Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сәулетші және ландшафт дизайнері Сер Реджинальд Теодор Бломфилд (20 желтоқсан 1856 – 27 желтоқсан 1942) Виктория және Эдвард дәуірлерінде көптеген жұмыстар жасаған британдық сәулетші, бағбандарды жоспарлаушы және жазушы.
British architect and landscape designer
Sir Reginald Theodore Blomfield (20 December 1856 – 27 December 1942) was a prolific British architect, garden designer and author of the Victorian and Edwardian period.
Ерте өмір және мансап
Бломфилд Девондағы Боу пасторлығында дүниеге келді, онда оның әкесі, Джордж Джон Бломфилд пастор (1822–1900) ректор болып қызмет еткен. Оның анасы Изабелла, әкесінің бірінші туысы және Лондон епископы, Чарльз Джеймс Бломфилдтің екінші қызы болды. Ол Кентте өсті, 1857 жылы әкесі Дартфордтағы Киелі Үштік шіркеуінің викарі, ал 1868 жылы Алдингтонның ректоры болды. Ол Хайгейт мектебінде, содан кейін Гертфордширдегі Хейлибери мектебінде және Оксфордтағы Эксетер колледжінде білім алды, онда классика пәнінен бірінші сыныпты диплом алды. Оксфордта Джон Раскиннің лекцияларына қатысты, бірақ «Раскиннің және оның айтқандарына жас қыздардың құлшыныспен қарауы мен үшін тым ауыр болды». Ол көркем өнерге бейім болғанымен, отбасының оны джентльмен-суретші ретінде асырауға шамасы жетпеді, сондай-ақ Бломфилдтің сол кезде нақты мамандығы болмады. Оксфордты бітірген соң, ол 1881 жылдың күзінде анасының ағасы, сэр Артур Бломфилдтің Лондон практикасында шәкірт болу ұсынысын қабылдамас бұрын континентте бір жыл мұғалім болып саяхаттады. Ол сонымен қатар Ричард Фене Спиерстің сәулет мектебінің басшысы болған Корольдік академия мектептеріне қабылданды. Ол ағасының кеңсесіндегі атмосфераны ұнамады және практиканың дәстүрлі готикалық жаңғыру жұмыстарын құрғақ және жансыз деп санады, бірақ ол сурет салу және құрылыс алаңдарындағы тәжірибелі білім алды. Академия мектептерінде оның жетістіктері арта түсті, 1882 жылы кіші жүлде, ал келесі жылы – үлкен жүлдені жеңіп алды, ол сәнді королева Анна стиліндегі қалалық үйдің жобасы болды, кейіннен ол осы жобадан ұялды. Ағасының кеңсесінде жұмыс істеген жылдары практика екі ерекше жобаны (Марлборо колледжі мен Шрусбери мектебі үшін) жасады, бұл Бломфилдтің классицизмге деген құштарлығын болжады, және оның осы жобаларға қатысқаны болжамдалады. Ол крикет ойнаған және Дж. М. Барридің «Аллах Акбарлар» командасымен ойындарға қатысқан.
Blomfield was born at Bow rectory in Devon, where his father, the Rev. George John Blomfield (1822−1900), was rector. His mother, Isabella, was a first cousin of his father and the second daughter of the Rt. Rev. Charles James Blomfield, Bishop of London. He was brought up in Kent, where his father became vicar of Holy Trinity Church, Dartford, in 1857 and then Rector of Aldington in 1868. He was educated at Highgate School and then Haileybury school in Hertfordshire, and at Exeter College, Oxford, where he took a first class degree in classics. At Oxford, he attended John Ruskin's lectures, but found "the atmosphere of rapt adoration with which Ruskin and all he said was received by the young ladies was altogether too much for me". Although he had a clear leaning towards the polite arts, his family did not have the means to sustain him as a gentleman artist, and Blomfield at this date had no clear career. After Oxford, he spent a year travelling on the continent as a tutor before accepting an offer from his maternal uncle, Sir Arthur Blomfield, to become an articled pupil in his London practice in the autumn of 1881. He also enrolled in the Royal Academy Schools, where Richard Phené Spiers was Master of the Architectural School. He found the atmosphere in his uncle's office uncongenial and the practice's traditional Gothic Revival output hard and soulless, although he gained valuable mechanical skills at draughtsmanship and site experience. He prospered more at the Academy Schools, taking the junior prize in 1882 and the senior prize the following year, with a design for a town house in the fashionable Queen Anne Revival style, of which he was later ashamed. During his years in his uncle's office, the practice produced two uncharacteristic schemes (for work at Marlborough College and Shrewsbury School) that appear to foreshadow Blomfield's enthusiasm for classicism, and in the design of which he was presumably involved. He was an occasional cricketer and played in matches with J. M. Barrie's Allahakbarries XI.
