1927 жылғы АҚШ Радио заңы: федералдық реттеуді күшейтіп, Federal Radio Commission құрды. Лицензия алу үшін "қоғамдық мүдде" көрсету талап етілді. Радио тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1927 жылдан 1934 жылға дейінгі АҚШ радио заңы. 1927 жылғы Радио туралы заң (АҚШ Конгресінің 69-шы шақырылысы, 632-ші заң) 1927 жылдың 23 ақпанында қол қойылды. Бұл заң 1912 жылғы Радио туралы заңның орнын басып, радиобайланыс саласындағы федералдық үкіметтің реттеу өкілеттіктерін күшейтті, ал бақылау жаңадан құрылған Федералдық радио комиссиясына жүктелді. Бұл сондай-ақ, лицензия алу үшін станциялар "қоғамдық мүддеге, қолайлылыққа немесе қажеттілікке" сай екенін дәлелдеуі тиіс екенін талап еткен алғашқы заң болды. Бұл заңнан кейін 1934 жылғы Байланыс туралы заң қабылданды.
Former United States radio law from 1927 to 1934
The Radio Act of 1927 (United States Public Law 632, 69th Congress) was signed into law on February 23, 1927. It replaced the Radio Act of 1912, increasing the federal government's regulatory powers over radio communication, with oversight vested in a newly created body, the Federal Radio Commission. It also was the first legislation to mandate that stations had to show they were "in the public interest, convenience, or necessity" in order to receive a license. The Act was later replaced by the Communications Act of 1934.
Бұрынғы ереже
Радиобайланыс (алғашқыда "сызбасыз телеграф" деп аталған) 1890 жылдардың соңында дамығанмен, АҚШ-та 1912 жылғы Радио заңы қабылданғанға дейін көбінесе реттелмеген еді. Бұл заң лицензиялау билігін Сауда департаментіне жүктеді. Алайда, 1912 жылғы заң бойынша федералды үкіметтің өкілеттіктерін күдікке түсірген бірнеше сәттілі іс 1912 жылғы заңның күшін жоюға әкелді. 1921 жылы Сауда департаменті Нью-Йорк қаласындағы Intercity Radio Company компаниясы басқаратын нүктеден нүктеге радиотелеграф станциясының лицензиясын жаңарудан бас тартты. Intercity шағымданып, 1923 жылы Колумбия округінің апелляциялық соты Intercity компаниясының жағын ұстады, 1912 жылғы заңда "атқарушы лауазым иесінің қалауынша" лицензиялық шешімдер қарастырылмағанын мәлімдеді. Сауда департаменті Жоғарғы Сотқа қайта қарауды сұрауды жоспарлаған, бірақ Intercity Нью-Йорк стансасын жабуды шешкен соң бұл мәселе өздігінен шешілді. Екінші күдік 1926 жылдың қаңтар айының басында Чикагодағы Zenith Radio Corporation компаниясына тиесілі WJAZ жоғары қуатты радиостанциясы бейінделмеген жиілікте хабар таратуды бастағанда туды. Бұл жағдайда Intercity Radio Company ісіне сілтеме жасап, федералды үкіметтің жұмыс істеу талаптарын белгілеуге заңдық құқығы жоқ деп мәлімдеді. 1926 жылдың 16 сәуірінде судья Джеймс Х. Уилкерсон Zenith компаниясының пайдасына шешім шығарды, нәтижесінде Сауда департаменті радиостанцияларға бақылауды жоғалтты.
Although radio communication (originally known as "wireless telegraphy") was developed in the late 1890s, it was largely unregulated in the United States until the passage of the Radio Act of 1912, which placed licensing authority under the Department of Commerce. However, a pair of successful legal cases challenging the federal government's powers under the 1912 Act led to its eventual replacement. In 1921 the Commerce Department had tried to refuse to issue a renewal license to a point to point radiotelegraph station in New York City, operated by the Intercity Radio Company. Intercity appealed, and in 1923 the Court of Appeals of the District of Columbia sided with Intercity, stating the 1912 Act did not provide for licensing decisions at "the discretion of an executive officer". Commerce planned to request an review by the Supreme Court, but the case was rendered moot when Intercity decided to shut down the New York City station. A second challenge occurred when the Zenith Radio Corporation's high powered radio station, WJAZ in Chicago, in early January 1926 began transmitting on an unassigned frequency, invoking the Intercity Radio Company case rulings to claim the federal government had no legal authority to specify operating requirements. On April 16, 1926, Judge James H. Wilkerson ruled in Zenith's favor, which led to the Commerce Department largely losing control over broadcasting stations.
