Чарльз Генри Холден: Англиялық сәулетшінің өмірі мен шығармалары
Charles Holden
Чарльз Генри Холден (1875-1960) – ағылшын сәулетшісі, Лондон метро стансалары, 55 Broadway, Сенат үйі және кітапханалар авторы. Функционализмді қолдаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сәулетшісі (1875–1960)
English architect (1875–1960)
Чарльз Генри Холден (12 мамыр 1875 – 1 мамыр 1960) – ағылшын сәулетшісі, 1920-1930 жылдары Лондон метрополитенінің көптеген станцияларын, Лондонның 55 Бродвейдегі Underground Electric Railways Company компаниясының бас кеңсесін, Лондон университетінің Сенат үйін және Бристоль орталық кітапханасын жобалауымен танымал. Ол Империялық соғыс бейіттері комиссиясы үшін Бельгия мен Солтүстік Францияда көптеген соғыс бейіттерін салған. Болтон мен Манчестерде жұмыс істеп, тәлім алғаннан кейін Холден Лондонға көшіп келді. Оның алғашқы ғимараттарына «Өнер және қолөнер» қозғалысының ықпалы тиді, бірақ мансабының көп бөлігінде ол қажетсіз деп санайтын әшекейлік бөлшектерден арылған, қарапайым пішіндер мен көлемге негізделген әшекейсіз стильді жақтады. Холден сәулеттік жобалар ғимараттардың арналған функцияларымен анықталуы керек деп сенді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол стилін одан әрі жеңілдетіп, оның жобалары Еуропалық сәулеттің ықпалымен модернистік болды. Ол Дизайн және өнеркәсіп қауымдастығының және Өнер шеберлері гильдиясының мүшесі болды. Ол ғимараттарының толық жобаларын жасады, соның ішінде интерьер дизайнын және сәулеттік жабдықтарды да қамтыды. Оның сәулет өнері сынға түспеді деуге болмайды. 1936 жылы Британдық сәулетшілер институтының (RIBA) алтын медалімен марапатталды және 1943 жылы өнеркәсіптік корольдік дизайнері болып тағайындалды. Оның Лондон метрополитені үшін жасаған станция дизайндары корпорацияның стандартты дизайнына айналып, 1930 жылдары ұйым үшін жұмыс істейтін барлық сәулетшілердің жобаларына әсер етті. Оның көптеген ғимараттарына ескерткіш мәртебесі берілді, бұл оларды рұқсатсыз өзгертуден қорғайды. Ол екі рет рыцарлық атақтан бас тартқан.
Charles Henry Holden (12 May 1875 – 1 May 1960) was an English architect best known for designing many London Underground stations during the 1920s and 1930s, the Underground Electric Railways Company of London's headquarters at 55 Broadway, for the University of London's Senate House and for Bristol Central Library. He created many war cemeteries in Belgium and northern France for the Imperial War Graves Commission. After working and training in Bolton and Manchester, Holden moved to London. His early buildings were influenced by the Arts and Crafts Movement, but for most of his career he championed an unadorned style based on simplified forms and massing that was free of what he considered to be unnecessary decorative detailing. Holden believed strongly that architectural designs should be dictated by buildings' intended functions. After the First World War, he increasingly simplified his style and his designs became pared down and modernist, influenced by European architecture. He was a member of the Design and Industries Association and the Art Workers' Guild. He produced complete designs for his buildings including the interior design and architectural fittings. Although not without its critics, his architecture is widely appreciated. He was awarded the Royal Institute of British Architects' (RIBA's) Royal Gold Medal for architecture in 1936 and was appointed a Royal Designer for Industry in 1943. His station designs for London Underground became the corporation's standard design influencing designs by all architects working for the organisation in the 1930s. Many of his buildings have been granted listed building status, protecting them from unapproved alteration. He twice declined the offer of a knighthood.
