Кіріспе
Генри Борнс Хиггинс К.С. (30 маусым 1851 – 13 қаңтар 1929) – австралиялық заңгер, саясаткер және судья. Ол 1904 жылы қысқа мерзімге Австралияның бас прокуроры болып қызмет еткеннен кейін, 1906 жылдан 1929 жылы қайтыс болғанға дейін Австралияның Жоғарғы сотында қызмет етті. Хиггинс қазіргі Солтүстік Ирландияда дүниеге келген. Ол 18 жасында отбасымен Австралияға эмиграциялады және Мельбурн университетінде заңды жартылай штатпен оқып, мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді. 1876 жылы Виктория адвокатурасына қабылданды және мүліктік құқық саласында маңызды тәжірибе жинады. Хиггинс ирландтық өзін-өзі басқаруды ынталы түрде қолдағандықтан көпшілік назарына ілікті. 1894 жылы Виктория заң шығарушы жиналысына сайланды және Австралия Федералдық конвенциясында Викторияны өкілдік етті, онда жаңа федералды конституцияның жобасын жасауға көмектесті. Дегенмен ол соңғы жобаға қарсы болды, осылайша федерацияға қарсы үгіт жүргізген конвенцияға қатысқан екі делегаттың бірі болды. 1901 жылы Хиггинс жаңа федералды парламентке Протекционист партиясының мүшесі ретінде сайланды. Ол еңбек қозғалысына жақын болды және 1904 жылы Крис Уотсон басқарған Еңбек партиясының азшылық үкіметінде қысқа мерзімге бас прокурор болып қызмет етті. 1906 жылы премьер-министр Альфред Дикин Жоғарғы соттың құрамын үштен бесе дейін кеңейтуге шешім қабылдады және Хиггинс пен Исаак Исааксты сотқа тағайындады. Хиггинс соттағы алғашқы жылдары көбінесе азшылықта болды, бірақ кейінірек соттың құрамы өзгерді және ол көбінесе көпшілікпен бірге болды. Сонымен қатар, ол 1907 жылдан 1921 жылға дейін Ұлттар Достастығының келісім және төрелік сотының төрағасы болды. Осы лауазымда ол әсерлі "Harvester" ісі бойынша шешім шығарды, онда "әділ және ақылға қонымды" жалақыны заңмен бекіту, тиісінше, тұрмыстық жалақыны талап ететінін айтты.
Henry Bournes Higgins KC (30 June 1851 – 13 January 1929) was an Australian lawyer, politician, and judge. He served on the High Court of Australia from 1906 until his death in 1929, after briefly serving as Attorney General of Australia in 1904. Higgins was born in what is now Northern Ireland. He and his family emigrated to Australia when he was 18, and he found work as a schoolteacher while studying law part time at the University of Melbourne. He was admitted to the Victorian Bar in 1876, and built up a substantial practice specialising in equity law. Higgins came to public attention as a prominent supporter of Irish Home Rule. He was elected to the Victorian Legislative Assembly in 1894, and represented Victoria at the Australasian Federal Convention, where he helped draft the new federal constitution. He nonetheless opposed the final draft, making him one of only two delegates to the convention to campaign against federation. In 1901, Higgins was elected to the new federal parliament as a member of the Protectionist Party. He was sympathetic to the labour movement, and in 1904 briefly served as Attorney General in the Labor Party minority government led by Chris Watson. In 1906, Prime Minister Alfred Deakin decided to expand the High Court bench from three to five members, nominating Higgins and Isaac Isaacs to the court. Higgins was usually in the minority in his early years on the court, but in later years the composition of the court changed and he was more often in the majority. He also served as president of the Commonwealth Court of Conciliation and Arbitration from 1907 to 1921. In that capacity, he wrote the decision in the influential Harvester case, holding that a legislative provision for a "fair and reasonable" wage effectively required a living wage.
