Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын футболшысы Рональд Эдвард Харрис (13 қараша 1944 жылы туған), қатал қорғаныс стилі үшін "Чоппер" деген лақап атымен белгілі, 1960 және 1970 жылдары "Челси" клубында ойнаған ағылшын футболшысы. Харрис "Челси" капитаны ретінде Англия кубогы мен УЕФА Кубок иелері кубогын жеңіп алды және клуб тарихында рекордты 795 матч өткізді. Оның інісі Аллан Харрис та кәсіби футболшы болған және олар 1960 жылдардың ортасында "Челсиде" бірге ойнады.
English footballer
Ronald Edward Harris (born 13 November 1944), known by the nickname "Chopper" for his tough style of defending, is an English former footballer who played for Chelsea in the 1960s and 1970s. Harris captained Chelsea to FA Cup and UEFA Cup Winners' Cup success, and made a club record 795 appearances. His brother Allan Harris was also a professional footballer and they were teammates at Chelsea in the mid 1960s.
Челси
Харрис 1961 жылы ФА жастар кубогын жеңген «Челси» командасының құрамында болды және 1962 жылғы ақпанда «Шеффилд Уэнсдей» клубына қарсы өткен ойында 1:0 есебімен жеңіске жетіп, негізгі құрамдағы дебютін жасады. Бір жыл ішінде ол келесі он сегіз жылға созылатын командадағы өзінің орнын нығайтты. Харрис «Челсидің» жаңа бас жаттықтырышы Томми Дочертидің клубтің бірінші дивизионнан түсуінен кейін жастарға бағытталған жаңаруының маңызды бөлігі болды, осы процесте Питер Бонетти, Питер Озгуд және Бобби Тамблинг сияқты ойыншылармен бірге жұмыс істеді. Клуб жоғары дивизионға оралғаннан кейін Харрис өзінің мықты, бірақ дарынды қорғаушы ретіндегі беделін нығайтты, бірқатар күшті (кейде жағымсыз әйгілі) ойындар көрсетті. «Челсимен» алғашқы жүлдесін 1965 жылы «Лестер Сити» клубына қарсы өткен Лига кубогы финалында жеңіске жетіп иеленді. Сол маусымда «Челси» көп бөлігінде лига титулы үшін күресті, бірақ соңғы бес матчтың тек біреуінде жеңіске жеткеннен кейін үшінші орынды иеленді. Келесі жылы Терри Венаблс «Тоттенхэм» клубына кеткенде, ол клуб капитаны болды және 1967 жылғы ФА кубогы финалында команданы саладағы ең жас капитан ретінде жетектеді, бірақ олар «Тоттенхэмге» 2:1 есебімен есе жіберді. Харрис бастаған «Челси» үш жылдан кейін тағы бір ФА кубогы финалына өтті, бұл жолы «Лидс Юнайтед» клубына қарсы. 1966-1968 жылдар аралығында Англияның 23 жасқа дейінгі құрамасы сапында төрт рет ойнады. 1970 жылғы ФА кубогы финалы барлық уақыттағы ең қатал ойындардың бірі ретінде танымал, онда Харрис шабыттандыратын көшбасшы және кешірімсіз қорғаушы ретінде өзінің ең жақсы қырын көрсетті. «Лидс» Уэмблиде 2:1 есебімен алға шыққанда, матч аяқталуға алты минут қалғанда, оның жылдам бос соққысы Иан Хатчинсонның басымен гол соғуына әкеліп, ойынды қайта ойнауға мәжбүр етті. «Олд Траффордта» өткен қайта матчта, матчтың басында (екі команданың да көптеген кешіккен тәсілдерінің бірі) «Лидстің» ойыншысы Эдди Грейге жасаған кешіккен тәсілі оны матчтың қалған бөлігінде жалдамалы ойыншыға айналдырды: «Челси» қосымша уақыттан кейін 2:1 есебімен жеңіске жетті. Келесі маусымда Харрис «Челсидің» алғашқы маңызды еуропалық жүлдесін – УЕФА Кубок иелері кубогын Афинадағы «Реал Мадрид» клубына қарсы өткен тағы бір қайта матчта жеңіп алды. «Челси» 1972 жылы екінші Лига кубогы финалына өтті, бірақ клуб үшін оның соңғы маңызды финалы болған ойында «Сток» клубына күтпеген жерден жеңілді.