Ерте өмір
Чарльз Генри Холден 1875 жылдың 12 мамырында Болтон қаласындағы Грейт-Ливерде дүниеге келді. Ол 1842-1918 жылдары өмір сүрген драпировкашы және шляпник Джозеф Холденнің және 1841-1890 жылдары өмір сүрген Эллен (құрметті аты Браутон) Холденнің бесінші және кенже баласы болды. Холденнің балалық шағы 1884 жылы әкесінің банкротқа ұшырауымен және он бес жасында анасының қазасымен қиындыққа толы болды. Әкесінің бизнесі жойылғаннан кейін, отбасы 24 шақырым қашықтықтағы Сент-Хеленс қаласына көшіп, әкесі бұрынғы мамандығына оралып, темірді бұрап, құрастырушы болып жұмыс істеді, сондай-ақ бірнеше мектепке қатысты. Ол Сент-Хеленсте қысқа мерзімге зертханалық көмекші және теміржол кеңсесінің қызметкері болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол YMCA-дағы жобалау сабақтарына қатысып, сэр Дуглас Фокс практикасында инженер болу мүмкіндігін қарастырды. 1891 жылы ол Болтон қаласында жер өлшеуші және сәулетші болған қайын інісі Дэвид Фредерик Гринге жұмыс істеуге кірісті. 1892 жылдың сәуір айында ол Манчестер сәулетшісі Эверард В. Лисонның шәкірті болды. Манчестерде жұмыс істеп, оқып жүргенде Холден суретші Мьюрхед Боунмен және болашақ қайын інісі Фрэнсис Доддпен достық қарым-қатынас орнатты. Осы шарада Холден Уолт Уитменнің еңбектерімен танысып, Джеймс Уильям Уоллеспен және «Игл-стрит колледжі» деп аталған Болтонның Уитмен қоғамының бірнеше мүшелерімен дос болды. Уитменнің, сондай-ақ Генри Дэвид Тороның, Ральф Уолдо Эмерсонның және Эдвард Карпентердің еңбектері Холденнің өміріне зор әсер етті. Ол олардың көптеген философиялық көзқарастарын және қағидаларын өзінің өмір салтына және жұмыс әдісіне енгізді. 1895 және 1896 жылдары Холден «Көкөріш» деген псевдониммен Building News Designing Club конкурстарына жобаларын ұсынды. Конкурсқа қатысушылардың саны әрқашан көп болмаса да, тоғыз конкурсқа қатысқан Холден бес бірінші орынды, үш екінші орынды және бір үшінші орынды жеңіп алды. 1897 жылы ол RIBA-ның студенттік сәулетшілерге арналған беделді Соан медаліне ие болу үшін жарысқа қатысты. Он төрт жобаның ішінде Холденнің «Аймақтық базар залы» тақырыбы бойынша ұсынған жобасы үшінші орынды иеленді. Холден бұл дизайнды Джон Белчер, Эдгар Вуд және Артур Бересфорд Питтің еңбектерінен шабыттанғанын айтты.
Charles Henry Holden was born on 12 May 1875 at Great Lever, Bolton, the fifth and youngest child of Joseph Holden (1842–1918), a draper and milliner, and Ellen (née Broughton, 1841–1890) Holden. Holden's childhood was marred by his father's bankruptcy in 1884 and his mother's death when he was fifteen years old. Following the loss of his father's business, the family moved 15 mile (24 km) to St Helens, where his father returned to his earlier trade and worked as an iron turner and fitter and where he attended a number of schools. He briefly had jobs as a laboratory assistant and a railway clerk in St Helens. During this period he attended draughting classes at the YMCA and considered a career as an engineer in Sir Douglas Fox's practice. In 1891 he began working for his brother in law, David Frederick Green, a land surveyor and architect in Bolton. In April 1892 he was articled to Manchester architect Everard W. Leeson and, while training with him, also studied at the Manchester School of Art (1893–94) and Manchester Technical School (1894–96). While working and studying in Manchester, Holden formed friendships with artist Muirhead Bone and his future brother in law Francis Dodd. About this time Holden was introduced to the writings of Walt Whitman and became friends with James William Wallace and a number of the members of Bolton's Whitman society known as the "Eagle Street College". Whitman's writings and those of Henry David Thoreau, Ralph Waldo Emerson and Edward Carpenter were major influences on Holden's life. He incorporated many of their philosophies and principles into his style of living and method of working. In 1895 and 1896 Holden submitted designs to Building News Designing Club competitions using the pseudonym "The Owl". Although the number of competing submissions made was not always large, from nine competition entries, Holden won five first places, three second places and one third place. In 1897, he entered the competition for the RIBA's prestigious Soane Medallion for student architects. Of fourteen entries, Holden's submission for the competition's subject, a "Provincial Market Hall", came third. Holden described the design as being inspired by the work of John Belcher, Edgar Wood and Arthur Beresford Pite.
