Ақ нәсілшілдік, неонацизм және антисемитизм идеологиясы – skinhead субмәдениетінің радикалды бағыты. Тарихы, себептері мен қазіргі жағдайы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неонацист, ақ үстемдікшіл және антисемиттік идеологияны ұстанатын скинхед субмәдениетінің бір саласының мүшелері.
Members of a neo Nazi, white supremacist and antisemitic offshoot of the skinhead subculture
Ақ билік скинхедтері, сондай-ақ нәсілшіл және неонацист скинхедтер деп белгіленеді (бірақ нәсілшілдікке қарсы скинхедтер оларды «сүйек бас» деп қорлайды), неонацист, ақ үстемдікшіл және антисемиттік идеологияны ұстанатын скинхед субмәдениетінің бір саласының мүшелері болып табылады. Олардың көпшілігі ақ ұлтшыл ұйымдармен байланысты, ал кейбіреулері түрмелік топтардың құрамына кіреді. Бұл қозғалыс 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың соңы аралығында Ұлыбританияда пайда болды, ал 1980-1990 жылдары Еуразия мен Солтүстік Америкаға тарады.
White power skinheads, also known as racist skinheads and neo Nazi skinheads (but derided as boneheads by anti racist skinheads), are members of a neo Nazi, white supremacist and antisemitic offshoot of the skinhead subculture. Many of them are affiliated with white nationalist organizations and some of them are members of prison gangs. The movement emerged in the United Kingdom between the late 1960s and the late 1970s, before spreading across Eurasia and North America in the 1980–1990s.
Скинхедтер
Ғалым Тимоти С. Браун скинхедтерді «стильдік қауымдастық» деп анықтайды, яғни «жеке стильге негізделген қауымдастық», ол жаңа географиялық және мәдени орталарда немесе қарама-қарсы саяси идеологиялардың айналасында жаңаша құрылымдар жасауға мүмкіндік береді – мысалы, расистік және расизмге қарсы скинхедтер арасындағы қақтығыс сияқты. Топтық тұрғысынан қарағанда, 1970-ші жылдары скинхедтерді зерттеген профессор Джон Кларк «скинхед стилі – 1960-шы жылдардан бастау алған жұмысшы табының дәстүрлі қауымдастығының нағыз құлдырауына орнықтыруға жасалған әрекет» деп атап көрсеткен.
Scholar Timothy S. Brown defines the skinheads as a "style community", that is to say a "community in which the primary site of identity is personal style", which allows innovative configurations to be made in new geographical and cultural contexts, or around opposing political ideologies – as in the dichotomy between racist and anti racist skinheads. From a group perspective, John Clarke, a professor who studied skinheads in the 1970s, has noted that the "skinhead style represents an attempt to recreate the traditional working class community, as a substitution for the real decline of the latter which started in the 1960s."
Ақ күшті скинхедтер
Жан Ив Камю мен Николас Лебоургтың пікірінше, 1970-ші жылдардың соңынан бері скинхед субмәдениеті ішінде пайда болған «ақ күш» скинхед қозғалысын «расизм; пролетариаттық сана; ұйымдасқандыққа қарсылық, оның орнына топтық әрекеттерге бейімділік; және музыкамен басталатын немесе оған негізделген идеологиялық тәрбие» деп сипаттауға болады. Олардың көпшілігі жұмысшы табынан шыққан, бірақ Ресейде олар көбінесе білімді, қалалық орта таптан шыққан.
According to Jean Yves Camus and Nicolas Lebourg, the white power skinhead movement, which emerged within the skinhead subculture from the late 1970s onward, can be defined by "racism; proletarian consciousness; an aversion to organization, dismissed in favor of gang behavior; and an ideological training that began with or is based on music." They have mostly emerged from working class backgrounds, except in Russia, where they have mostly emerged from the educated, urban middle class.
Англиядан шыққан
Алғашқы скинхед субмәдениеті 1968–1969 жылдары Ұлыбританияда, мүмкін Лондон мен Оңтүстік-Шығыс Англияда, тіпті Кларктың сөзімен айтқанда, Лондонның Шығыс бөлігінде пайда болды. Ол британдық мод және ямайкалық өрескел жігіттердің ықпалында болды, соның ішінде рокстеди, ска және Батыс Үнді регги сияқты қара музыка жанрларын қадірледі. Скинхедтердің ерекше өмір салты мен агрессивті келбеті – дәстүрлі жұмысшы сыныбының пуритандық көзқарастары мен гендерлік рөлдерін қайта бекіту болды, шын мәнінде, «жұмысшы табының стилденген бейнесі». Олардың пікірінше, 1960–1970 жылдары британдық орта таптың еркіндікке және гедонизмге құмар мәдениеті бұл бейнеге нұқсан келтіріп, оны ластау қаупі төндірген. Мысалы, скинхедтерге тән қысқа шашты кесу көбінесе ерлер стилінің дәстүрлі еркектіктен алшақтауына реакция ретінде пайда болды, ал дәстүрлі еркектіктің символы – «бейбітшілік сүйетін, ұзын шашты студент» бейнесіндегі хиппи қозғалысы болды. Дегенмен, 1960 жылдардағы скинхедтердің идеологиясы ақ үстемдікке, неонацизмге немесе неофашизмге негізделмеген, тіпті кейбір скинхедтер «пакистандықтарды ұрып-соғуға», яғни