Кіріспе

Джон Уильям Дэвис (13 сәуір 1873 – 24 наурыз 1955) – американдық саясаткер, дипломат және заңгер. Ол президент Вудро Вильсонның кезінде АҚШ Бас солиторы және Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі қызметтерін атқарды. 1924 жылы президенттікке демократтардың үміткері болып, республикалық Кальвин Кулиджге жеңіліп қалды. Дэвис Батыс Вирджинияда туып өскен, оның әкесі Джон Джеймс Дэвис Уилинг конвенциясына делегат болған және 1870-ші жылдары АҚШ Өкілдер палатасында қызмет еткен. Дэвис әкесінің заңгерлік практикасына қосылып, оның көптеген саяси көзқарастарын қабылдады, соның ішінде линче қарсы заңнамаға қарсылық және штаттардың құқықтарын қолдау. Дэвис 1911 жылдан 1913 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етіп, Клейтон монополияға қарсы заңын жазуға көмектесті. 1913 жылдан 1918 жылға дейін Әділет министрлігінде Бас солитор болып жұмыс істеді, осы кезеңде Оклахома штатының конституциясындағы «бабалық ереже» конституцияға қайшы екенін, яғни афроамерикандық сайлаушыларға қатысты кемсітушілік әсерін «Гиннге қарсы АҚШ» ісінде сәтті дәлелдеді. 1918 жылдан 1921 жылға дейін Ұлыбританиядағы елші болып қызмет еткен Дэвис 1920 жылғы демократтардың президенттік номинациясына дайындықсыз үміткер болды. Қызметтен кеткеннен кейін Дэвис Сыртқы қатынастар кеңесін құруға көмектесті және «Құрғақ заңды» жоюды жақтады. 1924 жылғы Демократиялық ұлттық конвентте 103 дауыс беруден кейін Дэвис президенттікке кандидат болып тағайындалды. Ол Батыс Вирджиниядан шыққан ірі партияның президенттікке кандидат атанған жалғыз саясаткер болып қала береді. Чарльз В. Брайанмен бірлесіп сайлауға түскен Дэвис қазіргі президент Кулиджке үлкен айырмамен жеңіліп қалды. Дэвис 1924 жылдан кейін мемлекеттік қызметке қайта үміткер болған жоқ. Ол көрнекті адвокат ретінде қызметін жалғастырып, жылдар бойы бірнеше заң фирмаларымен байланыста болды және 1920-ші жылдардан бастап АҚШ-тың көптеген ірі компанияларын өкілдік етті. Дэвис АҚШ Жоғарғы Сотында 140 іс бойынша адвокаттық қызмет көрсетті. Заңгерлік жұмысынан басқа, Дэвис Нью-Йорк қалалық адвокаттар қауымдастығының жұмысына қатысып, 1931 жылдан 1933 жылға дейін оның президенті болды. 1933 жылы ол J. P. Morgan, Jr. және оның компанияларын жеке банк ісі және Ұлы депрессияның себептері туралы Сенаттағы тергеу кезінде өкілдік етті. Карьерасының соңғы екі онжылдығында Дэвис Жоғарғы Сотта ірі корпорацияларды өкілдік етіп, «Жаңа саясаттың» заңнамалық актілерінің конституциялық негіздері мен қолданылуын сынады. Ол көптеген істерде жеңіліске ұшырады, бірақ «Янгстаун Шит & Тьюб Ко. қарсы Сойер» (1952) ісінде үлкен жеңіске жетті, онда Жоғарғы Сот президент Гарри Трумэннің елдің болат өндіріс кәсіпорындарын басып алуына қарсы шешім шығарды. Дэвис «Бөлек, бірақ тең» доктринасын «Бриггс Эллиоттке қарсы» (1952) ісінде сәтсіз қорғады, бұл іс «Браун Білім беру кеңесіне қарсы» (1954) ісімен байланысты болды, онда Жоғарғы Сот сегрегациялық мемлекеттік мектептердің конституцияға қайшы екенін мәлімдеді.

