Федералдық Радио Комиссиясы (FRC) – АҚШ радио байланысын реттеген 1927-34 жылдар аралығындағы агенттік. Тарихы, қызметі, FCC-ге алмасуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың бұрынғы мемлекеттік агенттігі (1927–33)
Former government agency of the United States (1927–33)
Федералды радио комиссиясы (FRC) – 1927 жылы құрылғаннан бастап 1934 жылға дейін АҚШ радио байланысын реттеген мемлекеттік агенттік. FRC 1927 жылғы Радио туралы заңмен құрылды, ол бұрынғы 1912 жылғы Радио туралы заңды алмастырды, себебі оның бақылау ережелері, әсіресе радио хабарларын тарату станцияларын реттеуде жеткіліксіз деп табылған болатын. Реттеу өкілеттіктерін күшейтумен қатар, FRC радиостанция лицензия алу үшін "қоғамдық мүддеге, қолайлылыққа немесе қажеттілікке" сай болуын міндеттетіп, жаңа стандарт енгізді.
The Federal Radio Commission (FRC) was a government agency that regulated United States radio communication from its creation in 1927 until 1934, when it was succeeded by the Federal Communications Commission (FCC). The FRC was established by the Radio Act of 1927, which replaced the Radio Act of 1912 after the earlier law was found to lack sufficient oversight provisions, especially for regulating broadcasting stations. In addition to increased regulatory powers, the FRC introduced the standard that, in order to receive a license, a radio station had to be shown to be "in the public interest, convenience, or necessity".
1912 жылғы радиоакті
Радиобайланыс (алғашқыда "сызбасыз телеграф" деп аталатын) 1890 жылдардың соңында дамығанмен, 1912 жылғы Радио заңы қабылданғанға дейін АҚШ-та көбінесе реттелмеген еді. Бұл заң Сауда министрлігіне бастапқыда теңіз және әуесқой станцияларынан тұратын радио хабар таратушыларды лицензиялау тәртібін белгіледі. 1920 жылдардың басында дамып келе жатқан жаңалықтар мен ойын-сауық хабарларын жалпы халыққа тарату осы заңнамада көзделмеген. Коммерция департаментінің хабар таратуға қатысты алғашқы ережелері 1921 жылдың 1 желтоқсанында қабылданды, онда жалпы аудиторияға арналған хабар тарату станцияларына екі толқын ұзындығы бөлінді: "ойын-сауық" үшін 360 метр (833 кГц), ал "базар және ауа райы туралы хабарлар" үшін 485 метр (619 кГц). 1922 жылы хабар тарату станцияларының саны күрт өсті, жыл соңына қарай АҚШ-та олардың саны 500-ден асты. Бөлінген тарату жиіліктерінің саны да кеңейді, 1925 жылға қарай "хабар тарату жолағы" 550 кГц-ден 1500 кГц-ға дейінгі жиіліктерден, 10 кГц қадаммен тұрды. Герберт Гувер 1921 жылдың наурыз айында Сауда министрі болды, сонымен радио хабарларын таратудың алғашқы күндерін қалыптастырудағы негізгі жауапкершілікті өз мойнына алды, бұл жылдам өзгеріп жатқан жағдайда қиын міндет еді. Шешім қабылдауға көмектесу үшін ол 1922-1925 жылдар аралығында төрт ұлттық конференцияны ұйымдастырды, онда шақырылған сала басшылары радионың жалпы стандарттарын белгілеуге қатысты.
Although radio communication (originally known as "wireless telegraphy") was developed in the late 1890s, it was largely unregulated in the United States until the passage of the Radio Act of 1912. This law set up procedures for the Department of Commerce to license radio transmitters, which initially consisted primarily of maritime and amateur stations. The broadcasting of news and entertainment to the general public, which began to be developed early 1920s, was not foreseen by this legislation. The first Commerce Department regulations specifically addressing broadcasting were adopted on December 1, 1921, when two wavelengths were set aside for stations making broadcasts intended for a general audience: 360 meters (833 kHz) for "entertainment", and 485 meters (619 kHz) for "market and weather reports". The number of broadcasting stations grew tremendously in 1922, numbering over 500 in the United States by the end of the year. The number of reserved transmitting frequencies also expanded, and by 1925, the "broadcast band" consisted of the frequencies from 550 kHz to 1500 kHz, in ten kHz steps. Herbert Hoover became the Secretary of Commerce in March 1921, and thus assumed primary responsibility for shaping radio broadcasting during its earliest days, which was a difficult task in a fast changing environment. To aid decision making, he sponsored a series of four national conferences from 1922 to 1925, where invited industry leaders participated in setting standards for radio in general.
