Джордж Скотт: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Джордж Чарльз Скотт-кіші (23 наурыз 1944 – 28 шілде 2013), "Бумер" лақап атымен белгілі, американдық кәсіби бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер. Ол 1967 жылдан 1976 жылға дейін сегіз Алтын қолғап жүлдесін жеңіп алып, өз дәуірінің ең табысты қорғаныс шабуылшысы болды. "Бостон Ред Сокс" командасымен Американдық лиганың жеңімпазы атанды, ал "Милвоки Брюэрс" командасымен Американдық лиганың ең көп хоум-ран соққан және ұпай жинаған ойыншысы болды. Үш мәрте All-Star ойыншысы атанған Скотт, мансабында "Канзас-Сити Роялз" және "Нью-Йорк Янкиз" командаларында да ойнады. Бас лигадағы мансабынан кейін Скотт Мексика лигасында ойыншы-менеджер болды, содан кейін 1980 жылдан 2002 жылға дейін тәуелсіз бейсбол лигасының толық уақытты менеджері болды. 2014 жылы ол "Милвоки Брюэрс" құрметті қабырғасына енгізілді.

Алғашқы жылдар

Скотт 1944 жылғы 23 наурызда Миссисипи штатындағы Гринвилл қаласында үш баланың кенжесі болып дүниеге келді. 1962 жылғы 28 мамырда мектепті бітіргеннен кейін 8000 долларға сатылды. 1965 жылы Бостон Ред Сокс клубының жаңа Питтсфилд Ред Сокс ферма командасына көтеріліп, сол жылы Шығыс лигасының үштік жүлдесін жеңіп алды, лигадағы хоум-рандар, RBI және соққылаудың орташа көрсеткіші бойынша бірінші орынды иеленді.

