Бостонның «Кенмор алаңының патшасы» аңызы: Мистер Батч өмірі

Кіріспе

Харольд Мэдисон-младший (11 қыркүйек 1951 – 12 шілде 2007), көбінесе Мистер Батч деп танылып, кейде "Кенмор-сквердің патшасы" және "Аллстонның мэрі" аталған, Бостон көшелерінде өмір кешкен үйсіз адам еді. Ол үш онжылдық бойы Бостонның студенттері мен рок музыкасының ортасында кең танымал болды.

Өмірбаян

Мэдисон Массачусетс штатының Вурчестер қаласында дүниеге келген. Ол 1970-ші жылдардың басында Ворчестер орталығында және Main South-те көрінетін, ал Ворчестердегі Касл-стрит, Элм-парк және Хайленд-стритте музыкамен айналысқан. Өмірінің басында Буч мырза адамдарды күлімсіретуде, әсіресе музыка арқылы, ерекше қабілетін көрсетті. 1970-ші жылдардың ортасы мен соңында Беркли музыкалық колледжін бітіргеннен кейін, Буч мырза осы колледждің жанындағы көшелерде Fender Stratocaster гитарасында ойнап жүрді, ашық құралдауы оған бір саусақпен аккордтарды ойнауға мүмкіндік берді. Оның дредок шашы мен гитара таңдауы оны Джими Хендрикспен салыстыруға себеп болды. Ол "Мистер Буч" деп жазылған футболканы The Real Kids тобының Билли Коул сыйлағаннан кейін осы есімді алған. 1980-ші жылдары Буч мырзаның жергілікті музыкалық ортадағы даңқы артып, ол Оллстондағы The Underground, Кенмор скверіндегі The Rat және Бостонның жағалауындағы Channel клубында (барлығы қазір жабылды) концерттер берді. Жеке концерттерден басқа, ол кейде Mr. Butch and the Holy Men тобымен, музыканттар мен қаңғыбас адамдардан құралған құрамымен бірге өнер көрсетті. Осы кезеңде ол жергілікті музыкалық журнал The Noise-да жариялана бастады және олардың көптеген жарнамаларында пайда болды. Буч мырза жергілікті хардкор панк жинағы Bands That Could Be God-тың жазбаларында еске алынды, онда Deep Wound (Dinosaur Jr. алдында) сияқты топтар да болды. Егер ол Құдайдың басқа жағында болғанда, жинақ оған арналған болар еді. Буч мырза "I've Got My Friends" CD жинағының мұқабасында да бейнеленген, онда The Unseen, Dropkick Murphys, The Outlets, The Ducky Boys, Swingin' Utters, The Working Stiffs және Showcase Showdown сияқты Бостон мен Сан-Францисконың панк-топтарының жиынтығы бар. 1990-шы жылдардың соңында Бостон университетінің кампус полициясы Кенмор скверіндегі билігін кеңейтіп, Бучты Бостонның батысында орналасқан Оллстон ауданына қуды. Буч мырза ауа райынан қорғану үшін U-Haul үйлерінде, достарының үйлерінде, достарының панк-топтарының репетициялық орындарында және кейде банкоматтардың кіреберісінде ұйықтады. Ол уақыт-уақытпен төмен табысқа ие пәтерлерде тұрды, бірақ оның құндылықтарына сай емес еді, мысалы, ол "қоқыс қаптарын сатып алғысы келмеді". Көптеген адамдар оның өмір салтын қасады және оны ұнатқанын білмейді. Ол көбінесе гитара мен пенни сыбызғысында ойнап, сөйлегенде "жақсылықпен" деген сөзді қолданды. Көптеген адамдар Бучты дана немесе пайғамбар деп санады, ол студенттермен, басқа да қаңғыбас адамдармен және оның кеңесі мен достығын іздегендермен тротуарда әңгімелесетін. Буч мейірімді жан еді және "агрессивті тікелей сұраушы" ретінде танылмады, оның орнына күлімсіреген растафари мінез-құлқына ие болды. Оллстон саудагері оған әлеуметтік төлемдерін алуға көмектесті және Гарвард даңғылының жанындағы, Гленвилл даңғылының маңындағы тұраққа бұзылған фургонды сақтап қойды, онда ол ұйықтады. Суық түндері ол кейде дүкенде ұйықтады. Буч мырзаның Оллстон маңында бірнеше "банктері" болды, олар оның ақшасын сақтап тұрды. Ол сол дүкендерге барып, ақша салып, қажетті заттарды сатып алу үшін ақша алып отырды. Соңында ол өзіне жаңа Vespa скутерін сатып алуға жеткілікті ақша жинады. Буч мырзаның суреті Оллстон қаласындағы Кембридж көшесі мен Гарвард даңғылының қиылысындағы ғимараттың қабырғасында бейнеленген, бірақ кейін қала оны сырлап тастады.