Жобалау жұмыстары
1884 жылдың басында оқуын аяқтағаннан кейін, ол еңшесінің кеңсесін тастап, Франция мен Испанияда тағы төрт ай саяхаттап, сосын Лондонға оралды. Лондонның Стрэнд көшесінен жақын жерде, 17 Саутгемптон көшесінде өз практикасын ашты; Е. С. Приордың да сол ғимаратта кеңсесі болған. Ричард Норман Шоудың бұрынғы шәкірті Приор арқылы Бломфилд Шоудың тағы бір достасы – Мервин Макартни, Эрнест Ньютон және Джеральд Хорслимен танысты. Шоудың кеңсесінде жұмыс істемегенімен, Бломфилд одан кейін Шоуды өте құрметтеді. Осы негізде Бломфилд Көркемөнершілер гильдиясын құруға қатысып, бастапқыда оның құрметті хатшысы болды, бірақ ол сирек қатысып, ескертілген соң наразылық білдіріп, қызметтен кетіп қалды. Бірақ кейін ол бұл күш-жігерді архитектураның жаңа бағытын белгілеуде маңызды деп бағалады: «80-ші жылдардағы осы жас жігіттердің арқасында өнер Виктория дәуірінің тұңғыш конвенцияларынан құтылды деп ойлаймын». 1890 жылы әдемі жиһаз жобалау және жасау ниетімен Бломфилд, Эрнест Гимсон, Макартни және Уильям Летаби бірігіп Kenton & Co. компаниясын құрды. Кәсіп сәтті болуға мүмкіндік бергенімен, серіктестер өсіп келе жатқан сәулет практикасына көңіл бөлгендіктен, ол екі жыл ғана созылды. 1886 жылы Бломфилд Сассекс штатының Рай қаласынан Генри Бурраның қызы Анн Франсис Бурраға үйленді. Сол жылы Бломфилд пен баспагер Т. Дж. Кобден Сандерсон (1840–1922) Миддлсекстегі Хэмпстедтегі Фрогналда әдемі үйлердің жұбын салды; 51 Фрогнал Бломфилдтің Лондон үйі ретінде сақталды. Бломфилдтің практикасының гүлденген кезеңі, 1885 жылдан 1914 жылға дейін, жаңа ел үйлерін салумен және ескілерін кеңейтумен және жаңартумен еректелді. Атап айтарлықтары – Нортгемптонширдегі Апеторп сарайының (1906–09) өзгеруі, Бэкингемширдегі Чекерс (көбінесе 1909–12), Суссекстегі Хитфилд паркі (1896–1910) және Линкольнширдегі Броклзби паркі (1898–1910). Жаңа ғимараттар көбінесе кішірек болғанымен, әлі де айқын болды; мысалы, 1897 жылы Букингемширдегі Медменхэмдегі Виттингтон үйі, Линкольнширдегі Кейторп соты, Гэмпширдегі Маундсмер қонысы немесе Норфолктегі Вретам Холл. Бұл жұмыстың көп бөлігі Бломфилдтің ағылшын және француз ренессанс стильдерін зерттеуінен шабыттанды. Бломфилдтің көптеген университет және коммерциялық ғимараттарына қатысты бірқатар беделді тапсырыстар да кірді, соның ішінде Оксфордтағы Леди Маргарет Холл колледжінің және Лондондағы Біріккен университеттер клубының ғимараттары. Ричард Норман Шоу жобадан бас тартқан кезде ол Лондонның Реджент көшесіндегі квадрантты аяқтауда маңызды рөл атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс оның айналысқан құрылыс жобаларына нүкте қойды, ал 1919 жылы соғыс аяқталғаннан кейін оның практикасы бұрынғы көлеміне оралмады. 1921 жылы ол алпыс бес жасқа толды, бірақ 70-ші жылдардың соңына дейін біртіндеп азайған қарқынмен жұмыс істей берді, 1920 жылдары көптеген соғыс ескерткіштерін жасады, соның ішінде Ипрдегі Менен қақпасын. Оның соңғы ірі жобасы – 1932 жылы Лондондағы 4 Карлтон бақшасын қайта құру.