Отбасылық өмір
1898 жылы Холден медбике және акушер Маргарет Стьэдманмен (туған тегі Макдональд, 1865–1954) бірге өмір сүре бастады. Оларды Холденнің үлкен әпкесі Элис таныстырды, ал олар Уитманға деген ортақ қызығушылықтары арқылы дос болды. Стьэдман күйеуі, университет оқытушысы Джеймс Стьэдманның алкоголизм мен зорлық-зомбылық салдарынан одан бөлініп кеткен. Стьэдман мен оның күйеуі ешқашан ажырасқан емес, және олар Холденмен күйеу-әйел ретінде өмір сүргенімен, тіпті Джеймс Стьэдман 1930 жылы қайтыс болғаннан кейін де, олардың қарым-қатынасы ресми түрде тіркелмеген. Холдендер 1902 жылға дейін Суррейдегі Норбитон қалашығында (қазіргі Кингстон-апон-Темза корольдік округі) тұрды, содан кейін Гертфордширдегі Кодикотке көшіп кетті. Шамамен 1906 жылы олар Уэлвинге жақын Хармер Гринге көшіп, Холден олар үшін үй жобалады. Үй қарапайым жиһазбен жабдықталған, жұбайлар қарапайым өмір сүрді. Джанет Эшби 1906 жылы оны «үстелде банан мен қоңыр нан; ыстық су жоқ; қарапайым өмір, биік ойлар және әлемді жақсартуға бағытталған тың күш-жігер» деп сипаттады. Маргареттің бұрынғы күйеуінен Аллан есімді ұлы болған, бірақ олардың өзіне ортақ балалары болмады. Чарльз мен Маргарет Холден өмірінің соңына дейін Хармер Гринде тұрды.
Around 1898 Holden began living with Margaret Steadman (née Macdonald, 1865–1954), a nurse and midwife. They were introduced by Holden's older sister, Alice, and became friends through their common interest in Whitman. Steadman had separated from her husband James Steadman, a university tutor, because of his alcoholism and abuse.|group="note" Steadman and her husband were never divorced and, though she and Holden lived as a married couple and Holden referred to her as his wife, the relationship was never formalised, even after James Steadman's death in 1930. The Holdens lived in suburban Norbiton, Surrey (now Royal Borough of Kingston upon Thames) until 1902, when they moved to Codicote in Hertfordshire. Around 1906, they moved to Harmer Green near Welwyn, where Holden designed a house for them. The house was plainly furnished and the couple lived a simple life, described by Janet Ashbee in 1906 as "bananas and brown bread on the table; no hot water; plain living and high thinking and strenuous activity for the betterment of the World". The couple had no children together, though Margaret had a son, Allan, from her marriage. Charles and Margaret Holden lived at Harmer Green for the rest of their lives.
Ерте мансап
Холден 1896 жылы Лисонның практикасын тастап, 1896 және 1897 жылдары Болтондағы Джонатан Симпсон үшін жұмыс істеді, ол сол жерде және Порт Санлайтта үй жобаларында жұмыс істеді, кейін Лондонға көшіп, өнер және қолөнер дизайнері Чарльз Роберт Эшбиде жұмыс істеді. Оның Эшбимен болған уақыты қысқа болды және 1899 жылы қазанда ол Х. Перси Адамстың практикасында бас көмекші болды, онда ол өзінің қалған мансабында қалды. Холденнің алғашқы жобаларының көбі ауруханалар үшін жасалды, Адамс осы салада маманданды. Карьерасының осы ерте кезеңінде ол көптеген сәулетшілердің әсерін көрсететін, әртүрлі сәулет стильдерінде жобалар жасаған. Көп ұзамай Холден практикада дизайн жұмысының басым бөлігін қолға алды. 1900 жылдан 1903 жылға дейін Холден кешкі уақытта Корольдік академия мектебінде сәулет өнері бойынша білім алды. Ол бос уақытында күйеуінің інісі мен Джонатан Симпсонның дизайнын жасауды жалғастырды. Оның оңтүстік Лондондағы Кеннингтон қаласындағы Белгрейв балалар ауруханасының қызыл кірпішпен салынған көркем және қолөнерлік қасбеттері (1900-1903) Филип Вебб пен Генри Уилсонның әсерінен болды және тік үйінді шатырлар, бұрыштық мұнаралар мен тас терезелерді қамтиды. Қазіргі уақытта пәтерлерге айналған ғимарат ІІ* дәрежелі болып саналады. 