Отбасылық негіздер

Дэвистің әке шежіресі Батыс Вирджинияда және болашақта Батыс Вирджиния болар аймақта тамыр таратқан. Оның бес атасы, Кейлеб Дэвис, Шенандоа аңғарында сағат жасаушы болған. 1816 жылы оның әкесі Джон Дэвис, кейін Батыс Вирджинияға айналатын Кларксбургке көшіп келді. Ол кезде қаланың халқы 600-700 адамды құрады, ол ат жабдықтары мен арқандар сатумен айналысты. Оның әкесі, Джон Джеймс Дэвис, Лексингтон құқық мектебінде оқыды, кейін ол Вашингтон және Ли университетінің құқық мектебіне айналды. Джон Джеймс жиырма жасқа келгенде Кларксбургте жеке құқық практикасын ашты. Ол Вирджиния Бас Ассамблеясының делегаты болды, ал 1863 жылы Вирджинияның солтүстік-батыс бөлігі Вирджинияның қалған бөлігінен бөлініп, Батыс Вирджиния құрылғаннан кейін, ол жаңа штатының Делегаттар палатасына, содан кейін АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Джон У. Дэвистің анасы Анна Кеннеди (1841–1917) Мэриленд штатының Балтимор қаласынан шыққан, Уильям Уилсон Кеннеди мен оның әйелі Кэтрин Эсдейл Мартиннің қызы. Кеннеди ағаш саудагері болған. Кэтрин сүт шаруашылығымен айналысқан және әуесқой ақын Тобиас Мартиннің және оның әйелі, Эсдейл әулетінің мүшесі болған. Эсдейлдер Пенсильвания штатының Вэлли-Фордж аймағына қоныстанған, Достар діни қоғамының, яғни квакерлердің мүшелері еді. Олар 1777–1778 жылдары қыста сол жерге орналасқан Джордж Вашингтон басқаратын Континенттік армияға көмек көрсеткендігі хабарланады.

Алғашқы жылдар

Дэвистің жексенбілік мектеп мұғалімі "Джон В. Дэвис кішкентай кезінде де сұлу келбетті болған" екенін еске алды. Оның өмірбаяушысы: "Ол жақсырақ ағылшын тілінде сөйлейтін, өзін таза ұстайтын және көптеген балаларға қарағанда артық құрметтілік танытар еді. Ол сондай-ақ ерекше әдепті болған".

Білім

Дэвистің білім алуы үйде басталды, өйткені анасы оған әліпбиді жаттамай тұрып-ақ оқуға үйретті. Ол баласына үйдегі кітапханадан өлеңдер мен басқа да әдебиеттерді оқытып берді. Он жасқа толғаннан кейін Дэвисті мемлекеттік мұғалімдер емтиханына дайындау үшін үлкен оқушылармен бірге бір сыныпқа орналастырды. Бірнеше жылдан кейін ол бұрын тек әйелдерге арналған семинарияға оқуға түсті, ол жеке интернат және күндізгі мектеп ретінде де жұмыс істеді. Оның бағасы 94-тен төмен болған емес. Дэвис он алты жасында Вашингтон және Ли университетіне түсті. 1892 жылы латын тілі мамандығы бойынша бітірді. Ол Phi Kappa Psi бауырластығына қосылды, мектептік спортпен айналысты және қосымша кештеріне қатысты. Бітірген соң бірден заң факультетіне түсуге ниеттенгенімен, қаржысы жетпеді. Оның орнына, ол Батыс Вирджиния штатының Чарльз Таун қаласынан келген майор Эдвард Х. Макдональдтың үйіне мұғалім болып барды. Дэвис Макдональдтың тоғыз баласын, сондай-ақ оның алты туысын оқытты. Оның шәкірті Джулия, сол кезде он тоғыз жаста болған, кейін Дэвистің әйелі болды. Дэвис Макдональдпен тоғыз айлық келісімшартқа отырды. Ол Кларксбургке оралып, әкесінің заң кеңсесінде шәкірттікке түсті. Он төрт ай бойы ол құжаттарды қолмен көшіріп, сот істерін оқыды және сол кездегі болашақ заңгерлердің көптеген істерін жасады – «заңды оқу». Дэвис 1895 жылы Вашингтон және Ли университетінің заң факультетін бітірді және Заң класының спикері болып сайланды. Оның сөйлеген сөзі оның адвокаттық шеберлігін көрсетті: «Адвокат әрқашан бостандықтың күзет мұнарасының күзетшісі болды. Ол барлық уақытта және барлық елде өз ұлтын, оның заңдарын және бостандықтарын қорғауға тұрды, мүмкін, қорғасыннан келген өлімнің астында емес, бірақ көбінесе кекшіл және ашулы тиранға қарсы тұрды. 1895 жылғы курстастар, біз лайықсыз болып шығамыз ба?»

