Шрусберидегі ең көне лицензияланған паб – Golden Cross. II дәрежелі тізімде, тарихи ғимарат, архитектурасымен танымал. Қонақ үй және сакристия қызметтері болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шрусберидегі ең ескі лицензиясы бар паб
Oldest licensed pub in Shrewsbury
Алтын Крест – Англияның Шрусбери қаласындағы паб. Ол Шрусберидегі ең ескі лицензиясы бар паб деп есептеледі.
The Golden Cross is a public house in Shrewsbury, England; it is reputed to be the oldest licensed pub in Shrewsbury.
Сәулет
Ғимарат ІІ* санаттағы мүлік болып табылады. Бірінші қабаттағы бөлмелер алға қарай жылмаланған, оюлы брессумер және жақын тіреулермен жабдықталған. Оның қираған қалдықтары әлі де Принс-стриттегі жолдың ар жағында көрініп тұр. Сакристия – шіркеудің киім-кешектері мен діни киімдері сақталатын орын болатын, сонымен қатар сакристан деп аталатын шіркеу қызметкеріне тұруға жайлы жағдай жасады. Сол сияқты, Алтын Крест өткелінің бастапқы атауы Секстри Шут болған, ол Сент-Чад шіркеуінің хор викарийлерінің жатақханасы болды. 1933 жылы жергілікті археолог Генрих III (1216–1272) тұсында салынған деген болжаммен ағаштан жасалған екі арка табылды, бірақ олар кейінірек салынған ғимаратпен жабылып қалған, оны белгілі бір белгісіз орган 1428 жылға жатқызды. Сакристия шіркеумен жабық өткел арқылы байланысты болды, бұл хор викарийлеріне шіркеудегі түнгі құлшылыққа барар жолда қорғаныс беру үшін жасалған болуы мүмкін. Кейіннен бұл өткел бұзылып, қазіргі Принцесс-стрит оның орнынан өтеді. Жылдар бойында өзгерістер болғанымен, ғимараттың көп бөлігі он бесінші ғасырдың соңғы тоқсанына жатады. Мейрамхана туралы ең ерте жазба – 1495 жылғы сот кеңсесінің есебі, онда 13 шиллинг 2 пенни сомасы «Принс мырзаның Лондоннан келгеніне байланысты корольдің джентльмендеріне секстриде» жұмсалғаны көрсетілген. Осы маңызды «Принс мырза» кім болғаны белгісіз, бірақ оның «Принцесс-стрит» атауымен байланысы болуы мүмкін, өйткені атаудың алғашқы жазылуларында ол «Принс-стрит» деп көрсетілген.
The building is grade II* listed. The first floor is jettied with moulded bressumer and close studding. the ruins of which can still be seen over the road in Princes Street. The sacristy was where the church plate and vestments were kept, and it also provided lodgings for a church officer known as the sacristan. Similarly, the original name of Golden Cross Passage was Sextry Shut, site of the lodgings for the Vicars Choral of St. Chad's. In 1933, a couple of timber framed archways were discovered which a local archaeologist dated back to the time of Henry III (1216–1272), but these had apparently been covered by a later building which some unknown authority has assigned to 1428. The Sacristy was connected to the church by a covered passageway, probably to provide shelter for the Vicars Choral as they processed to their midnight offices in the church. The passageway was subsequently demolished, and the present Princess Street now cuts across its path. Although alterations have occurred over the years, much of the building dates back to the last quarter of the fifteenth century. The earliest surviving record for the inn is a Bailiffs' Account for 1495, which shows that the sum of 13s.2d was spent on "The King's gentlemen in sextre at the comyng home of Mr Prynce from London". It is not certain who the important "Mr Prynce" was, but there may be a connection between him and the name "Princess Street", as earlier spellings of the name give it as "Princes Street".
16001800 теңге
Мейманхананың алғашқы белгілі иесі 1619 жылы тіркелген, сол кезде сот судьяларының тізімінде Джон Клив Секстри мен оның қайнағасы Джон Прайс Мардолдағы «Фазан» мейрамханасы үшін дауға қатысқандығы айтылған, ол Шрусбери қаласының тағы бір бөлігі. Азамат соғысы кезінде қаладан келген роялистер тобы осы жерде үнемі жиналатын, олардың бірі оны «жақсы қарым-қатынас клубы» деп сипаттаса, қарсы пікірдегі мүше оларды «серік іздеушілер тобы» деп атаған. Мейрамхана алғаш рет 1780 жылы «Алтын крест» деп тіркелді және тарихы бойында танымал кездесу орны болды. 1796 жылы Шрусбериге депутат сайлауында қатысқан сыбайлас жемқор тори үміткері Уильям Хилл, жергілікті еркін азаматтардан «Алтын крест» мейрамханасында көп мөлшерде тамақ және сусынмен сыйластырып, дауыс сатып алды.
