Мур против Демпси ісі (1923) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Өкімет тарапынан сот процесіне араласу, конституциялық құқықтарды бұзу туралы. Африка-американдықтардың құқықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мур және басқалар. Демпсиге қарсы, 261 U. S. 86 (1923), АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі бойынша сотталушылардың бұқаралық үстемдік жүргізген сот процестері оларды Он төртінші түзетудің Тиісті процес туралы ережесімен кепілдендірілген тиісті процестен айырды. Ол арыз берушілердің Habeas Corpus туралы арызын қабылдамау туралы аудандық соттың шешімін өзгертті. Бұл іс Жоғарғы Соттың құқық туралы заңға сәйкес келетін қылмыстық істерді қараудың прецеденті болды.
Moore et al. v. Dempsey, 261 U. S. 86 (1923), was a United States Supreme Court case in which the Court ruled 6–2 that the defendants' mob dominated trials deprived them of due process guaranteed by the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. It reversed the district court's decision declining the petitioners' writ of habeas corpus. This case was a precedent for the Supreme Court's review of state criminal trials in terms of their compliance with the Bill of Rights.
Іс бойынша фактілер
Мур Демпсиге қарсы іс – 20 ғасырда сотқа келіп түскен алғашқы іс болды. Бұл іс Оңтүстіктегі қылмыстық сот жүйесінде афроамерикандықтарға қатысты қараумен байланысты, олар бөлінген қоғамда өмір сүрді, олардың құқықтарын шектеген. Іс Арканзас штатының Филипс округіндегі Элейн нәсілдік төңкерісіне қатысы бар деп саналған ақ адамның өліміне байланысты он екі адамның қудалануынан туындады. 1919 жылдың 30 қыркүйегінде қарашаруалар одағы жиналған шіркеудің сыртында атыс кезінде теміржол күзетшісі, ақ нәсілді адам қаза тапты. Қаралардың бүлік көтерілуі туралы қауесет тарағаннан кейін, губернатор Чарльз Хиллман Броу ауылдық округке федералды әскерлерді жіберіп, жүздеген қара нәсілді адамдарды тұтқындады. Басқа қара нәсілділерге тек әскери жолдамалары болған жағдайда ғана қоғамдық орындарда болуға рұқсат берілді. Оқтар атқаннан кейін бір апта ішінде ақ нәсілділер мен федералды әскерлер 200-ден астам қара нәсілді адамдарды өлтірді. Содан кейін жергілікті жер иелері мен саудагерлерден құралған үлкен жюри кімге айып тағу керектігін шешті. Басқаларға қарсы куәлік беруге дайын болған және жер иелері қойған кез келген талаптармен жұмыс істеуге келіскен қара нәсілділер босатылды; ал көшбасшылар деп белгіленгендер немесе сенімсіз деп танылғандар айыпталушы деп танылды. Кейіннен айыпталушылар ұсынған мәлімдемелерге сәйкес, көптеген тұтқындар куәлік беру немесе жақын уақытта айғақтарынан бас тартса, өлім жазасымен қорқытып, жазалау үшін соққыға ұшырады, қамшымен сауаттандырылды немесе электр тогымен азапталды. 122 айыпталушыға айып тағылды, оның ішінде 73-і кісі өлтіруге айыпталып отырды. 1919 жылдың 2 қарашасында Филипс округінің билігі айыпталушыларды кісі өлтіру айыптары бойынша сотқа тартты. Фрэнк Хикс Клинтон Лиді бірінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп айыпталды, ал Фрэнк Мур, Эд Хикс, Дж. Е. Нокс, Пол Холл және Эд Коулман оған көмектескен деп айыпталды. Хикс және барлығы он бір айыпталушы соттың тез арада өткен барысында өлім жазасына кесілді: айыпталушылардың адвокаттары, сот басталғанға дейін клиенттерімен кездеспеді, куәгерлерді шақырмады, ешқандай дәлел ұсынбады және айыпталушыларды куәлік беруге шақырмады. Алғашқы сот үш жарым сағатқа созылды, содан кейін толығымен ақ жюри сегіз минут ішінде бірінші дәрежелі кісі өлтіру бойынша кінәлі деп шешім шығарды. Келесі сот процестері де осылай болды; әрбір жағдайда сотқа он минуттан да аз уақыт кетті. Он екінші айыпталушы бірнеше аптадан кейін, жюри төрт минут ойластырғаннан кейін өлім жазасына кесілді. Оттыз алты айыпталушы сотқа барудың орнына екінші дәрежелі кісі өлтіруді мойындады. Алтымыш жеті айыпталушы сотқа тартылып, айыпталып сотталды; олар түрмеге әртүрлі мерзімге сотталды. Сот процесіне ақ нәсілділердің наразылықтары үстемдік етті; қарулы ақ нәсілділердің көпшілігі сот ғимаратының төңірегінде жиналды. Кейіннен судья Холмс өз пікірінде «ақталу мүмкіндігі ешқашан болған емес» деді, өйткені қазылар жұртшылықтан қорқып қалды. Арканзас газеті сот процесін «құқық үстемдігінің» жеңісі деп мақтады, өйткені ешбір айыпталушы линчтен қаза таппады.
