Банжо: Тарихы мен музыкалық ерекшеліктері

Кіріспе

Музыкалық аспап

Банжо – мембранасы рама немесе қуысқа керілген, резонатор құралатын ішекті аспап. Мембрана әдетте дөңгелек болады, қазіргі үлгілерінде көбінесе пластиктен, ал бастапқыда жануар терісінен жасалған. Аспаптың алғашқы түрлерін афроамерикандықтар жасаған, оның тамырлары африкалық мәдениетке дейін жетеді. 19 ғасырда аспапқа деген қызығушылық АҚШ және Ұлыбританияда 19 ғасырдың минестрель шоулары арқылы тарады, одан кейін жаппай өндіріс пен пошта арқылы сату, соның ішінде оқулықтар да қолжетімді болды. Арзан немесе қолдан жасалған банжо ауылдық халық мәдениетінің бір бөлігі болып қала берді, бірақ 5 ішекті және 4 ішекті банжолар үй музыкасы, студенттік музыка үйірмелері және 20 ғасырдың басындағы джаз тобында да танымал болды. 21 ғасырдың басында банжо көбінесе фолк, блюграсс және кантри музыкасымен байланысты болды, бірақ кейбір рок, поп және тіпті хип-хоп музыкасында да қолданылды. Рок-топтарының арасында Eagles, Led Zeppelin және Grateful Dead өздерінің кейбір әндерінде 5 ішекті банжоны пайдаланды. Банжода ойнайтын белгілі музыканттар – Ральф Стэнли және Эрл Скруггс. Тарихи тұрғыдан алғанда, банжо 19 ғасырдың минестрель шоулары арқылы кең танылуға дейін афроамерикандық дәстүрлі музыкасы мен ауылдық халық мәдениетінде маңызды орын иеленді. Сыбызғымен бірге банжо блюграсс және ескі үлгідегі музыка сияқты американдық музыка стильдерінің негізгі бөлігі болып табылады. Ол Диксиленд джазында, сондай-ақ Кариб теңізіндегі бигуин, калипсо, менто және трубадур сияқты жанрларда да жиі қолданылады.

