Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sonic Temple — британдық рок-тобы The Cult-тың 1989 жылғы 10 сәуірде шыққан төртінші студиялық альбомы. Альбомда топтың ең көп танылған әндері бар, оның ішінде "Fire Woman" және "Edie (Ciao Baby)". Sonic Temple — 1990 жылы тобынан кеткен ұзақ жылдар бойы басист болған Джейми Стюартпен жазылған соңғы альбом, ал сессиялық барабаншы Микки Карри алғаш рет осы альбомда ойнаған.
Sonic Temple is the fourth studio album by British rock band The Cult, released on 10 April 1989. The album features some of the band's most popular songs, including "Fire Woman" and "Edie (Ciao Baby)". Sonic Temple was the last album recorded with longtime bassist Jamie Stewart, who left in 1990, and the first to feature session drummer Mickey Curry.
Альбом туралы ақпарат
1988 жылы The Cult тобы Эрик Сингердің (кейін Kiss тобында) барабанмен орындауында осы альбомның алғашқы (14 тректен) демо нұсқасын жазды. Кейін олар Боб Рок тобының барабаншысы Крис Тейлормен бірге жазбаның жаңа демо нұсқасын (15 ән) жазды. Sonic Temple тобы алғаш рет Боб Рокпен жұмыс істеді, ол кейіннен The Cult, Beyond Good and Evil, Choice of Weapon және Hidden City альбомдарын продюсерлікке ие болды. Альбом АҚШ-та The Cult тобының ең жоғары чарт позициясына жетті, Billboard 200 чартында #10 орынға көтерілді және 1990 жылы RIAA-дан платиналық сертификат алды. Альбомның обложкасында гитарист Билли Даффи өзінің Gibson Les Paul гитарасымен әнші Иан Астберидің суретін жартылай жауып тұр. Артындағы обложкада бас-гитарист Джейми Стюарт бейнеленген, ал қосымша суретте солдан оңға қарай Астбери, Даффи және Стюарт көрсетілген. 2019 жылдың 4 қазанында Sonic Temple 5 CD жинағы және 2 LP/1 кассета жинағы түрінде қайта шығарылды, жаңа обложкасы, түпнұсқа альбом цифрлық түрде жаңартылды, көптеген сирек материалдар, Лондонның Уэмбли Аренасында жазылған концерттік альбом және альбом мен топ туралы сирек фотосуреттер мен ақпараттар бар толық кітапша қоса берілді. LP/кассеталық нұсқасы бүкіл әлем бойынша 3500 данамен шектелген.
During 1988, The Cult recorded the first (14 track) demo version of this album with Eric Singer (later of Kiss) on drums. Later on, they tracked a new demo version of the record (15 songs) with Chris Taylor (drummer for the Bob Rock band). Sonic Temple marked the first time the band worked with Bob Rock, who would later produce The Cult, Beyond Good and Evil, Choice of Weapon and Hidden City. The album reached the Cult's highest chart position in the US, peaking at #10 on the Billboard 200 charts, and was certified Platinum by the RIAA in 1990. The album cover features guitarist Billy Duffy with his Gibson Les Paul, partially obscuring a picture of vocalist Ian Astbury. The back cover features bassist Jamie Stewart, and an additional illustration on the insert, from left to right, features Astbury, Duffy, and Stewart. On 4 October 2019, Sonic Temple was re released as a 5 CD box set and as a 2 LP/1 cassette box set, with a different cover, the original album digitally remastered, numerous rarities, a live album recorded at London Wembley Arena and a comprehensive booklet featuring rare photos and background info on the album and the band. The LP/cassette edition has a limited release of 3500 copies worldwide.
Сыни қабылдау
Альбом әр түрлі пікірлерге ие болды, кейбіреулер дыбыстың өзгеруін оң, ал кейбіреулері теріс деп түсіндірді. The New York Times газетінің Джон Лиланд Sonic Temple альбомын "[The Cult] тобының ең дәстүрлі және ең сенімді альбомы" деп атады, сондай-ақ былай деді: "Бірнеше қарапайым рифтер мен бейнелерді пайдаланып, The Cult толығымен жаңа орта құрайды, ол біздің өзімізден гөрі әлдеқайда қызықтырақ және көтеріңкі. Альбомның продюсері Боб Рок топтың көптеген элементтерінің кеңдігіне қарай, тікелей, күшті дыбыспен жабады. Sonic Temple өзінің әдеміліксіздігін артықшылыққа айналдырады". The Village Voice журналына жазған рецензиясында Роберт Кристагау былай деп жазды: "Металл жанкүйерлеріне түсініксіз болған әзіл-қалжың металл тобынан өркендеп, енді ақымақ металл тобына айналды. Ақымақ болу оңай болды. Ха-ха". Hi Fi News & Record Review журналынан Карен Доутвейт топтың "соңғы бірнеше альбомда бір рифтерді қайта қолданып жүргенін" және "гитара дыбысы күшейіп, AC/DC деңгейінде металлға айналғанын" байқады. Stereo Review журналының Parke Puterbaugh тобының "Led Zeppelin, Queen және 70-ші жылдардың хард-рок жұлдыздары сияқты AOR-дан шабыттанғанын" атап өтті, бірақ "осы музыканың өзіндік тартымдылығы бар, оның тікелей агрессиясы және барабандар мен гитаралардың баяу, құштарлықпен өрбуі, соңынан әдепсіз кульминацияға жетіп, адамды тәуелді етеді".
The album received mixed reviews, with some interpreting the change in sound positively and some negatively. John Leland of The New York Times deemed Sonic Temple "both [the Cult's] most conventional album and its most convincing", continuing: "Using a few simple riffs and images, the Cult creates an entire environment, one more exciting and stimulating than our own. Bob Rock, the album's producer, washes blunt, powerful sound over the broadness of most of the band's strokes. Sonic Temple makes a virtue of its lack of subtlety." In a less enthusiastic review for The Village Voice, Robert Christgau wrote: "Having risen from cultdom as a joke metal band metal fans were too dumb to get, they transmute into a dumb metal band. Dumb was the easy part. Ha ha." Karen Douthwaite of Hi Fi News & Record Review noticed that the band "recycling the same riffs for the last few albums" and "guitar sound intensified and metallized to AC/DC proportions.". Parke Puterbaugh of Stereo Review considered that the band "borrows its inspiration" from Led Zeppelin, Queen and other AOR heroes from the hard rock Seventies, but "there's something perversely addictive about this music, with its upfront aggression and its slow motion orgasms of drums and guitars building to a raunchy climax."