1902 жылы Холден Бристоль орталық кітапханасының жобалау бойынша сәулет конкурсында жеңімпаз атанды. Оның ванна тасындағы Тюдор жаңғыру фасадтары Бристоль соборының көршілес Аббат қақпасын толықтыратын модернисттік элементтерді қамтиды. Алдыңғы қасбеті орел терезелері мен скульптуралар тобымен, Шосер, Беда және Ұлы Альфред Чарльз Пибворттың. Ішкі дизайн классикалық, жиһаздарды Холден және тас оюды негізінен Уильям Аумониер жасаған. Архитектура тарихшысы сэр Николаус Певснер оны "еркін нео-тюдор" және "өте әдемі" деп сипаттады, ал Андор Гомме оны "қазіргі заманғы қозғалыстың алғашқы шедеврлерінің бірі" деп атады. Певснер мұны "әрине, елдегі өз кезеңіндегі ең жақсы ғимараттардың бірі" және "өте үлкен институттарды қалай салудың үлгісі" деп атады. Ол санаторийдің V пішінді ашық аспанша шіркеуін сыртта да, іште де ғибадат ету үшін пайдалануға болатын етіп жобалаған. Бұл кезеңде ол басқа да ауруханаларды жобалаған, соның ішінде Стамбулдағы британдық теңізшілер ауруханасы (1903-1904) және Лондонның орталығында Соходағы әйелдер ауруханасы (1908). Ол The Law Society үшін (1902–1904) Chancery Lane-дегі Льюис Вуллиами жобалаған ғимараттың жеңілдетілген неоклассикалық кеңейтуін Чарльз Пибворттың сыртқы мүсіндерімен және Уильям Аумониердің ою-өрнегі мен Конрад Дресслердің фриздері бар панельді өнер және қолөнер интерьерін жобалады. Певснер қасбеттерді манерлік деп санайды: "Манерлік деген сәнді терминді мұнда заңды түрде қолдануға болады; өйткені Холден шын мәнінде қазіргі классикалық мотивтерді тоңазытып, жарамсыз етті, бұл манерлік сәулетшілер Cinquecento-да жасаған нәрсе". 1906 жылы Холден Странд пен Агар көшесінің қиылысында (қазіргі Зимбабве үйі) Британдық медициналық қауымдастықтың жаңа бас кеңсесін жобалау бойынша сәулет конкурсында жеңіп алды. Алты қабатты L пішінді ғимарат Ассоциация орналасқан жердегі ғимараттардың жиынтығын алмастырды және оған төменгі қабатта және жертөледе дүкендер үшін орыннан жоғары қабаттарда кеңес палатасы, кітапхана және кеңселер орналастырды. Пауэрс "геометриялық пішіндерге дейін қысқартылған классицизм" деп сипаттаған алғашқы үш қабат көк түсті корнуолл гранитімен және үстінде Портленд тасымен қапталған. Екінші қабатта Жакоб Эпштейннің ғылымның дамуы мен адамзаттың дәуірі туралы әңгімелейтін 2 метрлік сын-сүреттері орналасқан. Бұл даулар мүсіндердің шоқтайтын жалаңаштығына байланысты болды, бірақ Эпштейннің мүсіндерін көркемөнердің көптеген басшылары қолдады. Алястер Сервис оны "мүмкін Лондонның ең жақсы ғимараты" деп санаған. 1909 жылы Холден Бристоль корольдік ауруханасының кеңейтуі үшін жобалау конкурсында жеңіп алды. Кейіннен король Эдуард VII-ге арналған (1910 жылы қайтыс болған), кеңейту (1911–1912) тік көлбеу жерге салынған, ол үшін Холден ауланың айналасында біріктірілген пар Портленд тас блоктарын жобалаған. Қарапайым, абстрактілі блоктар бұрыштарында мұнаралары және екі қабатты лоджиялары бар және Холден стилін одан әрі жеңілдетеді. 1907 жылы Холден серіктес болған кезде практика Адамс & Холден, ал 1913 жылы Лайонел Пирсон серіктес болған кезде Адамс, Холден & Пирсон болды. 1913 жылы Холденге RIBA-ның Годвин медалі мен шетелде сәулет өнерін зерттеу үшін 65 фунт стерлинг берілді. Ол 1913 жылдың сәуір айында Америкаға сапар шекті және Вреннің әсерімен жасалған Кингс Колледжі үшін дизайн жасауға дайындық үшін американдық университеттердегі үй шаруашылығы және әлеуметтік ғылым бөлімдерінің ұйымдасқандығын зерттеді. Холденнің Бірінші дүниежүзілік сорысқа дейінгі басқа да ғимараттарына Холборн мен Оксфорд көшесіндегі модернисттік кеңсе ғимараттары, Бедфордтағы Альфред Уотерхаус салынған Шир Холлының қызыл кірпіштен жасалған кеңейтілген бөлігі және Кенттегі Саттон Валленс мектебі кіреді. Холден 1911–1912 жылдары Париждегі Пер Лашез зиратындағы Оскар Уайльдтің қабірінде Эпштейнмен бірге жұмыс істеді. 1915 жылы ол Design and Industries Association-ның негізін қалаушы мүшесі болды және 1917 жылдан бастап Art Workers' Guild мүшесі болды. Ол жобалаған, бірақ жеңіліске ұшыраған конкурсқа қатысуларына Strathclyde Royal Infirmary (1901), Manchester Royal Infirmary (1904), County Hall (1907), National Library of Wales (1909), Coventry Town Hall (1911) және Board of Trade building (1915) кіреді.
