Сент-Кэтерин аралы: географиясы мен геологиялық құрылымы
St. Catherines Island
Сент-Кэтринс аралы: Грузия штатындағы теңіз аралы, географиясы, орналасуы, көлемі, жағажайлары мен табиғаты туралы толық ақпарат. Саяхат пен табиғатқа қызығушыларға!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Кэтринс аралы – Америка Құрама Штаттарының Джорджия штатының жағалауындағы теңіз аралы, Либерти округіндегі Саванна қаласынан оңтүстікке қарай 42 миль (80 км) қашықтықта орналасқан. Арал Сент-Кэтрин және Сапело бұғаздары арасында жатыр, ұзындығы 16 шақырым (10 миль), ал ені 1,6-дан 4,8 шақырымға (1-ден 3 мильге) жетеді. Оның жалпы ауданы шамамен 22 265 акрды құрайды, оның жартысы тұзды батпақтармен, ал қалғаны орманмен жабылған. Солтүстік-шығыс және оңтүстік жағалауларында әдемі жағажайлар бар.
St. Catherines Island is a sea island on the coast of the U. S. state of Georgia, 42 miles (80 km) south of Savannah in Liberty County. The island, located between St. Catherine's Sound and Sapelo Sound, is ten miles (16 km) long and from one to three miles (5 km) wide. It covers approximately 22,265 acres, with about half of the acreage being salt marsh, while the remaining acreage is wooded. There are fine beaches on the northeast and south sides.
Физикалық география
Сент-Кетеринес аралы, көбінесе кедергі арал деп аталатын болса да, Оңтүстік Каролинадағы Санти өзенінің сағасы мен Флориданың солтүстік-шығысындағы Сент-Джонс өзенінің сағасы арасындағы АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы Атлантика жағалауында орналасқан теңіз аралдарының бірі болып табылады. Кедергі аралдар әдетте теңіз деңгейінің, құммен қамтамасыз етудің, толқын энергиясының және дауылдардың әсерінен үнемі өзгеріп тұратын құмның ұзын қырқалары болса, теңіз аралдарының құрылысы күрделірек, оның ішінде материкке қараған ескі, плейстоцен дәуіріне жататын бөлігі және теңіз жағындағы жаңа, голоцен дәуіріне жататын бөлігі бар. Теңіз аралдарының ескі бөліктері плейстоцен кезінде теңіз деңгейі жоғары болғанда аралдар болып келген, ал висконсин мұз басу кезеңінде теңіз деңгейі төмендеген кезде материктегі қырқаларға айналды. Бірнеше мың жыл бұрын теңіз деңгейі қайтадан көтерілгенде, қырқалар тағы да аралдарға айналды, ал қазіргі теңіз аралдарын құрастыру үшін ескі аралдардың теңіз жағында жаңа кедергі жағажайлары жиналды. Теңіз деңгейі қазіргі деңгейге жақындаған кезде, аралдардың батысында б.з.б. 3700 мен 2100 жылдар аралығында кең саздар пайда болды. Теңіз деңгейінің көтерілуі аралдар арасында біркелкі болған жоқ. Көтерілу шамамен б.з.б. 7000 жылға дейін жылдам болды. Ол баяу көтеріле берді, шамамен 5300 жыл бұрын қазіргі теңіз деңгейінен шамамен 3 метр төменге жетті. Содан кейін б.з.б. 4300 жылға дейін теңіз деңгейі 2 метрге көтерілді. Бұдан кейін келесі 700 жыл ішінде теңіз деңгейі 2 метрге төмендеді. Соңғы 3600 жыл ішінде теңіз деңгейі қазіргі деңгейіне дейін баяу көтерілді. Сангер мен Томас Сент-Кетеринес аралының теңіз жағында біраз уақытқа дейін кішкентай арал болғанын болжайды, ол Сент-Кетеринес аралының шығыс жағындағы тасқынға ұшырайтын батпақты қорғады, оның қалдығы – Маккуин батпағы әлі де сақталған. Аралдың плейстоцендік ядросы жартастармен қоршалған. Орталыққа қарайғы тереңдік плейстоцендік ядроның ұзын осімен созылып жатыр. Голоцендік шөгінділер негізінен плейстоцендік ядроның шығыс және оңтүстік жағында орналасқан. Арал мен материк арасындағы кеңістікті тұзды батпақтар толтырып жатыр. Плейстоцендік кезеңдегі аралдың бөлігі бастапқыда теңіз орманымен жабылған, онда көптеген жеміс-жидектер (негізінен емен және басқа да ағаштардың жаңғақтары) өсірілген. Бұл екі ресурс аймағы да аңшы-жинаушыларды қамтамасыз етуге жеткілікті болды. Аралдың плейстоцендік ядросында көптеген артезиандық бұлақтар бар, ал топырақтар жүгері егісін өсіруге мүмкіндік берді.