At the beginning of 1884, having completed his training, he left his uncle's office and spent a further four months travelling in France and Spain before returning to London and establishing a practice at 17 Southampton Street, off the Strand, in London; E. S. Prior had an office in the same building. Through Prior, a former pupil of Richard Norman Shaw, Blomfield met others of Shaw's circle, including Mervyn Macartney, Ernest Newton and Gerald Horsley. Although he never worked in Shaw's office, Blomfield was, like them, henceforth a great admirer of Shaw. With this ground, Blomfield was involved in the founding of the Art Workers Guild and was at first made its Honorary Secretary, but he attended infrequently and when admonished about this, resigned in a huff. In retrospect, however, he paid tribute to these efforts as formative in setting a new direction for architecture: "I think it is due to these young men of the 80s that the arts were rescued from the paralysing conventions of the Victorian era". In 1890, with the idea of designing and making fine furniture, Blomfield, Ernest Gimson, Macartney and William Lethaby joined forces to establish Kenton & Co. Although the venture had the makings of a success, it lasted only two years, as the partners decided to concentrate instead on their increasingly successful architectural practices. In 1886 Blomfield married Anne Frances Burra, the daughter of Henry Burra of Rye, Sussex, a town where he had designed several houses, including his own, the very informal Point Hill. The same year, Blomfield and the printer T. J. Cobden Sanderson (1840–1922) built themselves a pair of pretty houses in Frognal, Hampstead, Middlesex; 51 Frognal remained Blomfield's London home until his death. The heyday of Blomfield's practice, between 1885 and 1914, was dominated by the construction of new country houses and the renovation and extension of existing ones on the most generous scale. Notable among these works are the alteration of Apethorpe Palace, Northamptonshire (1906 09);Chequers, Buckinghamshire (mostly 1909–12), Heathfield Park, Sussex (1896–1910) and Brocklesby Park, Lincolnshire (1898–1910). The completely new buildings are mostly slightly smaller but still substantial; houses such as Wittington House at Medmenham, Buckinghamshire in 1897; Caythorpe Court, Lincolnshire; Moundsmere Manor. Hampshire; or Wretham Hall, Norfolk. Much of this work was carried out in a manner inspired by Blomfield's studies of both English and French Renaissance styles. Blomfield's fairly numerous university and commercial buildings also included a number of prestigious commissions, including the college buildings for Lady Margaret Hall, Oxford and the United Universities Club in London. He played a major part in the completion of the Quadrant on Regent Street, London when Richard Norman Shaw withdrew from the project. The First World War put an end to the type of building projects on which he had been engaged, and after it ended in 1919 his practice never returned to its former size. He was sixty five in 1921, but continued working at a gradually decreasing pace into his late 70s, producing a large number of war memorials in the 1920s, including the Menin Gate in Ypres. His last major project was the reconstruction of 4 Carlton Gardens, London, in 1932.
Жарияланымдар
Бломфилд сурет салу және жазу қабілетімен ерекшеленді. Оның алғашқы кітабы, Иниго Томас салған суреттерімен бірге, «Англиядағы ресми бақ» 1892 жылы жарық көрді. Оның көзқарастары бау-бақшашы Уильям Робинсонның сынына ұшырады, ол бау-бақшамен айналысуға батылданған сәулетшілермен, әсіресе Бломфилд пен Джон Дандо Седингпен ұзақ дау жүргізді. 1897 жылы Джордж Белл мен ұлдары «Англиядағы Ренессанс сәулетінің тарихы, 1500–1800» атты Бломфилдтің алғашқы маңызды тарихи еңбегін жариялады. Оған әсіресе Рен дәуірінің сәулеті қызығушылық тудырды және ол оны Англияның ең көрнекті сәулет өнерінің дәуірі деп санады. Бұл кітап 1494–1661 (1911) және 1661–1774 (1921) жылдарын қамтитын екі томдық «Француз сәулетінің тарихы» атты қосымша зерттеуімен толықтырылды. Бломфилдтің өзінің, сэр Джон Белчердің және Мервин Макартнидің еңбектерімен бірге 17-18 ғасырлардағы сәулет дамуы туралы толымды есеп беру осы кезеңдердің бұрын назардан тыс қалған көптеген ғимараттарын сақтап қалуға және нео-грузин стиліне қызығушылықты арттыруға әкелді. Оның басқа жарияланған еңбектері: «Сәулеттану бойынша зерттеулер» (1905); «Шеберлік өнері» (1908), «Сәулеттік сурет және суретшілер» (1912); «Сәулеттің сынақ тасы» (1925); «Алты сәулетші» (1925); «Сәулетшінің естеліктері» (1932); «Модернизмге қарсы» (1934) және «Ричард Норман Шоу» (1940). 1920 жылы ол Британ академиясының «Өнер сараптамасы» лекциясын оқыды, ол Британ академиясының баяндамаларында жарияланды. Оның естеліктерін жалғастырған, 1932–1942 жылдарға қатысты өмірбаяндық материалдардан құралған тағы бір жинағы әлі жарық көрмеген және оның ұрпақтарының иелігінде сақталуда.