Holden left Leeson's practice in 1896 and worked for Jonathan Simpson in Bolton in 1896 and 1897, working on house designs there and at Port Sunlight, before moving to London to work for Arts and Crafts designer Charles Robert Ashbee. His time with Ashbee was short and, in October 1899, he became chief assistant in H. Percy Adams' practice, where he remained for the rest of his career. A number of Holden's early designs were for hospitals, which Adams' practice specialised in. At this early stage in his career, he produced designs in a variety of architectural styles as circumstances required, reflecting the influences of a number of architects. Holden soon took charge of most of the practice's design work. From 1900 to 1903, Holden studied architecture in the evenings at the Royal Academy School. He also continued to produce designs in his spare time for his brother in law and Jonathan Simpson. His red brick arts and craft façades for the Belgrave Hospital for Children in Kennington, south London (1900–03), were influenced by Philip Webb and Henry Wilson and feature steeply pitched roofs, corner towers and stone window surrounds. The building, now converted to apartments, is Grade II* listed. In 1902, Holden won the architectural competition to design the Bristol Central Library. His Tudor Revival façades in bath stone incorporate modernist elements complementing the adjacent Abbey Gate of Bristol Cathedral. The front façade features oriel windows and sculpture groups with Chaucer, Bede and Alfred the Great by Charles Pibworth. Internally, the design is classical, with the furniture designed by Holden and the stone carving mostly by William Aumonier. It was described by architectural historian Sir Nikolaus Pevsner as "free Neo Tudor" and "extremely pretty" and by Andor Gomme as "one of the great masterpieces of the early Modern Movement". Pevsner called this "certainly one of the best buildings of its date in the country" and "a model of how to build very large institutions". He designed the sanitorium's V shaped open air chapel so that it could be used for both outdoor and indoor worship. Other hospitals he designed in this period include the British Seamen's Hospital in Istanbul (1903–04) and the Women's Hospital in Soho, central London (1908). For The Law Society he designed (1902–04) a simplified neoclassical extension to the existing Lewis Vulliamy designed building in Chancery Lane with external sculptures by Charles Pibworth and a panelled arts and crafts interior with carving by William Aumonier and friezes by Conrad Dressler. Pevsner considered the façades to be Mannerist: "The fashionable term Mannerism can here be used legitimately; for Holden indeed froze up and invalidated current classical motifs, which is what Mannerist architects did in the Cinquecento." In 1906, Holden won the architectural competition to design a new headquarters for the British Medical Association on the corner of The Strand and Agar Street (now Zimbabwe House). The six storey L shaped building replaced a collection of buildings on the site already occupied by the Association and provided it with accommodation for a council chamber, library and offices on the upper floors above space for shops on the ground floor and in the basement. Described by Powers as "classicism reduced to geometric shapes", the first three storeys are clad in grey Cornish granite with Portland stone above. Located