пакистандықтар мен басқа да Оңтүстік Азиядан келген иммигранттарға қарсы зорлық-зомбылыққа қатысқан болса да. Тіпті қара Батыс Үндістер («Карибтіктер») де Оңтүстік Азиядан келген иммигранттарға қарсы скинхедтер тобының шабуылдарына қатысты. Александр Тарасов бұл зорлық-зомбылықты Оңтүстік Азия саудагерлері мен дүкен иелерінің ақ және Батыс Үндістанның кедей фабрика жұмысшыларының қауымдастығына жаңадан енуінен туындаған әлеуметтік қақтығыс деп түсіндірді. Кларк сондай-ақ, скинхедтер ең көп таралған аймақтардың «әдетте жаңа тұрғын үйлер немесе ескілердің қайта құрылымына ұшыраған немесе сырттан келгендердің көптеп қоныстануымен» сипатталатынын атап өтеді, бұл Қауымдастықтан келген иммигранттар немесе қолжетімді баспана іздеген орта таптың ақ адамдары болуы мүмкін. Жетекші саясаткер Энох Пауэллдің 1968 жылғы «Қан өзендері» сөзі ақ емес иммиграция және Оңтүстік Азиядан келген иммигранттар тудырған «қатер» туралы кең таралған алаңдаушылықты көпшілікке жеткізді. «Пауэллдің нәсілдік шабуылдарға қаншалықты жауапты екендігі туралы ғалымдар арасында келісім жоқ болғанымен», бұл сөз Оңтүстік Азиядан келген иммигранттарға қарсы «пакистандықтарды ұрып-соғу» зорлық-зомбылығын күшейткен болуы мүмкін, ал 1970 жылғы сәуір айында The Observer газеті бұл құбылысты «скинхедтер терроры» деп атады, ал «пакистандықтарды ұрып-соғушылар» көптеген заманауи есептерде жай ғана «скинхедтер» деп аталды. 1970 жылдардың басында регги музыкасы енді «кездесу музыкасы» болмай, растафаризмнің ықпалымен қара азаттығы және африкалық мистика сияқты қауымдық тақырыптарға жақындады, бұл кейбір ақ пролетариатты қауымдық өмірден алшақтатуға себепкер болды. 1973 жылы ақ скинхедтер түнгі клубта «жас, дарынды және ақ» деп айқайлап, зорлық-зомбылық көрсетті және Батыс Үндістан диджейі Боб пен Марсияның «Жас, дарынды және қара» әнін ойнағанда динамиктерді қиратты.
The original skinhead subculture began in the United Kingdom in 1968–1969, probably in London and Southeast England, more specifically in the East End of London according to Clarke. It had heavy British mod and Jamaican rude boy influences, including an appreciation for black music genres like rocksteady, ska, and early West Indian reggae. The particular lifestyle and aggressive look of skinheads was a self declared reaffirmation of the traditional working class puritanism and gender roles – in fact "a stylized re recreation of an image of the working class", which seemed threatened in their views with contamination by the permissive and hedonistic culture of the British middle class in the 1960–1970s. For instance, the defining skinhead short haircut mostly emerged in reaction to the perceived shift in men's styles away from traditional masculinity, which was embodied by the "middle class, peace loving, long haired student" of the hippie movement. The identity of the 1960s skinheads, however, was not based on white power, neo Nazism or neo fascism, even though some skinheads had engaged in "Paki bashing", i. e. violence against Pakistanis and other South Asian immigrants. Even so, black West Indians ("Caribs") were also involved in skinhead gang attacks against South Asian immigrants, and the violence has been interpreted by Alexander Tarasov as a social conflict caused by the new presence of South Asian traders and shopkeepers within a community of white and West Indian poor factory workers. Clarke similarly notes that areas where skinheads became the most prominent were "typically either new council housing estates or old estates being either developed or experiencing an afflux of outsiders", either Commonwealth immigrants or middle class whites in search of affordable housing. The leading politician Enoch Powell and his inflammatory 1968 "Rivers of Blood" speech gave a public voice to widespread anxieties concerning non white immigration and the "threat" which was supposedly posed by South Asian immigrants. Although there is "little agreement [among scholars] on the extent to which Powell was responsible for racial attacks", the speech may have helped unleash "Paki bashing" violence against South Asian immigrants, which was referred to as "skinhead terror" by The Observer in April 1970, with the "Paki bashers" simply being referred to as "skinheads" in many contemporary reports. By the early 1970s, the reggae scene had ceased to be simply a "party music" and, under the influence of Rastafarism, got closer to community oriented themes like black liberation and African mysticism, which participated in alienating some white proletarians from the community. In 1973 white skinheads launched a violent melee in a night club, chanting "young, gifted and white" and cutting the speakers as the West Indian disc jockey was playing Young, Gifted and Black by Bob and Marcia.
