Кіріспе
Палестиналық режиссер Элия Сулейман (إيليا سليمان,; 28 шілде 1960 жылы туған) – палестиналық кинорежиссер және актер. Ол 2002 жылғы «Құдайдың араласуы» (يد إلهية) фильмімен ең көп танымал, бұл Палестинадағы оккупация астындағы өмір туралы заманауи трагикомедия және 2002 жылғы Канн кинофестивалінде Төрешілер жүлдесін жеңіп алды. Сулейманның кинематографиялық стилі «бурлеск пен қанағаттандыру» арасындағы поэтикалық байланысы үшін Жак Тати мен Бастер Китонның стилімен жиі салыстырылады. Ол ливандық әнші және актриса Ясмин Хамданға үйленген.
Elia Suleiman (إيليا سليمان, ; born 28 July 1960) is a Palestinian film director and actor. He is best known for the 2002 film Divine Intervention (يد إلهية), a modern tragicomedy on living under occupation in Palestine which won the Jury Prize at the 2002 Cannes Film Festival. Suleiman's cinematic style is often compared to that of Jacques Tati and Buster Keaton, for its poetic interplay between "burlesque and sobriety". He is married to Lebanese singer and actress Yasmine Hamdan.
Алғашқы жұмыстар
1982 және 1993 жылдар аралығында Сүлеймен Нью-Йорк қаласында тұрды, онда ол "Пікір-таластың аяқталуына кіріспе" (1990) фильмін бірге режиссерлік етті және "Қастандық арқылы құрмет" фильмін жеке режиссерлік етті, екеуі де көптеген наградаларға ие болды. Jayce Salloum-мен бірлесіп режиссерлік еткен тәжірибелік видеофильм "Пікір-таластың аяқталуына кіріспе" Батыс медиасындағы арабтардың бейнеленуін және оның сыртқы саясатқа тигізетін әсерін Холливуд фильмдерінен, телеарналардан және мультфильмдерден алынған фрагменттерді Батыс жағалау мен Газа секторынан түсірілген тікелей көріністермен (Salloum түсірген) салыстыру арқылы сынады. "Қастандық арқылы құрмет" – бұл 1991 жылғы Шығанақ соғысын көп қабатты жеке оқиғалар мен өзіндік ерекшеліктерді қатар қою арқылы сынаған "күнделік фильм". Фильм Элла Шохат пен Роберт Стам "мәдени ажырауы" деп атаған құбылыстың нақты бейнесін ұсынады, ол "диаспоралық тұлғаның" қайшылықтарын көрсететін "коммуникацияның бірнеше сәтсіздіктерінде" көрінеді.
Педагогикалық жұмыс
1994 жылы Сүлеймен Иерусалимге көшіп, Батыс Жағалаудағы Бирзейт университетінде оқытушы болып жұмыс істеуге кірісті. Оған Еуропалық комиссияның қаржылық қолдауымен университетте Кино және Медиа кафедрасын құру міндеті жүктелді. Ол сондай-ақ Халықаралық киносыншылар сыйлығын (FIPRESCI) және Римдегі Еуропалық киносыйлықтарындағы үздік шетелдік фильм сыйлығын алды. Оның трилогиясының үшінші фильмі – "Қалған уақыт", ол 2009 жылғы Канн кинофестивалінде бақ сынады. Сүлеймен 2009 жылдың 17 қазанында Абу-Дабиде өткен Таяу Шығыс кинофестивалінде Таяу Шығыстың ең үздік көркем фильмі үшін "Қара інжу" сыйлығын жеңіп алды. Фильм сондай-ақ Мар-дель-Плата халықаралық кинофестивалінде Аргентина киносыншылары қауымдастығының Сыншылар сыйлығына ие болды. Оның "Бұл жұмақ болуы керек" фильмі 2019 жылғы Канн кинофестивалінде бақ сынап, 2019 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде Солтүстік Америкадағы тұңғыш көрсетілімін өткізді.
Басқа кино шығармалары
1998 жылы түсірілген "Араб арманы" ("Әл Хилм әл Араби") фильмінде Сүлеймен өзінің өмірбаяны арқылы жеке басын анықтау мәселелерін зерттейді және былай дейді: "Менің туған жерім жоқ, сондықтан мен жер аударылғанмын деуге болмайды. Мен өлімнен кейінгі күнделікті өмірде, күнделікті өлімде өмір сүремін". 1997 жылы Сүлеймен "Весульдегі соғыс және бейбітшілік" деген қысқаметражды фильм жасады. Сүлеймен 2006 жылғы Канн кинофестивалінің тоғыз мүшеден тұратын қазылар алқасының құрамына кірді.