Moore v. Dempsey was the first case to come before the court in the 20th century related to the treatment of African Americans in the criminal justice systems of the South, where they lived in a segregated society that had disenfranchised them. The case resulted from prosecution of twelve men for the death of a white man associated with the Elaine Race Riot in Phillips County, Arkansas. A white railroad security employee died on September 30, 1919, after shots were exchanged outside a church where a black tenant farmers union was meeting. With rumors of black insurrection, Governor Charles Hillman Brough led a deployment of federal troops into the rural county, arresting hundreds of blacks. Other blacks were allowed to be in public only with military passes. In the week after the shooting, roving bands of whites and federal troops killed upwards of 200 blacks. In the aftermath, a grand jury made up of local landlords and merchants decided who would be indicted. Those blacks willing to testify against others and who agreed to work on whatever terms their landlords set for them were let go; those who had been labeled ringleaders or who were judged unreliable were indicted. According to the affidavits later supplied by the defendants, many of the prisoners had been beaten, whipped or tortured by electric shocks to extract testimony or confessions and threatened with death if they later recanted their testimony. Indictments were brought against 122 defendants, including 73 for murder. On November 2, 1919, the Phillips County authorities began trying the defendants on charges of murder. Frank Hicks was charged with first degree murder of Clinton Lee, with Frank Moore, Ed Hicks, J. E. Knox, Paul Hall, and Ed Coleman charged as accessories. Hicks and a total of eleven defendants were sentenced to death after perfunctory trials: counsel for the accused, who did not meet their clients until the trial began, called no witnesses, produced no evidence, and did not call on the defendants to testify. The first trial took three quarters of an hour, after which the all white jury returned a guilty verdict on the first degree murder charge in eight minutes. Later trials were just as short; the juries took less than ten minutes to reach a verdict in each case. A twelfth defendant was sentenced to death several weeks later, after the jury deliberated for four minutes. Thirty six other defendants chose to plead guilty to second degree murder rather than face trial. Sixty seven additional defendants went to trial and were convicted; they were sentenced to various terms of imprisonment. The trials were dominated by white mobs; crowds of armed whites milled around the courthouse. As Justice Holmes later stated in his opinion, "There was never a chance of an acquittal," as the jurors feared the mob. The Arkansas Gazette applauded the trials as the triumph of the 'rule of law,' as none of the defendants had been lynched.
Тергеу
NAACP өзінің көмекші хатшысы Уолтер Ф. Уайтты 1919 жылдың қазан айындағы зорлық-зомбылықты тергеп шығу үшін жіберді. Аралас нәсілді және шашы сары Уайт, линчтер мен тәртіпсіздіктерді тергеу кезінде қажет болғанда, ақ адам ретінде танылу үшін сыртқы түрін пайдаланды. Ол Чикаго Daily News газетінен құзыреттілік куәлігін алды, бұл губернатор Браумен сұхбаттасуға көмектесті. Уайт Филлипс округінде ақ және қара нәсілді адамдармен сұхбаттаса алды, бірақ оның түсті адам екені жайлы қауесеттерді естігеннен кейін сапарын қысқартуға мәжбүр болды. Уайт өзінің зерттеу нәтижелерін Daily News, Chicago Defender және The Nation газеттерінде, сондай-ақ NAACP-тің "The Crisis" журналында жариялады, қара нәсілділер арасындағы жоғары қаза болғандар саны және олардың өліміне қатысты үкімет тарапынан қудалаудың жоқтығы туралы хабарлады.
The NAACP sent its assistant secretary, Walter F. White, to investigate the violence in October 1919. White, who was of mixed race and blonde, used his appearance to pass for white when it was useful to his investigations of lynching and riots. He was granted credentials from the Chicago Daily News, which aided him in obtaining an interview with Governor Brough. White was able to interview both whites and blacks in Phillips County, but had to cut his visit short after hearing rumors that he had been discovered as a person of color. White published his findings in the Daily News, the Chicago Defender and The Nation, as well as the NAACP's own magazine The Crisis, reporting on the high number of fatalities among blacks and the lack of government prosecution of their deaths.