Ақ билік скинхедтерінің пайда болуы
Скинхедтер қозғалысы 1973 жылға қарай тоқырады. 1977 жыл шамасында панк субмәдениетінің ыдырауынан екінші толқын пайда бола бастады, оның кейбір өкілдері агрессивті сипатын күшейткенде «көшелік панк» ретінде радикалданды. Панк қозғалысы жұмысшы табының мұрасынан гөрі нигилизм мен нарциссизмге басымдық бергенімен, орта және жоғарғы тапқа қарсылығы, кейбір панктардың нацистік имиджді шок эффектісі үшін қолдануы және панк фанзиндерінің құпия желісінің дамуы расистік скинхед субмәдениетінің параллель пайда болуына түрткіс болды. 1960 жылдардың соңынан бері скинхед қозғалысындағы оңшыл және иммигранттарға қарсы көзқарастар Ұлыбританияда жұмыссыздық дағдарысы, экономикалық құлдырау және 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басындағы иммиграцияның өсуіне байланысты күшейе түсті. 1980 жылдардың басында «ақ күш» скинхед субмәдениеті Ұлыбританияның көп бөлігіне, негізінен «футбол матчтарында жанкүйерлер арасындағы тікелей қарым-қатынас арқылы» тарады. Француз суретшісі Жак Маршалдың 1970 жылы жасаған «Қара егеуқұйрық» мультфильдік кейіпкерін Еуропаның әртүрлі елдерінің жас неофашистері қабылдап, маргиналды мәдениеттің маңызды символына айналдырды. Музыка скинхед субмәдениетінің саяси поляризациясында маңызды рөл атқарды. 1979 жылы Маршал «Science & Violence» атты француз рок альбомын жазды, ал неонацистік NPD партиясының неміс студенттері 1977 жылы алғашқы неміс ұлтшыл рок тобын құрды. 1970 жылдардың соңында «Эй, сен!» деген сөздің қысқартылған түрі болып табылатын «Oi!» жанры, кокни акцентімен айтылатын, панк-роктың скинхед нұсқасы ретінде пайда болды. Бұл солшыл және саяси белсенділігі жоқ скинхедтердің қайта жандануымен қарама-қарсы болды, олар 1960 жылдардың соңындағы жамайкалық ска музыкасының бастауларынан шабыттанды. 1980 жылы британдық журналист Гари Бушелл бұл жанрды «Oi!» деп атады, ол тез арада «скинхед» сөзімен синонимге айналды. Алайда, көптеген жақтастарынан айырмашылығы, алғашқы «Oi!» топтарының мүшелері көбінесе неонацистермен байланысты болмады және тіпті оңшыл ұйымдарға жатпады, концерттердегі қайта-қайта туындайтын тәртіпсіздіктерге себепкер болған жанкүйерлерінен қашықтап, араларын алшақтады. 1981 жылдың шілдесінде «Саутхолл төңкерісі» Лондондағы азиялықтар көп тұратын ауданда өткен «Oi!» концертіне жүздеген скинхедтер шақырылғаннан кейін басталды. Кейбір скинхедтер көршілес азиялық дүкендерге шабуыл жасады, ал 400-ге жуық азиялық адамдар оған жауап ретінде скинхедтер полицияның көмегімен қашқанда, концерт алаңын парафин бомбаларымен өртеп жіберді. Бұл оқиға Ұлыбританияда моральдық паникаға әкелді және 1982 жылға қарай скинхед субмәдениеті халық пікірінде оңшыл саясат пен «ақ күш музыкасымен» байланысты болды. Браунның сөзіне сүйенсек, «Oi!» музыкасының кейбір лирикалық тақырыптары, мысалы, әлеуметтік наразылық, саяси репрессия және жұмысшы табының мақтанышы, кантри немесе блюз сияқты басқа жанрларға да тән, бірақ зорлық-зомбылық («агрессивтілік» үшін «Аггро») және футбол хулигандығы «оңшыл көзқарас тұрғысынан оңай түсіндірілуі мүмкін». «Барлық полицейлер – жауыз» деген фразаны «Oi!» тобы The 4 Skins 1982 жылы шығарған «A. C. A. B.» әні арқылы кейбір скинхедтер арасында танымал етті.
The skinhead scene had mostly died out by 1973. Around 1977, a second wave started to emerge from the disintegration of the punk subculture, which was radicalized as "street punk" when some of its members accentuated its aggressive character. Although the punk movement emphasized nihilistic and narcissistic values instead of the working class heritage, their opposition to the middle and upper class, the adoption of Nazi imagery by some punks to maximize shock value, and the development of an underground network of punk fanzines, inspired and facilitated the parallel emergence of a racist skinhead subculture. The latent right wing and anti immigrant leaning, present within the skinhead movement since the late 1960s, became progressively dominant in the United Kingdom, fuelled by the job crisis, the economic decline, and an increase in immigration during the late 1970s–early 1980s. By the early 1980s, the white power skinhead subculture had spread across most of Britain, largely "through face to face interaction among the fans at football matches." The cartoon character Black Rat, created in 1970 by French artist Jack Marchal, was adopted by young neo Fascists in various European nations and became an essential marker of the fringe culture. Music played a key symbolic role in the political polarization of the skinhead subculture. Marchal recorded a French rock album named Science & Violence in 1979, and German students of the neo Nazi party NPD formed the first German nationalist rock group in 1977. A new music genre, Oi! – a contraction of "Hey, you!" pronounced with a Cockney accent – emerged as a skinhead version of punk rock in the late 1970s, contrasting with the sometimes multiracial bands of the left wing and unpolitical skinhead resurgence, which rather drew influence from the original Jamaican ska roots of the late 1960s. Coined as a nickname for the new genre by British journalist Gary Bushell in 1980, "Oi!" soon became synonymous with "skinhead". Unlike many of their followers, however, early Oi! band members were generally not neo Nazi or even affiliated with right wing organizations, and they increasingly distanced themselves from some of their fans, who contributed to recurrent riots at concerts. In July 1981, the "Southall Riots" were sparked when hundreds of skinheads were welcomed at an Oi! gig which was performed in a predominantly Asian suburb of London. Some skinheads began to attack the neighboring Asian stores, and 400 Asians later responded by burning the venue with paraffin bombs while the skinheads were fleeing with help from the police. The event led to a moral panic in Britain and the skinhead subculture was firmly associated with right wing politics and "white power music" in the public's opinion by 1982. According to Brown, some lyrical themes of Oi!, such as social frustrations, political repression and working class pride, were common to other genres such as country music or blues, but others like violence ("Aggro", for 'aggressiveness') and football hooliganism "could be easily interpreted in extreme right wing terms." The phrase "all cops are bastards" was popularized among some skinheads by the Oi! band The 4 Skins' 1982 song "A. C. A. B."