Ертедегі өмір

Қазіргі заманғы банжо аспабы 17 ғасырдан бері Солтүстік Америка мен Кариб аймақтарында қолданылып келген, Батыс және Орталық Африкадан әкелінген құлдар қолданған аспаптардан дамыған. Олардың африкалық үлгідегі аспаптары жануар терісімен жабылған, тілінген қабақтан жасалған. Ағаш мойнына ішек немесе өсімдік талшықтарынан жасалған жіптер бекітілген. Солтүстік Америка мен Кариб аймақтарында банжо туралы жазбаша мәліметтер 17 және 18 ғасырларда пайда болды. "Банжо" сөзі португал тілінен алынған, ол "banza" сөзінен туындаған, алғаш рет 1678 жылы қолданылған. OED дерегінше, "банжо" термині португал тіліндегі "bandore" сөзінің диалектілік айтылуынан немесе испан тіліндегі "bandurria" сөзінің ағылшыншаға ауысуынан пайда болған. Алайда, қарсы дәлелдер "bandore" және "bandurria" терминдерінің еуропалықтар аспапты немесе оның африкалық текті адамдар қолданған ұқсас түрлерін кездестірген кезде қолданылғанын көрсетеді, олар аспапты "banza" деп атаған. Егер гитара туралы айтатын болсақ, негрлер оны "banza" деп атаған: "Олар жаңа піскен қабақты бойлық кесіп, ортасынан екіге бөледі. Бұл жемістің диаметрі кейде сегіз немесе одан да көп дюйм болады. Олар үстіне қойдың терісін жабады, шеттерін кішкентай шегелермен бекітеді, бетіне екі-үш тесік салады, содан кейін жалпақталған ағаш тақта немесе ағаш бөлігі аспаптың мойны болады. Олар үш жіпті созады, олар питреден жасалған [агава өсімдігінен алынған бір түбіртек], содан кейін аспап дайын болады. Олар осы аспапта үш немесе төрт нотадан тұратын әуендерді үнемі қайталайды. Оны жалыққан кезде де, қуанышты тойларда да, календаларда да, жерлеу рәсімдерінде де ойнайтын. Осы дыбысты бамбудан жасалған, екі жағынан терімен қапталған, саусақтармен және буынмен ойналатын барабанмен – бамбуламен де үйлестіру қалыпты болған. Бұл аспаптар ертедегі африкалық-америкалық банжолардан мойнында батыс үлгісіндегі саусақ тақтасы мен күйге келтіру тіректерінің болмауымен ерекшеленеді; оның орнына олардың мойындарына ілмектермен бекітілген жіптермен мойын таяқтары бар. Бұл әнді Сенегамбияның жола тайпасы және игбо тайпасының убау акваласы орындайды. Осыған ұқсас аспаптарға Сенегалдың ксаламы, Мали, Гвинея және Кот-д'Ивуар аймақтарын қамтитын Васулу аймағының нгониі, сондай-ақ Мароккода Сахарадан төменгі Африкалықтар (Гнава немесе Харатин) жасаған нгонидің үлкен нұсқасы – гимбри жатады. Банжоға ұқсас аспаптар жоғарыда аталған көптеген африкалық аспаптардан басқа, бірнеше түрлі жерлерде өздігінен ойлап табылды, себебі банжоға ұқсас аспаптар алыс елдерден де белгілі. Мысалы, қытайлық саньсянь, жапондық шамисен, парсылық тар және марокколық синтир, сондай-ақ банджер және банджар. Аспап 19 ғасырдың екінші ширегінен бастап минестрель шоуларының арқасында коммерциялық тұрғыдан кеңінен қолданыла бастады. Суини төрт саптық африкалық-америкалық банжоға бір сап қосып, бес саптық банжоны танымал еткені үшін мақталады. 1830 жылдары Суини сахнада банжо ойнаған алғашқы ақ түсті орындаушы болды. Суини Балтимордағы барабан жасаушы Уильям Бухерді банжоларды коммерциялық мақсатта сату үшін жасауға шақырып, бұл ауысуға қатысты. Алайда, қазіргі ғалым Джин Блюштейн 1964 жылы Суини 5-ші сапты немесе дыбыс қорапшасын ойлап таппағанын атап көрсетті. 1840 жылдары Суини өзінің саяхаттаушы музыкалық шоуларын бастағаннан кейін аспап танымал болды. 1840 жылдардың соңында аспап Кариб теңізінен шығып, Америка мен Атлантиканың арғы жағындағы Англияға тамыр жайды. 1866 жылы Нью-Йоркте 10 000-ға жуық банжо бар екені анықталды, 1844 жылы олардың саны санаулы болған. Адамдар банжомен минестрель шоуларында ғана емес, сонымен қатар медицина шоуларында, Жабайы батыс шоуларында, әртүрлі шоуларда және ваудевилль шоуларында да кездесті. Бандзоның танымалдылығы Азамат соғысының арқасында да артты, өйткені Армия мен Әскери-теңіз флотының екі жағындағы әскерилер мен басқа да әскерилер минестрель шоуларында ойналған банжоны естіді. Банжо ойнауды үйренуге ұмтылатын халықтық қозғалыс 1861 жылы басталды. Бандзоға деген құмар "банжо маниясы" деп аталды. 1850 жылдары банджоның негіздерін үйрететін мұғалімдердің саны 1840 жылдарға қарағанда көп болды. Алғашқы музыкалық кітап – Элиас Хоудың "The Complete Preceptor" ("Толық ұстаз") атты еңбегі, ол негізінен Christy's Minstrels күйлерінен тұрады. Фрэнк Б. Конверс өзінің композицияларының барлық жинағын 1868 жылы "The Complete Banjoist" деп жариялады, оған "полькалар, вальстер, марштар және клог торналар" кірді. Жұмыс істеу мүмкіндіктері 1840 жылдары болған минестрель компаниялары мен цирктерде, сондай-ақ жүзіп жүретін театрларда және әртүрлі театрларда, варьете шоулары мен ваудевилльдің алға басушыларында болды. Ол бүгін де банжошылар қолданды. Бұл термин осы ойнау стилін саусақпен тартылатын блюграсс банжо стилінен, мысалы, Скраггс стилінен және Кейт стилінен де ажыратады. "Саусақпен ойнау" деп те аталатын банжо ойнаудың жаңа тәсілі 1870 жылға қарай басып ойнау әдісін ығыстырып, басым стильге айналды. Бұған дейін Бриггс айтқанмен, ол осы техниканы үйретпеді. Бұл техниканы үйретуге арналған алғашқы банжо әдістемесі – Фрэнк Б. Конверстің 1865 жылы жариялаған "New and Complete Method for the Banjo with or without a Master" ("Банжоға арналған жаңа және толық әдістеме, ұстазсыз немесе ұстазбен") еңбегі болды. Гитар стилінде ойнау үшін ойнаушылар оң қолындағы бас бармақ пен екі-үш саусақты ноталарды тарту үшін пайдаланады. Сэмюэл Суайм Стюарт 1888 жылы осы стильді былай сипаттады: "Гитар стилінде банжо ойнауда оң қолының кішкентай саусағы көпірге жақын басына тиеді [және] қолға демеу болып және жіптерді тарту қозғалысына қарсылық көрсетеді. Бастапқыда тек бас бармақ пен екінші саусақты қолданып жіптерді тартуды үйрену жақсы, үшінші саусақты басқа саусақтар жұмысына толық бейімделгенше күту керек. Үш саусақ әдетте аккордтарды ойнау және әндерге қосымша әуендерді ойнау үшін қолданылады." Банжо, танымал болғанымен, қара бетпен минестрель шоуларында, медицина шоуларында, шатырларда және варьете шоуларындағы рөлінен төмен сыныптық ассоциацияларды алып жүрді. 19 ғасырдың аяғында аспапты "құрметке" жеткізуге тырысты. Хантли қара бетпен өнер көрсетуден сахнада өзін-өзі көрсетуге сәтті көшкен алғашқы ақ түсті орындаушы болуы мүмкін, бұл туралы 1884 жылдың қараша айында Бостон Herald газеті жазды. Минестрельдегі плантациялық өмірдің "шулы" еліктеулері азайған сайын банжо әдемі қоғамдағы аспап ретінде қабылдана бастады, тіпті әйелдердің қонақ бөлмелеріне де рұхсат етілді. Бұл өзгерістің бір бөлігі – басып ойнау стилінен гитара стиліне ауысу болды. Кейбір орындаушылар, мысалы, Альфред А. Фарланд классикалық музыкаға маманданған. Алайда, көрермендерді көңілді етуге және ақша табуға ниеттенген музыканттар оны көрермендер қалаған танымал музыкамен араластырды. Фарландтың шәкірті Фредерик Дж. Бэйкон осындай музыканттардың бірі болды. Бұрынғы медицина шоуында өнер көрсеткен Бэйкон классикалық музыкамен қатар "Massa's in de cold, cold ground", "Scotch Airs" жинағы, "Southern Airs" жинағы және Томас Глиннің "West Lawn Polka" сияқты танымал әндерді де орындады. Минестрель дәуірінде басталған банжо инновациясы металл бөлшектерді, экзотикалық ағаштарды, көтерілген металл ладтарды және дыбысты жақсартатын резонаторды көбірек пайдалану арқылы жалғасты. Аспаптар банжо оркестрлерінде әртүрлі бөліктерді ойнау үшін әртүрлі өлшемдерде және дыбыс диапазондарында жасалды. 1920 жылдары аспаптар театр көрермендеріне әсерлі көріну үшін әсем безендірілді.

