Америкалық әнші, музыкант және комедияшы: Uncle Dave Macon
Uncle Dave Macon
Южноамериканский музыкант Uncle Dave Macon (1870-1952) – пионер кантри, звезда Grand Ole Opry. Банджо, юмор, варьете и мост между фолком и кантри музыкой.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант (1870–1952)
American musician (1870–1952)
Дэвид Харрисон Мейкон (7 қазан 1870 – 22 наурыз 1952), кәсіби түрде «Дейв Мейкон аға» деп танылған, американдық банджошы, әнші, ән жазушы және комедия актері болған. «Дикси Дьюдроп» атымен белгілі Макон, сақалы, түйреуік бас киімі, алтын тістері және кең жағасымен көзге түскен. Ол 1920 жылдардың басында варьете артисі ретінде аймақтық даңққа ие болды, ал он жылдықтың соңында «Гранд Оле Опри» радио бағдарламасының алғашқы жұлдызы атанды. Мейконның музыкасы 19 ғасырғы американдық халық және варьете музыкасы мен 20 ғасырдың басындағы фонограф пен радиодағы музыка арасындағы маңызды байланыс саналады. Музыка зерттеушісі Чарльз Вольф: «Егер Джимми Роджерсті йодль өнерімен «кантри музыкасының әкесі» деп атаса, онда «Дейв аға» «кантри музыкасының атасы» болуы керек» деп жазған. Мейконның өнерлі сахналық бейнесі мен көңілді мінезі оны ерте кантри музыкасының ең танымал тұлғаларының біріне айналдырды.
David Harrison Macon (October 7, 1870 – March 22, 1952), known professionally as Uncle Dave Macon, was an American old time banjo player, singer, songwriter, and comedian. Known as "The Dixie Dewdrop", Macon was known for his chin whiskers, plug hat, gold teeth, and gates ajar collar; he gained regional fame as a vaudeville performer in the early 1920s before becoming the first star of the Grand Ole Opry in the latter half of the decade. Macon's music is considered the ultimate bridge between 19th century American folk and vaudeville music and the phonograph and radio based music of the early 20th century. Music historian Charles Wolfe wrote, "If people call yodelling Jimmie Rodgers 'the father of country music,' then Uncle Dave must certainly be 'the grandfather of country music'." Macon's polished stage presence and lively personality have made him one of the most enduring figures of early country music.
Жас шағы мен отбасы
Маккон Теннесси штатының Смарт стансасында (Макминвиллден оңтүстікке қарай шамамен бес шақырым жерде) Конфедерация капитаны Джон Маккон мен оның әйелі Марта Рамзидің ұлы болып дүниеге келді. Ол Натаниел Мейконның шөбересінің немересі еді. 1884 жылы Дэвид Маккон 13 жасқа толғанда, оның отбасы Нешвиллге (Теннесси штаты) көшіп, сатып алған Ескі Бродвей қонақүйін басқаруға кірісті. Қонақүй Макконның және оның музыкалық қызығушылықтарының орталығына айналды, вадевиль айналымы мен цирк өнерпаздары мен труппалары осы жерге жиі тоқтайтын. Ол Нэшвиллдегі Хьюм Фог орта мектебінде оқыды. Анасы жесір қалғаннан кейін қонақүйді сатып, отбасы Редивиллге (Теннесси штаты) көшіп барды, онда анасы пошта атты көліктер тоқтайтын қонақ үй ашты. Маккон демалыс орнында жолаушыларды банджомен, үй жасаған сахнада ойын-құлықпен көңіл көтеруге кірісті.
Macon was born in Smartt Station (about five miles south of McMinnville), Tennessee, the son of Confederate Captain John Macon and his wife Martha Ramsey. He was the great great nephew of Nathaniel Macon. In 1884, when David Macon was 13 years old, his family moved to Nashville, Tennessee, to run the Old Broadway Hotel, which they had purchased. The hotel became a center for Macon and his growing musical interests, and was frequented by artists and troupers traveling along vaudeville circuit and circus acts. He attended Hume Fogg High School in Nashville. His widowed mother sold the hotel and the family moved to Readyville, Tennessee, where his mother ran a stagecoach inn. Macon began entertaining passengers at the rest stop, playing a banjo on a homemade stage.