Ерте өмір және білім
Ол Ирландияның Даун графтығындағы Ньютаунардс қаласында дүниеге келген. Әкесі – методист пасторы Джон Хиггинс, анасы – Генри Борнстың қызы Энн Борнс. Оның әпкесі – ертедегі феминист Ина Хиггинс, ал сіңлісінің қызы – ақын, эссеші және әдеби сыншы Нети Палмер. Пастор Хиггинс және оның отбасы 1870 жылы Австралияға көшкен. Х. Б. Хиггинс Дублиннің орталық бөлігіндегі Уэсли колледжінде және Мельбурн университетінде заң мамандығын бітірген. Ол 1876 жылдан бастап Мельбурн алқасында адвокат ретінде жұмыс істеді, соңында қаланың жетекші адвокаттарының біріне (1903 жылы КК дәрежесін алған) айналып, байлыққа ие болды. Ол либералдық, радикалдық және ирланд ұлтшылдығы саясатында, сондай-ақ көптеген қоғамдық ұйымдарда белсенді қатысқан. Ол сонымен қатар классикалық әдебиеттің көрнекті зерттеушісі болды.
Колониялық саясат
1894 жылы Хиггинс Виктория заң шығару жиналысына Гилонг округінен депутат болып сайланды. Ол Джордж Тернердің либералдық үкіметін қолдады, бірақ оны солшыл көзқарас тұрғысынан жиі сынады. Хиггинс жұмысшылардың құқығын арттыру, өнеркәсіпке мемлекеттік инвестиция салу және әйелдерге дауыс беру құқығын беру сияқты прогрессивті либералдық ұстанымдарды жақтады. 1897 жылы ол Австралия Конституциясын әзірлеген конвенцияға Викториядан делегат ретінде сайланды, онда жетістікке жеткен он кандидаттың он біріншісі болды. Конвенцияда ол конституцияда кез келген дінді құруға немесе мемлекеттік қызметке тағайындалу үшін діни талаптар қоюға тыйым салу қажет екенін сәтті қорлады. Сидней мен Аделаидадағы сессияларда жеңіліске ұшырағаннан кейін, ол Мельбурн сессиясында федералдық үкіметке "бір мемлекеттің шегінен тыс" еңбек дауларын келісу және төрелік ету туралы заңдар қабылдау өкілеттігін беру жөніндегі ұсынысын қабылдады. Осы жетістіктерге қарамастан, ол конвенция ұсынған конституция жобасын тым федералистік деп санады және «күлкілі» Сенатсыз бірігуді жақтады. Сондай-ақ ол федерацияны қолдау науқанында байқаған протекционистік мүдделерге наразылық білдірді: Викторияның «өндіріс кластары», оның сөзіне сүйенсек, «Англия мен Еуропа тауарларының күшті бәсекесінен қорғалған Жаңа Оңтүстік Уэльстің нарықтарын пайдалануды күтті». Ол 1898 және 1899 жылғы Австралия конституциялық референдумдарында федералдық конституция жобасын қабылдамау үшін сәтті болмаған үгіс жүргізді. 1899 жылдың қараша айында ол федерацияға қарсы болған Аллан Маклиннің премьер-министр Джордж Тернерге қарсығы ұсынған ұсынысын қолдады. Бұл ұстанымдар оны көптеген либералды әріптестерінен және ықпалды «The Age» газетінен шеттетуге әкелді. Хиггинс сондай-ақ Австралияның Екінші Бур соғысына қатысуына қарсы болды, бұл сол кездегі көпшілік пікірге қайшы келетін позиция болды, нәтижесінде ол 1900 жылғы Виктория сайлауында мандатын жоғалтты.