Саяси байланыстар мен радикалдану
1970-ші жылдардың соңынан бастап британдық неофашистік партия – Ұлттық фронт (NF), жұмысшы табының арасында жаппай қолдау табу үшін скинхед қозғалысына назар аудара бастады. 1982 жылы Skrewdriver тобының жетекшісі Иан Стюарт Дональдсон Ұлттық фронтпен бірлесіп, коммунизмге қарсы рок (RAC) жанрын қайта жандандырды. Жаңа жақтастарды тарту мақсатында Ұлттық фронт ақ күш музыкасы сахнасын пайдаланып, шетелдіктер мен азшылықтарға деген ашық жеккөруден бастап, ақ нәсілділердің өзін-өзі сүюі мен ұжымдық қорғанысына дейін өз хабарларын өзгертуге тырысты. Дональдсон мен Ұлттық фронт «White Noise Club» атты музыкалық лейбл құрды, ол 1983 жылы Skrewdriver тобының «White Power» альбомын шығарды, ал аттас ән «ең танымал неофашистік скинхед әніне» айналды. 1987 жылы Ұлттық фронт мүшесі Фил Эндрюсон Ник Гриффинге тиесілі Саффолк округінде музыка фестивалін ұйымдастырды. Оған Еуропаның түкпір-түкпірінен келген жүздеген нәсілшіл скинхедтер қатысты, олар нацистік сәлемдеме жасап, «Британ үшін ақ күш» деген ұранды бірге айтты. «White Noise Club» ішіндегі бөлініс 1987 жылы «Blood & Honour» ұйымының құрылуына әкелді. Дональдсон Батыс Германияның «Rock O Rama» лейблімен байланыс орнатып, ешқандай саяси партияға қатысы жоқ, өзінің жаһандық неофашистік скинхед қозғалысын құру қажеттігін сезінді. Музыканы насихаттау желісі тез арада «Skrewdriver және басқа да топтардың концерттеріне Еуропаның жас неофашистері мен неонацистерінің басқару ортасына» айналды. Скинхедтердің зорлық-зомбылығы Ұлттық фронттың беделін түсірсе де, бұл қозғалыс мыңдаған жастарды неофашизмге тартты және партияға өз хабарларын таратудың жаңа құралын ұсынды. Британдық Ұлттық партияның саясатын және имиджін жақсарту үшін Гриффин 1999 жылы партия төрағасы болғаннан кейін, скинхед субмәдениетінен жұртшылық алдында алшақтады. Партия скинхед мүшелерін қуды, бірақ ақ күш тобының мүшелеріне қосылуға рұқсат берді және 2000-ші жылдардың басында неофашистік скинхедтер концерттерінен қаржылай көмек қабылдады. 1990 жылы Еуропалық парламенттің расизм және ксенофобияны зерттеу комитеті, 1985 жылғы соңғы комитет есебінен бері, зорлық-зомбылық пен расистік скинхед субмәдениетінің «ең алаңдатарлық дамуы» болғанын мәлімдеді. Дональдсонның 1993 жылдың қыркүйегінде автокөлік апатында қаза болуы, содан кейін сол жылдың желтоқсанында СПИД салдарынан қайтыс болған Никки Крейннің өлімі «Combat 18» тобының «Blood & Honour» ұйымын «көптеген экстремистік, жартылай террористік неонацистік топтың» басып алуына және 1990-жылдардың ортасы мен соңында «Combat 18» жақтастары мен «Blood & Honour» адалдары арасындағы қанды ішкі қақтығыстарға әкелді. 1985 жылы Брест арсеналында жұмыс істейтін француз жұмысшысы Гейль Бодилис «Rebelles Européens» атты лейбл құрды, ол неонацизмге адал болды. Ол FNJ, Front National жастар қанаты, неофашистік «Troisième Voie» және кейін неонацистік PNFE ұйымымен байланысты болды. Лейбл тез арада Еуропадағы екінші ірі ақ күш музыка лейбліне айналды, бірақ Еуропалық ақ күш рок сахнасы Швецияда ғана негізгі нарыққа ене алды, онда Ultima Thule тобы 1993 жылы хит-парадтардың басына жетті.
From the late 1970s the National Front (NF), a British neo fascist party which was losing ground in electoral politics, began to turn toward the skinhead movement to obtain grassroots supporters among the working class. The Rock against Communism (RAC) genre, relaunched in 1982 by Skrewdriver leader Ian Stuart Donaldson in association with the National Front, appeared in reaction to the Rock against Fascism movement. To draw new adherents, the National Front attempted to use the white power music scene to re frame its message from overt hate of foreigners and minorities to self love and collective defence of white identity. Donaldson and the National Front founded a record label named White Noise Club, which released Skrewdriver's album White Power in 1983, the eponymous song becoming "the most recognizable neo fascist skinhead song". In 1987, a music festival was organized by National Front member Phil Andrewon on Nick Griffin's Suffolk property, and was attended by hundreds of racist skinheads from across Europe who gave the Nazi salute and sang along a chorus that demanded "white power for Britain". A split within White Noise Club led to the establishment of Blood & Honour in 1987. Donaldson had become involved with the West German label Rock O Rama and felt the need to create his own global neo fascist skinhead movement without any political party affiliation. The music promotion network quickly turned into the "major reference point for young neo fascists and neo Nazis throughout Europe who came to Britain to attend the gigs of Skrewdriver and other bands." Even though skinhead violence helped damage the National Front's public image, the movement draw thousands of young people to neo fascism and provided the party with a new medium to diffuse their message. In an effort to clean up both the British National Party's discourse and public image, Griffin publicly distanced the party from the skinhead subculture after he became its chairman in 1999. The party expelled skinhead members, although it has allowed white power band members to join and has accepted donations from neo fascist skinhead concerts in the early 2000s. In 1990 the European Parliament's Committee of Inquiry into Racism and Xenophobia reported that the violent and racist skinhead subculture was "by far the most worrying development since the last Committee of Inquiry report [in 1985]." The death of Donaldson in a car crash in September 1993, followed by that of Nicky Crane who succumbed to AIDS in December of the same year, led to the takeover of Blood & Honour by Combat 18, "a more extreme, semi terrorist neo Nazi splinter group", and eventually to bloody internal feuds between Combat 18 supporters and Blood & Honour loyalists in the mid and late 1990s. In 1985, a French worker at the Brest Arsenal, Gaël Bodilis, created the label Rebelles Européens, which had an allegiance to neo Nazism. It was associated with the FNJ, the youth wing of the Front National, the neo fascist Troisième Voie and later with the neo Nazi organisation PNFE. The label rapidly grew as the second largest white power music label in Europe, although the European white power rock scene only managed to enter the mainstream market in Sweden, where the band Ultima Thule reached the top of the charts in 1993.