The modern banjo derives from instruments that have been recorded to be in use in North America and the Caribbean since the 17th century by enslaved people taken from West and Central Africa. Their African style instruments were crafted from split gourds with animal skins stretched across them. Strings, from gut or vegetable fibers, were attached to a wooden neck. Written references to the banjo in North America and the Caribbean appear in the 17th and 18th centuries. which is a loan word to the Portuguese language resulting in the term banza, Its earliest recorded use was in 1678

The OED claims that the term banjo comes from a dialectal pronunciation of Portuguese bandore or from an early anglicisation of Spanish bandurria. Contrary evidence shows that the terms bandore and bandurria were used when Europeans encountered the instrument or its kin varieties in use by people of African descent, who used names for the instrument such as banza,

<blockquote>As for the guitars, which the negroes call banzas, this is what they consist of: they cut lengthwise, through the middle, a fresh calabash [the fruit of a tree called the callebassier]. This fruit is sometimes eight inches or more in diameter. The stretch across it the skin of a goat, which they attach on the edges with little nails; they put two or three little holes on this surface, and then a kind of plank or piece of wood that is rudely flattened makes the neck of the instrument; they stretch three strings made of pitre [a kind of string taken from the agave plant, commonly known as pitre] across it; and so the instrument is built. On this instrument they play airs composed of three or four notes, which they repeat constantly. It was played during any occasion, from boredom to joyous parties and calendas to funeral ceremonies. It was the custom to also combine this sound with the more noisy bamboula, a type of drum made from a stick of bamboo covered on both sides with a skin that was played with fingers and knuckles while sitting astride. These instruments differ from early African American banjos in that the necks do not possess a Western style fingerboard and tuning pegs; instead they have stick necks, with strings attached to the neck with loops for tuning. played by the Jola tribe of Senegambia, and the ubaw akwala of the Igbo. Similar instruments include the xalam of Senegal and the ngoni of the Wassoulou region that includes parts of Mali, Guinea, and Ivory Coast, as well as a larger variation of the ngoni, known as the gimbri, developed in Morocco by sub Saharan Africans (Gnawa or Haratin). Banjo like instruments seem to have been independently invented in several different places, in addition to the many African instruments mentioned above, since instruments similar to the banjo are known from a diverse array of distant countries. For example, the Chinese sanxian, the Japanese shamisen, the Persian tar, and the Moroccan sintir. banjer and banjar. The instrument became increasingly available commercially from around the second quarter of the 19th century due to minstrel show performances. Sweeney has been credited with adding a string to the four string African American banjo, and popularizing the five string banjo. in the 1830s Sweeney became the first white performer to play the banjo on stage. Sweeney participated in this transition by encouraging drum maker William Boucher of Baltimore to make banjos commercially for him to sell. However, modern scholar Gene Bluestein pointed out in 1964 that Sweeney may not have originated either the 5th string or sound box. The instrument grew in popularity during the 1840s after Sweeney began his traveling minstrel show. By the end of the 1840s the instrument had expanded from Caribbean possession to take root in places across America and across the Atlantic in England. It was estimated in 1866 that there were probably 10,000 banjos in New York City, up from only a handful in 1844. People were exposed to banjos not only at minstrel shows, but also medicine shows, Wild West shows, variety shows, and traveling vaudeville shows. The banjo's popularity also was given a boost by the Civil War, as servicemen on both sides in the Army or Navy were exposed to the banjo played in minstrel shows and by other servicemen. A popular movement of aspiring banjoists began as early as 1861. The enthusiasm for the instrument was labeled a "banjo craze" or "banjo mania." There were more teachers teaching banjo basics in the 1850s than there had been in the 1840s. The first book of notated music was The Complete Preceptor by Elias Howe, published under the pseudonym Gumbo Chaff, consisting mainly of Christy's Minstrels tunes. Frank B. Converse also published his entire collection of compositions in The Complete Banjoist in 1868, which included "polkas, waltzes, marches, and clog hornpipes." Opportunities to work included the minstrel companies and circuses present in the 1840s, but also floating theaters and variety theaters, forerunners of the variety show and vaudeville. It is still used by banjoists today. The term also differentiates that style of playing from the fingerpicking bluegrass banjo styles, such as the Scruggs style and Keith style. Alternatively known as "finger style", the new way of playing the banjo displaced the stroke method, until by 1870 it was the dominant style. Although mentioned by Briggs, it wasn't taught. The first banjo method to teach the technique was Frank B. Converse's New and Complete Method for the Banjo with or without a Master, published in 1865. To play in guitar style, players use the thumb and two or three fingers on their right hand to pick the notes. Samuel Swaim Stewart summarized the style in 1888, saying,