Федералды саясат
1901 жылы жаңа конституция бойынша федерация күшіне енген кезде Хиггинс Солтүстік Мельбурн жұмысшы сайлау округінен бірінші Өкілдер палатасына сайланды. Ол протекционист ретінде кандидат болды, бірақ Еңбек партиясы оған қарсы шықпады, оны еңбек қозғалысын қолдайтын адам деп есептеді. 1904 жылы Крис Уотсон алғашқы федералды Еңбек үкіметін құрғанда, партия оған сенім артты. Партияда жеткілікті білікті заңгер болмағандықтан, Уотсон Хиггинске Бас прокурор лауазымын ұсынды. Ол Еңбек партиясының мүшесі болмай тұрып, федералды Еңбек үкіметінде қызмет атқарған жалғыз адам. Бас прокурор департаментінің хатшысы Роберт Гарран Хиггинспен жұмыс істеудің қиын екенін айтты, ол: «Бір-екі апта бойы мен оны тіпті ең қарапайым құжатқа қол қоюға көндіре алмадым, тек толық түсіндіргеннен кейін ғана жұмыс баяулап, ұятқа қалдыратын жағдай туды» деді. Хиггинс парламентке үнемі қатыспағаны үшін де сынға ілікті, бұл Уотсон мен Билли Хьюзді оның министрлік іс-әрекеттерін түсіндіруге мәжбүр етті. «Мельбурн Аргус» газеті оның «кейде дұға оқып, рухани жаңаруға жетеді» деп баяндады. «Бюллетень» газеті де оны сынады, «Ол Үкіметтің заңды серігі ретінде өзін көрсетуге беспрецеденттік мүмкіндік алды, бірақ палатадағы барлық әрекеттерін қағаз қапқа сыйдыруға болады» деп жазды. Росс Макмуллинның сөзінше, Хиггинс «Еңбек партиясының және оның мақсаттарының жақтасы болды, бірақ партиядан тыс қалды және өзін онымен байланыстырмады». Дегенмен, оның кабинеттегі талқыларға қосқан үлесін әріптестері бағалады, ал Уотсон оны БАҚ шабуылдарынан қорғауға дайын болды.
Жоғары Сот
Хиггинс протекционисттік басшылық үшін қиын әріптес болды, ал 1906 жылы Дикин оны саясаттан шығару мақсатымен Австралияның Жоғарғы сотының судьясы етіп тағайындады, бірақ оның бұл лауазымға толыққанды лайықты екені күмәнсіз. 1907 жылы ол сондай-ақ, кәсіподақтар мен жұмыс берушілер арасындағы дауларды шешу үшін құрылған, Хиггинс ұзақ жылдар бойы жақтаған жаңадан құрылған Ұлттық келісім және төрелік сотының төрағасы болып тағайындалды. Ол бұл қызметінде жұмысшы қозғалысын қолдауын жалғастырды, бірақ ереуілді теріс пайдаланған және оның үкімдерін елемеген радикалды одақтарға қатысты қатаң болды. Хиггинс Жоғарғы соттың судьяларының арасында сотқа тағайындалғанға дейін Австралия Парламентінің құрамында болған сегіз адамның бірі болды; қалғандары – Эдмунд Бартон, Ричард О’Коннор, Исаак Исаакс, Эдвард МакТиернан, Джон Латэм, Гарфилд Барвик және Лайонель Мерфи. Ол сонымен қатар Виктория Парламентінің құрамында болған екі судьяның бірі болды, Исаак Исаакспен бірге.