Although often called a barrier island, St. Catherines Island is one of the sea islands found along the Atlantic coast of the southeastern United States between the mouth of the Santee River in South Carolina and the mouth of the St. Johns River in northeastern Florida. While barrier islands typically are long ridges of sand constantly shifting under the influence of sea level, sand supply, wave energy, and storms, the sea islands have a more complex structure, including an older, Pleistocene age component facing the mainland, and a newer, Holocene age component on the seaward side. The older portions of the sea islands were islands when sea levels were high during the Pleistocene, and then became ridges on the mainland as sea levels fell during the Wisconsin glaciation. With the return of high sea levels a few thousand years ago, the ridges once again became islands and new barrier beaches accumulated on the seaward side of the old islands to form the current sea islands. As sea levels approached current levels, extensive marshes formed to the west of the islands some time between 3700 and 2100 BC. The sea level rise among the sea islands was not smooth. The rise was rapid until about 7,000 years BP. It continued to rise more slowly, reaching about three m below present sea level around 5,300 BP. A two m rise in sea level occurred between then and 4,300 years BP. This was followed by a rapid drop in sea level of two m in the next 700 years. In the last 3,600 years the sea has risen slowly to its present level. Sanger and Thomas suggest that a smaller island on the seaward side of St. Catherines existed for a while, protecting a tidal marsh on the eastern side of St. Catherines, of which a remnant, the McQueen marsh, still exists. The Pleistocene core of the island is surrounded by scarps. A central depression runs down the long axis of the Pleistocene core. Holocene deposits are located primarily on the east side and to the south of the Pleistocene core. Salt marshes largely fill the space between the island and the mainland. The Pleistocene portion of the island was originally covered by a maritime forest, which produces an abundant mast (primarily acorns and other tree nuts). Both resource areas would support hunter gatherers. There are many artesian springs on the Pleistocene core of the island, and the soils have supported Maize agriculture.
Қабықша сақиналары
Архаикалық кезеңнің соңғы мерзіміндегі екі қабықша сақинасы, Сент-Кетеринс қабықша сақинасы (бұрынғы атауы – Ұзын дала жарты айы) және Маккуин қабықша сақинасы Сент-Кетеринс аралында орналасқан. Сент-Кетеринс қабықша сақинасы аралдың батыс жағында, ал Маккуин қабықша сақинасы шығыс жағында, 2,3 км қашықтықта жатыр. Екі сақина да аралдың плейстоцендік ядросының тік беткейлерінде орналасқан. Олар теңіз орманды аймағында, тұщы су арналарының жанында және екеуі де тұзды су арналарына оңай қол жеткізе алады. Сақиналар бір уақытта салынып, шамамен б.з.д. 2000 жылы аяқталған, бірақ Маккуин сақинасын салу жұмысы Сент-Кетеринс сақинасынан шамамен 50 жылға созылған болуы мүмкін. Сақиналардың құрылысы дерлік бірдей. Дегенмен, екі сақинамен байланысты артефакттарда маңызды айырмашылықтар бар.
