Итальяндық актриса Джульетта Мазина: өмір және шығармашылығы
Giulietta Masina
Итальян актриса Джульетта Мазина (1921-1994) – «La Strada», «Nights of Cabiria» фильмдеріндегі рөлдерімен әйгітэлді. Канн фестивалінің жүлдесінің иегері. Кино жұлдызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық актриса (1921–1994)
Italian actress (1921–1994)
Джулия Анна "Джульетта" Масина (22 ақпан 1921 – 23 наурыз 1994) – итальяндық кино актрисасы. Ол ең көп танылған рөлдері «Ла Страда» (1954) фильміндегі Джельзомина және «Кабирия түндері» (1957) фильміндегі Кабирия рөлдерімен. 1957 жылғы Канн кинофестивалінде ол «Үздік актриса» сыйлығын жеңіп алды. Кино тарихшысы Питер Бонданелла Масинаның жұмысын «шеберлікпен орындалған» және «есте қаларлық» деп сипаттады, ал Чарли Чаплин, оның шығармаларымен Масинаның туындылары жиі салыстырылатын, оны «өзін ең көп толқытқан актриса» деп атады. «Ла Страда» және «Кабирия түндері» екеуі де «Оскар» сыйлығын «Үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша жеңіп алды және Масинаның «адамгершілігінен» шабыт алған туындылар деп есептелді.
Giulia Anna "Giulietta" Masina (22 February 1921 – 23 March 1994) was an Italian film actress best known for her performances as Gelsomina in La Strada (1954) and Cabiria in Nights of Cabiria (1957), for which she won the Cannes Film Festival Award for Best Actress at the 1957 Cannes Film Festival. Cinema historian Peter Bondanella described Masina's work as "masterful" and "unforgettable", and Charlie Chaplin, with whose work Masina's is often compared, called her "the actress who moved him most". Both La Strada and Nights of Cabiria won Academy Awards for Best Foreign Language Film and were described as having been "inspired" by Masina's "humanity".
Өмір
Джулия Анна Масина төрт баланың ең үлкені болып, Италияның Сан-Джорджо-ди-Пьяно қаласында дүниеге келді. Әкесі скрипкашы, анасы мұғалім болған. Масина төрт жасқа толғанда, әкесінің ағасы оны итальяндық драматург Луиджи Пиранделломен таныстырды, кейіннен ол әдебиет бойынша Нобель сыйлығын жеңіп алды. Бірнеше жылдан кейін әкесінің ағасы қайтыс болған соң, оның жесірі, Масинаның әпкесі, Масинаның ата-анасынан Римге келіп, өзімен бірге тұруға рұқсат берулерін сұрады. Масинаның ата-анасы келісті, себебі олар Римде Масина өзінің ерекше талантын танытып жүрген өнер саласында көбірек жетістікке жетеді деп сенді. Масина урсулиндер монастырының мектебінде оқып, вокал, фортепиано және би сабақтарын алды. Оның актерлік өнердегі алғашқы тәжірибесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Римдегі Gruppi Universitari Fascisti театр бөлімінің құрамында болды – бұл мемлекеттік қолдауға ие, бірақ студенттер басқаратын өнер ұйымы. Ол Римдегі Сапиенца университетінің әдебиет факультетін бітірді. Соғыс жылдарында ол радиода дауыстау актрисасы болып жұмыс істеді, бұл оған сахнадағы актерліктен гөрі көбірек ақша мен назар әкелді. Радиода жұмыс істеген кезінде Масина радио сценарийлерін жазатын Федерико Феллинимен танысты. Олар 1943 жылы үйленді, ал бірнеше айдан кейін Масина баспалдақтан құлап, жүктілігін жоғалтты. 1944 жылы ол қайтадан жүкті болды; Пьерфедерико (әдетте Федерихино деп атайтын) 1945 жылдың 22 наурызында дүниеге келді, бірақ 11 күннен кейін энцефалиттен қайтыс болды. Масина мен Феллинидің басқа балалары болмады.