In the guitar style of Banjo playing the little finger of the right hand is rested upon the head near the bridge [and] serves as a rest to the hand and a resistance to the movement of picking the strings In the beginning it is best to acquire a knowledge of picking the strings with the use of the first and second fingers and thumb only, allowing the third finger to remain idle until the other fingers have become thoroughly accustomed to their work the three fingers are almost invariably used in playing chords and accompaniments to songs." The banjo, although popular, carried low class associations from its role in blackface minstrel shows, medicine shows, tent shows, and variety shows or vaudeville. There was a push in the 19th century to bring the instrument into "respectability." Huntley may have been the first white performer to successfully make the transition from performing in blackface to being himself on stage, noted by the Boston Herald in November 1884. As the "raucous" imitations of plantation life decreased in minstrelsy, the banjo became more acceptable as an instrument of fashionable society, even to be accepted into women's parlors. Part of that change was a switch from the stroke style to the guitar playing style. Some of those entertainers, such as Alfred A. Farland, specialized in classical music. However, musicians who wanted to entertain their audiences, and make a living, mixed it in with the popular music that audiences wanted. Farland's pupil Frederick J. Bacon was one of these. A former medicine show entertainer, Bacon performed classical music along with popular songs such as Massa's in de cold, cold ground, a Medley of Scotch Airs, a Medley of Southern Airs, and Thomas Glynn’s West Lawn Polka. Banjo innovation which began in the minstrel age continued, with increased use of metal parts, exotic wood, raised metal frets and a tone ring that improved the sound. Instruments were designed in a variety of sizes and pitch ranges, to play different parts in banjo orchestras. The instruments became ornately decorated in the 1920s to be visually dynamic to a theater audience.

Қазіргі заман

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары банжо қайта жанданды, оны Earl Scruggs (bluegrass), Бела Флек (джаз, рок, әлем музыкасы), Gerry O'Connor (кельт және ирланд музыкасы), Perry Bechtel (джаз, биг-бэнд), Pete Seeger (фольк) және Otis Taylor (африкалық американдық тамырлар, блюз, джаз) сияқты музыка жұлдыздары орындады. Pete Seeger "фольклорлық музыкаға жаңа ұлттық қызығушылықты қозғаушы күш болды". Scruggs банжоны "бұрын естілмеген жылдамдық және шеберлікпен" ойнады, Солтүстік Каролинаның ауылдық аймақтарындағы екі және үш саусақпен таңдау әдістерін жетілдіре отырып, 5 тартылған банжоға арналған өзіндік таңдау стилін қалыптастырды. Бұл жанрға салыстырмалы түрде жаңа қосымша. Соңғы кезде банжо хардкор панк музыкасында да қолданылды, атап айтқанда Show Me the Body тобының дебюттік альбомы Body War-да.

Техника

[[Файл:Янки Дудлдағы банжо дрон. png|thumb|300px|оң жақта|«Янки Дудл» мелодиясы банжода, дрон ноталарымен және оларсыз. Бұл техникалар банжоның барлық стильдері үшін тән, ал олардың дыбысы блюграсс музыкасына тән. Тарихи тұрғыдан алғанда, банжоны Африкалықтар тырнақ балға стилінде ойнаған, олар өздерімен бірге банжоның нұсқасын әкелген. Осыдан бірнеше басқа ойнау стилі пайда болды. Clawhammer – бұл төрт негізгі ішектің біреуін немесе бірнешеуін бас бармақ, ортаңғы немесе екі саусақпен төмен қарай тартып ойнау, ал дрон немесе бесінші ішек бас бармақтың «көтеру» (төмен қарай тартып ойнаудың орнына) қозғалысымен ойналады. Бұл тәсілмен бас бармақтан шығатын ноталар көбінесе соққы арасында естіледі. Мелодиялар қос бас бармақпен ойнау және бас бармақты түсіру сияқты техникаларды қосу арқылы өте күрделі болуы мүмкін. Ескі уақыттағы Аппалачи тауларының музыкасында екі саусақпен таңдап алу стилі де қолданылады, ал Эрл Скруггс ұлттық деңгейде 1945 жылы Grand Ole Opry-де көрсеткен үш саусақпен таңдап алу стилін «Скруггс» стиліне жетілдірді. Бұл стильде аспапта жеке ноталарды тарта ойнайды. Қазіргі заманғы саусақпен ойнау стилі әдетте саусаққа кигізілетін қаптармен ойналады, бірақ ертедегі ойнаушылар мен кейбір заманауи ойнаушылар тырнақтарымен немесе саусақ етімен ойнайды. Бұл стильде ішектер кез келген қап немесе аралық құралсыз, тікелей саусақтармен ойналады. Бес ішекті банжоны дәстүрлі түрде саусаққа кигізілетін қаптармен немесе саусақтармен ойнаса, тенор банжолары мен плектрум банжолары қаппен ойналады, толық аккордтарды тартып немесе көбінесе ирландтық дәстүрлі музыкасында жеке ноталық мелодияларды ойнау үшін.