Two Late Archaic period shell rings, the St. Catherines Shell Ring (previously known as the Long Field Crescent) and the McQueen Shell Ring, are located on St. Catherines Island. The St. Catherines Shell Ring is on the west side of the island, while the McQueen Shell Ring is on the east side, 2.3 km away. Both rings are on scarp margins of the Pleistocene core of the island. They are in the maritime forest, next to freshwater creeks, and both have easy access to saltwater creeks. The rings were constructed concurrently and completed around 2000 BC, with work on the McQueen ring possibly lasting about 50 years longer than on the St. Catherines ring. The rings are almost identical in structure. However, there are significant differences in the artifacts associated with the two rings.
Қасиетті Катеринаның құмшекерлі сақинасы
Ұзын далалық жарты ай (9LI231) 1979 жылы қабықша сақинасы ретінде анықталды және 2006 жылы Сент-Кетеринс қабықша сақинасы деп қайта аталды. Сақинаның өзгертілмеген бөлігі жарты ай пішіндес және биіктігі 1,5 метрге дейін жетеді. Қабықша сақинасынан Сент-Симонс гончарлық сынықтары табылды. Сақинадағы материалдың радиокөміртектік сынағы нәтижесінде орташа мерзімі 4370 және 3860 жыл бұрынғы шақ (Б.Ш.) деп анықталды. Сақина көп жылдар бойы, мүмкін жыл бойы пайдаланылған. Бұл, Сент-Кетеринс аралының Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылуына үлкен үлес қосты. Сақинаны қазу барысында оның бастапқыда дөңгелек пішіндес, диаметрі шамамен 70 метр болғаны анықталды. Сақинаның оңтүстік екі бөлігі 19 ғасырдың бірінші жартысында кеңінен жыртылған, бұл оның беткі көрінісін жасырды. Жыртылған жерлерде сақинаның биіктігі 25 см ғана. Ұзын даланың шекарасын белгілейтін арық, жыртылған және зақымдалмаған бөліктерді бөліп тұрады. Сент-Кетеринс қабықша сақинасы екі кезеңде салынған болып көрінеді. Сақинаның астында қабықшалармен толтырылған беткей шұңқырлар табылды, бірақ олар орталық алаңда немесе сақинаны қоршаған аумақта жоқ. Кейбір шұңқырларда күйген іздер бар. Орталық алаңда бір метрден асатын диаметрі бар, тік қабырғалы және тегіс түбі бар көптеген дөңгелек шұңқырлар табылды. Шұңқырлар көміртегінің аз немесе мүлдем жоқ қара топырағымен толтырылған. Сангер мен Томас бұл тесіктердің негізгі мақсаты тіреу қадаларын орнату болғанын айтады. Сақина астындағы шұңқырлардың көпшілігінің мерзімі б.з.б. 2540-2290 жылдар аралығында. Сақинаның өзінің радиокөміртектік мерзімі 2260-1920 жылдар аралығында. Сангер мен Томас сақинаның бірнеше ғасырдың ішінде салынғанына сенімді. Орталық алаңнан алынған үлгілер (көмір және гикори жаңғағы, себебі қабықшалар жоқ) 2410-2210 жылдар аралығындағы мерзімді көрсетті. Сент-Кетеринс сақинасының барлық жерінде керамикалық сынықтар жиі кездеседі. Сынықтардың 90 пайызынан астамы Сент-Симонс деп жіктелетін талшықты керамикадан тұрады. Ал қалған, кейінгі типтегі сынықтар жоғарғы қабаттарда немесе бұзылған аймақтарда табылды. Сент-Кетеринс сақинасындағы Сент-Симонс керамикасының бір пайызынан да аз бөлігі ғана әшекейленген, көбінесе қарапайым белгілермен. Теңіз аралдары мен жақын жағалаудағы археологиялық орындарда тас құралдар көбінесе сирек кездеседі, бірақ Сент-Кетеринс сақинасында олар өте көп. Қазба жұмыстары барысында 18 жебе ұшы және бұрғы, сондай-ақ құралдарды өңдеуден қалған ұсақ бөлшектер табылды. Жебе ұштарының көпшілігі Саванна Стемнед деп анықталды. Олардың көпшілігі Саванна өзенінен алынған шерттен жасалған. Сент-Кетеринс сақинасынан 3000-нан астам пісірілген саз бұйымдары (кәдімгі гончарлық бұйымдардан ерекшеленеді), сондай-ақ сүйек инелер, қабықша құралдары, қабықшадан жасалған әшекейлер және інжу-маржандар табылды.