Халықаралықласу
Скинхед субмәдениетінің расистік топтары 1980-ші жылдардың бірінші жартысында Скандинавияда, Нидерландыда, Батыс Германияда, Австрияда, АҚШ-та, Канадада және Австралияда пайда бола бастады; ал 1980-ші жылдардың ортасында Францияда, Бельгияда, Данияда және Швейцарияда тарады. 1990-шы жылдары бұл қозғалыс Батыста қарқынды өсіп, Шығыс Еуропаға, әсіресе Ресейге қарай белсенді түрде тарала бастады. 1990-шы жылдардың ортасынан кейін Интернет кеңінен қолжетімді болғанға дейін, «ақ күш» скинхед музыкасы өте фрагментті расистік қозғалыста ақ үстемдік идеологиясын халықаралық деңгейде таратуда маңызды рөл атқарды. Көптеген еуропалық елдерде тауарлар – және кейде заңсыз нәсілшілдік немесе Холокостты жоққа шығаратын материалдар – пошта арқылы немесе музыкалық топтардың гастрольдері кезінде сатылды. «Ақ күш» скинхедтерінің санын анықтау қиын, себебі олардың ресми және ұйымдасқан құрылымы жоқ, мүшеліктері жиі өзгеріп отырады, сондай-ақ олардың жасырын қызметтерінің құпиясын сақтау және полицияның жергілікті топтардың мөлшерін бағалауына кедеріл келтіру үшін үндеу дәстүрі қалыптасқан. 1995 жылы олардың шамамен 70 000-ы 33 елде (жартысы «қатты белсенділер», ал қалғаны достары мен жақтастары) бар екені есептелді, оның ішінде Германияда 5 000, Чехияда 4 000, Венгрияда 4 000 және АҚШ-та 3 500 адам. 2002 жылы АҚШ және Батыс Еуропада 350 «ақ күш» музыкалық тобы белсенді болды, ал 2012 жылы әлем бойынша 138 нәсілшіл скинхед ұйымы жұмыс істеді.
Racist faction of the skinhead subculture began to appear in the first half of the 1980s in Scandinavia, the Netherlands, West Germany, Austria, the United States, Canada, and Australia; and by the mid 1980s in France, Belgium, Denmark, and Switzerland. During the 1990s, the movement rapidly grew in the West and began to spread more intensively towards Eastern Europe, Russia in particular. Before the Internet came to be widely available after the mid 1990s, white power skinhead music played a key role in the international diffusion of white supremacist ideologies within a highly fragmented racist movement. In many European countries, merchandising – and sometimes illegal racist or Holocaust denying material – was sold via mail order or during the touring of bands. Measuring the number of white power skinheads is made difficult by the lack of a formal and organized structure, the issue of overlapping memberships, and a tradition of silence set up to cultivate the mystique of their clandestine activities and to prevent the police from estimating the size of local groups. In 1995, around 70,000 of them were estimated to be present in 33 countries (half being "hard core activists", the others friends and associates), including 5,000 in Germany, 4,000 in Czechia, 4,000 in Hungary, and 3,500 in the US. By 2002, 350 white power music bands were active the US and Western Europe, and
as of 2012, about 138 racist skinhead organizations operated worldwide.
Еуропа
Еуропаның көптеген елдерінде расистік скинхед субмәдениеті 1983-1986 жылдар аралығында және 1989 жылы Берлин қабырғасы құлағаннан кейін Шығыс Еуропада оңшыл бағытқа қарай поляризацияланды, капитализмге өтуден бастап ол аймақта ерекше күшті болды. «Ақ күш» музыкалық ортасы интернеттің дамуын жылдам қабылдады, бұл оларға Еуропалық жеккөрушілік заңдарын айналып өтуге және халықаралық желілерін одан әрі дамытуға мүмкіндік берді. 2013 жылы Hammerskin Nation (HSN) Миланда ұйымдастырылған нацистік рок концертіне Еуропаның түкпір-түкпірінен 1000-нан астам скинхедті жинауға қол жеткізді. Германияда 1980 жылы Франкфурт-на-Майнда құрылған «Böhse Onkelz» («Зұлым ағалар») хард-рок тобы, музыкалық ортаны оңшыл ұлтшылдықпен байланыстыра отырып, скинхед қозғалысының радикалдануына жағдай жасады. Олар ешқашан ашық түрде «ақ күш» идеяларын қабылдамаса да, 1981 жылғы «Türken Raus» («Түріктер шығып кетсін») әні оларға расистік топ ретінде танымал болуға себеп болды. 1980 жылдары неміс неонацистік скинхедтері зорлық-зомбылықтарымен, кейде тіпті кісі өлтіруге дейін баратын әрекеттерімен белгілі болды. 1985 жылы Холокосттан аман қалған 76 жастағы еврей, скинхедтер мен антифашистік наразылардың арасындағы төбелес кезінде қаза тапты. 1987 жылы Линдаудағы фестиваль кезінде скинхедтер қалалық кеңестің неонацистік «Неміс халқының одағына» қала әкімшілігінде жиын өткізуге рұқсат бермеуіне наразылық білдіріп, христиандарға шабуыл жасады. 1992 жылдың тамызында нәсілшіл скинхедтер Росток-Лихтенхагендегі тәртіпсіздіктерге қатысып, қарапайым азаматтардың бақылауында иммигранттарды линчтеді. 1990 жылдары біріккен Германияда неонацистік ұйымдардың саны күрт өсті, көптеген жұмыссыз шығыс немістер «ақ күш» скинхед қозғалысына қосылды. Францияда «ақ күш» скинхед қозғалысы 1987 жылы Серж Аюб құрған Jeunesses Nationalistes Révolutionnaires (JNR) айналасында құрылды. Ол Rebelles Européens және неофашистік Troisième Voie ұйымымен, содан кейін Француз Ұлттық партиясымен байланысты болды. JNR бастапқыда француз Ұлттық фронты үшін қауіпсіздік қызметтерін атқарды, бірақ соңғысы Руан мен Бресте иммигранттарға қарсы жасалған жаппай скинхедтік шабуылдардан кейін Аюб пен JNR-ден алшақтады.
