Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Rayrock Mine) - Канаданың Солтүстік-Батыс территорияларындағы уран өндіру кәсіпорны. Ол Мэрилер көлінің оңтүстік жағында және Фолт көлінің солтүстік жағалауында, Йеллоунайф қаласынан 169 шақырым солтүстік-батысқа қарай, ал Рейден 74 шақырым солтүстік-батысқа қарай орналасқан. Радиоактивті кен орындары алғаш 1948 жылы тіркелген, кейін 1950 жылы қайта тіркелді. 1950 жылдардың басында American Yellowknife Mines Limited компаниясы бұл аймақты егжей-тегжейлі Гейгерлік зерттеулермен және кең ауқымды қазба жұмыстарымен зерттеді. 1954 жылы жүргізілген барлау жұмыстары 10000 футтан (3048 м) астам жер бетіндегі алмаздық бұрғылауды қамтыды, содан кейін компания Rayrock Mines Limited болып қайта ұйымдастырылды. 1955 жылы жер астындағы құрылыс жұмыстары басталды, оның аясында жер бетінен 91 метр тереңдікте орналасқан радиоактивті аймақтарды кесіп өтетін ұзын туннель салынды. Кен орны 1957 жылдың маусым айында күніне 150 тонналық лизингтік фабрикамен ашылды. Жұмыс кеңейтілді және 1957 жылдың соңына қарай кен орнының тереңдігі 305 метрге жетті. 305 метр (1000 фут) деңгейінен төменде маңызды көлемде кен табылмағандықтан, 1959 жылдың 31 шілдесінде кен өндіру тоқтатылды. Rayrock Mine кен орнында жұмыс істеген кезеңде, ондағы фабрика 78 781 тонна уран кенін өңдеп, 458 020 фунт уран концентратын өндірді. Rayrock Mine – толыққанды жер асты уран кеніші, және осы кезеңде компания салған шағын қалашық та жұмыс істеді. 1958 жылы кен орнында 135 адам жұмыс істеді, ал қалашықта 20 отбасы тұрды. Кен орны мен қала жабылып, жиырма жылдан астам уақыт бойы тасталып кеткен күйде болды. 1987 жылы кен орны мен қаланың ғимараттары бұзылды. 1996 жылы қоршаған ортаны тазалау жұмыстары басталды, мақсаты – аймақтағы зиянды заттарды тоқтату және аймаққа келетін адамдардың оларға ұшырауын шектеу. Қайта жаңғырту шараларына кен орнының кіреберістерін жабу, радиоактивті материалдарды қоқыс тастау орындарынан шығару, осы ластанған материалдарды қалдықтарға тастау, содан кейін қалдықтарды сазды топырақ қабатымен жабу және одан кейін өсімдіктерді қайта өсіру кірді.
The Rayrock Mine was a uranium producing venture in the Northwest Territories, Canada. It is located on the south side of Maryleer Lake and the north shore of Fault Lake, 169 kilometers northwest of Yellowknife and 74 kilometres northwest of Rae. Radioactive deposits were originally staked in 1948 and then restaked in 1950. American Yellowknife Mines Limited explored the site with detailed Geiger surveys and extensive trenching in the early 1950s. In 1954 exploration work included over 10000 feet (3048 m) of surface diamond drilling, and the company was reorganized as Rayrock Mines Limited. Underground development began in 1955 with the driving of a long adit tunnel to intersect the radioactive zones 300 feet (91 m) below surface. The mine opened in June 1957 with a 150 tons per day leaching mill. Development was expanded and the mine reached depths of 1000 feet (305 m) by the end of 1957. The failure to locate ore in significant quantity below the 1000 feet (305 m) level resulted in the cessation of mining on July 31, 1959. During the operations at Rayrock Mine, an on site mill facility processed 78,781 short tons of uranium ore yielding 458,020 pounds of uranium concentrate. Rayrock Mine was a fully underground uranium mine with a small townsite built by the company being in operation during this period. The mine employed 135 men in 1958 and the townsite had 20 families as residents. The mining facility and town existed in an abandoned state for over twenty years after the mine closed. In 1987, the buildings of the mine and town were demolished. Environmental cleanup began in 1996, with the objective being to contain contaminants at the site and limit exposure to persons who visit the area. Remediation activities included sealing mine openings, removing radioactive material from the dump, disposing of this contaminated material on the tailings, and capping the tailings piles with a layer of silty clay, followed by revegetation.
Ластану
Бұл жер радиоактивті қалдықтармен ластанған, олар жерге төгілген. Осы қауіпті қалдықтардың бір бөлігі үш кішкентай көлге ағып кірді. Кен орны жабылған кезде, қалдықтар жинағыштарында 70 903 тонна радиоактивті қалдықтар болды, олар металдарды еріту мүмкіндігіне ие еді. Кен орнының шахталары да, кен ашықтарынан шығатын радон газы арқылы радиоактивті ластанудың көзі болуы мүмкін. Аймақтық үкімет, радиация деңгейі мен ластану аймаққа қауіп келтірмейтінін қамтамасыз ету үшін, осы жерді ұзақ мерзімді бақылауға келісті. Бұл бақылау 2009 жылға дейін жыл сайын жүргізіледі. Содан кейін, келесі 100 жыл бойы 10 жылда бір рет қайталанады. Нәтижелерге қарай, бұл өзгертілуі мүмкін, мысалы, 2004 жылдың жазында аяқталған кейбір шағын күтім және техникалық жөндеу жұмыстары сияқты. Бақылау жабық шахталардың қауіпсіздігін, су сапасын және адамдарға төнетін қауіптерді бағалауды қамтиды.
The site became contaminated with radioactive tailings that were deposited on land. Some of these dangerous tailing flowed into three small lakes. When the mine closed tailings basins contained 70,903 tonnes of radioactive tailings that had the potential to leach metals. The mine shafts itself also create a source of potential radioactive contamination through radon gas emissions from the mine openings. The territorial government has agreed to long term monitoring of the site in order to ensure radiation levels and contamination does not threaten the area. This is to be conducted annually until 2009. After this time followed by once every 10 years for a further 100 years. This may change if results warrant adjustment, such as some minor care and maintenance work completed in summer 2004. Monitoring assesses the integrity of sealed mine openings, water quality and potential risks to humans.