1927 жылғы радиоакті
Осы мәселені түзету үшін Конгресс 1927 жылғы 23 ақпанда президент Кальвин Кулидж қол қойған «Радио туралы» заңды қабылдады. Заң федералдық үкіметтің «АҚШ, оның аумақтары мен иеліктеріндегі барлық мемлекетаралық және шетелдік радио хабарларын тарату және байланыс түрлерін реттеу» өкілеттігін күшейтті және радиостанциялар «қоғамдық мүддеге, ыңғайлылыққа немесе қажеттілікке» сәйкес болуы керек деген стандартты қабылдады. Бастапқыда 732 станцияға дейін өскен хабар тарату қызметін қайта ұйымдастыруға баса назар аударылды. 1923 жылы АҚШ-тағы үйлердің тек 1 пайызында ғана кем дегенде бір радиоқабылдағыш болса, 1931 жылға қарай көпшілігінде болды. Заңнама бес аймақтық округтен тағайындалған комиссарлары бар бес мүшелі Федералдық радио комиссиясын құрды, ол бақылауды жүзеге асыруды қамтамасыз етті. Бастапқы заңда Комиссияның жұмысының көп бөлігі бір жылдан кейін аяқталады деп есептелді, содан кейін «лицензияларды қайтарып алудан басқа, осы Заңның шарттарымен Комиссияға берілген барлық өкілеттіктер мен биліктер Сауда министріне жүктеліп, одан әрі жүзеге асырылады; алайда Комиссия осы тараудың шарттары бойынша оған түскен барлық мәселелерді қарау және шешу құқығына ие болады». 1929 жылдың желтоқсан айында Комиссияның өкілеттігі мерзімі шексізге дейін ұзартылды.
To rectify the matter, Congress passed the Radio Act of 1927, which was signed into law by President Calvin Coolidge on February 23, 1927. The Act strengthened the federal government's authority "to regulate all forms of interstate and foreign radio transmissions and communications within the United States, its Territories and possessions", and adopted a standard that radio stations had to be shown to be "in the public interest, convenience, or necessity". There was an initial emphasis on reorganizing the broadcasting service, which had grown to 732 stations. While only 1 percent of U. S. households owned at least one radio receiver in 1923, a majority would by 1931. The legislation created a five member Federal Radio Commission to provide oversight, with a commissioner appointed from each of five regional districts. The original law envisioned that after one year most of the Commission's work would be completed, after which "all the powers and authority vested in the commission under the terms of this Act, except as to the revocation of licenses, shall be vested in and exercised by the Secretary of Commerce; except that thereafter the commission shall have power and jurisdiction to act upon and determine any and all matters brought before it under the terms of this section". In December 1929 the commission's mandate was extended indefinitely.
Федералды байланыс комиссиясымен алмастыру
1934 жылғы Байланыс туралы заң Федералды радио комиссиясын таратып, радио лицензиялау құзыретін жаңа Федералды байланыс комиссиясына (FCC) берді. Байланыс туралы заңның III бөлімі 1927 жылғы Радио туралы заңға өте ұқсас қағидаларды қамтыды, ал FCC көбінесе FRC-нің қызметтерін және сот тәжірибесін өз мойнына алды. Бұл заң телефон және телеграф компаниялары сияқты байланыс қызметтерін ұсынатын операторларға қатысты құзыретін де Мемлекетаралық сауда комиссиясынан FCC-ға ауыстырды.
The Communications Act of 1934 abolished the Federal Radio Commission and transferred jurisdiction over radio licensing to the new Federal Communications Commission (FCC). Title III of the Communications Act contained provisions very similar to the Radio Act of 1927, and the FCC largely took over the operations and precedents of the FRC. The law also transferred jurisdiction over communications common carriers, such as telephone and telegraph companies, from the Interstate Commerce Commission to the FCC.