Қазіргі заманғы түрлері

Қазіргі заманғы банжоның түрлі нұсқалары бар, оның ішінде төрт және бес ішектік банжолар кездеседі. Алты ішектік банжо, гитара сияқты қосылып, ойналатыны да танымал. Банжоның барлық түрлерінде де жылдам арпегді тартылу әдісі тән, бірақ ойнаудың көптеген әртүрлі стилі бар. Қазіргі заманғы банжоның корпусы немесе "қазан" әдетте дөңгелек жиектен тұрады (көбінесе ағаштан жасалған, бірақ ескі банжоларда металл да жиі қолданылған) және барабанның қабықшасына ұқсас керілген қабықшасы болады. Дәстүр бойынша, қабықша жануар терісінен жасалған, бірақ бүгінде көбінесе түрлі синтетикалық материалдар қолданылады. Көптеген қазіргі заманғы банжоларда сондай-ақ дыбысты анықтап, күшейтуге көмектесетін металл "резонатор" жиынтығы бар, бірақ көптеген ескі банжоларда резонатор болмайды. Банжо әдетте үйкеліс күйге келтіргіштермен немесе планетарлық механизмді күйге келтіргіштермен, гитараларда қолданылатын бұрандалы механизмге қарағанда, күйлендіріледі. 19 ғасырдың соңынан бері тақталар стандартқа айналды, бірақ тақтасыз банжолар да жасалады және глиссандо орындауға, төртінші дыбыстарды шығаруға немесе ерте ойнау стилінің дыбысын және сезімін алуға ниеттенген музыканттар қолданады. Қазіргі заманғы банжолар көбінесе металл ішектермен тартылады. Әдетте, төртінші ішек болат немесе қола-фосфор қорытпасымен оралған. Кейбір музыканттар банжоларын нейлон немесе ішек ішектермен тартып, көбірек серпінді, ескі уақыттың дыбысын алуға тырысады. Кейбір банжоларда дыбысты алға қарай бағыттап, аспаптың дыбысын күшейту үшін қазанның артқы жағында жеке резонаторлық пластинасы болады. Бұл типтегі банжо көбінесе блюграсс музыкасында қолданылады, бірақ резонаторлы банжоларды барлық стильдегі музыканттар ойнайды, сондай-ақ ескі уақыт музыкасында, кейде үлкен залдарда электр күшейткішінің орнына қолданылады. Ашық артқы банжолар әдетте резонаторлы банжолардан жұмсақ дыбысқа ие және жеңіл болады. Олардың резонаторлы банжодан өзгеше орнатылуы бар, көбінесе ішектердің биіктігі жоғарырақ болады.