Құқықтық даулар
Өзінің қызмет істеу кезінде Гувер кейбір әрекеттерінің 1912 жылғы заңмен оған берілген шектеулі өкілеттіктерді ескере отырып, құқықтық тұрғыдан күмәнді екенін білген. Атап айтқанда, 1921 жылы департамент Нью-Йорктегі Intercity Radio Company компаниясы басқаратын радиотелеграф станциясының лицензиясын жаңартудан бас тартуға тырысты, себебі ол жақын жерде жұмыс істейтін бұрынғы радиотелеграф станцияларына артық кедергі келтірді. Intercity шағымданып, 1923 жылы Колумбия округінің апелляциялық соты Intercity-ге қолдау көрсетіп, 1912 жылғы заңда «атқарушы лауазым иесінің қалауынша» лицензиялық шешімдер қарастырылмағанын мәлімдеді. Сауда департаменті Жоғарғы Сотқа қайта қарауды сұрауды жоспарлаған, бірақ Intercity Нью-Йорк стансасын жапқанда бұл мәселе өздігінен шешілді. Дегенмен, бұл Гувердің өкілеттігінің шегі туралы маңызды сұрақтар туғызды. Келесі, ақыры сәтті аяқталған, шағым 1926 жылы болды. Zenith Radio Corporation 1925 жылдың соңында жоғары қуатты радиостанция, WJAZ-ды Чикагодан тыс, Иллинойс штатында орналастырды. Станцияға қолданылуы үшін жиілік таба алмауы мүмкін екенін естігеннен кейін компания президенті Э. Ф. Макдональд, олар аптасына екі сағат хабар таратқысы келгендіктен, бейсенбі күндері кешкі сағат 22:00-ден түнгі жартысына дейін Орталық уақыт бойынша шектелген 930 кГц жиілігіне келісуге дайын екенін ұсынды, себебі сол уақытта бұл жиіліктегі жалғыз станция, Колорадо штатындағы KOA, әдетте жұмыс істемейтін. Макдональд аптасына екі сағат жұмыс істеуге қанағаттанғанмен, жақын арада оның көзқарасы өзгерді. Сол кезде АҚШ пен Канада арасында алты белгілі AM жиілігін қанадалық станциялар ғана пайдаланатыны туралы бейресми келісім болды. 1926 жылдың қаңтар айының басында Макдональд WJAZ-ға 930 кГц жиілігінен 910 кГц жиілігіне, яғни Канаданың шектеулі жиіліктерінің біріне көшуді және жұмыс уақытын ұзартуды бұйырды. «Intercity Radio Company» ісі бойынша шешімге сілтеме жасай отырып, Zenith Сауда департаментінің WJAZ-ды бұрынғы жиілігіне қайтару туралы бұйрығын елемеді. 1926 жылдың 20 қаңтарында Чикагода «АҚШ-қа қарсы Zenith Radio Corporation және Э. Ф. Макдональд» атты федералдық сот ісі қозғалды. Макдональд өзінің пайдасына тар шешім күткен, өйткені «D класты даму» лицензияларына ие болған аз ғана станциялар, соның ішінде WJAZ, қалыпты шектеулерден босатылған. Алайда, шын мәніндегі нәтиже ауқымды болды. 1926 жылдың 16 сәуірінде судья Джеймс Х. Уилкерсонның шешімінде 1912 жылғы заңға сәйкес Сауда департаменті берілген хабар тарату лицензияларының санын шектеуге немесе станция жиіліктерін белгілеуге құқығы жоқ екені айтылды. Үкімет бұл шешімге шағымдану мүмкіндігін қарастырды, бірақ Бас прокурордың міндетін атқарушы Уильям Дж. Донован сот шешімімен келісті. Тікелей нәтижесі – Конгресс жаңа заң қабылдамайынша, Сауда департаменті жаңа радиостанциялардың санын шектей алмайды, енді олар кез келген жиілікте еркін жұмыс істей алады және қалаған қуатын пайдалана алады. Көптеген станциялар сақтық танытты, ал басқалары қуатын арттырып, жаңа жиіліктерге көшуге мүмкіндік алды (қынжырлы түрде «толқын секіру» деп аталды). Бұл жаңа ортаның орташа тыңдаушы үшін қандай бұзылыстарға әкелгенін бағалау қиын, бірақ «хаос» термині талқылауларда жиі пайда бола бастады.