Кәсіби мансап
Мейкон ұзақ уақыт бойы әуесқой ретінде өнер көрсеткен және өзінің шоумендігімен танымал болғанымен, оның алғашқы кәсіби өнер көрсетуі 1921 жылы Теннесси штатының Моррисон қаласында мефодистік шіркеудің қайырымдылық шарасы кезінде болды. 1923 жылы Шрайнерлердің Нэшвиллдегі қойылымы кезінде Макконды Лоус Театрларының Маркус Лоу көрді, ол оған Алабамадағы театрда өнер көрсетсе, он бес доллар ұсынды. Мейкон келісіп, Алабамаға кетті. Шоудан кейін оған Бірмингемдегі Лоус Театрларының менеджері жақындады, ол оны сол жерде өнер көрсету үшін жалдағысы келді. Мейконның аптасына бірнеше жүз доллар жалақысы болатын. Бұл Лоудың ваудевиллдік айналымында басқа театрлардан ұсыныстар келді. Елу жасында Макон өзін табысты ойын-сауықшы ретінде тапты. Кейт Альбидің "Орфей корпорациясы" оны Лоудан басқа жерде жұмысқа алуға тырысты, бірақ ол бас тартты. Келіссөздер бірнеше күнге созылды және он сегіз ән жазылды. 1925 жылы Макон мен Харкрейдер өздерінің биіне "Бейнелі Боб" Брэдфордты, би биін қосты. Лоудың айналымындағы турлары қазір комедия, би биі және ескі заманның музыкасын қамтиды. 1925 жылы 6 қарашада Макон мен Харкрейдер Нашвилл полициясының игілігі үшін Ryman аудиториясында – Grand Ole Opry болашақ үйінде өнер көрсетті. Шоу WSM Grand Ole Opry құрылғанға дейін үш апта бұрын болды. Мейкон жаңа WSM радиостанциясының алғашқы орындаушыларының бірі болды. 1925 жылы 26 желтоқсанда Мейкон мен скрипкашы Джимми Томпсон ағасы WSM-нің сенбілік бағдарламасында бірге пайда болды. WSM-мен Маконның мансабы жиырма алты жылға созылды, бірақ ол гастрольдерді жалғастыра бергендіктен, Grand Ole Opry жылдарында тұрақты орындаушы болған жоқ. 1927 жылдың басында Макон, Сэм МакГи, Кирк МакГи және Мейзи Тоддтан тұратын "Жемісті ыдыс ішушілер" тобы құрылды. The Fruit Jar Drinkers тобының алғашқы жазбалары 1927 жылы 7 мамырда жасалды. Топтың репертуары негізінен дәстүрлі әндер мен скрипкалық нөмірлер болса да, олар кейде діни әндерді жаздырады, олар үшін Макон топтың атын Дикси қасиетті әншілері деп өзгертеді. 1930 және 1952 жылдар аралығында Мейконды жиі оның гитарада ойнаған ұлы Дорис ертіп жүреді. 1940 жылы Макон, Опридің негізін қалаушы Джордж Д. Хей, Опридің көтеріліп келе жатқан жұлдызы Рой Акуфф және Дорис Макон Голливудтан Republic Pictures фильмінің Grand Ole Opry-ге қатысуға шақыру алды. Фильмде Маконның сирек кездесетін бейнелері бар, соның ішінде 69 жастағы Макон өзінің орындығынан секіріп, әннің екінші жартысында би билеген Дориспен "Take Me Back to My Carolina Home" әнінің естен кетпес дуэті бар. 1940-жылдардың аяғында Билл Монромен гастрольде болған Макон жаңа блюграсс стиліне де, Монроның тобындағы әріптесі Эрл Скругстың банджо ойнауына да риза болған жоқ.