Тенорлық банджо

Қысқа мойынды, тенор банжо 17 ("қысқа шкала") немесе 19 пернемен, сонымен қатар, әдетте плектрмен ойналады. 1910 жылдан кейін ол танымал аспапқа айналды. Әнді орындау үшін пайдаланылатын ерте модельдердің мойнында 17 перне және 191/2 - 211/2 дюймге дейін ұзындығы болды. 1920-ші жылдардың ортасына қарай, аспап негізінен созылатын хордалық сүйемелдеу үшін пайдаланылғанда, 213/4-тен 23 дюймге дейінгі ұзындығы бар 19 пернелі мойын стандартқа айналды. Әдеттегі ретпен C3 G3 D4 A4 бесіншіліктерімен орындалады, онда тікелей жалғасқан саптардың ашық ноталары арасында дәл жеті жарты тон (таза бесінші) болады; бұл виоланың ретімен бірдей. Басқа музыканттар (әсіресе ирландтық дәстүрлі музыкада) банжоны G2 D3 A3 E4 октавалық мандолина сияқты күйге келтіреді, бұл банжошыға скрипка мен мандолинаның саусақтарын қайталауға мүмкіндік береді. Бұл күйді танымал ету, әдетте, The Dubliners тобының банжошысы Барни МакКеннаға тиесілі. Тенор банжо 20-ғасырдың басындағы би тобында кең таралған ырғақ аспапы болды. Оның дыбысы мен тембрі ертедегі джазға (жаз танымал музыка стильдеріне әсер етті) сәйкес келді және басқа аспаптармен (мысалы, қола аспаптар мен саксофондармен) бәсекелесе алады және акустикалық жазбаларда анық естіледі. Джордж Гершвиннің "Rhapsody in Blue" әні Ферде Грофтың джаз оркестрінің түпнұсқалық аранжировкасында тенор банжоны қамтиды, оның кең аралықтағы аккордтары әдеттегі плектрлі банжода ойнатылмайды. Арктоп пен электр гитарасының дамуымен тенор банжо джаз бен танымал музыкадан жоғалып кетті, бірақ дәстүрлі "Диксиленд" джазында өз орнын сақтады. 1920-жылдардағы кейбір ирланд банжошылары тенор банжоларында джиг, ролик және рог-пайптардың әуендерін таңдап алып, күйлерді үштік әшекейлермен безендірді. Бұл дәуірдің ең маңызды ирланд банжошысы Майк Фланаган Нью-Йорктегі Фланаган бауырлары, сол кездегі ең танымал ирландтық американдық топтардың бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі басқа да ирланд банжошыларына Бостондағы Дэн Салливанның Шамрок тобымен жазған Нил Нолан және Филадельфиядағы Төрт провинция оркестрімен жазған Джимми МакДейд кірді. Осы уақытта Ирландияда цейли-топтардың көтерілуі тенор банжо сияқты қатты аспаптарға жаңа нарық ашты. Ирландия музыкасында тенор банжоны қолдану 1960 жылдардағы халықтық қайта өрлеуден кейін айтарлықтай өсті. Цитра банжосының, әдетте, жабық арқасы мен бүйірлері болады, барабан денесі мен тері кернеу жүйесі ағаш жиектің ішінде ілінеді, мойын және жіптің артқы бөлігі жиектің сыртына орнатылады, ал дрон жіп мойындағы түтік арқылы өткізіледі, сондықтан күйделгіш тірекке орнатылады. Олар көбінесе үш банктегі гитаралық күйделгіштерді қолданған құрылысшылармен жасалды, сондықтан бес саптық аспаптардың артық күйделгіші болды; бұл банджоларды алты саптық банджоға оңай түрлендіруге болады. Америкалық Альфред Дэвис Каммайер (1862-1949), жас скрипкашы концерт банджосы болды, ол 1880 жылы алты саптық цитра банджосын ойлап тапты. Британдық опера дивасы Аделина Пэтти Каммейерге цитра банжосы ағылшын аудиториясында танымал болуы мүмкін екенін айтты, өйткені ол сол жерде ойлап табылған болатын, ал Каммейер 1888 жылы Лондонға барды. Өзінің виртуоздық шеберлігімен ол банджолар қара жүзді музыканттар ойнайтын музыкадан гөрі күрделі музыка жасай алатынын көрсетті. Көп ұзамай ол Лондон қоғамында өнер көрсетті, онда ол сэр Артур Салливанмен кездесті, ол Каммейерге басқалардың банджоға арналған музыкасын баптаудан бастап өз музыкасын құрастыруға кеңес берді. Қазіргі заманғы алты кыллы блюграсс банджосы жасалды. Бұл бес кыллы банжода ең төменгі сап пен дрон сабының арасында бас сабы қосылады және әдетте G4 G2 D3 G3 B3 D4 күйінде болады. Сонни Осборн бірнеше жыл бойы осы аспаптардың бірінде ойнады. Оны аспап жасаушы Руал Ярброу Vega бес кыллы модельінен өзгерткен. Соннидің осы банджомен суреті Пит Верниктің Bluegrass Banjo әдісі кітабында кездеседі. Банжо гитарасы деп аталатын алты сапты банжолар негізінен алты сапты гитара мойынынан тұрады, ол блюграсс немесе плектрлі банжо денесіне бекітілген, бұл гитараны үйренген музыканттарға банджо дыбысын қайтадан үйренбей-ақ ойнауға мүмкіндік береді. Бұл аспап ертедегі джаз ұлы Джонни Сент-Сир, джазшылар Джанго Рейнхардт, Дэнни Баркер, Папа Чарли Джексон және Клэнси Хейс, сондай-ақ блюз және госпел әншісі преподобный Гэри Дэвис қолданды. Бүгінде Кит Урбан, Род Стюарт, Тадж Махал, Джо Сатриани, Дэвид Идальго, Ларри Лаллонд және Док Уотсон сияқты әртүрлі музыканттар алты саптық гитара банджосында ойнайды. Олар 1990-жылдардың ортасынан бері күнделікті танымал болып келеді.

The shorter necked, tenor banjo, with 17 ("short scale") or 19 frets, is also typically played with a plectrum. It became a popular instrument after about 1910. Early models used for melodic picking typically had 17 frets on the neck and a scale length of 191/2 to 211/2 inches. By the mid 1920s, when the instrument was used primarily for strummed chordal accompaniment, 19 fret necks with a scale length of 213/4 to 23 inches became standard. The usual tuning is the all fifths tuning C3 G3 D4 A4, in which exactly seven semitones (a perfect fifth) occur between the open notes of consecutive strings; this is identical to the tuning of a viola. Other players (particularly in Irish traditional music) tune the banjo G2 D3 A3 E4 like an octave mandolin, which lets the banjoist duplicate fiddle and mandolin fingering. The popularization of this tuning is usually attributed to the late Barney McKenna, banjoist with The Dubliners. The tenor banjo was a common rhythm instrument in early 20th century dance bands. Its volume and timbre suited early jazz (and jazz influenced popular music styles) and could both compete with other instruments (such as brass instruments and saxophones) and be heard clearly on acoustic recordings. George Gershwin's Rhapsody in Blue, in Ferde Grofe's original jazz orchestra arrangement, includes tenor banjo, with widely spaced chords not easily playable on plectrum banjo in its conventional tunings. With development of the archtop and electric guitar, the tenor banjo largely disappeared from jazz and popular music, though keeping its place in traditional "Dixieland" jazz. Some 1920s Irish banjo players picked out the melodies of jigs, reels, and hornpipes on tenor banjos, decorating the tunes with snappy triplet ornaments. The most important Irish banjo player of this era was Mike Flanagan of the New York based Flanagan Brothers, one of the most popular Irish American groups of the day. Other pre WWII Irish banjo players included Neil Nolan, who recorded with Dan Sullivan's Shamrock Band in Boston, and Jimmy McDade, who recorded with the Four Provinces Orchestra in Philadelphia. Meanwhile, in Ireland, the rise of ceili bands provided a new market for a loud instrument like the tenor banjo. Use of the tenor banjo in Irish music has increased greatly since the folk revival of the 1960s. A zither banjo usually has a closed back and sides with the drum body and skin tensioning system suspended inside the wooden rim, the neck and string tailpiece mounted on the outside of the rim, and the drone string led through a tube in the neck so that the tuning peg can be mounted on the head. They were often made by builders who used guitar tuners that came in banks of three, so five stringed instruments had a redundant tuner; these banjos could be somewhat easily converted over to a six string banjo. American Alfred Davis Cammeyer (1862–1949), a young violinist turned concert banjo player, devised the six string zither banjo around 1880. British opera diva Adelina Patti advised Cammeyer that the zither banjo might be popular with English audiences as it had been invented there, and Cammeyer went to London in 1888. With his virtuoso playing, he helped show that banjos could make more sophisticated music than normally played by blackface minstrels. He was soon performing for London society, where he met Sir Arthur Sullivan, who recommended that Cammeyer progress from arranging the music of others for banjo to composing his own music. Modern six string bluegrass banjos have been made. These add a bass string between the lowest string and the drone string on a five string banjo, and are usually tuned G4 G2 D3 G3 B3 D4. Sonny Osborne played one of these instruments for several years. It was modified by luthier Rual Yarbrough from a Vega five string model. A picture of Sonny with this banjo appears in Pete Wernick's Bluegrass Banjo method book. Six string banjos known as banjo guitars basically consist of a six string guitar neck attached to a bluegrass or plectrum banjo body, which allows players who have learned the guitar to play a banjo sound without having to relearn fingerings. This was the instrument of the early jazz great Johnny St. Cyr, jazzmen Django Reinhardt, Danny Barker, Papa Charlie Jackson and Clancy Hayes, as well as the blues and gospel singer Reverend Gary Davis. Today, musicians as diverse as Keith Urban, Rod Stewart, Taj Mahal, Joe Satriani, David Hidalgo, Larry Lalonde and Doc Watson play the six string guitar banjo. They have become increasingly popular since the mid 1990s.