During his tenure Hoover was aware that some of his actions were on shaky legal ground, given the limited powers assigned to him by the 1912 Act. In particular, in 1921 the department had tried to refuse to issue a renewal license to a point to point radiotelegraph station in New York City, operated by the Intercity Radio Company, on the grounds that it was causing excessive interference to earlier radiotelegraph stations operating nearby. Intercity appealed, and in 1923 the Court of Appeals of the District of Columbia sided with Intercity, stating the 1912 Act did not provide for licensing decisions at "the discretion of an executive officer". The Department of Commerce planned to request a review by the Supreme Court, but the case was rendered moot when Intercity decided to shut down the New York City station. Still, it had raised significant questions about the extent of Hoover's authority. A secord, ultimately successful, challenge occurred in 1926. The Zenith Radio Corporation in late 1925 established a high powered radio station, WJAZ, with a transmitter site outside Chicago, Illinois. After being informed that there might not be an available frequency for the station to use, company president E. F. McDonald proposed that, because they only wanted to broadcast two hours a week, they would be happy with an assignment on 930 kHz that was limited to 10:00 p. m. to midnight Central time on Thursday nights, when the only other station on the frequency, KOA in Denver, Colorado, was normally off the air. Despite McDonald's initial expression of satisfaction with a schedule of just two hours per week, his tone soon changed. At this time the United States had an informal agreement with Canada that six designated AM band frequencies would be used exclusively by Canadian stations. In early January 1926, McDonald directed WJAZ to move from its 930 kHz assignment to 910 kHz, one of the restricted Canadian frequencies, and begin expanded hours of operation. Invoking the Intercity Radio Company case rulings, Zenith ignored the Commerce Department's order to return WJAZ to its assigned frequency. On January 20, 1926, a federal court suit, United States versus Zenith Radio Corporation and E. F. McDonald, was filed in Chicago. McDonald expected a narrow ruling in his favor, claiming that only a small number of stations, including WJAZ, held the "Class D Developmental" licenses that were free from normal restrictions. However, the actual outcome was sweeping. On April 16, 1926, Judge James H. Wilkerson's ruling stated that, under the 1912 Act, the Commerce Department in fact could not limit the number of broadcasting licenses issued, or designate station frequencies. The government reviewed whether to try to appeal this decision, but Acting Attorney General William J. Donovan's analysis concurred with the court's decision. The immediate result was that, until Congress passed new legislation, the Commerce Department could not limit the number of new broadcasting stations, which were now free to operate on any frequency and use any power they wished. Many stations showed restraint, while others took the opportunity to increase powers and move to new frequencies (derisively called "wave jumping"). The extent to which this new environment resulted in disruption for the average listener is difficult to judge, but the term "chaos" started to appear in discussions.
1927 жылғы радиоакті
1926 жылдың басында Сауда департаментінің реттеуші өкілеттігіне қатысты теріс шешім шығарылғанға дейін АҚШ Конгресінде 1912 жылғы Радио заңының орнына көбірек толыққанды заң жобасын қабылдауға көптеген әрекеттер жасалды, бірақ ешқайсысы көп нәтиже бермеді. Федералдық реттеудің болмауына байланысты станциялар өз дауларын сотқа апарып, соттар қолданыстағы станциялардың пайдасына шешім шығара бастағандықтан, жаңа заңнаманың қажеттілігі одан әрі маңызды болды. Бұл, тиімді түрде, құрылған станцияларға олардың жиіліктеріне қолдану құқығында «меншік құқығын» бергенімен тең болды, үкімет мұны болдырмауға тырысты, себебі радиоспектрді жалпыға ортақ ресурс деп есептеді. Жаңа заңнаманың қажеттігі мойндалғанмен, пікірлер қарама-қайшы болды: Сауда министрінің өкілеттігін арттыру керек пе, бұл қарсыластарының пікірінше, тым қуатты «Радио сардарына» алып келер еді, әлде тәуелсіз реттеуші орган қажет пе, оның қажеттігіне кейбір күмәнданушылар бар еді. Ақырында қабылданған заң Дилл-Уайт заңы деп аталды, оны сенатор Кларенс Дилл (Д-Вашингтон) және өкіл Уоллес Х. Уайт-младший (Р-Майн) 1926 жылдың 21 желтоқсанында ұсынды және демеушілік етті. Ол 1927 жылдың 28 қаңтарында Сенатқа енгізілді және компромисс ретінде бес мүшеден тұратын комиссияға радио реттеуін қайта ұйымдастыру құқығы берілді, бірақ оның көптеген міндеттері бір жылдан кейін аяқталар еді. Бір айлық пікірталастардан кейін бұл заң жобасы 1927 жылдың 18 ақпанында 1927 жылғы Радио заңы ретінде қабылданды және 1927 жылдың 23 ақпанында президент Кальвин Кулидж оған қол қойды. Комиссияның ұйымдастыру отырысы 15 наурызда өтті.