Giulia Anna Masina, the eldest of four children, was born in San Giorgio di Piano, Italy. Her father was a violinist and her mother was a schoolteacher. When Masina was four, her uncle took her to meet the Italian playwright Luigi Pirandello, who was later to win the Nobel Prize in literature. A few years later, when this uncle died, his widow, Masina's aunt, asked Masina's parents if they would allow her to come to Rome to stay with her. Masina's parents agreed, in part because they believed that in Rome Masina would have more success in the arts for which she was already demonstrating a unique talent. Masina attended an Ursuline convent school and took lessons in voice, piano, and dance. Her first experiences acting took place during World War II as part of the theater section of Rome's Gruppi Universitari Fascisti, a state sponsored but university student led arts organization. She graduated with a degree in Literature from Sapienza University of Rome. She found work as a voice actress in radio during the war, which earned her more money and attention than stage acting. It was as a radio artist that Masina met Federico Fellini, a radio scriptwriter. They married in 1943, and a few months later, Masina suffered a miscarriage after falling down a flight of stairs. In 1944, she became pregnant again; Pierfederico (nicknamed Federichino) was born on 22 March 1945 but died from encephalitis 11 days later. Masina and Fellini had no other children.
Мансап
Күйеуімен бірге Масина экранға көшуді жүзеге асырды. Оның итальяндық фильмдерінің жартысын, ең табысты жобаларын күйеуі жазған немесе режиссерлік еткен. Масина Роберто Росселлинидің «Паиса» (1946) фильмінде эпизодтық рөлде кинодебютын жасады, ал бұл фильмге сценарийді Феллини де бірлесіп жазған. Ол Альберто Латтуаданың «Рақымсыздықсыз» (Senza pietà, 1948) фильмінде алғашқы ресми рөлін ойнады, бұл фильм Феллинидің бірлескен сценарийі бойынша түсірілді және Джон Китцмиллермен бірге түсті. Феллинидің «Ла Страда» (1954) фильмінде Энтони Квиннмен бірге ойнап, Квинннің саяхатшы циркінің күшті адамының зәрезап болған серігінің рөлін сомдады. Феллинидің «Кабирия түндері» (1957) фильміндегі басты рөлді ойнағаны үшін Канн кинофестивалінде «Үздік әйел актриса» сыйлығын жеңіп алды. Ол өмірдің қайғы-қасіреттері мен көңіл көшірулеріне қарсы тұра білетін, әрі тұтасқандай, Киелі кітаптағыдай берік мінезді әйелді бейнеледі. Екі фильм де «Үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын алды. 1998 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінде Джанет Маслин Масинаның өнерінде «Голливудтың барлық жарық жарқын блокбастерлерінен» гөрі «әлдеқандай әдемілік пен батылдық» көбірек екенін жазды. Масинаның мансабына Жюльен Дювивьердің «Жоғары өмір» (1960) фильмінің сынға ұшырауы және кассада сәтсіздікке ұққаны зиян келтірді. Содан кейін ол негізгі назарын жеке өміріне және некесіне бөлді. Дегенмен, ол Феллинимен «Жульетта рухтары» (1965) фильмінде қайта жұмыс істеді, ол Нью-Йорк киносыншыларының сыйлығын (1965) және «Алтын глобус» сыйлығын (1966) «Үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша жеңіп алды. Роджер Эберт «Феллини аңызында шебер әйеліне сыйлық ретінде «Жүректердің Джульеттасын» жасағандығы айтылады» деді. Масина Кэтрин Хепберннің де қатысуымен түсірілген «Шаионың ақылсыз әйел» (1969) фильмінде, өзінің ағылшын тіліндегі алғашқы фильмінде ойнады. Шамамен екі онжылдық бойын теледидарда эпизодтық рөлдерде ойнағаннан кейін, Масина Марчелло Мастрояннимен бірге Феллинидің «Жылаңаш пен Фред» (1986) фильмінде түсті, онда басты кейіпкерлер Фред Астер мен Жилғаш Роджерстің итальяндық пародишілері болып, телешоуға қайта оралады. Содан кейін ол күйеуінің денсаулығы нашарлағандықтан, оған көмектесу үшін басқа ұсыныстарды қабылдамады. Оның соңғы фильмі Жан Луи Бертучеллидің «Есте сақтауға лайық күн» (1991) фильмі болды. 1960 жылдардың соңында Масина өзінің тыңдаушыларынан келген хаттарға жауап беретін «Ашық хаттар» атты танымал радио бағдарламасын жүргізді. Бұл хаттар кейіннен кітап болып басылды. 1970 жылдардан бастап ол теледидарда пайда болды. «Элеонора» (1973) және «Камилла» (1976) фильмдеріндегі екі рөлі ерекше мақтауға ие болды.