Harris was a member of the Chelsea side which won the FA Youth Cup in 1961 and made his senior club debut in February 1962 in a 1–0 win against Sheffield Wednesday. Within a year, he had established himself as a regular in the side, a position he would hold for the next eighteen years. He formed an important part of new Chelsea manager Tommy Docherty's youth oriented re building of the club after relegation from the First Division alongside the likes of Peter Bonetti, Peter Osgood and Bobby Tambling. Upon the club's return to the top division, Harris solidified his reputation as an uncompromising – yet talented – defender with a series of strong (and sometimes notorious) performances. His first honours with Chelsea came with a League Cup win over Leicester City in 1965. In the same season, Chelsea were challenging for the league title for most of the year but ultimately finished third after winning just one of their final five matches. He became club captain the following year when Terry Venables left for Tottenham Hotspur and became the youngest ever captain to lead out a side in the 1967 FA Cup Final, although they lost 2–1 to Tottenham. Chelsea, led by Harris, reached another FA Cup final three years later, this time against Leeds United – a side then at their peak in English football. He won four caps for England U23 between 1966 and 1968. That 1970 FA Cup Final is notorious for being one of the most physical of all time, it saw Harris come into his own in the role of both inspirational leader and uncompromising tackler. With Leeds having taken a 2–1 lead at Wembley with just six minutes remaining, it was his quick free kick which led to Ian Hutchinson's headed equaliser to take the game to a replay. During the replay at Old Trafford his late tackle on Leeds' playmaker Eddie Gray after just eight minutes (just one of many late tackles committed by both sides), left the latter a virtual passenger for the rest of the match: Chelsea eventually won 2–1 after extra time. The following season saw Harris lift Chelsea's first major European honour – the UEFA Cup Winners' Cup – in another replayed final against Real Madrid in Athens. Chelsea also reached a second League Cup final in 1972, but surprisingly lost to Stoke in what proved to be his last major final for the club.
Қозғалыстар
1970 жылдары Челсидің көптеген жұлдызды ойыншылары кетіп қалды (Питер Осгуд пен Алан Хадсонның менеджер Дейв Секстонмен араларының ушығуына, жаңа шығыс трибунасын салуға байланысты туындаған қаржылық дағдарысқа және лигадан түсудің қаржылық салдарына байланысты). Харрис осы он жылдық бойында команданың тұрақты ойыншысы болды, осы кезеңде клуб екі рет лигадан түсіп, бір рет қайта көтерілді, бірақ 1971/72 маусымының соңында Джон Холлинс оның орнына клуб капитаны болды. Харрис негізінен Бобби Мур және Норман Хантер сияқты орталық қорғаушы болды, бірақ кейінірек жағдайға қарай басқа позицияларда да ойнады. Эдди МакКреди зейнетке шыққаннан кейін ол ұзақ уақыт бойы сол қанаттағы қорғаушы болып ойнады, ал қаржылық қиындыққа тап болған «Челсиде» жарақат алғанда оң қанаттағы қорғаушы ретінде де қолданылды. Карьерасының соңғы кезеңдерінде ол Клод Макелеле сияқты қорғаушы жартылай қорғаушы рөлінде ойнады, қарсы шабуылдарға жиі ұшыраған қорғанысты қорғады. 18 жыл бойы Харрис сирек бірінші командадан тыс қалды. 10 маусымда ол 42 лига матчының 41-інде орташа есеппен ойнады, ал тағы 5 маусымда 37-ден астам ойынға қатысты. 1980 жылы ол «Челсиді» тастап, «Брентфорд» клубында ойыншы-тренер болды, «Челси» сапында рекордтық 795 ойын өткізген. Кейін ол қысқа мерзімге «Альдершот» клубының ойыншы-менеджері болды.
While many of Chelsea's star players departed during the 1970s (due to Peter Osgood and Alan Hudson falling out with manager Dave Sexton, and due to the financial crisis caused by the building of the new East Stand, and the financial impact of relegation), Harris remained ever present in the side throughout a decade which saw them relegated twice and promoted once, although he was replaced as Club Captain by John Hollins at the tail end of the 1971/72 season. Harris was primarily a central defender in the mould of Bobby Moore and Norman Hunter but in later years he was often played out of position as circumstances dictated. After the retirement of Eddie McCreadie, he played at left back for a considerable time and was used as cover at right back when injuries left the financially struggling Chelsea short of cover. In the closing stages of his career, he also played as a holding midfielder in a role similar to Claude Makélélé, providing a screen for a defence that was often caught out by counter attacks. Over an 18 year period Harris was rarely out of the first team. In 10 seasons he averaged 41 league games out of 42 and in 5 other seasons he averaged over 37 games. He finally left Chelsea in 1980 to become a player coach at Brentford, having played a record 795 games for Chelsea. He later had a brief stint as player manager of Aldershot.
Зейнеткерлік өмірде
Харрис 1990-шы жылдары бірнеше жыл бойы кәсіби тазы баптап, үйреткен.
Harris was a professional greyhound trainer for several years during the 1990s.