Prior to the early 1926 adverse ruling on the Commerce Department's regulatory authority, there had been numerous efforts in the U. S. Congress to replace the Radio Act of 1912 with a more comprehensive bill, but none of these efforts made much headway. The need for new legislation gained additional importance because, in the absence of federal regulation, stations were taking their individual disputes to the courts, which began to render decisions favoring incumbent stations. This effectively was granting established stations "property rights" in the use of their assignments, which the government wanted to avoid, because it generally considered the radio spectrum to be a public resource. Despite the recognition that new legislation was needed, there was a lack of consensus whether it should increase the authority of the Secretary of Commerce, which opponents argued would create a too powerful "Radio Czar", or if an independent regulatory body was needed, which some disputed was unneeded and overly expansive. The legislation ultimately passed was known as the Dill White Bill, which was proposed and sponsored by Senator Clarence Dill (D Washington) and Representative Wallace H. White Jr. (R Maine) on December 21, 1926. It was brought to the Senate floor on January 28, 1927, and, as a compromise, specified that a five member commission would be given the power to reorganize radio regulation, but most of its duties would end after one year. After a month of debates this bill was passed on February 18, 1927, as the Radio Act of 1927, and signed into law by President Calvin Coolidge on February 23, 1927. The Commission's organizational meeting was held on March 15.
ФКК ірі іс-шараларының таңдауы
ҚКК құрылған кездегі ең өзекті мәселе – AM жолағындағы 732 хабар тарату станциясының көп болуы еді. (FM радио тарату жолағы 1941 жылға дейін құрылмады). Бір уақытта жұмыс істей алатын станциялардың санына қатысты маңызды техникалық шектеулер де болды. Түнде ионосфераның өзгеруі радиосигналдарға, әсіресе қуатты станциялардан, жүздеген шақырымға дейін таралуға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, сол кезде таратушы жиілігінің тұрақтылығы көбінесе шектеулі болды, яғни номиналды түрде бірдей жиілікте хабар тарататын станциялар бір-бірінен сәл ауытқып, тіпті аудио сигналдарының араласуынан да қашық жерлерде өткір, жоғары жиілікті "гетеродиндік" кедергі тудыратын. Бағытталған антенналар, сигналды белгілі бір бағытта шектеуге мүмкіндік беретін құрал да әлі қолжетімді болмады. Жалпы алғанда, сапалы қабылдауды қамтамасыз етудің басты жолы – бір мезгілде жұмыс істейтін станциялардың санын шектеу болды, бұл кейбір станцияларды күндізгі уақытта ғана жұмыс істеуге мәжбүрледі, ал көп жағдайда бір жиіліктегі жұмыс уақытын бірнеше станция (бір аймақтағы төртке дейін) бөлісіп пайдалану қажет болды.
The most critical issue the FRC faced at the time of its creation was an excess of broadcasting stations, which now numbered 732, all on the AM band. (The FM broadcast band would not be created until 1941). There were some significant technical restraints on the number of stations that could operate simultaneously. At night, a change in the ionosphere allows radio signals, especially from more powerful stations, to travel hundreds of kilometers. In addition, at this time transmitter frequency stability was often limited, which meant that stations broadcasting on nominally the same frequency often were actually slightly offset from each other, which produced piercing high pitched "heterodyne" interference at even greater distances than the mixing of their audio. Another tool that was not yet available was directional antennas that could restrict signals to specified directions. Overall, the main tools available for insuring quality reception was limiting the number of stations operating concurrently, which meant restricting some stations to daytime only operation, and in many cases requiring time sharing, where up to four stations in a given region had to divide up the hours each used on a single frequency.
Жалпы тәртіп 32
1927 жылғы 3 мамырда FRC, канадалық жиіліктерде жұмыс істейтін станцияларды қайта тағайындауға және 10 кГц-қа бөлінетін жиіліктерде хабар тарату стандартына сәйкес келмейтін "екі жиілікте жұмыс істеу" тәжірибесін жоюға арналған уақытша жиіліктерді тағайындаулар сериясының біріншісін жасады. FRC қолданыстағы станцияларды қарап, тізімдеді, содан кейін оларға, егер эфирде қалуды қаласа, жаңа "халықтың мүддесі, қолайлылығы немесе қажеттілігі" стандартына сай екенін анықтаудың алғашқы қадамы ретінде 1928 жылғы 15 қаңтарға дейін ресми лицензия алуға өтініш беру керектігін хабарлады. Өтініштерді қарағаннан кейін, 1928 жылғы 25 мамырда FRC 32-ші жалпы бұйрықты шығарды, онда 164 станцияға лицензия алуға негіздемелері жеткіліксіз екені және олар Вашингтон қаласында тыңдауға қатысуға тиіс екені хабарланды. Көптеген аз қуатты тәуелсіз станциялар таратылды, бірақ сексен бір станция сақталды, олардың көпшілігінің қуаты төмендетілді. Білім беру станцияларының жағдайы нашар болды. Олар көбінесе коммерциялық станциялармен жиілікті бөлісіп, күндіз жұмыс істеуге міндетті болды, бұл ересектерге білім беру үшін шектеулі пайдалы деп есептелді.