Working together with her husband, Masina made the transition to on screen acting. Half of her Italian films, the more successful projects, were either written or directed by her husband. Masina made her film debut in an uncredited role in Roberto Rossellini's Paisà (1946), which was co written by Fellini. She received her first screen credit in Alberto Lattuada's Without Pity (Senza pietà, 1948), which was an adaptation co written by Fellini, and played opposite John Kitzmiller. She starred with Anthony Quinn in Fellini's La Strada (1954), playing the abused stooge of Quinn's travelling circus strongman. She won the Best Actress Award at the Cannes Film Festival for her portrayal of the title role in Fellini's Nights of Cabiria (1957). She played a prostitute who endures life's tragedies and disappointments with both innocence and resilience of biblical proportions. Both films received the Academy Award for Best Foreign Language Film. In a 1998 New York Times review, Janet Maslin wrote that there is more "grace and courage" in Masina's performance than "all the fire breathing blockbusters Hollywood has to offer." Masina's career was damaged by the critical and box office failure of The High Life (1960) directed by Julien Duvivier. Subsequently, she became dedicated almost entirely to her personal life and marriage. Nonetheless, she again worked with Fellini in Juliet of the Spirits (1965), which earned both the New York Film Critics award (1965) and the Golden Globe award (1966) for Best Foreign Language Film. Roger Ebert stated that "Fellini lore has it that the master made 'Juliet Of The Spirits' as a gift to his wife". Masina performed in The Madwoman of Chaillot (1969), her first film in English, which also starred Katharine Hepburn. After almost two decades, during which she worked sporadically only in television, Masina appeared in Fellini's Ginger and Fred (1986) with Marcello Mastroianni in which the leads play Italian impersonators of Fred Astaire and Ginger Rogers reuniting for a television special. She then rejected outside offers to attend to her husband's precarious health. Her last film was Jean Louis Bertuccelli's A Day to Remember (1991). In the late 1960s, Masina hosted a popular radio show, Lettere aperte, in which she addressed correspondence from her listeners. The letters were eventually published in a book. From the 1970s on, she appeared on television. Two performances, in Eleonora (1973) and Camilla (1976), respectively, were particularly acclaimed.
Өлім
Масина 1993 жылғы 31 қазанда қайтыс болған күйеуінен кейін бес ай өткен соң, 1994 жылғы 23 наурызда 73 жасында өкпе рагынан қайтыс болды. Оның қосылуында трубашы Мауро Маур Нино Ротаның "La Strada" әнін орындауын сұрады, бұл фильмнен алынған әсерлі тақырып. Масина Феллини және олардың ұлы Пьерфедерикомен бірге Римини қаласындағы Монументалды зиратта Арнальдо Помидоро жасаған қоладан жасалған мазарға жерленген.
Masina died from lung cancer on 23 March 1994 at age 73, five months after her husband's death on 31 October 1993. For her funeral, she requested that trumpeter Mauro Maur play "La Strada" by Nino Rota, a poignant leitmotif from the film. Masina is buried with Fellini and their son, Pierfederico, in a bronze sepulchre sculpted by Arnaldo Pomodoro in the Monumental Cemetery of Rimini.