In most European countries, the racist skinhead subculture became polarized on the far right between 1983 and 1986, and shortly after the fall of the Berlin Wall in 1989 in Eastern Europe, where it has been particularly strong since the transition to capitalism. The white power music scene rapidly embraced the growth of the Internet, which allowed them to bypass local European hate speech laws and further develop their international networks. In 2013, Hammerskin Nation (HSN) managed to bring together over 1,000 skinheads from all over Europe at a Nazi rock gig organized in Milan. In Germany, the hard rock band Böhse Onkelz ('Evil Uncles'), formed in 1980 in Frankfurt am Main, lay the ground for the radicalization of the skinhead movement by connecting the music scene with right wing nationalism. Although they never openly embraced "white power" ideas, their 1981 song Türken Raus ('Turks Out') earned them a reputation as a racist band. In the 1980s, the German neo Nazi skinheads were known for their violence, sometimes murderous. In 1985, a 76 year old Jew who had survived the Holocaust was trampled to death during a fight between skinheads and anti fascist demonstrators. In 1987, skinheads attacked Christians during a festival in Lindau because of the town council's refusal to allow the neo Nazi Alliance of the German People to hold a meeting in the town hall. In August 1992, racist skinheads participated in the Rostock Lichtenhagen riots, lynching immigrants with the help of ordinary citizens as passersby cheered. During the 1990s, the number of Neo Nazi groups in reunified Germany skyrocket, with numerous unemployed young East Germans joining the white power skinhead movement. In France, the white power skinhead movement was structured around Jeunesses Nationalistes Révolutionnaires (JNR), founded in 1987 by Serge Ayoub. It was linked to the label Rebelles Européens and to the neo fascist organization Troisième Voie, then to the French Nationalist Party. The JNR initially performed policing functions for the French Front National, but the latter eventually distanced itself from Ayoub and the JNR after mass skinhead attacks on immigrants in Rouen and Brest.
Ресей
Ресейлік ақ үстемдік скинхед субмәдениетінің тамыры 1980-ші жылдардағы Гласност кезеңінде жатыр, бұл совет режимі бастаған салыстырмалы либерализация дәуірі болатын. Ол, ең алдымен, Ресейдің жас панктары арасында фашистік идеялардың пайда болуына жағдай жасады, бұл Совет Одағының идеологиясы мен тарихына қарсы реакция ретінде туындады. Футбол хулигандығы да 1980-ші жылдары неофашистік риториканың таралуында рол атқарды. Бұл субмәдениет, ресей тілінде "скинхед" деп аталады, 1992 жылы Мәскеуде он шақты адамнан тұратын топ ретінде пайда болды. 1994 жылға қарай олардың саны көбейіп, Кеңес Одағының ыдырауы мен Михаил Горбачевтің либералды реформалар мен экономикалық жекешелендіру әрекеттерінен кейін туған хаос атмосферасында көзге түре бастады. 1990-шы жылдар бойы олардың қатары экономикалық құлдырау, білім беру жүйесінің дағдарысы және жаңадан құрылған либералды мемлекеттің саяси қарсыластары мен азшылықтарға қарсы зорлық-зомбылықты заңды етуінің нәтижесінде өсті. Мұны Борис Ельциннің 1993 жылғы Ресей конституциялық дағдарысы кезінде Ресей парламентіне шабуыл жасауы және сол жылы полицияға төтенше жағдай енгізіп, бірінші Чечен соғысына дайындық ретінде кавказдықтарды депортациялау арқылы көрсетуге болады. 2000-шы жылдардың басына дейін Ресейдің мемлекеттік БАҚ-тарында скинхед қозғалысын сенсациялық түрде көрсету оның кеңінен таралуына да ықпал етті. 1999 жылдың соңына қарай Мәскеуде 3500-3800, Санкт-Петербургте 2700-ге дейін, ал Нижний Новгородта кем дегенде 2000 скинхед болды. Бұл қозғалыс 2000-шы жылдардың басына дейін көпшілік назарынан тыс қалды, содан кейін зорлық-зомбылық оқиғалары көбейе бастады. Скинхедтер 2000 жылдың қазанында вьетнамдық жатақханаға, 2001 жылдың наурызында армян мектебіне шабуыл жасады, 2001 жылдың сәуірінде Гитлердің туған күніне орай Ясенево базарында погром ұйымдастырды, содан кейін 2001 жылдың қарашасында Мәскеу метросында екінші погром жасады, нәтижесінде 4 адам қаза тапты. Владимир Путиннің ұлтшыл саясатымен кейбір ортақ тұстары болғанына қарамастан, скинхедтер елдегі биліктің қалдықтарына қарсы күреседі. Ғалым Питер Воргердің сөздерімен айтқанда, скинхед субмәдениеті өзін "Путиннің мемлекеттік қолдауымен жүзеге асырылатын патриотизміне ультраұлтшылдық балама" ретінде ұсынады. Неонацистік Ресей Ұлттық Бірлігі тобы, керісінше, скинхедтер тобынан келген жас мүшелерді қабылдағаны белгілі. 2002 жылы скинхедтер жасаған погромдардан кейін қабылданған экстремистік қызметке қарсы күрес туралы федералды заң полиция тарапынан көбінесе орындалмады, ал скинхедтер көбінесе жекпе-жек сөздері мен нәсілшіл зорлық-зомбылық үшін емес, хулигандық және күнделікті жанжалдарға байланысты кісі өлтірулер үшін сотталды. Кейбір скинхед топтары дербес жұмыс істейді, ал басқалары АҚШ-тағы Blood & Honour және Hammerskin Nation ұйымдарымен байланысты. Көптеген елдерден айырмашылығы, ресейлік скинхед субмәдениетіне әртүрлі табыс деңгейінен келген адамдар тартылды, олар көбінесе қалалық орталықтардағы білімді орта тапқа жатады. 2004 жылы елде шамамен 50 мың өзін-өзі скинхед деп таныған адам болды, олардың топтары шамамен 85 қалада белсенді болды. 2006 жылы Чечендерге қарсы погромға Ресейдің скинхед қозғалысына байланысты 2000-ға жуық адам қатысты. Полицияның күшті қысымы салдарынан 2009 жылдан бастап Ресейде нәсілшілдік әрекеттер мен неонацистердің саны айтарлықтай азайды.