Мансап

Ол 1966 жылы үшінші базамен Ред Сокс командасының жоғары лигасындағы жаңа ойыншы болды, маусымның басында бірінші базаға ауыстырылды және сол маусымдағы барлық 162 ойынды өткізді, бұл Ред Сокс командасының соңғы жаңа ойыншысының көрсеткіші. Бір аптадан кейін ол алғашқы хоум-ранын соғып, Детройт Тайгерс командасының ойыншысы Джо Спармаға қарсы гол соқты. Ол .245-тік орташа көрсеткішпен 147 соққы, 27 хоум-ран және 90 RBI (RBI, хоум-ран және жалпы базалар бойынша ондыққа кірді) жинап, All-Star сайлауына ілікті және «Жыл жаңа ойыншысы» үшін дауыс беруде үшінші орынды иеленді. Оның сәтті бастамасы тез арада тоқтап қалды, өйткені ол өзгерістерге және қисық доптарға жеткілікті деңгейде бейімделе алмады. Бас жаттықтырушы Билли Герман 19 шілдеде Скотты құрамынан шығаратынын мәлімдеді, бірақ сол күні жаңбыр жауып, екі ойыннан тұратын матч болды, екеуінде де Скотт бастап ойнады. Қалай болғанда да, Скотт барлық бейсбол ойнаушылары арасында ең көп соққыға ұшырады (152) және ең көп қос ойынға түсті (25). Ол 158 ойынды бірінші базада өткізді (алты ойынды үшінші базада өткізді), лигада аут, ойын және қос ойын көрсеткіштері бойынша көшбасшы болды. Скотт екінші маусымында жақсы өнер көрсетті, бұл оның мансабындағы ең ұзақ маусым болды, өйткені «Мүмкін емес арман» атты Ред Сокс командасы жаңа бас жаттықтырушы Дик Уильямс басшылығымен Америка лигасының жеңімпазы атанды. Ол сондай-ақ Скотты бірнеше ойынға қатыстырмады, оның артық салмағына алаңдады (215 фунт салмақта болуын қалады). Скотт 159 ойын ойнап, .303 орташа көрсеткіш жинады (оның мансабында .300 орташа көрсеткіш жинағаны бір рет қана болды). Ол тағы 60-тан астам рет базаға жетті, бірақ соққыға ұшырау санын 119-ға дейін азайтты, 19 хоум-ран соғып, 171 соққы жинады. Ол «Жылдың ең үздік ойыншысы» сыйлығына дауыс алды (дауыс берудің 12%-ымен 10-шы орынды иеленді), сондай-ақ «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды (лигада аут, ойын, ассист, қателік және қос ойын көрсеткіштері бойынша көшбасшы болды). Оның командасы 1967 жылғы Әлем сериясына қатысып, классикалық жеті ойындық серияда Сент-Луис Кардиналс командасымен ойнады. Скотт .231 орташа көрсеткішпен (26 соққыдан 6 соққы), үш базаға жетіп, алты соққыға ұшырады және үш рет ұтып, серияның соңғы соққысын жасады, Боб Гибсонға қарсы соққыға ұшырады, нәтижесінде Кардиналс командасы 7-ші ойында жеңіске жетті. Скотт 1966, 1975 және 1977 жылдары Америка лигасының үш мәрте All-Star атанды, 1966 жылғы Mid-Summer Classic ойынында бастап ойнады және 1977 жылы хоум-ран соқты. Скотт мансабында алты рет 20-дан астам хоум-ран соқты, 1975 жылы Реджи Джексонмен бірге Америка лигасының көшбасшысы атанды, 36 хоум-ран соғып, сондай-ақ сол маусымда 109 RBI жинап лигада көшбасшы болды. Бірінші базадағы шеберлігімен танымал Скотт сегіз маусым (1967-68 және 1971-1976) Америка лигасында үздік ойыншы ретінде «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. 14 маусымдық мансабында Скотт .268 орташа көрсеткішпен 271 хоум-ран соғып («татерлер» деп атады) және 2034 ойында 1051 RBI жинады. Оның лақап аты Бумер еді, ал қолғабын «Қара сұлулық» деп атады. Скотт жақсы юмор сезімімен танымал болды және бір рет репортерге «екінші база ойыншысының тістерінен» жасалған алқа таққанын айтқан. Өзінің ерекше киімін толықтыру үшін ол бірінші базада алаңға шыққанда соққы беру қалқанын кигенімен де танымал болды. Брюэрс командасында Скотт бес рет қатарынан «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды. 1975 жылы ол All-Star атанды және 36 хоум-ран соғып, 109 RBI жинап, жоғары лигада көшбасшы болды. 1976 жылдың 6 желтоқсанында Скотт Берни Карбомен бірге Бостонның Сесил Куперіне алмастырылып, Ред Сокс командасына қайта оралды. Скотттың Ред Сокс командасымен екінші рет жұмыс істегені 1979 жылдың 13 маусымында Том Покеттке алмастырылып, Канзас-Сити Роялз командасына өткенде аяқталды. 17 тамызда команда оны босатты, ал тоғыз күннен кейін Нью-Йорк Янкис командасына қосылды. Сол жылы 105 ойын ойнап, 88 соққы, 31 базаға жетіп, 61 соққыға ұшырады (.254 орташа көрсеткіш), көбінесе бірінші базада ойнады, бірақ 17 ойында тағайындалған соққышы ретінде де ойнады. Ол екі санатта алдыңғы бестікке кірді: қос ойынға түсу (24, 2-орын) және қателіктер (10, 4-орын). Маусымнан кейін Скотт Мексика лигасына көшіп, 1980 жылы Леонс де Юкатан, ал 1981 жылы Тигрс дель Мексика командаларында ойнады.