Шағым
NAACP Элейн ісі бойынша айыпталушылар үшін апелляциялық шағымды ұйымдастырды. Ол 50 000 доллардан астам қаражат жинады және қорғаныс тобы үшін Литтл-Роктен шыққан африкалық американдық адвокат Сципио Африканс Джонсты және Конфедерация ардагері, Арканзас штатының бұрынғы бас прокуроры полковник Джордж У. Мерфиді жалдады. Айыпталушылардың ісі екі бағытта дамыды. Айыпталушылардың адвокаттары Арканзас Жоғарғы Сотында алты іс бойынша үкімдерді күштен шығаруға қол жеткізді: Эд Уэр, Уилл Уордлоу, Альберт Джайлс, Джо Фокс, Альф Бэнкс-кене және Джон Мартин (әрі қарай Уэр және т.б.). Бұл сот шешімінің сөздік қателігіне байланысты болды. Сотталушылардың кінәлі екендігіне қатысты, бірінші немесе екінші дәрежелі кісі өлтіруге кінәлі екендігін нақты көрсетілмегендігі туралы шешім шығарылды; осыған сәйкес, бұл істер қайта қаралу үшін төменгі сатыдағы сотқа қайтарылды. Олар қайтадан сотталды, бірақ штаттың жоғарғы соты қара нәсілді қазылар алқасына қатысты кемсітушілік, он төртінші түзету және 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қайшы келеді деп, үкімдерді жоққа шығарды. 1923 жылдың сәуір айында төменгі сатыдағы сот екі жылдан астам уақыт бойы олардың істерін қараған жоқ, сондықтан Арканзас штатының заңына сәйкес, айыпталушылар босатуға құқылы болды. 1923 жылдың 25 маусымында Арканзас штатының Жоғарғы сотынан оларды босату туралы бұйрық алынды. Арканзас штатының Жоғарғы соты Мур және тағы бес кісі өлтіруге айыпталғандардың өлім жазасын бекітті, ақ нәсілді қазылар алқасына қатысты шағымды мерзімінен тыс деп таныды. Сот бұқаралық қысым мен куәгерлерді мәжбүрлеу әдісі айыпталушылардың заңмен қорғалатын сот процесінен айырылмағанын анықтады. Айыпталушылар Арканзас Жоғарғы Сотының шешіміне қарсы АҚШ Жоғарғы Сотына сертификат беру туралы өтінішпен жүгінді. Айыпталушылар Арканзас штатының сотында өткен іс жүргізу, сот талаптарымен сәйкес келсе де, оларды тек формальды түрде қанағаттандыратынын айыптап, хабеас корпус туралы жарлық беруді сұрады. Олар айыпталушылардың конституциялық құқықтарын ескермей, қарулы топтың қысымымен сотталғанын және сотқа дейінгі жарияланым іс жүргізуді бұзғанын дәлелдеді. Қорғау тобы бастапқыда бұл өтінішті федералды сотқа беруге ниеттенген, бірақ сол кездегі жалғыз судья Миннесота штатындағы басқа сот міндеттеріне тағайындалды және айыпталушылардың өлім жазасы орындалуына дейін Арканзасқа қайтып келмейтін. Бұл туралы сот қаулысы шығарылды. Кейінірек бұл шешім Мемлекеттік Жоғарғы Сот тарапынан күштен шығарылса да, бұл процесс сотталушыларға федералды сотта хабеас корпус бойынша көмек алуға мүмкіндік беру үшін өлім жазасының мерзімін ұзартты. Арканзас штаты АҚШ Жоғарғы Сотының Франк пен Мангум (1915) ісі бойынша шешімін негізге ала отырып, тар заңдық позицияны ұсынды. Штат кінәлілердің мойындауды алу үшін немесе топты қорқыту үшін қолданылған азаптау туралы дәлелдерге қарсы шыққан жоқ, бірақ бұл шын болса да, бұл заңмен қорғалатын сот процесінен бас тартуға жатпайды деп мәлімдеді. Федералды округ соты бұл талапқа келісіп, өтінішті қабылдамады.