Madison was born in Worcester, Massachusetts. He spent the early 1970s as a fixture on the Worcester common and Main South, and making music on Castle Street, Elm Park and Highland Street in Worcester. Early in his life, Mr. Butch showed a distinct talent in making people smile, especially through music. In the mid to late 1970s, after completing his studies at Berklee College of Music, Mr. Butch was often seen on the streets near that school, playing a Fender Stratocaster guitar, with an open tuning that allowed him to play chords with a single finger. His dreadlock hairstyle and choice of guitar invited comparisons with Jimi Hendrix. He got his name from a T shirt that Billy Cole of The Real Kids gave him that said "Mr. Butch" on it. During the 1980s, Mr. Butch's fame among the local music scene grew, and he was given gigs at The Underground in Allston and The Rat in Kenmore Square, as well as Channel club on Boston's waterfront (all now defunct). Besides solo gigs, he would also sometimes perform with his band of rotating musicians and derelicts, Mr. Butch and the Holy Men. It was around this time that he began to be featured in The Noise, a local music fanzine, and was featured in many of their advertisements. Mr. Butch is mentioned in the liner notes to local hardcore punk compilation Bands That Could Be God, which featured, among others, Deep Wound (pre Dinosaur Jr.), as the man to whom the compilation would be dedicated had he been on God's other side. Mr. Butch is also featured in the art work for the CD compilation I've Got My Friends. It features a combination of Boston and San Francisco punk bands, including The Unseen, Dropkick Murphys, The Outlets, The Ducky Boys, Swingin' Utters, The Working Stiffs, and Showcase Showdown. In the late 1990s, the Boston University campus police, extending their authority over an increasingly gentrified Kenmore Square, exiled Mr. Butch to Allston, a neighborhood of Boston west of the Square. Mr. Butch sought refuge from the elements wherever he could by sleeping in U Hauls, the homes of his many friends, a practice space where friends' punk bands played, and occasionally in ATM lobbies. He had low income apartments from time to time, but he never enjoyed the trappings of it, such as he “didn't want to buy trash bags”. Many people do not know he actively chose and enjoyed his lifestyle. He often played his guitar and penny whistle, peppering his dialogue with the phrase “in a kind way”. Many saw Butch as a sage, or a prophet, and he was known to commune on the sidewalks with college students, other homeless people, and those seeking his advice and friendship; Butch was kind spirited and not known to be an "aggressive panhandler", choosing instead to have a smiling Rastafarian demeanor. An Allston merchant helped him collect his Social Security payments and secured a broken down van in a parking lot off Harvard Avenue, near Glenville Avenue, where he slept. Occasionally, on really cold nights, he would sleep in the store. Mr. Butch had several “banks” around Allston, places that kept his money for him. He would go in those stores and make deposits and withdrawals to buy things as he needed. He eventually saved enough of his own money to buy himself a new Vespa scooter. Mr. Butch's likeness appeared in a mural on the side of a building located on the corner of Cambridge Street and Harvard Avenue in Allston, until the city painted over it.

Өлім

2007 жылдың 12 шілдесінде сағат 8-де Буч мырза скутерімен Брайтон даңғылы бойымен келе жатып, өрт сөндіру станциясының қарсы жағындағы шам бағанасына шағылысты. Ол Бриггем және әйелдер ауруханасына жеткізілді, онда оның қаза болғаны расталды. Ол 55 жаста еді. 2007 жылдың 22 шілдесінде, жексенбі күні, Олстон көшелерінде оны еске алуға шамамен 1000 адам жиналды. Екінші желілік әлеуметтік көмек және ләззат қоғамының мыс оркестрі бастаған процессия Брайтон және Гарвард даңғылдары арқылы жүріп өтіп, содан кейін еске алу қызметі үшін Халықаралық қауымдастық шіркеуіне кірді. Оның отбасының бір бөлігі қатысты және оның күлі оларға тапсырылды.