Blomfield had a gift for sketching and writing. His first book, The Formal Garden in England, illustrated by Inigo Thomas, appeared in 1892. His views invoked the criticism of the gardener William Robinson, who pursued a lengthy dispute with those architects who dared to interest themselves in gardening, especially Blomfield and John Dando Sedding. In 1897 Blomfield's first major historical work, A history of Renaissance architecture in England, 1500–1800 was published by George Bell and Sons. The architecture of the Wren era in particular appealed to him, and he came to regard it as the era of England's finest architecture. This book was complemented by the appearance of a companion study, A history of French architecture, published in two volumes covering 1494–1661 (1911) and 1661–1774 (1921). Together with the work of Blomfield himself, Sir John Belcher and Mervyn Macartney, the arrival of a serious account of architectural development in the 17th and 18th centuries led not only to the preservation of many previously neglected buildings of those periods, but also increased interest in the neo Georgian style. His other published works include Studies in Architecture (1905); The Mistress Art (1908), Architectural Drawing and Draughtsmen (1912); The Touchstone of Architecture (1925); Six Architects (1925); Memoirs of an Architect (1932); the controversial anti Modernist polemic, Modernismus (1934) and the sketchy Richard Norman Shaw (1940). In 1920 he delivered the British Academy's Aspects of Art Lecture, which was published in the Proceedings of the British Academy. A further collection of autobiographical material, 1932–42, continuing his memoirs, remains unpublished and is in the possession of his descendants.
Мұрағаттық материалдар
Британдық сәулет кітапханасының суреттер жинағында Корольдік академия көрмелері үшін салған оның бірқатар перспективалық суреттері, сондай-ақ оның эскиз кітапшаларының, фотосуреттерінің және қағаздарының толық емес жинағы сақталған. Басқа құжаттар оның ұрпақтарының иелігінде, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде суреттерінің көп бөлігінен айрылды. Сэр Уильям Рид Дик салған Бломфилдтің қоладан жасалған бюсті Ұлттық портрет галереясында бар.
The British Architectural Library Drawings Collection has a number of his perspective drawings produced for Royal Academy exhibitions and an incomplete collection of his sketchbooks, photographs and papers. Other documents remain in the possession of his descendants, but he disposed of the majority of his drawings during the Second World War. A bronze bust of Blomfield by Sir William Reid Dick is in the National Portrait Gallery.
Марапаттар мен құрметтер
Бломфилд 1881 жылы Британдық сәулетшілер корольдік институтының (RIBA) мүшесі, ал 1906 жылы – Fellow мүшесі аталды; 1905 жылы Корольдік академияның мүшесі болып тағайындалды және 1914 жылы Академияға сайланды, онда 1907–11 жылдары сәулет профессоры қызметін атқарды және 1913 жылы Корольдік алтын медальмен марапатталды. 1912–14 жылдары RIBA президенті болды, 1919 жылы рыцарь атағымен құрметтелді. 1933 жылы Ұлттық дизайн академиясының құрметті корреспондент мүшесі болып сайланды.
Blomfield was made an Associate of the Royal Institute of British Architects (RIBA) in 1881 and a Fellow in 1906; an Associate of the Royal Academy in 1905 and elected to the Academy in 1914, where he had been Professor of Architecture 1907–11 and awarded the Royal Gold Medal in 1913. He was President of the RIBA in 1912–14 and was knighted in 1919. In 1933, he was elected into the National Academy of Design as an Honorary Corresponding member.
Өлім
Ол 1942 жылдың 27 желтоқсанында 86 жасында қайтыс болды және Шығыс Сассекс штатының Плайден қаласындағы Сент-Майкл шіркеуінің қорымшасында, оның елдік үйі Point Hill, Rye-дан жарты миль солтүстікке қарай отбасылық жерге жерленген. Рай және Хэмпстедте көрші болған әріптес архитектор Хорас Филд сол шіркеудің қорымшасында жерленген.
He died aged 86 on 27 December 1942 and is buried in family plot in the churchyard of St Michael, Playden, East Sussex, half a mile north of his country home Point Hill, Rye. Fellow architect Horace Field, who was a near neighbour in both Rye and Hampstead, is buried in the same churchyard.