Отбасылық байланыстар

1899 жылғы 20 маусымда ол Джулия Т. Макдональдқа үйленді, ол 1900 жылғы 17 тамызда қайтыс болды. Олардың Джулия Макдональд Дэвис есімді қызы болды. Кейін ол Чарльз П. Хилиге, содан кейін Уильям М. Адамсқа тұрмысқа шықты. Жесір қалған Дэвис 1912 жылғы 2 қаңтарда Эллен Г. Баселге қайта үйленді. Ол 1943 жылы қайтыс болды. Дэвис, кейіннен Джимми Картердің мемлекеттік хатшысы болған Сайрус Ванстың туысы және асырап алған әкесі болды. 1917 жылы Кларксбургте туған Ванс 1922 жылы әкесі қайтыс болып, жесір қалған анасы оны Швейцарияға оқуға жіберді. Жасы ұлғайған және сол кездегі белгілі Дэвис, отбасында "ешкі" деп аталған, жас Вэнске кеңес берді және оны асырап алды. Дэвистің қызы Джулия 1926 жылы Associated Press компаниясына жұмысқа алынған алғашқы екі әйел журналистің бірі болды (екіншісі, шамасы, Маргарита Янг болды). Джулия алдымен Чарльз П. Хилиге, кейіннен Sprague Electric компаниясының экспорттық еншілес компаниясы Sprague International президенті Уильям Макмиллан Адамсқа тұрмысқа шықты. Ол Америка Құрама Штаттарының резеңке компаниясының президенті Артур Генри Адамстың ұлы болды. 1915 жылы неміс суасты қайығымен батып кеткенде, әкесі мен ұлы екеуі де "Люзитания" лайнерінде болды. Артур Адамс қайтыс болды, ал ұлы аман қалды. Джулия мен Уильям ажырасып, екеуі де қайтадан үйленді. Ол қайта ажырасып, кейін екеуі қартайғанда қайтадан үйленді. Адамстың екінші әйелінен Джон Перри және Артур Генри Адамс II есімді екі ұлы болды. Джулия 1993 жылы дүниеден өтті, оның өзінен туған балалары болмады, бірақ ол алты баланы "ұрлық пен жағдай арқылы" алғанын айтты.