at second floor level was a controversial series of 7 feet (2 m) tall sculptures representing the development of science and the ages of man by Jacob Epstein. refn|The controversy centred on the supposed shocking nakedness of the statues, but Epstein's sculptures were supported by many leaders of the artistic establishment. Alastair Service considered it "perhaps his best London building". In 1909, Holden won the design competition for an extension to the Bristol Royal Infirmary. Subsequently, dedicated to the memory of King Edward VII (died 1910), the extension (1911–12) was built on steeply sloping ground for which Holden designed a linked pair of Portland stone faced blocks around a courtyard. The plain, abstract blocks have towers on the corners and two storey loggias, and are a further simplification of Holden's style. The practice became Adams & Holden in 1907 when Holden became a partner and Adams, Holden & Pearson when Lionel Pearson became a partner in 1913. In 1913, Holden was awarded the RIBA's Godwin medal and £65 to study architecture abroad. He travelled to America in April 1913 and studied the organisation of household and social science departments at American universities in preparation for his design of the Wren influenced Kings College for Women, Kensington. Other buildings by Holden before the First World War include modernist office buildings in Holborn and Oxford Street, an extension in red brick of Alfred Waterhouse's Shire Hall in Bedford, and Arts and Crafts Sutton Valence School, Kent. Holden also worked with Epstein on the tomb of Oscar Wilde at Père Lachaise cemetery in Paris (1911–12). In 1915, he was a founding member of the Design and Industries Association and he was a member of the Art Workers' Guild from 1917. Unsuccessful competition entries for which he produced designs include Strathclyde Royal Infirmary (1901), Manchester Royal Infirmary (1904), County Hall (1907), the National Library of Wales (1909), Coventry Town Hall (1911) and the Board of Trade building (1915).
Соғыс қорымы мен мемориалдары
Холдендер жеке міндет пен қызмет көрсету туралы берік сезімге ие болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Маргарет Холден «Неміс, австриялық және венгрлерге көмек көрсету жөніндегі Достардың төтенше комитетіне» қосылды, ол осы елдердің қашқындарына көмек көрсетті. Чарльз Холден Лондондағы Қызыл Кресттің жедел жәрдем колоннасында салғышты тасушы ретінде қызмет етті, жарақат алған сарбаздарды Лондон станцияларынан ауруханаларға жеткізді. Сонымен қатар, ол 1915-1917 жылдар аралығында Санкт-Пол соборындағы өртке қарсы күзетте де қызмет етті. 1917 жылдың 3 қазанында Холден армияның қабірлерді тіркеу және анықтау басқармасына уақытша лейтенант болып тағайындалды. Сол айдың соңында ол алғаш рет француз майдандарына сапар шегіп, жаңа зираттарды жоспарлау және барларын кеңейту жұмыстарын бастады. Холден өзінің тәжірибесін былай сипаттады:
The Holdens shared a strong sense of personal duty and service. In the First World War, Margaret Holden joined the "Friends' Emergency Committee for the Assistance of Germans, Austrians and Hungarians in distress" which helped refugees of those countries stranded in London by the conflict. Charles Holden served with the Red Cross's London Ambulance Column as a stretcher bearer transferring wounded troops from London's stations to its hospitals. Holden also served on the fire watch at St Paul's Cathedral between 1915 and 1917. On 3 October 1917, Holden was appointed a temporary lieutenant with the army's Directorate of Graves Registration and Enquiries. He travelled to the French battlefields for the first time later that month and began planning new cemeteries and expanding existing ones. Holden described his experience:
