874, during the Reconstruction era. Reviled by many Texans during and after the Civil War as a traitor for his open support for the North and his attempts to break up Texas into several Northern controlled states, Davis is known for leasing prisoners to private corporations to alleviate state budget shortfalls.
Алғашқы жылдар
Дэвис Флорида штатының Сент-Огастин қаласында Уильям Годвин Дэвис пен бұрынғы Мэри Энн Чаннердің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі заңгер және жерді дамытушы болды, ал Сент-Огастин – АҚШ-тағы ең көне тұрақты елді мекені. 1848 жылы Гваделупе-Идальго шартына қол қойылғаннан кейін Дэвис ата-анасымен бірге Техас штатының Галвестон қаласына көшіп барды. Келесі жылы Дэвис Корпус-Кристиге көшіп, адвокаттыққа қабылданды. 1849 жылдан 1853 жылға дейін ол кедендік инспектор және кедендік инспектордың орынбасары болып жұмыс істеді, содан кейін Оңтүстік Техастағы Уэбб округін қамтитын 12-ші сот округінің округтік прокуроры болып тағайындалды. Ол сол округте судья болды. 1850 жылғы халық санағы бойынша Дэвис Вебб округінің орталығы Ларедо қаласының орталық бөлігіндегі Грант көшесінде тұрған. Сол жылы санақ жүргізілген кезде Дэвис, үш ағаш шебері және бір жұмысшы Томаса Бенавидес пен оның балаларымен бірге, көрінетін болса, пансионатта тұрды. Кейін ол Вебб округінде ранчо ұстап, Ларедода заңгерлік тәжірибесін жүргізді. Бір кезде ол штаттың 29-шы сот округінің судьясы қызметін атқарды.
Davis was born in St. Augustine, Florida, a son of William Godwin Davis and the former Mary Ann Channer. His father was a lawyer and land developer in St. Augustine, the oldest permanent settlement in the United States. In 1848, after the signing of the Treaty of Guadalupe Hidalgo, Davis moved with his parents to Galveston, Texas. The next year, Davis moved to Corpus Christi, where he was admitted to the bar. He was an inspector and deputy collector of customs from 1849 to 1853, when he was appointed district attorney of the 12th Judicial District, which included Webb County in south Texas. He became a judge in that district. The 1850 census has Davis living on Grant Street in downtown Laredo, the seat of Webb County. Davis, three carpenters, and a laborer were residing, apparently in a boarding house, with Tomasa Benavides and her children when the census was taken that year. He subsequently maintained a ranch in Webb County and conducted his law practice in Laredo. For a time he was a judge of the state's 29th Judicial District.
Азамат соғысы жылдары
1861 жылдың басында Эдмунд Дэвис губернатор Сэм Хьюстонды сецессияға қарсы тұруда қолдады. Дэвис сондай-ақ Роберт Лиді АҚШ-қа берген адалдық сертін бұзбауға шақырды. Дэвис Сецессия конвенциясына делегат болуға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Ол кейін Америка Конфедерациялық Штаттарына адалдық серт беруден бас тартты. Линкольн Дэвистің осы дәрежеге тағайындалуын АҚШ Сенатына 1864 жылдың 12 желтоқсанына дейін ұсынбады. Ол нәсілдік қылмыстарға қарсы күресті, және құрамында қара полицейлер болды, бұл бұрынғы құл иелерінің (және болашақ сегрегационистердің) наразылығын тудырды. Дэвис «Техас мемлекеттік гвардиясын» және «Резервтік милицияны» құрды, олар Техас Ұлттық гвардиясының негізін қалады. Баспа заңы ресми баспахана мен мемлекеттік журналды құрып, аймақтық газеттерге қажетті ресми хабарламаларды басып шығаруды тапсырды. Джон Хеннингер Рейган оның мерзімі бітісімен қызметтен кетуге тырысқаннан кейін оны биліктен ығыстыруға көмектесті. Дэвис 1978 жылы демократ Джон Люк Хиллді жеңгенге дейін және келесі қаңтарда, Дэвис кеңсесін босатқаннан кейін 105 жыл өткен соң, губернаторлық лауазымын иеленген Техастың соңғы республикалық губернаторы болды. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Дэвис Галвестондағы кеденді жинаушы болып тағайындалды, бірақ АҚШ президенті Рутерфорд Б. Хейзді ұнатпағандықтан тағайындалудан бас тартты. 