Испаниядағы «Отаншыл Одақ» партиясы: Мигель Примо де Ривераның диктатуралық режимін қолдау үшін құрылған, саяси католиктер мен кәсіпкерлерді біріктірген саяси ұйым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Патриотикалық одақ (исп. Unión Patriótica, UP) – испан диктаторы Мигель Примо де Ривера құрған саяси партия. Ол өзінің режимін қолдау мақсатымен, сондай-ақ саяси католицизмді, технократтарды және кәсіп иелерін біріктіру үшін құрылған. Партияның билігі оның негізін қалаушысы мен басшысының билігіне тәуелді болды, халықтың қолдауына емес. 1930 жылғы қаңтарда король Альфонсо XIII Мигель Примо де Ривераны қызметтен босатып, оның орнына Ұлттық монархистік одақ келді.
The Patriotic Union (lang es, UP) was the political party created by Spanish dictator Miguel Primo de Rivera, conceived as a support to his regime and integrating political Catholicism, technocrats, and the business owning classes. The party's power was dependent upon the power of its founder and leader, not any popular mandate. Following the dismissal of Miguel Primo de Rivera in January 1930 by King Alfonso XIII, the party was succeeded by the National Monarchist Union.
Мүшелік
Қатысушылар саны туралы сенімді мәліметтер жоқ. Unión Patriótica партиялық шолуы 1927 жылы тізімде 1 319 428 адам бар екенін мәлімдеді; 1928 жылы сол дереккөз бұл санды 1 696 304 деп хабарлады. Көптеген тарихшылар бұл сандарды мағынасыз деп санайды және олар нақты қатысушылардың масштабынан гөрі бюрократиялық шеберлік екенін атап көрсетеді. Дегенмен, кейбір ғалымдар ресми сандарға келіседі, мысалы, Альмерия провинциясында UP мүшелігі 30 000-ға, ал Валенсияның Гандия, Торрент немесе Утиэль сияқты орташа қалаларында 500–1000 мүшеге бағаланады. 1929 жылғы Примо де Ривераның ресми, бірақ жарияланбаған хаты мүшелік санын 600–700 000 деп бағалаған. Көптеген тарихшылар тіпті кішкентайрақ сандарға, 400 000-нан 500 000-ға дейін келіседі. Бұл бағалаулар көбінесе болжамдар, бірақ кейбір ғалымдар өз есептеулерін UP-ның күнделікті газеті La Nación таралымына негіздейді, оның ең көп таралған саны 50 000 дананы құрады. 1,3 миллионнан 1,7 миллионға дейінгі сандар мүшелік деңгейінің шамамен 6–8% (жалпы халыққа қатысты) екенін көрсетеді, ал 0,4–0,5 миллион аралығындағы сандар шамамен 2% көрсетіледі. Басқа мемлекеттік партиялармен салыстырғанда, 1930 жылдардың ортасында итальян халқының шамамен 10% PNF қатарында болды; 1937 жылы немістердің 8% НСДАП мүшелері болды. 20 ғасырдың соңындағы коммунистік партиялар мүшелік деңгейін КСРО-да 4%-дан Польша мен Чехословакияда 8–10%-ға дейін тіркеді. Франко диктатурасы кезіндегі мемлекеттік партия FET y de las JONS 1942 жылы 0,9 миллион мүшесімен мақтанды, бұл Испания халқының шамамен 3% құрайды.
There is no reliable information on membership figures. The party review Unión Patriótica claimed in 1927 that there were 1,319,428 people on the rolls; in 1928 the same source reported the figure as 1,696,304. Most historians consider these figures fairly meaningless and note that they probably reflect bureaucratic ingenuity rather than the scale of genuine recruitment. However, some scholars settle for official figures, e. g. in the province of Almería the UP membership is estimated at 30,000 and in mid size Valencian towns like Gandia, Torrent or Utiel at 500–1,000 members. An official yet not public note from Primo de Rivera, dated 1929, estimated membership at 600–700,000. Many historians tend to settle for even smaller figures, ranging from 400,000 to 500,000. These estimates are pretty much a guesswork, though some scholars base their calculations on circulation of the UP daily La Nación, at its peak printed in 50,000 copies. Figures in the range of 1.3m–1.7m would suggest the membership rate of some 6–8% (compared to the entire population), figures in the range of 0.4–0.5m would point to some 2%. In comparison to other state parties, in the mid 1930s some 10% of the Italian population were on the rolls of PNF; in 1937 some 8% of Germans were members of NSDAP. The communist state parties of the late 20th century recorded a membership rate between 4% in the USSR to 8–10% in Poland or Czechoslovakia. FET y de las JONS, the state party during the Francoist dictatorship, boasted of some 0.9m members in 1942, around 3% of the Spanish population.