«Ел – бұл кең дала, бір кездері ауылдар, бау-бақшалар мен құнарлы жерлер болған аймақ, енді танылмай қалған, ешбір белгісіз, көз жеткізбейтін, үмітсіз тәртіпсіздікке толы. Оның арасында, бұталар мен қиын-қайдағылықтың арасында, біреу-біреулеп немесе топтап, адамдар қаза тапқан және жерленген жерді белгілейтін кішкентай ақ кресттерді көруге болады». 1918 жылдың қыркүйегінде Холден майор шенімен Империялық соғыс қабірлері комиссиясына (қазіргі Ұлттар Достастығы Соғыс қабірлері комиссиясы) ауысты. 1918 жылдан 1928 жылға дейін ол Комиссияның 69 зиратында жұмыс істеді. Бастапқыда Холден сурет салу бюросын басқарды және Франция мен Бельгиядағы үш бас сәулетшінің (Эдвин Лютьенс, Реджинальд Бломфилд және Герберт Бейкер) басшылығымен аға дизайн-архитектор болып жұмыс істеді. Холден Лювенкурдағы тәжірибелік соғыс зиратында жұмыс істеді және Гюрст пен Карольдың сөзінше, Форсвиллдегі зиратты да жасаған, ол барлық келесі зираттардың үлгісі ретінде таңдалды. 1920 жылы ол төртінші бас сәулетші болып тағайындалды. Комиссиядағы жұмысына Мессин Ридж британдық зиратында және Зоннебекедегі Бюттс жаңа британдық зиратында жаңа Зеландиядан жоғалған қаза болғандарға арналған ескерткіштер кірді. Оның жобалары әшекейсіз болды, көбінесе баспаналар мен басқа да сәулеттік элементтерді салу үшін Портленд тасының қарапайым массаларын пайдаланды. Филип Лонгворттың Комиссия тарихында Вимеро коммуналдық зиратындағы Холден павильондары «көңілсіздікке дейін қатал» деп сипатталған. 1922 жылы Холден Бристольдегі Клифтон колледжі үшін соғыс ескерткіш қақпасын жобалады, мектеп ғимараттарының готикалық стиліне сәйкес әк тас пен құмтас үйлесімін қолданды. Британдық соғыс ескерткіштері комитеті үшін ол өнер галереясы түріндегі естелік залының (1918) дизайнын жасады, ал Оксфордтың Нью-колледжі үшін шағын естелік шіркеудің дизайнын жасады (1919). Екеуі де салынбады.
The country is one vast wilderness, blasted out of recognition where once villages & orchards & fertile land, now tossed about & churned in hopeless disorder with never a landmark as far as the eye can reach & dotted about in the scrub and untidiness of it all are to be seen here & there singly & in groups little white crosses marking the place where men have fallen and been buried. In September 1918, Holden transferred to the Imperial War Graves Commission (now the Commonwealth War Graves Commission) with the new rank of major. From 1918 until 1928 he worked on 69 Commission cemeteries. Initially, Holden ran the drawing office and worked as the senior design architect under the three principal architects in France and Belgium (Edwin Lutyens, Reginald Blomfield and Herbert Baker). Holden worked on the experimental war cemetery at Louvencourt and, according to Geurst and Karol, probably on the one at Forceville that was selected as the prototype for all that followed. In 1920, he was promoted to be the fourth principal architect. His work for the Commission included memorials to the New Zealand missing dead at Messines Ridge British Cemetery, and the Buttes New British Cemetery at Zonnebeke. His designs were stripped of ornament, often using simply detailed masses of Portland stone in the construction of the shelters and other architectural elements. Philip Longworth's history of the Commission described Holden's pavilions at Wimereux Communal Cemetery as "almost cruelly severe". In 1922, Holden designed the War Memorial Gateway for Clifton College, Bristol, using a combination of limestone and gritstone to match the Gothic style of the school's buildings. For the British War Memorials Committee, he produced a design for a Hall of Remembrance (1918) that would have been in the form of an art gallery, and for New College, Oxford, he created a design for a tiny memorial chapel (1919). Neither was constructed.