The Long Field Crescent (9LI231) was identified as a shell ring in 1979 and renamed the St. Catherines Shell Ring in 2006. The unmodified part of the ring is crescent shaped, and up to 1.5 m high. St. Simons pottery sherds were found in the shell ring. Radio carbon testing of material from the ring yielded median dates of 4,370 and 3,860 years Before Present (BP). The ring was used for many years, perhaps year round. It was one of the features that contributed to St. Catherines Island being designated a National Historic Landmark. Excavations of the ring have found that it was originally round, about 70 m in diameter. The southern two thirds of the ring was subject to extensive plowing in the first half of the 19th century, obscuring its surface appearance. The ring is only 25 cm high where it has been plowed. A ditch that marked the boundary of the Long Field separates the plowed and undisturbed portions of the ring. The St. Catherines shell ring appears to have been constructed in two stages. A ring of shallow shell filled pits were found under the shell ring, but not in the central plaza or in the area surrounding the ring. Some of the pits showed evidence of burning. Many circular pits, up to more than one metre across, with straight sides and flat bottoms were found in the central plaza. The pits were filled with dark earth with little to no charcoal and no shells. Sanger and Thomas think the most likely origin of the holes was as postholes. Most of the dates from the pits under the shell ring lie in the range of 2540 to 2290 BC. The ring itself yielded radiocarbon dates in the range of 2260 to 1920 BC. Sanger and Thomas believe that the ring was constructed within a couple of centuries. Samples from the central plaza (charcoal and a hickory nut, as shells are absent) yielded a range from 2410 to 2210 BC. Ceramic potsherds are common throughout the St. Catherines ring. More than 90 percent of the sherds are fiber tempered ceramics classified as St. Simons. The remaining sherds of later types were found in upper layers or disturbed areas. Less than one percent of the St. Simons ceramics in the St. Caterines ring were decorated, primarily with simple marks. While stone tools are generally rare at archaeological sites in the sea islands and the adjacent coast, they are fairly common at the St. Catherines ring. Excavators have found 18 projectile points and a drill, as well as very small pieces interpreted as debris from tool reduction or reshaping. The majority of the points are identified as Savannah Stemmed. Most are also made from chert, likely from the Savannah River. More than 3,000 baked clay objects (distinct from pottery) have been found in the St. Catherines ring, as well as bone pins, shell tools, shell beads, and pearls.
Маккуин қабықшасы
Маккуин қабықшасының сақинасы (9LI648) 2006 жылы табылды. Ол сақина тәрізді, дерлік толық дөңгелек, диаметрі 70 м, орталық алаңы 30–40 м диаметрлі, қабықшасыз және 30 см-ден 1 метрге дейін биіктікте. Маккуин сақинасының орталық алаңында Сент-Кэтрин сақинасында табылған сияқты бірнеше шұңқырлар анықталды. Сондай-ақ, орталық алаңда адам және жануар сүйектерінің фрагменттері бар жерлеу шұңқыры табылды. Сақинадағы қабықшалардың радиокөміртектік сынағы 4270–3680 жыл бұрынғы мерзімді көрсетті, ал жерлеу шұңқырынан алынған адам сүйектері 4100–3980 жыл бұрынғы мерзімге жатсады. Сақинаның бір бөлігінен алынған қабықшалардың жасы б.з.д. 2560–2190 жылдар аралығындағы ең көне қабықшалар сақинаның жоғарғы бөлігінде, ал б.з.