The Russian white power skinhead subculture takes its roots in the Glasnost during the 1980s, a period of relative liberalization led by the Soviet regime which allowed for fascist discourses to emerge among young Russian punks, primarily as a reaction against the ideology and history of the Soviet Union. Football hooliganism also played a role in the diffusion of neo fascist rhetoric in the 1980s. The subculture, known in Russian as skinkhedy, appeared in 1992 in Moscow with a dozen of skinheads. Their size became noticeable by 1994, in the atmosphere of chaos that followed the dissolution of the Soviet Union and Mikhail Gorbachev's attempts at liberal reforms and rapid economic privatization. Their number skyrocketed throughout the 1990s, fuelled by economic disorder, the collapse of the education system, and the legitimization of violence against political opponents and minorities by the newly established liberal state, illustrated by Boris Yeltsin's attack on the Russian parliament during the 1993 Russian constitutional crisis, and the introduction of a state of emergency the same year to police and deport Caucasians in preparation for the First Chechen War. Sensationalized coverage of the skinhead movement by Russian state owned media until the early 2000s has also participated in the large scale diffusion of the movement. By the end of 1999 there were 3,500 to 3,800 skinheads in Moscow, up to 2,700 in St Petersburg, and at least 2,000 in Nizhnii Novgorod. The movement remained unnoticed in the general public until the early 2000s, when acts of violence began to multiply. Skinheads attacked a Vietnamese hostel in October 2000, an Armenian school in March 2001, led a pogrom at the Yasenevo Market on Hitler's birthday in April 2001, then a second pogrom in the Moscow underground transit system in November 2001, which resulted in 4 deaths. Despite some common grounds with Vladimir Putin's nationalist agenda, skinheads remain opposed to vestiges of authority in the country. The skinhead subculture presents itself, in the words of scholar Peter Worger, as an "ultra nationalist alternative to Putin’s state sanctioned patriotism." The neo Nazi Russian National Unity group, in contrast, as known to have enrolled young members from skinhead gangs. The Federal Law on Counteracting Extremist Activity, adopted in 2002 after the skinhead pogroms, was rarely enforced by the police and skinheads are rather prosecuted for murders associated with hooliganism and everyday life conflicts than for hate speech and racist violence. Some of the skinhead groups are autonomous, while others are linked to the US based organizations Blood & Honour and Hammerskin Nation. Contrary to most other countries, the Russian skinhead subculture has attracted members from all income levels, and they have tended to come from the educated middle class in the urban centres. In 2004, there were about 50,000 self identified skinheads in the country, with groups active in approximately 85 cities. Up to 2,000 rioters linked to the Russian skinhead movement have participated in an anti Chechen pogrom in 2006. Under serious police pressure, the number of racist acts and Neo Nazis started to significantly decline in Russia from 2009.