The NAACP organized the appeal for defendants in the Elaine case. It raised more than $50,000 and hired Scipio Africanus Jones, an African American attorney from Little Rock, and Colonel George W. Murphy, a Confederate veteran, former Attorney General for the State of Arkansas, for the defense team. The defendants' cases took two paths. The defendants' lawyers obtained reversal of the verdicts by the Arkansas Supreme Court in six of the cases: Ed Ware, Will Wordlow, Albert Giles, Joe Fox, Alf Banks Jr., and John Martin (henceforth Ware et al.) due to a defect in the wording of the jury verdict. The court ruled that the jury had failed to specify whether the defendants were guilty of murder in the first or second degree; those cases were accordingly sent back to the lower court for retrial. They were convicted again, but the state supreme court overturned the verdicts, saying that discrimination against black jurors (the juries were all white) was contrary to the Fourteenth Amendment and the Civil Rights Act of 1875. Because the lower court had not acted upon their cases for more than two years by April 1923, under Arkansas law the defendants were entitled to be released. Jones applied for and gained an order for their release from the Arkansas Supreme Court on June 25, 1923. The Arkansas Supreme Court upheld the death sentences of Moore and the other five murder defendants, rejecting the challenge to the all white jury as untimely. It found that the mob atmosphere and use of coerced testimony did not deny the defendants the due process of law. Those defendants unsuccessfully petitioned the United States Supreme Court for a writ of certiorari from the Arkansas Supreme Court's decision. The defendants petitioned for a writ of habeas corpus, alleging that the proceedings that took place in the Arkansas state court, while ostensibly complying with trial requirements, satisfied these only in form. They argued that the accused were convicted under pressure of the armed mob, with blatant disregard for their constitutional rights, and that pre trial publicity had prejudiced the proceedings. The defense team had originally intended to file this petition in federal court, but the only sitting judge was assigned to other judicial duties in Minnesota at the time and would not return to Arkansas until after the defendants' scheduled execution date. The state chancery court issued the writ. Although it was later overturned by the State Supreme Court, this process postponed the execution date long enough to permit the defendants to seek habeas corpus relief in federal court. The state of Arkansas argued a narrowly legalistic position, based on the United States Supreme Court's earlier decision in Frank v. Mangum (1915). The State did not dispute the defendants' evidence of torture used to obtain confessions or mob intimidation, but argued that, even if true, this did not amount to a denial of due process. The federal district court agreed, denying the writ.
АҚШ Жоғарғы Сотының іс жүргізуі
Сот айыпталушы қара нәсілді ер адамдардың кінәлі деп танылуына қатысты мәселелерді қарастырмады, егер олардың құқықтары Конституцияның он төртінші түзетуінің «әділ сот процесі» тармағы бойынша сот процесі барысында шектелген-шетелгені туралы мәселені қарастырды. 6-2 дауыспен қабылданған шешімде судья Холмс, халықтың басымдығымен өткен сот процесінің «әділ сот процесі» ережелерін бұзғанын жазды. Ол сондай-ақ, федералдық соттар habeas corpus туралы өтініш алған жағдайда, штаттық соттардағы кемсітушілік туралы шағымдарды қарауға және әділетсіз сотталған күдіктілерді босатуға бұйрық беруге міндетті екенін айтты.
The Court did not consider issues related to the convictions of the accused black men, but rather whether their rights were abridged under the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment by the process of the trial. In a 6–2 decision, Justice Holmes wrote for the Court that a mob dominated trial violated the due process provisions. He also said that federal courts, upon being petitioned for a writ of habeas corpus, were compelled to review such claims of discrimination in state trials and to order the release of defendants judged unfairly convicted.
Макрейндолдтардың қарсылығы
Сотталған Джеймс К. МакРейнольдс, оған сотталған Джордж Сазерленд қосылды, қолдағы мәселені "маңызды" деп санады. Ол, егер штаттық сотта қылмыс жасағаны үшін сотталған адам, конституциялық қорғалған құқықтарын шектеген оқиғалар болғанын мойындап, федералдық сотқа жүгінуге мүмкіндік алса, жазаны кейінге қалдырудың қазіргі ұзақ тізімі одан да ұзара түседі деп айтты.
Justice James C. McReynolds, joined by Justice George Sutherland, deemed the issue at stake to be "one of gravity". He suggested that if any man convicted of a crime in a state court may try his luck with the federal court by swearing that some events that have abridged his constitutionally protected rights took place, the already long list of permitted delays in punishment would grow even longer.
Шешімнің әсері
Соттың шешімі бойынша, іс төменгі сатыдағы сотқа қайта жіберілді. Прокуратура мен қорғаушылар ақырында Мур ісіндегі айыпталушылардың екінші дәрежелі кісі өлтіру қылмысын мойындасты, ал олардың алдыңғы мерзімдері есепке алынатын болды.
Per the Court's ruling, the case was sent back to lower courts. The prosecution and defense eventually "agreed that the Moore defendants would plead guilty to charges of murder in the second degree, with their sentences to be retroactively counted."