Банжоның гибридтері мен нұсқалары

Банджоның басқа да кыллы аспаптармен қосылып жаралған бірнеше гибридтік түрлері бар. Олардың көпшілігі банджоның корпусын, көбінесе резонаторымен, және екінші аспаптың мойнын пайдаланады. Мысалы, банджо-мандолина (алғаш рет 1882 жылы патенттелген) және банджо-укулеле, оны ең танымал ағылшын комедия актері Джордж Формби орындаған. Бұл аспаптар әсіресе 20-шы ғасырдың басында кең таралды, және бұл, мүмкін, басқа аспапта ойнаушылардың банджоның танымалдылығы шарықталу кезінде оған қосылу немесе электр күшейткіштері пайда болмас бұрын банджо резонаторының табиғи күшейткіш қасиеттерін пайдалану тілегінен туындаған. Керісінше, тенор және плектрум гитаралар гитара корпусында тиісті банджо мойындарын қолданады. Олар 20-шы ғасырдың басында банджода ойнаушылардың гитараны толығымен қайта үйренбестен екі аспапта да ойнау мүмкіндігін беру үшін пайда болды. Банжола сияқты, ағаш корпуста бес ішекті банджо мойны бар аспаптар да жасалған (мысалы, гитара, бузуки немесе добро корпусы). 20-шы ғасырдағы түрік аспабы, банжоға ұқсас күмбуш, банджо сияқты резонаторды және удтан алынған мойынды біріктіреді. 20-шы ғасырдың соңында бес ішекті банджоның бір түрі – Банситар пайда болды. Онда сүйектен жасалған бридж орнатылған, ол аспапқа ситарға тән резонанс береді. Бразилиялық самба банжосы негізінен кавакиньо мойнынан және банджо корпусынан тұрады, бұл кавакиньоға қарағанда күштірек дыбыс шығаруға мүмкіндік береді. Ол бес ішекті банджоның жоғарғы 4 ішегі сияқты октаваға көтерілген күйде немесе кавакиньоның кез келген құрамында тағайындалады.

Банжоның тарихы

Кастельнеро, Гордон және Расселл, Дэвид Л. Эрл Скруггс: Банжоның белгісі. Роуман және Литтлфилд, 2017.

Castelnero, Gordon and Russell, David L. Earl Scruggs: Banjo Icon. Rowman & Littlefield, 2017