The first known licensee of the inn appears in 1619, when the Bailiffs' Account mentions a lawsuit between John Cleve of the Sextry and his father in law John Price of the Pheasant in Mardol, another part of Shrewsbury town centre. During the Civil War a group of Royalists from the town regularly met there and were described by one of their number as " a club of good fellowship," while a member of the opposite persuasion referred to them as "a knot of company seekers." The inn was first recorded as "The Golden Cross" in 1780 and it has been a popular meeting place throughout its history. In 1796, as part of his inaugural election as M. P. for Shrewsbury, corrupt Tory candidate William Hill bought votes from the local freemen by plying them liberally with food and drink at the Golden Cross.
1800 қазіргі
XIX ғасырда үй иесі Томас Харрис болды. Ол "өз үйінде немесе өз үйлерінде тамақтанғысы келгендерге" күн сайын дайындалған тамақтарымен ерекше мақтан тұтқан. Бұл қаладағы алғашқы тамақ жеткізіп беру қызметі болуы мүмкін. Ол сонымен қатар, дайындауға дайын тауық еті мен маусымдық сапалы шұжықтарды да сатқан. 1900 жылы қонақүй Вортингтон & Co. компаниясына тиесілі болды және алты жеке және төрт жалпы бөлмесі болды. Сол кезде қонақүйдің иесі Мария Седдон болды, кейін ол Баннинг есімін қабылдады. Ол сыра зауытының сырасын және қою сырасын сатуға міндетті болды, бірақ өзінің спирттік ішімдіктерін де жеткізе алатын. 1962 жылдың ақпан айында Майкл мен Одри О'Двайер қонақүйді жалға алды. Майкл зейнеткерлікке шыққан National Hunt жокейі болды және бұл жұбайлық көп жылдар бойы қонақүйдің танымал иелері болды. Жалға алғандарынан кейін бірнеше ай өткен соң, халықтың бір бөлігі "Тек ерлерге арналған" барды ұзақ жылдар бойы сақталған дәстүрден тоқтатуды талап етті. Жергілікті тұрғындар олардың демалыс орны мәртебесін жоғалтатынын естігенде, 70 ер адам наразылық петициясына қол қойды, ол сыра зауытына үй иесі тарапынан жіберілді. Келісімге келді, нәтижесінде "Тек ерлерге арналған" бар апта ішінде жұмыс істейтін болды, бірақ демалыс күндері әйелдерге де кіруге рұқсат етілді, бұл жағдай бірнеше жылға созылды. Сол кезде ғимараттың арт жағында дәстүрлі түрде "Монахтардың ойығы" деп аталатын орын болды. Бұл жерде ортағасырлық екі тас орындық, тас үстел және спиральді тас баспалдақ болды, ол жер асты тоннеліне түсетін. Бұл – ескі Сент-Чадтың аумағындағы үш арканың бірі. Біреуі қазіргі Ракхэм дүкенінен, ал екіншісі қарсы бағыттан келді. Алтын Крест тоннелі үш арканың ортаңғысынан шықты және монахтардың Сент-Чадтан жеке өмірде ішіп-жеуіне, жұртшылықтың назарына ілікпеуіне мүмкіндік бергені айтылады. 1960 жылдары О'Двайер мырза жер асты жолын зерттеуге қызығушылық танытқан туристердің көптігінен жиі мазаланды. Бірақ ол әр кіруге бір шиллинг ақы алғаннан кейін, олардың саны азайды, содан кейін ол тоннельдің кіреберісін жауып, қоқыс жәшіктерін сол жерге қойды. 1970 жылдардың соңындағы жөндеу жұмыстары кезінде тоннельге кіретін жол қиратылды.
In the 19th century the landlord was Thomas Harris. He was particularly proud of his dinners provided daily "for those who wished to be served at his house or at their own houses." This may have been the town's first takeaway service. He also sold fresh poultry ready for dressing and prime sausages in season. In 1900 the inn was owned by Worthington & Co. and had six private and four public rooms. The landlady at this time was Maria Seddon, who later changed her name to Banning. She was obliged to sell the brewery's beer and stout, but she could supply her own spirits. In February 1962 Michael and Audrey O'Dwyer became tenants of the inn. Michael was a retired National Hunt jockey and the couple were popular hosts, remaining at the inn for many years. Within a few months of their tenancy a problem arose when a section of the public wanted an end to the "Men Only" bar, which had been a longstanding tradition. When local residents heard that their sanctuary was to lose its status, 70 male customers signed a petition of protest, which was sent to the brewery by the landlord. A compromise was reached with the "Men Only" bar functioning on weekdays, but with the ladies being allowed in at weekends, a situation that continued for a number of years. At that time, to the rear of the building, was what was traditionally known as the "Monks' Hole." In this area were two medieval stone benches and a stone table together with a spiral stone staircase which descended into a tunnel. This was one of three tunnels which emerged in three arches within the purlieu of old St. Chad's. One came from what is now Rackham's store, further down High Street and the other from the other direction. The Golden Cross tunnel emerged in the centre arch of the three and had reputedly allowed monks to cross from St. Chad's to drink in privacy, without being spotted by public. During the 1960s Mr O'Dwyer was persistently bothered by curious tourists wanting to explore the underground passage. However, once he decided to charge a shilling per visit, numbers dwindled until such time as he was able to seal the entrance to the tunnel and store his dustbins in the area. During the refurbishments of the late 1970s the entrance to the tunnel was demolished.