Although Macon had long performed as an amateur and was well known for his showmanship, his first professional performance was in 1921 at a school in Morrison, Tennessee, during a Methodist church benefit. In 1923, during a performance for the Shriners in Nashville, Macon was seen by Marcus Loew of Loews Theatres, who offered him fifteen dollars if he would perform at a theater in Alabama. Macon accepted and went to Alabama. After the show he was approached by the manager of Loews Theatres in Birmingham, who wanted to hire him to perform there. Macon's salary was several hundred dollars a week. This led to offers from other theaters in the Loew's Vaudeville circuit. At age fifty, Macon found himself a successful entertainer. A rival vaudeville circuit, the Keith Albee Orpheum Corporation, tried to hire him away from the Loew's circuit, but he refused. The session extended over several days and eighteen songs were recorded. In 1925, Macon and Harkreader added "Dancing Bob" Bradford, a buck dancer to their act, Their tours on the Loew's circuit now included comedy, buck dancing and old time music. On November 6, 1925, Macon and Harkreader performed at the Ryman Auditorium—the future home of the Grand Ole Opry— in a benefit for the Nashville police force. The show was just three weeks before the WSM Grand Ole Opry was founded. Macon was one of the first performers at the new WSM radio station. On December 26, 1925, Macon and fiddler Uncle Jimmy Thompson appeared together on the WSM Saturday night program. Macon's career with WSM lasted twenty six years, but as he continued touring, he wasn't a regular performer in the years of the Grand Ole Opry. In early 1927, Macon formed the Fruit Jar Drinkers, composed of Macon, Sam McGee, Kirk McGee and Mazy Todd. The Fruit Jar Drinkers recorded for the first time on May 7, 1927. Although the group's repertoire was mainly traditional songs and fiddle numbers, they occasionally recorded religious songs, for which Macon would alter the group's name to the Dixie Sacred Singers. Between 1930 and 1952, Macon was often accompanied by his son Dorris who played the guitar. In 1940 Macon— together with Opry founder George D. Hay, rising Opry star Roy Acuff, and Dorris Macon— received an invitation from Hollywood to take part in the Republic Pictures movie Grand Ole Opry. The film contains rare footage of Macon performing, including a memorable duet of "Take Me Back to My Carolina Home" with Dorris in which the 69 year old Macon jumps out of his seat and dances throughout the second half of the song. Although Macon toured with Bill Monroe in the late 1940s, he was neither impressed by the new bluegrass style nor by the banjo picking of Monroe's bandmate Earl Scruggs.
Өлім және мұра
Мейкон 1952 жылғы 22 наурызда Мурфрисборо қаласындағы Рутерфорд округі ауруханасында қайтыс болғанға дейін өнер көрсетуді жалғастырды. Ол Мурфрисборо маңындағы Кольман зиратында жерленген. Оның қосылу рәсіміне бес мыңнан астам адам келді, оның табынында Джордж Д. Хей, Кирк МакГи, Рой Акуфф және Билл Монро болды. Ол 1966 жылы Контри-музыканың Даңқ залына өлімнен кейін енгізілді. Вудбери маңында ескерткіш орнатылды. Оның ұлы Доррис және бірнеше әріптестері (көбінесе Сэм және Кирк МакГи) 1980 жылдардың басына дейін «Гранд Оле Опри» радиосында «Жеміс құтысынан ішетіндер» тобы ретінде сирек-сирек өнер көрсетті. Шілде айының екінші толық апта соңында Мурфрисборо қаласы «Дэйв Мейкон аға күндерін» тойлайды. Іс-шара тарихи Каннонсбург ауылының аумағында өтеді. Бұл тойда дәстүрлі билер, аяқтап билеу және дәстүрлі банджомен орындалатын ұлттық жарыстар ұйымдастырылады. Мейконның үйі, «Дэйв Мейкон ағаның үйі» әлі күнге дейін Теннесси штатының Киттрелл қаласындағы Олд Вудбери Пайк көшесінде тұр және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. 2014 жылы Киттреллдегі Криппл Крик өзені үстіндегі көпір «Дэйв Мейкон аға көпірі» деп атау өзгертті.