Ерте мансап

Дэвистің әкесі Батыс Вирджиния штатын құрған Уилин конвенциясының делегаты болды, бірақ ол аболиционистер мен радикалды республикашылдарға да қарсы болды және Он бесінші түзетуді ратификациялауға қарсы шықты. Дэвис әкесінің оңтүстік демократиялық саясатының көп бөлігін қабылдады, әйелдердің сайлау құқығына, федералды бала еңбегі заңдарына, линч заңнамасына және Гарри С. Трумэннің азаматтық құқықтар бағдарламасына қарсы болды. Ол білімсіз салық төлеушілерге дауыс беруге рұқсат берудің дұрыс-бұрыстығын сұрақтап, штаттардың бас салымын орнату құқығын қорғады. Дэвис саясаттағы орталықтандыруға, ірі корпорациялардың капиталды шоғырландыруына қарсы болды, мемлекетаралық сауданы реттейтін және корпорациялардың билігін шектейтін бірқатар ерте прогрессивтік заңдарды қолдады. Осы себепті ол өзін еркін қауымдастық пен еркін нарықты қолдайтын Республикалық партияда сырт астында сезінді және әкесінің Демократиялық партияға берілгендігін сақтады, тіпті кейін ол Жаңа келісімге қарсы бизнес мүдделерін қорғады. Дэвис соңғы Джефферсондықтардың бірі саналды, өйткені ол штаттардың құқықтарын қолдады және күшті атқару билігіне қарсы болды (ол Трумэнның болат өнеркәсібін ұлттандыруына қарсы басты адвокат болар еді). 1898 жылы Дэвис Батыс Вирджиния Делегаттар палатасына сайланды, бұл орынға 20 жылдық республикалық үстемдікке нүкте қойды. Заңгерлік мансабында кейбір теміржол компанияларының мүдделерін қорғағанмен, ол оларды сынап сайланды, өйткені оның қарсыласы теміржол мүдделерін қолдап, жаугершілік тудырған еді. Ол спикерлік лауазымға ұсынылды, бірақ демократиялық фракцияның жетекшісі болды. Ол заң шығарушы органда жақсы танымал болды, өйткені оның құқықтық біліміне тең келгендердің саны аз болды. Заң шығарушы органда бір мерзім қызмет еткеннен кейін Дэвис 12 жыл бойы Харрисон округінің партия төрағасы болды. Ол 1904 жылғы Демократиялық ұлттық конвенциясына делегат ретінде қатысып, консервативті кандидат Алтон Б. Паркерге дауыс берді. Уильям Дженнингс Брайанның популизмі оған ешқашан ұнаған жоқ, және ол демократтардың Паркер бағытына қарай бет бұрғанын көруге қуанды. Ол 1911 жылдан 1913 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында Батыс Вирджинияны өкілдік етті, онда ол Клейтон антимонополиялық заңының авторларының бірі болды. Дэвис сонымен қатар судья Роберт В. Арчбальдты сәтті импичментке ұшырату процесінде импичмент менеджерлерінің бірі болды. Ол 1913 жылдан 1918 жылға дейін АҚШ-тың Бас прокуроры болып қызмет етті. Бас прокурор ретінде ол Оклахома штатының конституциясындағы «әжелер туралы» ереженің конституциялық емес екенін «Гинн АҚШ-қа қарсы» ісінде сәтті дәлелдеді. Бұл ереже 1866 жылы тіркелген сайлаушының ұрпақтарын (яғни ақ адамдарды) қара нәсілділерді тиімсіз сайлау құқығынан айыратын сауаттылық тестінен босатты. Дэвистің жеке көзқарасы оның адвокаттық позициясынан ерекшеленді. Мансабы бойы ол жеке пікірлерін және кәсіби қызметін ажырата алды. Дэвис 1918 жылдан 1921 жылға дейін президент Вильсонның Ұлыбританиядағы елшісі болды. Ол оңтүстік патриотизмінің қайта жандануына, Республикалық партияға деген сенімсіздікке және англофилизмнің қайта өршуіне негізделген Вильсониандыққа оңтүстіктің терең қолдауын білдірді. Дэвис Лондонда Ұлттар лигасының мүшелігін насихаттады, оның патерналистік сенімі бойынша бейбітшілік ең алдымен ағылшын-американдық достық пен көшбасшылыққа байланысты болды. Ол Вильсонның келісімді ратификациялаудағы нашар басқаруына және республикашылдардың оқшаулануына және Лигаға деген сенімсіздігіне көңілі қалды. Дэвистің күнделіктерінде сол кездегі британ саясатындағы түрлі оқиғалар, мысалы, әлеуметтік реформалар, жұмыссыздыққа төленетін жәрдемақы, пайданы бөлісу, ең төменгі жалақы заңы және сегіз сағаттық жұмыс күні сияқты жаңа заңдар туралы жазбалар сақталған. Дэвистің күнделігі премьер-министр Дэвид Ллойд Джорджтың «оның бағдарламасы либералды ғана емес, тіпті американдық демократты таң қалдыратындай либералды» деген мәлімдемесін де атап өтті. Дэвис 1924 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.

Президенттікке кандидат

Дэвис 1920 және 1924 жылдары Демократиялық партияның президенттікке кандидаттығына күтпеген үміткер болды. Оның досы және серіктесі Франк Полк 1924 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда оның сайлау кампаниясын басқарды. Ол 1924 жылы 103-ші бюллетеньде компромиссіз кандидат ретінде ұсынылды. Теннесси штатының Эндрю Джонсон Линкольн қаза болғаннан кейін президент болғанмен, Дэвистің кандидаттығы оны Азамат соғысынан бері бұрынғы құл иеленген штаттан шыққан алғашқы президенттік кандидат етті, және 2024 жылға дейін ол Батыс Вирджиниядан шыққан жалғыз кандидат болып қала береді. Дэвистің Ку-Клукс-Кланды айыптауы және бас прокурор қызметін атқарып жүргенде қара нәсілділердің сайлау құқығын қорғауы оған Оңтүстікте және басқа жерлердегі консервативті демократтардың қолдауын жоғалтты. Ол Кальвин Кулиджге үлкен айырмамен жеңіліп қалды, ал Кулидж сайлау кампаниясына қатысу үшін Ақ үйден шыққан жоқ. Дэвистің 28,8 пайызы Демократиялық партияның президенттікке кандидаттарының алған ең төмен үлесі болып табылады. Дегенмен, ол бұрынғы Конфедерацияның барлық штаттарында және Оклахома штатында жеңіске жетті.

