Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Маккуори маяғы

Кіріспе

Жаңа Оңтүстік Уэльстегі маяк, Австралия

Макари маяғы, сондай-ақ Оңтүстік Бас Жоғарғы Жарығы деп белгілі, Австралиядағы ең алғашқы және үздіксіз қызмет ететін маяк болып табылады. Ол Дунбар мүйісінде, Old South Head Road, Vaucluse мекенжайында, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының, Австралияның Woollahra муниципалитетінің жергілікті басқару аймағында орналасқан. Маяк Сидней портының кіреберісіне жақын, Оңтүстік Бастың оңтүстігінде шамамен орналасқан. Осы маңда 1791 жылдан бері кеме жүргізуге көмектесетін құралдар, ал 1818 жылдан бастап қазіргі орнына жақын жерде маяк болған. Қазіргі тарихи ескерткіш ретінде тіркелген маяк 1883 жылы аяқталған. Маяк пен оған қатысты ғимараттарды Джеймс Барнет жобалап, 1881-1883 жылдары салған. Маяк толыққанды жұмыс істеп тұр және Австралия Теңіз қауіпсіздігі басқармасының бақылауында. Ал аумақты Сидней порты федерациясы басқарады. Маяк Маккуори университетінің гербінде бейнеленген. Маяк үйінің қарапайым сызықтары Уоллахра кеңесінің логотипін құрайды, осы жергілікті басқаруда маяк орналасқан. Маяк және оған қатысты аумақ 1999 жылғы 2 сәуірде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мұралар тізіміне, ал 2004 жылғы 22 маусымда Ұлт Достастығының мұралар тізіміне енгізілді.

Жергілікті мұра

2006 жылдың ақпан айында Сидней портының федерациялық сенім қоры Австралия мұражайының бизнес-қызметтеріне Маккуари маяк станциясының археологиялық зерттеуін жүргізуді тапсырды. Бұл жұмыс Ла-Перуз аборигендері жерлерінің кеңесімен бірлесіп жүргізілді. Зерттеу барысында жер бетінде аборигендерге тиесілі ешқандай орын немесе заттар табылған жоқ. Сонымен қатар, бұрынғы бұзылулар кез келген аборигендік материалдың Гринвей қабырғасынан бұрын пайда болғандығына күмән келтірді. Бұл материал, мүмкін, аборигендердің қоқыс орнынан алынған болуы мүмкін, және оның ішінде кем дегенде бір артефакт болуы мүмкін. Қосымша зерттеу жұмыстарын жүргізудің қажеті жоқ және онымен келісуге негіз де жоқ деп ұсынылды. Дегенмен, қаптама материалдарының болуына байланысты, қабырғаны аборигендердің орны ретінде тіркеу ұсынылады. Сондай-ақ, Франсис Гринвей қабырғасының шығысындағы құмтасты платформаларды ашыққа шығаруға әкелетін кез келген жұмысты білікті археологтың қадағалауымен және егжей-тегжейлі тіркеуімен жүргізу ұсынылды. Маяк төрт тас қабырғамен қоршалған аумақта орналасқан, бастапқыда "сигналдарды сақтаушылар" үшін екі бұрыштық бөлмелер көзделген. Мұнараның құрылысы осы уақытқа дейін колониядағы ең қиын құрылыс жобаларының бірі болды. Колонияда сапалы құрылыс материалдары мен білікті жұмыс күші жетіспеді, бұл Гринвей мен Гиллдің шеберлігіне қарамастан, құрылысты өте қиынға соқты. Сонымен қатар, Гринвей мен Гилл құрылыстың ең жақсы әдістері туралы жиі келіспейтін, бұл жобалау және инженерлік шешімдерге ықпал ететін. Ол 1883 жылы ресми түрде қолданысқа енгізілді. 1857 жылы «Данбар» кемесі Оңтүстік басында, ал «Кэтрин Адамс» кемесі Солтүстік басында құлап кетті. Бұл трагедиялар портына кіруді нақтылау қажеттігін көрсетті. «Данбар» кемесінің апаты әсіресе Маккуари маяғының кемшіліктерін көрсетті, өйткені Gap портына кіруге қателікке ұшырауы мүмкін еді. Осының салдарынан 1858 жылы Оңтүстік бас сағатының ең солтүстік нүктесінде Хорнби маяғы салынды. 1878 жылы Гринвей салған мұнараны жаңа мұнарамен ауыстыруға рұқсат берілді. Бастапқыда жарық көзі газды шам болды. Ауа райы нашар болғанда электр доғалы шам қолданылды, электр қуаты де Меритенс генераторлары арқылы Кроссли көмір газ қозғалтқышымен қамтамасыз етілді. Әсіресе ауа райы нашар болғанда екінші генератор да іске қосылды, нәтижесінде 6 000 000 канделалық жарық пайда болды, ол сол кезде әлемдегі ең қуатты жарық болды. Генераторлардың бірі, коммутатор және бір доғалы шам әлі де бар, олар Powerhouse мұражайына тиесілі. Генератор мен коммутаторлық тақта маяқта орналасқан. Ескі маяқтың фонары бірден алынып тасталды, ал құрылысы бірнеше жылдан кейін бұзылды. 1912 жылы жабдық керосин буын пайдаланатын шамға ауыстырылды, бұл шығындарды төмендетуге мүмкіндік берді. 1933 жылы жарық электр қуатына қайта оралды, өйткені мұнара электр желісіне қосылды. Қазіргі бірінші реттік екі жақтаулы Френель линзасы сол кезде орнатылды. 1976 жылы Маккуари маяғы толық автоматтандырылды, соңғы маяк станциясының қызметкерлері 1989 жылы бұл жерді тастап кетті. 2001 жылы жерлер Сидней портының федерациялық сенім қорының басқаруына берілді.