Macon continued to perform until shortly before his death on March 22, 1952, at Rutherford County Hospital in Murfreesboro. He was buried at Coleman Cemetery near Murfreesboro. His funeral was visited by more than five thousand people and his pallbearers were George D. Hay, Kirk McGee, Roy Acuff, and Bill Monroe. He was inducted posthumously into the Country Music Hall of Fame in 1966. A monument was erected near Woodbury. His son Dorris and several bandmates (often including Sam and Kirk McGee) made sporadic appearances on the Grand Ole Opry as the Fruit Jar Drinkers until the early 1980s. During the second full weekend in July the city of Murfreesboro celebrates "Uncle Dave Macon Days." The event is held on the grounds of historic Cannonsburgh Village. This celebration hosts the national competitions for old time clogging, buckdancing and old time banjo. Macon's house, Uncle Dave Macon House, still stands on Old Woodbury Pike in Kittrell, Tennessee, and is listed on the National Register of Historic Places. In 2014, the bridge over Cripple Creek in Kittrell was renamed the Uncle Dave Macon Bridge.
Репертуар және стиль
Дейв Макон 1924-1938 жылдар аралығында 170-тен астам ән жазды, бірақ ол өз заманында жарқыраған және көтеріңкі сахналық өнерімен ерекше көзге түсті. Кейіннен топтас Кирк МакГие Маконның мінезін тоқтамайтын қойылым ретінде сипаттады: "Күні бойы, таңнан түнге дейін, бұл бір шоу еді". Ойнағанда Макон көбінесе тебінетін, таптап, кейде айқайлап, WSM радиостанциясының алғашқы дыбыс режиссерлерінің шеберлігін сынады. Оның орындау стилін оның ерте жазбаларынан біршама көруге болады, онда ол өте қарқынды ән айтудың арасында дауыс көтеріп, шулайтын. Макон көптеген жазбаларында ашық артқы бөлігі бар Gibson банджосында ойнады, және заманауи музыканттар оны аса шебер банджошы деп санамаса да, қазіргі музыкатанушылар Маконның жазбаларында кем дегенде 19 түрлі орындау стилін анықтады. Макон "Rock About My Saro Jane" әнін 1880 жылдары Камберленд өзенінің жағасында жұмыс істеген қара нәсілді деңгейшілерден үйренгенін айтты. "Жерден жұмаққа" әнінде Макон өзінің тасымалдау компаниясы үшін Вудбери мен Мёрфрисборо қалалары арасында жүк тасу күндерін еске алады. Маконның сүйікті әнұраны "Жұмақ қаншалықты ғажайып болуы керек" болды, ол Вудбери маңындағы оның ескерткішіне жазылған.
While Uncle Dave Macon recorded over 170 songs between 1924 and 1938, in his day he was most notable for his polished and lively stage presence. Bandmate Kirk McGee later described Macon's personality as a never ending performance— "All day long, from morning till midnight, it was a show." While playing, Macon would often kick and stomp, and shout sporadically, taxing the skills of WSM's early volume control engineers. His performance style can be discerned to some extent from his early recordings, in which he whoops and hollers amidst relatively aggressive vocal deliveries. Macon played an open backed Gibson banjo on most of his recordings, and while contemporary musicians didn't consider him a particularly skillful banjo player, modern musicologists have identified no less than 19 picking styles on Macon's recordings. Macon claimed to have learned the song "Rock About My Saro Jane" from black stevedores working along the Cumberland River in the 1880s. In the song "From Earth to Heaven", Macon describes his days hauling goods between Woodbury and Murfreesboro for his shipping company. Macon's favorite hymn was "How Beautiful Heaven Must Be", which is inscribed on his monument near Woodbury.