д. 2120–1700 жылдар аралығындағы ең жас қабықшалар төменгі бөлігінде екенін көрсетті. Шығыс жағындағы қазба жұмыстары 3,5 см құммен бөлінген екі қабат қабықшаны ашты. Жоғарғы қабаттың үстіңгі бөлігінен алынған көмір б.з.д. 2280–1980 жылдар аралығында, ал жоғарғы қабаттың төменгі бөлігінен алынған көмір б.з.д. 2200–1950 жылдар аралығында дауланды. Төменгі қабаттың үстіңгі бөлігінен алынған қабықша үлгісі б.з.д. 2150–1870 жылдар аралығында дауланды. Мұндай стратиграфиялық тізбектің кері бұрылуы басқа қабықша сақиналарында да кездеседі. Орталық алаңда көмілген 3 м х 6 м өлшемдегі қабықша үйіндісі сақина тасталғаннан кейін 2000 жылдан астам уақыт өткенін көрсетті (қабықшалар үшін б.з. 60–520 ж., ал қабықша үйіндісінің үстіндегі күйген ағаш үшін б.з. 1020–1190 ж.). Сент-Кэтрин сақинасындағыдай, Маккуин сақинасында да керамикалық сынықтар көп кездеседі, олардың 90 пайызынан астамы талшық қосылған Сент-Симонс ыдыстарынан жасалған. Сент-Кэтрин сақинасынан айырмашылығы, Маккуин сақинасындағы керамиканың 14 пайызы әртүрлі әшекейлік белгілермен безендірілген. Маккуин сақинасында тас құралдар да табылған, бірақ олардың толыққанды талдауы жарияланбаған. Сент-Кэтрин сақинасындағы жағдайдан өзгеше, Маккуин сақинасында тек 15 пісірілген саз заттары табылды.
The McQueen Shell Ring (9LI648) was discovered in 2006. It is ring shaped, almost exactly round, 70 m in diameter, with a 30 to 40 m diameter central plaza that is free of shell, and is 30 cm to one meter high. Several pits similar to those found in the St. Catherine ring were found in the central plaza of the McQueen ring. A burial pit containing human and non human bone fragments was also found in the central plaza. Radio carbon testing of shells in the ring yielded dates of 4270–3680 BP, while human bone fragments from the burial pit yielded dates of 4100–3980 BP. The dating of shells from one location on the ring indicates that the oldest shells, 2560 to 2190 BC, are at the top of the ring, and the youngest, 2120 to 1700 BC, are on the bottom. On the east side of the ring excavations revealed two layers of shell, separated by 3.5 cm of sand. Charcoal from the top of the upper layer was dated to 2280 to 1980 BC, while charcoal from the bottom of the upper layer was dated to 2200 to 1950 BC. A shell sample from the top of the lower layer was dated 2150 to 1870 BC. This apparent reversal of stratigraphic sequence has been found at other shell rings. A 3 m by 6 m mound of shells found buried in the central plaza was radiocarbon dated to more than 2000 years after the ring was abandoned (AD 60–520 for the shells, and AD 1020–1190 for a piece of burnt wood on top of the shellheap). As with the St. Catherines ring, ceramic potsherds are common throughout the McQueen ring, with more than 90 percent of the sherds being fiber tempered St. Simons ware. Unlike with the St. Catherines ring, fourteen percent of ceramics in the McQueen ring were decorated with a variety of decorative marks. Stone tools have also been found at the McQueen ring, but a detailed analysis has not been published. In sharp contrast to the case at St. Catherines ring, only 15 baked clay objects have been found in the McQueen ring.
Қарым-қатынас
Екі сақинаның мөлшері мен құрылысы өте ұқсас. Сақиналардың салыну кезеңдері көбінесе бір-бірімен тоғысқан. Сент-Катринс сақинасының құрылысы шамамен 4800 BP жылы басталды, 4400-4200 BP аралығында ең жоғары деңгейге жетті және 3800 BP-ден кейін көп ұзамай аяқталды. Маккуин сақинасының құрылысы шамамен 4100 BP жылы басталды, 4200-3800 BP аралығында шыңына жетті, сондай-ақ 3800 BP-ден кейін көп ұзамай тоқтады, бірақ Маккуин сақинасының құрылысы Сент-Катринс сақинасы тоқтағаннан кейін 50 жылға дейін жалғасуы мүмкін.