Кейінгі саяси араласуы

Дэвис Тәңір жорықтарының ұлттық кеңесші кеңесінің мүшесі болды, бұл тыйым салуды жоюды қолдаған ықпалды ұйым. Ол 1921 жылы құрылған Сыртқы қатынастар кеңесінің құрылтайшы президенті, Халықаралық бейбітшілік үшін Карнеги қорының төрағасы және 1922 жылдан 1939 жылға дейін Рокфеллер қорының сенімді адамы болды. Дэвис сонымен қатар 1928 және 1932 жылдардағы Демократиялық ұлттық конвенттерге Нью-Йорк делегаты ретінде қатысты. 1932 жылғы президенттік сайлауда Дэвис Франклин Д. Рузвельт атынан үгіт жүргізді, бірақ онымен тығыз қарым-қатынас орнатпады. Рузвельт билікке келгеннен кейін Дэвис тез арада «Жаңа саясатқа» қарсы шықты және Аль Смитпен және басқа да «Жаңа саясатқа» қарсы демократтармен бірге Американың Бостандық лигасының құрылуына қатысты. Ол 1936, 1940 және 1944 жылдардағы сайлауларда республикалық партияның президенттік үміткерін қолдады. Дэвисті отставкадағы Теңіз корпусының генерал-майоры Смедли Батлер 1933 жылы Рузвельтті құлату мақсатымен жасалған саяси қастандыққа қатысқан деп айыптады. Бұл туралы ол 1934 жылдың 20 қарашасында жұмысын бастаған және 1935 жылдың 15 ақпанында АҚШ Өкілдер палатасына есеп берген Маккормак-Дикштейн комитетінің алдында куәлік берді. Дэвисті куәлік беруге шақырмады, себебі «комитет куәліктің ішінде айтылған, тек естіген сөздерге негізделген есімдерді қарастырмайды». 1949 жылы Дэвис, Карнеги халықаралық бейбітшілік қоры басқармасының мүшесі ретінде, Алгер Хисс (Карнеги президенті) үшін оның сот процесінде (Хисс-Чемберс ісі) куәгер ретінде куәлік берді: «Карьерасының соңында, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Дэвис Маккарти тыңдауларының гистериясы кезінде Алгер Хисс пен Дж. Роберт Оппенгеймерді ашық қолдады» (дәлірек айтқанда, «Маккарти дәуірі», өйткені Хисс ісі (1948–1950) 1950-ші жылдардағы Маккартизмге дейін болған).

Заң мансабы

Дэвис 20 ғасырдың бірінші жартысындағы ең көрнекті және табысты адвокаттардың бірі болды, ол АҚШ Жоғарғы Сотында 140 іс бойынша соттасты. Дэвистің кәсіби жолының соңғы жиырма жылы ірі корпорацияларды "Жаңа мәміле" заңнамасының конституциялықтығы мен қолданылуын жоққа шығару үшін Жоғарғы Сотта өкілдік етуін қамтыды. Дэвис осы шайқастардың көп бөлігінде жеңіліске ұшырады.

АҚШ Жоғарғы Сотының алдында сөйлеген сөздері

Дэвис Жоғарғы Сотта 140 іс бойынша соттасқан, Дэниел Вебстер мен Уолтер Джонс Дэвистен көбірек іс жүргізген деген сенім бар, бірақ олар бұрынғы дәуірдің заңгерлері болған.