He became a Red Sox major league rookie in 1966 as a third baseman, was switched to first base one week into the season, and played all 162 games that season, the last Red Sox rookie to do so. He hit his first home run of the year one week later off Joe Sparma of the Detroit Tigers. He batted .245 with 147 hits, 27 home runs, and 90 RBIs (finishing in the top ten in RBIs, home runs, and total bases) while garnering an All Star selection and finished third in the voting for Rookie of the Year. His good start was soon hampered by a slump in which he could not adjust quickly enough to deal with change ups and curve ball pitches. Manager Billy Herman stated he would bench Scott on July 19, but a rainout occurred on that day before a doubleheader was played, each of which featured Scott starting. At any rate, Scott led all of baseball in strikeouts (152) and times grounded into a double play (25). He spent 158 games at first base (with four at third base), and he led the league in putouts, games, and double plays. Scott did fine during his sophomore season, which turned out to be the longest season of his career, as the "Impossible Dream" Red Sox won the American League pennant, led by rookie manager Dick Williams. He also benched Scott for a few games, concerned about him being overweight (desiring a weight of 215 pounds). Scott played 159 games while batting .303 (he would bat .300 just one other time in his career). He walked over 60 times again, but he reduced his strikeout total to 119 while hitting 19 home runs and having 171 hits. He received votes for the MVP Award (finishing 10th with 12% of the vote) while being awarded the Gold Glove (he led the league in putouts, games, assists, errors, and double plays). His team went to the 1967 World Series and played the St. Louis Cardinals in a classic seven game series. Scott hit .231 (6 for 26) while having three walks and six strikeouts and scoring three times, and committed the final out of the Series, striking out against Bob Gibson as the Cardinals won Game 7. Scott was a three time All Star in the American League in 1966, 1975 and 1977, starting the 1966 Mid Summer Classic and homering in 1977. Scott hit over 20 home runs six times in his career, tying Reggie Jackson for the American League lead in 1975 with a career high 36 and pacing the league in runs batted in (RBIs) that same season with 109. Known for his glovework at first base, Scott was awarded the Gold Glove Award for fielding excellence in the American League during eight seasons (1967–68 and 1971–1976). In a 14 season career, Scott posted a .268 batting average with 271 home runs (which he called "taters") and 1,051 RBIs in 2,034 games. His nickname was Boomer and he called his glove "Black Beauty". Scott was well known for having a good sense of humor, and wore a necklace which he once identified to a reporter as being composed of "second baseman's teeth". To complement his unique attire, he also was known for wearing a batting helmet while fielding at first base due to an experience he had with a fan throwing hard objects at him once during a road game. While on the Brewers, Scott won five consecutive Gold Glove awards. In 1975, he was named an all star and led major league baseball with 36 home runs and 109 RBI. On December 6, 1976, Scott was traded back to the Red Sox with Bernie Carbo for Boston’s Cecil Cooper. Scott saw his second tenure with the Red Sox end when he was traded to the Kansas City Royals for Tom Poquette on June 13, 1979. On August 17, he was released by the team, and he joined the New York Yankees nine days later. He played 105 games that year while batting .254 with 88 hits, 31 walks, and 61 strikeouts (spent mostly on first base, although he did play 17 games as a designated hitter). He finished in the top five in two categories: double play grounded into (24, 2nd) and errors (10, 4th). After the season, Scott moved to the Mexican League, playing for the Leones de Yucatán in 1980, and the Tigres del México in 1981.

Мұра

Скотт 14 жыл өмірінің тоғызын «Ред Сокс» командасында өткізді және Бостон тарихында бірінші базада ең көп – 988 ойын өткізді, оның ішінде 944 ойын негізгі құрамда басталды. Скотт «Ред Сокс» сапында 271 карьералық соққысының 154-ін соқты және 2006 жылы «Бостон Ред Сокс» Даңқ залының мүшесі атанды. Томми Джон 1984 жылғы сұхбатында Скотттың соққы беру қабілетін жоғары бағалады: «Скотт лигаға жаңа келгенде оған қалай қарсы тұратынын ешкім білмеді, және олар үш жыл бойы біле алмады».

Кейінгі өмір және өлім

Ойын алаңын қоршағаннан кейін ол Мексика лигасынан тәуелсіз бейсбол лигаларына дейінгі әртүрлі командалардың басқарушысы болды. Ол Роксбери қауымдық колледжінде (1991–1995), 1995 жылы Саскатун Риотта (26–45 есебімен), Массачусетс Мэд Догс (1996–1999, онда ол 181–148 есебімен ойнады), 2001 жылы Рио-Гранде Вэлли Уайтвингсте (40–56 есебімен) және 2002 жылы Солтүстік лигасындағы алғашқы және жалғыз маусымының бірінші жартысында 14–31, екінші жартысында 10–34 есебімен Беркшир Блэк Беарс командасын жаттықтырды; нәтижесінде, ол басқарушы ретінде 271–314 жалпы есебін көрсетті. Скотт 2013 жылғы 28 шілдеде туған қаласы Гринвиллде қайтыс болды. Өлім себебі сол кезде жарияланбады, бірақ Скотт бірнеше жыл бойы диабеттен зардап шеккен.

Отбасы

Скоттың үш ұлы болды: Дион, Джордж III және Брайан. Скотттың немересі Дейон Уильямс, Джорджия штатындағы Редан орта мектебінде шортстоп қызымында ойнаған, 2011 жылғы MLB драфтында Вашингтон Нэшнлс командасымен таңдалды. Уильямс питчерге ауыстырылды және 2015 жылы Оңтүстік Атлантика лигасының Хагерстаун Санс командасы үшін соңғы рет кәсіби деңгейде тастады. 2023 жылдың 2 маусымында Джордж III және Скотттың 8 жасар немересі Данте Хазард Массачусетс штатындағы үйлерінде өлтірілген күйде табылды, бұл қылмыс деп саналады.