The two rings are very similar in size and construction. The dates for construction of the rings overlapped to a great extent. Construction of the St. Catherines ring began around 4800 BP, peaked in 4400 to 4200 BP, and ceased shortly after 3800 BP. Construction of the McQueen ring began around 4100 BP, peaked in 4200 to 3800 BP, and also ceased shortly after 3800 BP, although construction at the McQueen ring may have continued up to 50 years after it ceased at the St. Catherines ring.
Тарих
Археологиялық зерттеулер бұл аралда кем дегенде 5000 жылдан бері адамдар тұрғанын көрсетеді. Дэвид Херст Томас алғашқы тұрғындар аралдың плейстоцендік ядросының ең өнімді аймақтарына бірінші болып қоныстанғанын айтады. 16 ғасырда еуропалықтар келгенге дейін халық саны үздіксіз өсті. Халықтың артуы аралдың және оны қоршаған сулардың ресурстарын күшті пайдалануды қажет етті, бұл шамадан тыс пайдалануға алып келуі мүмкін еді. Алайда Томас ақ құйрықты бұғылардың саны аралда сақталып қалғанын, ал бұғы еті арал тұрғындарының диетасының маңызды бөлігі болғанын байқады. Балық және моллюскалар да олардың тамақтануының маңызды құрамдас бөліктері болды. 2022 жылы Сент-Кэтрин аралында шамамен 4000 жыл бұрынғы адам қабірінің қазба жұмыстарын Дэвид Херст Томас және Мэтью С. Сэнгер басқарып жүргізіп жатыр. Маккуин қабықшақ шеңбері деп аталатын үлкен сақинамен қоршалған қабірдегі қазба жұмыстары Ұлы көлдер аймағындағы аңшы-жинаушылар орындарында табылған мыс заттарға ұқсас заттарды анықтады, бұл саудагерлердің Орта Батыстан Сент-Кэтрин аралына сапар шеккен болуы мүмкін екенін көрсетеді. Томас ондаған жылдар бойы Сент-Кэтрин аралындағы испандық кезеңге қатысты қазба жұмыстарын жүйелі түрде жүргізіп келеді. Бұл аралдағы испандық миссиялардың екі кезеңін (1587–1597 жж. және 1604–шамамен 1650 жж.) көрсетті. Олар шіркеулердің, монастырьлардың (монахтардың тұрағы), ас үйдің, құдықтардың, шіркеу ауласының және миссияға қосылған үнділік елді мекеннің бір бөлігінің қалдықтарын ашты. Кэтлин Диган: «Бұл жұмыс ерте францискандық миссия архитектурасы және құрылыс, кеңістікті ұйымдастыру, тамақтану, материалдық мәдениет және экономикалық стратегиялар туралы егжей-тегжейлі ақпаратты ұсынды» деп жазады. Санта-Каталина-де-Гуале шіркеуінің қалдықтарының ішінде кемінде 431 адамның еден астында жерленгені анықталған зират (кампо-санто) табылды. Онда айқыш белгілер, францискан медальондары, кішкентай медальондар, иезуит саусақ жүзіктері, нәресте Исаның қола мүсіні және басқа да діни және тұрмыстық заттар сияқты әртүрлі зираттық заттар болды. 1576 жылы Сент-Кэтрин аралында гуале елді мекені болды және 1587 жылы Атлантикалық жағалаудағы ең солтүстік тұрақты испандық бекінісі ретінде құрылды. Испан колониялары Чесапик шығанағына дейін созылды, бірақ ешқайсысы бір-екі жылдан артық сақталмады. 17 ғасырда аралда 1602 жылдан 1680 жылға дейін орналасқан Санта-Каталина-де-Гуале миссиясы испан Флоридасының Гуале миссионерлік провинциясының орталығы болды. 1680 жылы Каролина штатының Чарльз Таун қаласынан келген ағылшын шабуылшылары миссияға шабуыл жасағанда, капитан Франсиско де Фуэнтес испандық сарбаздарын және гуале мушкетерлерін миссияны қорғауға шақырды, бірақ олар ағылшындарға жеңіліп қалды. Ол сондай-ақ аралға ақ адамдардың кіруін болдырмау үшін жасақ құрды. 1865 жылдың күзінде АҚШ Конгресі Шерманның бұйрықтарын жойғаннан кейін, афроамерикандық одақтың сарбаздары Кемпбеллді оның аралынан шығарып тастау үшін жіберілді, өйткені ол басқа қараларға оқ атпады. 1893 жылғы "Теңіз аралдары" даулы апатты тудырып, бүкіл аралды теңіз суымен шайып кетті. Дауыл кезінде аралда қалған бір ғана адам аман қалды, ал барлық ғимараттар қирады. 1943 жылы Эдвард Джон Нобл аралды сатып алып, оны Ангус мал өсіруге пайдаланды. Олар адамдарға үйреніп, еркін жүреді. Сент-Кэтрин аралы 1969 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және автоматты түрде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