On May 3, 1927, the FRC made the first of a series of temporary frequency assignments, which served to reassign the stations operating on Canadian frequencies, and also eliminate "split frequency" operations that fell outside of the standard of transmitting on frequencies evenly divided by 10 kHz. The FRC conducted a review and census of the existing stations, then notified them that if they wished to remain on the air they had to file a formal license application by January 15, 1928, as the first step in determining whether they met the new "public interest, convenience, or necessity" standard. After reviewing the applications, on May 25, 1928, the FRC issued General Order 32, which notified 164 stations that the initial review had found their justification for receiving a license insufficient, and they would have to attend a hearing in Washington, D. C. Moreover, "At this hearing, unless you can make an affirmative showing that public interest, convenience, or necessity will be served by the granting of your application, it will be finally denied." Many low powered independent stations were eliminated, although eighty one stations did survive, most with reduced power. Educational stations fared particularly poorly. They were usually required to share frequencies with commercial stations and operate during the daytime, which was considered of limited value for adult education.
Жалпы ереже 40
Станциялар тізімін шамалы басқарылатын деңгейге дейін қысқартқаннан кейін, FRC радиостанциялардың тарату жиіліктерін қайта ұйымдастыруға кірісті. 1928 жылдың 30 тамызында Комиссия 550-ден 1500 кГц-ге дейінгі 96 жиіліктен тұратын "тарату жолағын" анықтаған 40-шы жалпы бұйрық шығарды. Алты жиілік қана канадалық станциялардың пайдалануына шектелді, ал қалған 90 жиілік шамамен 600 АҚШ станциясына бөлінді. Жаңа тағайындамалар 1928 жылдың 11 қарашасында күшіне енді. Қол жетімді жиіліктердің қырқы жоғары қуатты "ашық канал" станцияларына арналды, олардың көп жағдайда тек бір ғана станциясы болды. Техникалық тұрғыдан кедергілерді азайту және қабылдауды жақсартуда сәтті деп танылғанмен, ірі компаниялар мен олардың станциялары ең жақсы тағайындамаларды алды деген пікір де болды. Комиссар Айра Э. Робинсон: "Мен жоспарға және оның негізінде жасалған үлестірілімдерге қарсы болғандықтан және қарсы дауыс бергенім үшін, оны өзгерту туралы тыңдауларға қатысуды әдепсіз және орынсыз деп санаймын" деп ашық түрде наразылық білдірді. Кейінгі экономикалық талдаулар радионы реттеудің алғашқы саясаты реттеушілерді басып алу мен пайда табуға бағытталған әрекеттерді көрсеткенін көрсетті.
With the roster of stations now reduced to a somewhat more manageable level, the FRC next embarked on a major reorganization of broadcasting station frequency assignments. On August 30, 1928, the Commission issued General Order 40, which defined a "broadcast band" consisting of 96 frequencies from 550 to 1500 kHz. Six frequencies were restricted for exclusive use Canadian stations, leaving 90 available for the slightly fewer than 600 U. S. stations. The new assignments went into effect on November 11, 1928. Forty of the available frequencies were reserved for high powered "clear channel" stations, which in most cases had only a single station with an exclusive nationwide assignment. Although generally accepted as being successful on a technical level of reducing interference and improving reception, there was also a perception that large companies and their stations had received the best assignments. Commissioner Ira E. Robinson publicly dissented, stating that: "Having opposed and voted against the plan and the allocations made thereunder, I deem it unethical and improper to take part in hearings for the modification of same". Some later economic analysis has concluded that the early radio regulation policies reflected regulatory capture and rent seeking.