Youngstown Steel ісі

Дэвистің Жоғарғы Сот алдындағы ең ықпалды аргументтерінің бірі 1952 жылғы мамыр айындағы «Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer» ісінде болды, онда Сот президент Трумэннің елдің болат зауыттарын басып алуына қатысты шешім шығарды. Дэвис 1952 жылдың наурызына дейін іске қатыспағанмен, президенттік билікпен болат зауытын басып алу мүмкіндігі туралы мәселеге бұрыннан хабардар еді. 1949 жылы «Republic Steel Company» компаниясы Бас прокурор Том Кларктың Трумэнға берген кеңесінен сескеніп, Дэвиске «Ұлттық төтенше жағдай» кезінде президенттің жеке меншік кәсіпорындарды басып алу құқығы туралы пікір білдіруді сұрады. Дэвис президенттің мұндай құқығы заңмен бекітілмесе, басып алуға құқығы жоқ екенін жазды. Сонымен қатар, ол 1948 жылғы «Селективті әскери қызмет туралы» заңның мақсатын түсіндірді және компания дағдарыс кезінде мемлекеттік тапсырыстарды орындауға жеткілікті мән бермесе, басып алуға рұқсат етілетінін айтты. Болат өнеркәсібінің мүддесін қорғай отырып, Дэвис Сот алдында 87 минут сөйледі. Ол Трумэннің әрекеттерін билікті «иелену» деп сипаттап, мұндай оқиғаның «Америка тарихында бұрын-соңды болмағанын» мәлімдеді. Сот судьялары оған сөзді үзбей жеткізуге мүмкіндік берді, тек Феликс Франкфуртер бір ғана сұрақ қойды, ол Дэвиске қатысты 1924 жылғы президенттік сайлауына байланысты жеке пікірде болуы мүмкін. Президенттің әрекеттері қолдау табады және шектеулер алынады деп күтілгенімен, Сот 6:3 дауыспен болат зауыттарын басып алуға тыйым салар шешімді қолдады. «Вашингтон Пост» газетінің тілшісі Чалмерс Робертс кейіннен Дэвистің ауызша дәлелдемесіне сілтеме жасап, «сот залында адвокатқа осындай үнсіз құрметпен қараған жағдай сирек кездеседі» деп жазды. Айырықшасы, Дэвис ауызша дәлелдемені жариялауға рұқсат бермеді, себебі стенографиялық мәтін дұрыс жазылмағандықтан, сотта айтылған сөздерден мүлдем өзгеше болып шығуы мүмкін деп қорқыды. Бұл істе ерекше атап өтерлік жайт – көпшілік дауысқа қатысқан судьялардың бірі Том Кларк болды, ол 1949 жылы Бас прокурор ретінде Трумэнге «Republic Steel» компаниясын басып алуға кеңес берген еді. Бірақ 1952 жылы судья Кларк көпшілікпен бірге дауыс берді, бірақ судья Хьюго Блэктің пікіріне қосылмай, бұрынғы кеңесіне тікелей қарсы шықты.

Браунның білім беру кеңесіне қарсы ісі

Дэвистің заңгерлік мансабы ең көп еске алынатыны – Жоғарғы Сот алдындағы соңғы айқасы, онда ол «бөлек, бірақ тең» қағидасын Бриггс пен Эллиотт ісінде сәтсіз қорғады, бұл іс Браун мен Білім беру кеңесі ісіне қосымша болды. Нәсілдік сегрегацияны және білім беруді мемлекеттік бақылауды қолдаушы Дэвис, Оңтүстік Каролина қара және ақ мектептер арасындағы теңсіздікті жоюға жақындығын көрсеткенін және соттың араласуынсыз осылай жалғастыруға рұқсат етілуі керек деп, әдеттегідей емес, эмоцияларын танытты. Ол жеңіске жететініне үміттенді, тіпті Бас судья Фред М. Винсонның қайтысынан кейін мәселе қайта қаралып өтілген соң да. Жоғарғы Сот клиентінің ұстанымына қарсы бірауызды шешім шығарғаннан кейін, ол Оңтүстік Каролинадан алған 25 000 долларды (қазіргі шақтағы құны $ ) қайтарды, әлдебір міндеттеме болмаса да, бірақ оған сыйға берілген күміс шай жиынтығын өзінде қалдырды. Сондай-ақ, ол Оңтүстік Каролинадан бастапқыда ешқандай төлем алмағаны да хабарланды. Ол сот шешімін іске асыру үшін қажетті жарлықтарды дайындауға қатысуды қаламағандықтан, бұл істе одан әрі қатысудан бас тартты. 1991 жылғы «Бөлек, бірақ тең» телефильмінде, Браун ісінің көркемделіп көрсетілуінде, Дэвистің рөлін әйгілі актер Берт Ланкастер соңғы рет ойнады.