Archaeological investigations indicate that the island has been inhabited for at least 5,000 years. David Hurst Thomas states that the initial inhabitants settled first in the most productive areas of the Pleistocene core of the island. The population steadily increased until well after arrival of Europeans in the 16th century. While the increased population required more intensive exploitation of the resources of the island and surrounding waters, which would be expected to lead to overexploitation, Thomas observes that the white tailed deer population remained viable on the island, with venison remaining an important part of the islanders' diet throughout. Fish and shellfish were also important components of their diet. As of 2022, excavation of an approximately 4,000 year old human grave site on St. Catherines Island is spearheaded by David Hurst Thomas and Matthew C. Sanger. Excavations at the grave site, which is surrounded by a large ring of seashells known as the McQueen shell ring, have uncovered copper objects closely corresponding to those found at hunter gatherer sites in the Great Lakes region, suggesting that traders may have travelled all the way from the Midwest to St Catherines Island. Thomas has directed systematic Spanish period mission excavations on St. Catherines Island for decades. These indicate that there were two stages of occupation (1587–1597, and 1604–ca. 1650) by Spanish missions on the island. They have revealed the remains of the churches, conventos (friars' quarters), a kitchen, wells, the churchyard, and part of the Indian settlement attached to the mission. Kathleen Deagan writes, "The work has provided detailed information about early Franciscan mission architecture and building construction, organization of space, diet, material culture, and economic strategies." A cemetery (campo santo) was found inside the remains of the church of Santa Catalina de Guale, where at least 431 persons were buried beneath the floor. It contained an assortment of associated grave goods, including crosses, Franciscan medallions, small medals, Jesuit finger rings, a cast figurine of the infant Jesus, and other religious and utilitarian objects. There was a Guale settlement on St. Catherines Island by 1576, and it was established as the northernmost permanent Spanish outpost on the Atlantic Coast in 1587. Spanish colonies were planted as far north as Chesapeake Bay, but none lasted more than a year or two. During the 17th century, the mission of Santa Catalina de Guale, located on the island from 1602 to 1680, was the center of the Guale missionary province of Spanish Florida. When English raiders from Charles Town, Carolina, attacked the mission in 1680, Captain Francisco de Fuentes rallied his Spanish soldiers and Guale musketeers to defend the mission, but they were overwhelmed by the English. He also established a militia that worked to keep white people off the island. In the autumn of 1865, after the United States Congress repealed Sherman's Orders, African American Union soldiers were sent to evict Campbell from his island, as he would not fire upon other blacks. The 1893 Sea Islands Hurricane caused catastrophic destruction, sweeping seawater across the entire island. Only one person who remained on it during the storm survived, and all buildings were destroyed. In 1943, Edward John Noble bought the island, and used it to raise Angus cattle. They are habituated to humans and roam freely. St. Catherines Island was declared a National Historic Landmark and automatically placed on the National Register of Historic Places in 1969.