WGY тапсырмасы
Соттар қараған FRC шешімдерінің көп бөлігі күшінде қалды, бірақ маңызды ерекшелік Schenectady, Нью-Йорк штатындағы, General Electric компаниясына тиесілі, ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген қуатты WGY станциясына қатысты болды. 1928 жылдың 11 қарашадағы қайта бөлу жоспары бойынша WGY станциясының жұмыс уақыты күндізгі және кешкі сағаттармен, Калифорния штатының Окленд қаласында күн батқанға дейін шектелді, себебі сол жиілікте KGO станциясы хабар тарататын. Бұрын WGY станциясы жұмыс уақыты бойынша шектеусіз жұмыс істеген. 1929 жылдың 25 ақпанында Колумбия округінің апелляциялық соты WGY станциясының жұмыс уақытын шектеудің "ақылға қонымсыз және халықтың мүддесіне, ыңғайлылығына немесе қажеттілігіне сай емес" екенін мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы соты FRC-нің шағымын қарауға келісті, бірақ жатақтарды тыңдағаннан кейін шешім қабылдаудан бас тартты, өйткені қолданыстағы заңнама бойынша оның бақылау құқығы жоқ екенін анықтады, соның нәтижесінде төменгі соттың шешімі күшінде қалды.
Most of the FRC decisions reviewed by the courts were upheld, however a notable exception involved WGY in Schenectady, New York, a long established high powered station owned by General Electric. Under the November 11, 1928, reassignment plan, WGY was limited to daytime hours plus evening hours until sunset in Oakland, California, where KGO, transmitting on the same frequency, was located. Previously, WGY had operated with unlimited hours. On February 25, 1929, the Court of Appeals of the District of Columbia ruled that restricting WGY's hours "was unreasonable and not in the public interest, convenience or necessity" The U. S. Supreme Court agreed to take the FRC's appeal, but following oral arguments declined to issue a ruling, after deciding that under current legislation it did not have oversight, thus allowing the lower court ruling to stand.
KFKB-ді жою
KFKB – Милфорд, Канзас қаласындағы танымал радиостанция, лицензиясы Джон Р. Бринкли басқаратын ұйымға берілген. Бринкли "ешкі безінің дәрігері" деп белгілі болды, себебі ол ешкі ұрықтарының кішкене бөліктерін имплантациялауды қамтитын "сексуалдық жаңарту" хирургиясын насихаттады. 1930 жылы Федералды радио комиссиясы оның лицензиясын жаңару туралы өтінішін қабылдамады, себебі станция қоғамдық қызмет ретінде емес, негізінен "белгілі бір бизнестің қарапайым қосымшасы" ретінде жұмыс істеді. (Бринклидің бір бағдарламасында ол тыңдаушылардан келген медициналық мәселелерді сипаттаған хаттарды оқып, содан кейін эфир арқылы сандармен белгіленген, күмәнді құндылығы бар дәрі-дәрмектерді ұсынды. Тыңдаушылар осы препараттарды сатып алу үшін Бринклидің "қайта төлеу" жүйесіндегі дәріханасына баруы керек еді.) Бринкли бұл цензура деп шағымданып, сотқа жүгінді, бірақ АҚШ апелляциялық соты оның шағымын қабылдамады, "Бұл талап негізсіз. Комиссия шағымданушының хабарларын таратуға дейін тексеруге тырысқан жоқ. Комиссия шағымданушының лицензиясын жаңарту арқылы қоғамдық мүддеге, ыңғайлылыққа немесе қажеттілікке қызмет ететінін қарастыра отырып, тек шағымданушының бұрынғы әрекеттерін ескерді, бұл цензура емес" деді. Бұл станциядан бас тартылғаннан кейін Бринкли өзінің қызметін АҚШ шекарасында орналасқан бірнеше қуатты мексикалық радиостанцияларына көшірді, бұл 1941 жылы Солтүстік Америка аймақтық хабар тарату туралы келісімге қол жеткізуге көмектесті.
KFKB was a popular Milford, Kansas broadcasting station, licensed to an organization controlled by John R. Brinkley, known as "The Goat Gland Doctor" due to his promotion of "sexual rejuvenation" surgery that included implantation of slivers of goat testes. In 1930 the Federal Radio Commission denied his request for renewal, primarily on the grounds that, instead of being operated as a public service, the station was primarily being run as "a mere adjunct of a particular business". (In one of Brinkley's programs he read listener mail describing medical issues, then recommended medication of dubious value, identified by numbers, over the air. Listeners had to visit a Brinkley "kick back" pharmacy to purchase these items.) Brinkley appealed on the grounds that this was prohibited censorship, but the U. S. Court of Appeals denied his appeal, stating "This contention is without merit. There has been no attempt on the part of the commission to subject any part of appellant's broadcasting matter to scrutiny prior to its release. In considering the question whether the public interest, convenience, or necessity will be served by a renewal of appellant's license, the commission has merely exercised its undoubted right to take note of appellant's past conduct, which is not censorship." Denied this station, Brinkley moved his operations to a series of powerful Mexican outlets located on the U. S. border, which helped to lead to implementation of the North American Regional Broadcasting Agreement in 1941.