Conway, Cecelia (1995). African Banjo Echoes in Appalachia: A Study of Folk Traditions, University of Tennessee Press. Paper: ; cloth: A study of the influence of African Americans on banjo playing throughout U. S. history. De Smaele G. (1983). "Banjo a cinq cordes". Brussels: Musée Instrumental (MIM), Brussels. D 1983 2170 1
De Smaele G. (2015). "Banjo Attitudes." Paris: L'Harmattan, 2015. De Smaele G. (2019). "A Five String Banjo Sourcebook." Paris: L'Harmattan, 2019. Dubois, Laurent (2016). The Banjo: America's African Instrument. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2016. Epstein, Dena (1977). Sinful Tunes and Spirituals: Black Folk Music to the Civil War. University of Illinois Press, 2003. Winner of the Simkins Prize of the Southern Historical Association, 1979. Winner of the Chicago Folklore Prize. The anniversary edition of a classic study of black slave music in America. Gaddy, Kristina (2022). Well of Souls: Uncovering the Banjo's Hidden History. W. W. Norton & Company, 2022. The author uncovers the banjo's key role in Black spirituality, ritual, and rebellion. Gibson, George R. (2018). "Black Banjo, Fiddle and Dance in Kentucky and the Amalgamation of African American and Anglo American Folk Music." Banjo Roots and Branches(Winans, 2018). University of Illinois Press, 2018. Gibson's historiographic chapter uncovers much new information about black banjo and fiddle players, and dance, in Kentucky, and their influence on white musicians, from the 1780s. Gura, Philip F. and James F. Bollman (1999). America's Instrument: The Banjo in the Nineteenth Century. The University of North Carolina Press. The definitive history of the banjo, focusing on the instrument's development in the 1800s. Katonah Museum of Art (2003). The Birth of the Banjo. Katonah Museum of Art, Katonah, New York. Linn, Karen (1994). That Half Barbaric Twang: The Banjo in American Popular Culture. University of Illinois Press. Scholarly cultural history of the banjo, focusing on how its image has evolved over the years. Tsumura, Akira (1984). Banjos: The Tsumura Collection. Kodansha International Ltd. An illustrated history of the banjo featuring the world's premier collection. Webb, Robert Lloyd (1996). Ring the Banjar!. 2nd edition. Centerstream Publishing. A short history of the banjo, with pictures from an exhibition at the MIT Museum. Winans, Robert (2018). Banjo Roots and Branches. University of Illinois Press, 2018. The story of the banjo's journey from Africa to the western hemisphere blends music, history, and a union of cultures. In Banjo Roots and Branches, Robert B. Winans presents cutting edge scholarship that covers the instrument's West African origins and its adaptations and circulation in the Caribbean and United States.

Конвей, Сесилия (1995). Африкалық банджоның Аппалачиядағы эхосы: Халықтық дәстүрлерді зерттеу. Теннесси университеті баспасы. Қағаз: ; қатты мұқаба: АҚШ тарихында банжо ойнауға афроамерикандықтардың ықпалын зерттеу.

Де Смаэле Г. (1983). "Бес ішекті банжо". Брюссель: Музей Инструментальді (MIM), Брюссель. D 1983 2170 1.

Де Смаэле Г. (2015). "Банжоға қатысты көзқарастар". Париж: L'Harmattan, 2015.

Де Смаэле Г. (2019). "Бес ішекті банжо туралы анықтамалық". Париж: L'Harmattan, 2019.

Дубоа, Лоран (2016). Банжо: Американың африкалық аспабы. Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы, 2016.

Эпштейн, Дена (1977). "Күнәлі әуендер мен рухани әндер: Азамат соғысына дейінгі қара халық музыкасы". Иллинойс университетінің баспасы, 2003. 1979 жылы Оңтүстік тарихи қауымдастығының Симкинс сыйлығының иегері. Чикаго фольклорлық сыйлығының иегері. Америкадағы қара құлдар музыкасының классикалық зерттеуінің мерейтойлық басылымы.

Гадди, Кристина (2022). "Жандардың құдығы: Бандзоның жасырын тарихын ашу". W. W. Norton & Company, 2022. Автор банжоның қара рухани, ритуалдық және қарсылық қозғалыстағы маңызды рөлін ашады.

Гибсон, Джордж Р. (2018). "Кентуккидегі қара банжо, скрипка және би: Афроамерикандық және ағылшын-американдық халық музыкасының бірігуі". "Банжоның тамырлары мен бұтақтары" (Winans, 2018). Иллинойс университетінің баспасы, 2018. Гибсонның тарихи зерттеуі 1780 жылдардағы Кентуккидегі қара банжо және скрипкашылар, би туралы көптеген жаңа мәліметтерді және олардың ақ музыканттарға тигізген әсерін ашады.

Гура, Филип Ф. және Джеймс Ф. Болман (1999). "Американың аспабы: XIX ғасырдағы банжо". Солтүстік Каролина университетінің баспасы. Бандзоның толыққанды тарихы, аспаптың 1800 жылдардағы дамуына назар аударады.

Катона өнер мұражайы (2003). "Бандзоның тууы". Катона өнер мұражайы, Катона, Нью-Йорк.

Линн, Карен (1994). "Американдық мәдениеттегі жартылай варварлық дыбыс: Банджо". Иллинойс университетінің баспасы. Бандзоның мәдени тарихы, оның имиджі жылдар бойы қалай өзгергеніне назар аударады.

Цумура, Акира (1984). "Банжо: Цумура коллекциясы". Kodansha International Ltd. Әлемдегі ең үздік коллекциямен бірге банжоның суреттелген тарихы.

Вебб, Роберт Ллойд (1996). "Банжарды шақыру!". Екінші басылым. Centerstream Publishing. Бандзоның қысқаша тарихы, МТИ мұражайындағы көрмеден алынған суреттермен.

Винанс, Роберт (2018). "Банжоның тамырлары мен бұтақтары". Иллинойс университетінің баспасы, 2018. Бандзоның Африкадан Батыс жарты шарға дейінгі саяхаты музыка, тарих және мәдениеттердің бірігуімен байланысты. "Банжоның тамырлары мен бұтақтарында" Роберт Б. Винанс аспаптың Батыс Африкадағы шығу тегі мен Кариб теңізі мен АҚШ-тағы бейімделулері мен таралуын қамтитын жаңа зерттеулер ұсынады.