Орақшы қорап
1907 жылы Хиггинс Австралия тарихында "Жатқыштар үкімі" деп белгілі болған, аса танымал сот шешімін шығарды. Аталған іс Австралиядағы ең ірі жұмыс берушілердің бірі, ауыл шаруашылығы машиналарын өндіруші Хью МакКейге қатысты. Хиггинс МакКейдің өзінің қызметкерлеріне олардың "цивилизациялық қоғамдағы адамгершілік деңгейге" лайық тұруын қамтамасыз ететін жалақы төлеуге міндетті екенін мәлімдеді, бұл оның төлеу мүмкіндігіне қарамастан жасалды. Осы шешім негізгі жалақыны заңмен бекітуге бастама берді, ол келесі 80 жыл бойы Австралия экономикасының негізгі факторы болды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хиггинс Ұлттық премьер-министр Билли Хьюзбен жиі келіспеушілікке түсті, ол соғыс кезеңін азаматтық еркіндіктерді шектеу үшін пайдаланып жатыр деп ойлады. Хиггинс бастапқыда соғысты қолдағанмен, соған ілесіп келген үкіметтік биліктің күшеюіне қарсы болды, сондай-ақ Хьюздің соғысқа міндетті түрде шақыруды енгізу әрекетіне де қарсы шықты. 1916 жылы оның жалғыз ұлы Мервин Мысырда шайқаста қаза болды, бұл қайғылы оқиға Хиггинсті соғысқа одан да күшті қарсылыққа итерді.
Соңғы жылдар
Соғыстан кейінгі жылдары бірқатар қатал өндірістік қақтығыстар болды, олардың кейбіреулерін Әлемдік өнеркәсіп жұмысшыларының немесе Австралия Коммунистік партиясының ықпалындағы радикалды кәсіподақтар тудырды. Хиггинс Хьюз үкіметіне де, радикалды кәсіподақтарға да төрелік ету принциптерін қорғады, бірақ ол мұны барған сайын қиындыққа толы деп тапты. Соғыстан кейінгі үкіметтер Жоғарғы Сотқа консервативті судьяларды тағайындады, бұл Хиггинсті оқшауландырып, ықпалсыз қалдырды. 1920 жылы ол арбитраждық соттан наразылық білдіріп кетті, бірақ 1929 жылы қайтыс болғанға дейін Жоғарғы Сотта қызметін жалғастырды. 1922 жылы ол «Құқық пен тәртіп үшін жаңа провинция» деген еңбегін жариялады, онда төрелік жөніндегі өз көзқарастары мен тәжірибесін қорғады.
Жеке өмір
1885 жылғы 19 желтоқсанда Хиггинс Гелонг колледжінің директоры Джордж Моррисонның қызы және журналист Джордж Эрнест Моррисонның әпкесі Мэри Элис Моррисонға үйленді. Олардың жалғыз баласы Мервин Бурнс Хиггинс 1887 жылы дүниеге келді, ал 1916 жылы Мысырда шайқаста қаза тапты. Ұлы Мервиннің қазасынан кейін Хиггинс шөбересі Эсмонд Хиггинсті және қызы Нетти Палмерді тәрбиелеп, Еуропадағы университеттерде оқуларына қаржы жұмсады. 1920 жылы Эсмондтың коммунизмге бет бұруы және Хиггинс атымен байланысты либералдық құндылықтарды қабылдамауы оны қатты ренжітті. Саясаттан басқа, ол 1904 жылы Карлтон футбол клубының президенті болды.
Мұра
Хиггинс көп жылдар бойы еңбек қозғалысының, ирланд-австралиялық қауымдастығының және жалпы либералдық және прогрессивтік идеялардың жақтасы ретінде есте қалды. Оның алғашқы өмірбаяуын жазған немересі Нети Палмердің "Генри Борнс Хиггинс: Әдемі естелік" (1931) еңбегі Хиггинс аңызын қалыптастырды. Джон Рикардтың 1984 жылғы "Х. Б. Хиггинс: Төреші ретіндегі көтерілісші" кітабы бұл аңызды ішінара жойды, бірақ көбінесе ізгілікпен жазылған өмірбаяу болды. Радикалды өнеркәсіптік заңгерлер құрған Сиднейдегі Х. Б. Хиггинс кеңсесі оның құрметіне аталған. Сонымен қатар, Хиггинс Мельбурндағы федералды сайлау округі және Канберра астанасының Хиггинс ауданымен еске алынады.