KGEF-ті жою
KGEF радиостанциясына алғаш рет 1926 жылдың соңында Лос-Анджелес қаласының орталығындағы Trinity Methodist Church, South шіркеуіне лицензия берілді. Оның хабарларының басым бөлігі пастор Роберт "Жекпе-жек Боб" Шулердің ұзақ айыптауларынан тұрды, ол "қоғамда жамандық жасауға жаман адамның мүмкіндігін шектеу" үшін станцияны басқаратынын мәлімдеді, бірақ оның өткір хабарлары тез арада көп дау тудырды. Дегенмен, Комиссия жүргізген тексеру нәтижесінде станцияны жабу керек деген шешім қабылданды, себебі Комиссия "лицензия берудің қоғамдық мүддеге қызмет ететінін анықтай алмады; оның негізгі спикері таратып отырған бағдарламалар оқулық емес, сенсациялық сипатта болды және екі жағдайда ол радио арқылы әділдіктің дұрыс іске асырылуына кедергі келтіруге тырысқаны үшін сотталды". Колумбия округінің апелляциялық соты Комиссияның шешімін қолдады және Бірінші түзетудегі қорғауға қарамастан: "бұл үкіметтің Конгресс құрған агенттіктер арқылы оны қаралап, жалған ақпарат тарату үшін пайдаланған адамға лицензияны жаңарудан бас тартуға болмайды дегенді білдірмейді. Бұл жағдай сөз бостандығын жоққа шығару емес, Конгресс заң шығару құзыреті шегіндегі салаға қатысты реттеуші билікті қолдану болып табылады". Бұл шешім АҚШ Жоғарғы Сотының қайта қарау туралы қаулы қабылдаудан бас тартуынан кейін күшіне енді.
KGEF was a broadcasting station first licensed in late 1926 to Trinity Methodist Church, South, in downtown Los Angeles. Its programming was dominated by long denunciations made by pastor Robert "Fighting Bob" Shuler, who stated that he operated the station in order to "make it hard for the bad man to do wrong in the community", but his strident broadcasts soon became very controversial. However, a review by the Commission concluded that the station should be deleted, because it " could not determine that the granting thereof was in the public interest; that the programs broadcast by its principal speaker were sensational rather than instructive and in two instances he had been convicted of attempting over the radio to obstruct orderly administration of public justice". The Court of Appeals of the District of Columbia affirmed the Commission's decision and held that, despite First Amendment protections: " this does not mean that the Government, through agencies established by Congress, may not refuse a renewal license to one who has abused it to broadcast defamatory and untrue matter. In that case there is not a denial of the freedom of speech but merely the application of the regulatory power of Congress in a field within the scope of its legislative authority". This ruling became final after a petition for writ of certiorari requesting review by United States Supreme Court was denied.
WNYC тапсырмасы
1928 жылдың 11 қарашасындағы қайта ұйымдастыру аясында Нью-Йорк қаласының муниципалды станциясы WNYC жартылай штатты, төмен қуатты жұмыс істеуге бекітілді. Станция толық штатқа рұқсат беруді талап етіп шағымданып, бірақ сотта жеңіліске ұшырады. Станция мемлекеттік меншікте болғанына қарамастан, Федералдық радио комиссиясы "халықтың мүддесі, қолайлылығы және қажеттілігі" стандарты бойынша қалалық меншік станцияға ешқандай артықшылық бермейтінін мәлімдеді. Дегенмен, бұл жағдай коммерциялық емес станцияларға қарағанда коммерциялық мүдделерге басымдық берілуінің көрінісі ретінде қарастырылды.
Under the November 11, 1928, reorganization, WNYC, the municipal station of New York City, was given a half time, low power assignment. The station appealed on the grounds that it should have been given a full time authorization, but lost. Even though the station was government owned, the Federal Radio Commission said that city ownership did not give the station any special standing under the "public interest, convenience, and necessity" standard. However, the case was viewed as representative of the preferences given to commercial interests above those of non commercial stations.