In February 2006 the Sydney Harbour Federation Trust commissioned the Australian Museum Business Services to carry out an Archaeological Survey of the Macquarie Lightstation. This was undertaken in conjunction with the La Perouse Aboriginal Land Council. The survey found no Aboriginal sites or objects on the surface and that the previous disturbance to the site made it highly unlikely that any Aboriginal material was pre Greenway wall is likely to have come from an Aboriginal midden and appears to contain at least one possible artefact within it. It recommends that no further survey work is necessary or warranted. However, due to the shell midden material it recommends recording the wall as an Aboriginal site. It also recommended that any work to the east of the Francis Greenway wall that will result in the exposure of the sandstone platforms will require monitoring and detailed recording conducted by a qualified archaeologist. The lighthouse sat in an area compounded by four stone retaining walls with originally two corner lodges intended for the "keepers of the Signals". The construction of the tower was probably one of the most difficult constructions undertaken in the colony to date. The colony had a shortage of quality building materials and skilled labour which despite the skills of Greenway and Gill, proved to make the construction very difficult. In addition, Greenway and Gill often disagreed on best methods of construction leading to design and engineering compromises. It was officially lit in 1883. In 1857 the Dunbar was wrecked on South Head, and the Catherine Adams on North Head. These tragedies highlighted the need to more clearly define the entry to the harbour. The wreck of the Dunbar in particular showed the deficiencies of the Macquarie Light, as it appeared that The Gap may have been mistaken for the harbour entry. As a consequence the Hornby light was constructed at the extreme northerly end of South Head in 1858. In 1878, approval was given to replace the Greenway built tower with a new tower. The original light source used on clear weather was a gas burner. On bad weather an electric arc lamp was used, electricity being supplied by a de Méritens generators driven by a Crossley coal gas engine. On especially bad weather a second generator was also operated, resulting in a 6,000,000 cd light, the world's most powerful at the time. One of the generators, the switchboard and one arc lamp still exist, owned by the Powerhouse Museum. The generator and the switchboard are on display at the lighthouse. The lantern of the old lighthouse was immediately removed, and the structure was demolished several years later. In 1912 the apparatus was converted to a vaporised kerosene mantle, to lower costs. In 1933 the light returned to use electricity, as the tower was connected to mains electricity. The current first order bivalve Fresnel lens was installed at that time. In 1976 the Macquarie Lighthouse was fully automated, the last lightstation staff left the site in 1989. The grounds were transferred to the management of the Sydney Harbour Federation Trust in 2001.

Екінші дүниежүзілік соғыс - қазіргі уақыт (19392020)

Оңтүстік бас қалашықтағы бекіністер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде күшейтілді. Жарық стансасында бұл маяқтың шығысына қарай бақылау бекетін және оған жақын шахта мен туннель салуды қамтыды, алайда оның орны кейіннен жасырылды. Соғыстан кейін басқа навигациялық жүйелер қарқынды дамыды, ал маяк теңізшіге өз орнын дәл анықтауға көмектесетін көптеген құралдардың біріне айналды. Бақылау, іздеу және құтқару үшін біріктірілген әуе жүйелерінің пайда болуымен Маккуори сияқты адамдармен қызмет ететін маяқтардың маңыздылығы азайды.

Қамқоршы көмекшісінің үйі /Коттедж (1881)

Үлкен құмтастан салынған үй, 1881 жылы колониялық сәулетші Джеймс Барнеттің жобасы бойынша салынған. Клайв Лукас, Степлтон және Партнерлер компаниясы тарапынан кеңінен қалпына келтіріліп, жаңартылған. Үлкен аумағы бар. 1881 жылы салынған.

Мұра тізімі

Маккуари маяк орны 1999 жылғы 2 сәуірде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мұра тізіліміне енгізілді. 2008 жылғы 4 қыркүйекте ол Ұлттық мұра тізіміне мына маңыздылық туралы мәлімдемемен қосылды: Маккуари маяк орны 1794 жылдан бері Австралиядағы үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан ең ұзақ мерзімдік навигациялық белгі орны және 1818 жылы Австралияда салынған алғашқы маяк орны ретінде штатық маңызы бар. Маккуари маяғы – Франсис Гринвей мен губернатор Лаклан Маккуаридің ерте Палладиандық стильдегі сирек қалдықтарын, Гринвей маяғының сирек көшірмесін, Австралиядағы ең көне маякшылар үйін және Джеймс Барнет жобалаған Виктория дәуірінің орта кезеңіндегі NSW маяк станциясының маңызды мысалын қамтитын маңызды Австралия тарихи ескерткіші.