1880 жылы ол қайтадан губернаторлыққа үміткер болды, бірақ күйреуге ұшырады. Оның есімі 1880 жылы Чикагода өткен және Джеймс А. Гарфилдті штандартты алып жүретін республикалық Ұлттық конвенцияда АҚШ вице-президенті лауазымына ұсынылды. Егер Дэвис жеңіске жеткен болса, ол сол жылы вице-президенттікке ие болған Честер А. Артур сияқты Ақ үйге де барар еді. Дэвис 1882 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайлауда жеңіліске ұшырады. Демократтар штаттық заң шығарушы органда билікті қайта иеленгеннен кейін, сайлаушылардың тіркелуін қиындататын заңдарды қабылдады, мысалы, сайлау салығын төлеуді талап ету, бұл қара нәсілділерді, мексикалық американдықтарды және кедей ақтарды сайлау құқығынан айыруға бағытталды. Сонымен қатар, ақтарды ғана қабылдайтын алдын ала дауыс беру жүйесі енгізілді. 1890 жылдары 100 000-нан астам қара нәсілділер дауыс берді, бірақ 1906 жылы тек 5 000-ы ғана осы кедергілерден өте алды. Техас бір партиялық штатқа айналғандықтан, ақтарды ғана қабылдайтын дауыс беру жүйесі аз ұлт өкілдерін саяси бәсекелестіктен шеттетуге әкелді. Олар 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заң күшіне енгенге дейін толыққанды конституциялық құқықтарын қайта алған жоқ. Эдмунд Д. Дэвис 1883 жылы қайтыс болды және Остиндегі Техас мемлекеттік зиратында соғыс батыры ретінде жерленді. Оның бауыры Дэвиске арнап үлкен қабір тасын орнатты. Дэвистің артында әйелі, бұрынғы Энн Элизабет Бриттон (әкесі Форбс Бриттон Техас губернаторы Сэм Хьюстонның штаб бастығы болған) және екі ұлы: Бриттон (Вест-Пойнт түлегі және әскери офицер) және Уотерс (Эль-Пасодағы адвокат және саудагер) қалды.
In early 1861, Edmund Davis supported Governor Sam Houston in his stand against secession. Davis also urged Robert E. Lee not to violate his oath of allegiance to the United States. Davis ran to become a delegate to the Secession Convention but was defeated. He thereafter refused to take an oath of allegiance to the Confederate States of America Lincoln did not submit Davis's nomination to this grade to the U. S. Senate until December 12, 1864. It worked against racially based crimes, and included black police officers, which caused protest from former slaveowners (and future segregationists). Davis created the "State Guard of Texas" and the "Reserve Militia", which were forerunners of the Texas National Guard. The Printing Bill provided an official public printer and a state journal and provided that regional newspapers be designated to print the various required official notices. John Henninger Reagan helped to oust him after he tried to stay in office beyond the end of his term. Davis was the last Republican governor of Texas until Republican Bill Clements defeated the Democrat John Luke Hill in 1978 and assumed the governorship the following January, 105 years after Davis vacated the office. Following his defeat, Davis was nominated to be collector of customs at Galveston but declined the appointment because he disliked U. S. President Rutherford B. Hayes. He ran for governor again in 1880 but was soundly defeated. His name was placed in nomination for Vice President of the United States at the 1880 Republican National Convention, which met in Chicago and chose James A. Garfield as the standard bearer. Had Davis succeeded, he might have wound up in the White House, as did Chester A. Arthur, the man who received the vice presidential nomination that year. Davis lost an election for the United States House of Representatives in 1882. After Democrats regained power in the state legislature, they passed laws making voter registration more difficult, such as requiring payment of poll taxes, which worked to disfranchise blacks, Mexican Americans and poor whites. They also instituted a white primary. In the 1890s more than 100,000 blacks were voting, but by 1906 only 5,000 managed to get through these barriers. As Texas became essentially a one party state, the white primary excluded minorities from the political competitive process. They did not fully recover their constitutional rights until after enforcement under the Voting Rights Act of 1965. Edmund J. Davis died in 1883 and was given a war hero's burial at the Texas State Cemetery in Austin. A large gravestone was placed in Davis's honor by a brother. Davis was survived by his wife, the former Anne Elizabeth Britton (whose father, Forbes Britton, had been chief of staff to Texas Governor Sam Houston), and two sons: Britton (a West Point graduate and military officer) and Waters (an attorney and merchant in El Paso).