Дэвис түзетуін іске асыру
1927 жылғы Заңның 9-тармасы станцияларды тең бөлу қажеттігі туралы жалпы мәлімдеме жасады: «Лицензияларға және лицензияларды жаңаруға түскен өтінімдерді қарастырғанда, егер оларға сұраныс болса, лицензиялау органы лицензияларды, жиілік диапазондарын, толқын ұзындықтарын, эфирде жұмыс істеу мерзімін және түрлі штаттар мен қауымдастықтар арасында қуатты әрқайсысына әділ, тиімді және тең дәрежеде радио қызметін қамтамасыз ету үшін бөлуге тиіс». Бұл станциялардың жеке ерекшеліктерімен қатар, комиссияның халық тығыз қоныстанған аймақтардағы шешімдері аймақтардың немесе штаттардың есептелген квоталарын асырып кетпеуін қадағалауын қажет ететіндіктен, жағдайды күрделендірді. Егер екі немесе одан көп станциялар уақытты бөлісе отырып бірдей жиілікті пайдаланса, бір станция FRC-ге басқа станциялар тоқтатылған жағдайда жұмыс уақытын ұзарту туралы өтініш бере алатын болды. FRC-нің қарауындағы маңызды мысал – Индиана штатының Гари қаласындағы WJKS станциясының Чикаго, Иллинойс штатында орналасқан екі уақытты бөлісетін серігі WIBO және WPCC станцияларын тоқтату туралы ұсынысы. Бұл ұсыныстың негізгі себебі – Индиана штаты Дэвис түзетулеріне сәйкес квотамен шектелген, ал Иллинойс штаты өз квотасын арттырған еді. Комиссия WJKS пайдасына шешім шығарды, бірақ Колумбия округінің апелляциялық соты бұл шешімді «еркіндік пен ойсыздық» деп танып, күшін жойды. FRC төменгі соттың шешіміне Жоғарғы Сотқа шағымданып, бұл мәселенің алдындағы 116 жеке іске әсер ететінін мәлімдеді. WIBO FRC-ді WJKS-тің Индианамен байланысының жалған екеніне және WJKS иелерінің Чикагода тағы бір станция құруға тырысып жатқанына көндіруге соңғы әрекет жасады. Бұл шағым нәтижесіз аяқталды, нәтижесінде WIBO және WPCC хабар таратуды тоқтатуға мәжбүр болды. 1934 жылы Дэвис түзетулері FCC-ге көшті, бірақ 1936 жылдың 5 маусымында күшін жойды. 1944 жылы WJKS, шақыру таңбаларын WIND-қа өзгерткеннен кейін, Гариден Чикагоға көшірілді.
Section 9 of the 1927 Act included a general declaration about the need to equitably distribute station assignments, stating: "In considering applications for licenses and renewals of licenses, when and in so far as there is a demand for the same, the licensing authority shall make such a distribution of licenses, bands of frequency of wave lengths, periods of time for operation, and of power among the different States and communities as to give fair, efficient, and equitable radio service to each of the same." This resulted in an additional degree of complexity, for in addition to stations being judged on their individual merits, the commission had to monitor whether in heavily populated areas a decision would cause a zone or state to exceed its calculated quota. In cases where two or more stations shared a common frequency on a timesharing basis, a station could petition the FRC to have its hours of operation increased by having the other stations deleted. A prominent example under the FRC's jurisdiction occurred when a Gary, Indiana station, WJKS, proposed the deletion of its two timeshare partners, WIBO and WPCC, both located in Chicago, Illinois. A major justification was that Indiana was currently under quota based on the Davis Amendment provisions, while Illinois had exceeded its allocation. The commission ruled in favor of WJKS, however the Court of Appeals of the District of Columbia reversed the decision, calling it "arbitrary and capricious". The FRC appealed the lower court decision to the Supreme Court, stating that the issue impacted 116 separate cases pending before it. WIBO made a final attempt to convince the FRC that the expression of strong ties to Indiana by WJKS was fraudulent, and WJKS's owners were really attempting to establish another Chicago station. This appeal was unsuccessful, and both WIBO and WPCC had to cease broadcasting. In 1934 the Davis Amendment provisions were carried over to the FCC, but they were repealed on June 5, 1936. In 1944 WJKS, after changing its call letters to WIND, moved from Gary to Chicago.
Федералды байланыс комиссиясымен алмастыру
1934 жылғы Байланыс туралы заң Федералды радио комиссиясын таратып, радио лицензиялау құзыретін жаңа Федералды байланыс комиссиясына (FCC) берді. Байланыс туралы заңның III бөлімі 1927 жылғы Радио туралы заңға өте ұқсас қағидаларды қамтыды, ал FCC көбінесе FRC-нің қызметтерін және сот тәжірибесін өз мойнына алды. Бұл заң телефон және телеграф компаниялары сияқты байланыс қызметтерін ұсынатын операторларға қатысты құзыретін де Мемлекетаралық сауда комиссиясынан FCC-ға ауыстырды.
The Communications Act of 1934 abolished the Federal Radio Commission and transferred jurisdiction over radio licensing to the new Federal Communications Commission (FCC). Title III of the Communications Act contained provisions very similar to the Radio Act of 1927, and the FCC largely took over the operations and precedents of the FRC. The law also transferred jurisdiction over communications common carriers, such as telephone and telegraph companies, from the Interstate Commerce Commission to the FCC.