Америка Құрама Штаттары
1980 және 1990 жылдары көптеген жас американдық неонацистер мен ақ нәсілшілдер, көбінесе Ку-клукс-кланмен байланысты, АҚШ-тың ақ үстемдік скинхед қозғалысына қосылды. 1988 жылы АҚШ-та шамамен 2000 неонацистік скинхед болды. Неонацистік скинхедтер тобының алғашқысы 1984 жылы 25 жасар Кларк Мартелл құрған, қысқа ғұмырлы Чикагоның «Романтикалық зорлық-зомбылық» тобы болды. Мартелл зорлық-зомбылық жасағаны үшін түрмеге қамалғанда, топ тарап кетті. Одан көп ұзамай, 1985 жылы Сан-Францискода «Америка майданы» пайда болды. «Hammerskins» (1987) немесе «Volksfront» (1994) сияқты басқа топтар елде өсіп келе жатқанда, нәсілшіл скинхедтер «Жаратушы шіркеуі», «Ақ арийлерге қарсылық», «Ұлттық одақ» немесе KKK сияқты АҚШ-тың ақ үстемдік ұйымдары арасында қабылдауға ие болды. Олар субмәдениеттің танымалдығын өз аудиториясын кеңейту мүмкіндігі ретінде қарастырды. 2002 жылы қайтыс болған кезде, «Ұлттық одақ» басшысы Уильям Лютер Пирс, музыканы жас аудиторияға жету және бағытталған мәдени өнімдерге қарсы тұру мүмкіндігі ретінде қарастырды, оның «Resistance Records» лейблі арқасында әлемдегі ең ірі ақ үстемдік музыка продюсеріне айналды. 2004 жылы ақ үстемдік лейблі «Panzerfaust Records» «Project Schoolyard USA» жобасын іске қосты, осы арқылы АҚШ-тың орта және жоғары сынып оқушыларына үлгілік CD-лерді таратуды жоспарлады. АҚШ-та ақ үстемдік скинхедтерінің көпшілігі штат, округ, қала немесе аудан деңгейінде ұйымдастырылған; «Hammerskin Nation» халықаралық қатысуына байланысты сирек ерекшеліктердің бірі болып табылады. 2007 жылғы «Anti-Defamation League» есебінде ақ үстемдік скинхедтері, неонацистер және KKK сияқты топтардың АҚШ-та белсенділігі артып келе жатқаны, олардың назары заңсыз көші-қонға қарсы бағытталғаны айтылған. «Арийлік бауырластық» кейбір аймақтарда скинхедтер тобын толығымен жұтып алып, өсті. «Оңтүстік кедейлік заң орталығы» (SPLC) 2020 жылы скинхед қозғалысының АҚШ-та «жас жауынгерлері жоқ» екенін атап өтті. SPLC былай деп жазады: «Имиджге мән беретін ақ ұлтшыл топтар мен жауынгерлік неонацистік топтар жас буынды қызықтырады, ал жаңа нәсілшіл скинхедтер тобы тек қана қолданыстағы топтардың сынықтарынан пайда болады. Ешбір топ маңызды көлемде жаңа мүшелерді қабылдамайды».
In the 1980s and 1990s, many young American neo Nazis and white supremacists, often associated with the Ku Klux Klan, joined the growing US white power skinhead movement. By 1988, there were ~2,000 neo Nazi skinheads in the United States. The first identifiable neo Nazi skinhead group was the short lived Chicago's Romantic Violence, established in 1984 by 25 year old Clark Martell. The group collapsed when Martell was imprisoned for assault. Shortly thereafter in 1985, the American Front emerged in San Francisco. As other groups like the Hammerskins (1987) or Volksfront (1994) were growing in the country, racist skinheads gained acceptance among existing and organized US white power organizations like the Church of the Creator, White Aryan Resistance, National Alliance or KKK, which perceived the popularity of the subculture as an opportunity to expand their audience. At the time of his death in 2002, National Alliance leader William Luther Pierce, who regarded music as an opportunity to reach a young audience and counteract mainstream cultural productions, had become the world's largest white power music producer thanks to his label Resistance Records. In 2004, the white power label Panzerfaust Records launched a "Project Schoolyard USA" to distribute sample CDs to middle and high students across the United States. In the United States, most white power skinhead groups are organized at either the state, county, city or neighborhood level; the Hammerskin Nation is one of the few exceptions, due to its international presence. A 2007 report by the Anti Defamation League says groups such as white power skinheads, neo Nazis, and the KKK have been growing more active in the United States, with a particular focus on opposition to illegal immigration. The Aryan Brotherhood has grown in some parts of the United States by swallowing whole skinhead gangs. The Southern Poverty Law Center (SPLC) noted in 2020 that the skinhead movement had "almost no young recruits" in the United States. The SPLC writes, "Image conscious white nationalist groups and militant neo Nazi groups are attracting the younger generation, while new racist skinhead groups are emerging only from the fragments of existing groups. No group is recruiting in significant numbers."
Расизмге қарсы скинхедтер
1970-ші жылдардың соңында ақ үстемдік скинхедтерінің пайда болуынан бері, скинхед субмәдениетіндегі расизмге қарсы күштер, кейде солшыл саясатпен байланысты болғандықтан "Қызыл терілер" деп аталады, ақ үстемдік скинхедтеріне қарсы тұруға тырысады, оларды көбінесе "көкіректер" деп қысым көрсетеді. Расизмге қарсы скинхедтер әдетте түпнұсқа скинхед субмәдениетінің көпмәдени тамырларын және саяси аренадан тыс дамыған скинхед стилінің нақтылығын баса көрсетеді. Олар ақ үстемдік скинхедтерінің көзқарастарына қарсы, олар үшін скинхед субмәдениеті "таза ақ" жұмысшы табының мәдени және әлеуметтік ортасынан туындаған, ал 1960-шы жылдардың соңындағы "пакилерді ұрып-сапалау" деректерін пайдаланып, түпнұсқа скинхедтерді "ақ сепаратистер" деп айыптады. 1986 жылы Нью-Йоркте құрылған "Skinheads Against Racial Prejudice" (SHARP) ұйымы британдық скинхед субмәдениетіндегі ямайкалықтардың ықпалын атап көрсетті. Расизмге қарсы екінші ірі скинхед ұйымдары – SLO (Skinheads Liberation Organization) және RASH (Red and Anarchist Skinheads).
Since the emergence of white power skinheads in the late 1970s, anti racist forces within the skinhead subculture, sometimes called "Red Skins" when associated with left wing politics, have sought to resist the white power skinheads, who they often deride as "boneheads". Anti racist skinheads generally emphasize the multicultural roots of the original skinhead subculture, and the authenticity of the skinhead style, which developed outside of the political realm. They oppose the views of white power skinheads, for whom the skinhead subculture emerged from a "pure white", working class cultural and social context, emphasizing the "Paki bashing" of the late 1960s to allege that the original skinheads as "white separatists". The Skinheads Against Racial Prejudice (SHARP), founded in 1986 in New York City, stress the importance of the Jamaican influence in the original British skinhead subculture. The next largest antiracist skinhead organizations are SLO (Skinheads Liberation Organization) and RASH (Red and Anarchist Skinheads).