Лондон көлігі
Дизайн және индустрия қауымдастығымен байланысы арқылы Холден Лондонның метрополитен электр теміржолдары компаниясының (UERL) бас директоры Франк Пикпен танысты. Холден бұл кезде көлік құрылысын жобалау тәжірибесіне ие болған жоқ, бірақ Пикпен ынтымақтастығы арқасында жағдай өзгерді. 1923 жылы Пик Холденге Вестминстер метро станциясының қосымша кіреберісіне қасбет жобалауды тапсырды. 1924 жылы UERL павильонын Британ империясы көрмесіне жобалауды тапсырды. Сондай-ақ 1924 жылы Пик Холденге Лондонның оңтүстігінде жеті жаңа станцияны жобалауды тапсырды. Бұл жоба UERL-дің бас сәулетшісі Стэнли Хепстің бұрынғы жобасын алмастырды, ол Пикке қанағаттандырмайтын болған. Дизайн Франциядағы соғыс зираттарында қолданылған қарапайым модернистік стильді көрсетеді: екі қабатты билет залы қарапайым Портленд тасымен қапталған, әр станцияның көше бұрышына бейімделген шыны экранмен жабдықталған. Экрандарда түрлі-түсті шыны панельдерден тұратын метрополитен дөңгелегі бейнеленген, ал олар тас бағаналармен бөлінген, бағаналардың үстінде дөңгелектің үш өлшемді нұсқасынан жасалған капительдер орналасқан. Холден сонымен қатар Хепске желідегі бірнеше станциялардың жаңа қасбеттері бойынша кеңес берді және Лондонның орталық теміржолындағы Бонд-стрит станциясына жаңа кіреберіс дизайнын жасады. 1920 жылдардың соңында Холден UERL желісіндегі станцияларды жақсарту үшін бірнеше ғимараттар мен жаңа қасбеттерді жобалады. Олардың көпшілігі Портленд тасымен қапталған және Морденге созылған желі үшін жасалған шыны экрандардың түрленген нұсқалары болды. Пикадилли Циркіндегі ең жұқ жүретін станциялардың бірінде Холден (1925–1928) кең травертинмен қапталған айналымдық кеңістік пен билет залын жол қиылысының астына орналастырды, ал төмендегі платформаларға эскалаторлармен түсуге болады. 1926 жылы Холден UERL үшін жаңа штаб-пәтерді Сент-Джеймс паркі станциясының үстіндегі 55 Бродвейде жобалауды бастады. Бірінші қабаттан жоғары, болаттан жасалған ғимарат крест тәрізді жоспармен салынған және орталық сағат мұнарасына дейін бір-бірінен артқа шегінетін қабаттармен көтеріледі, мұнараның биіктігі 53 метрге (175 фут) жетеді. Бұл құрылым ғимараттың ішкі кеңістігіне жарық түсуін максималды түрде арттырады, жарық шахталарын пайдаланбай. Осы кезеңдегі станциялары мен Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі коммерциялық ғимараттары сияқты, ғимарат Портленд тасымен қатаң жабылады. Холден қайтадан қасбеттерді тапсырыс бойынша жасалған мүсіндермен безендірді: Эпштейннің «Күн мен түн» атты екі композициясы бірінші қабатта орналасқан, ал жетінші қабаттағы сегіз басрельеф сериясы төрт желді бейнелейді (әр бағыт үшін екі). Ғимарат бірінші санаттағы мұражай болып табылады. 1930 жылы Холден мен Пик Германия, Нидерланды, Дания және Швецияға сапар шегіп, заманауи сәулет өнерінің соңғы жетістіктерін көрді. UERL Пикадилли желісін Лондонның батысына, солтүстік-батысына және солтүстігіне қарай кеңейтуді жоспарлап отырды, сондықтан жаңа типтегі станция қажет болды. Сапарда көрген сәулеттік стильдерге бейімделіп, Холден қарапайым формалардан тұратын функционалдық дизайнды жасады: цилиндрлер, қисықтар мен тікбұрыштар, қарапайым кірпіштен, бетоннан және шыныдан салынған. Батысқа және солтүстік-батысқа қарайғы кеңейтулер Округ желісімен жұмыс істейтін қолданыстағы бағыттар бойынша жүргізілді, сондықтан қосымша жолдарды орналастыру үшін немесе бастапқы қарапайым ғимараттарды ауыстыру үшін бірқатар станцияларды қайта құру қажет болды. 1931 жылы қайта салынған алғашқы станция – Садбери Таун – кейінгі көптеген жаңа станциялардың үлгісін қалыптастырды: бетоннан жасалған жалпақ шатыры бар биік тікбұрышты кірпіштен жасалған қорап және ішкі кеңістікке жарық түсуі үшін тік шыны панельдер. Бұл ғимаратқа II* санат берілді және Певснер оны «осындай қарапайым ғимараттардың мұқият бөлшектер мен пропорциялардың дұрыс таңдалуы арқылы қаншалықты әдемі болуы мүмкін екенін көрсететін керемет мысал» деп сипаттады. Арнос Гроув станциясы, желінің солтүстікке созылған бөлігіндегі сегіз жаңа станцияның бірі, тікбұрышты қорапты дөңгелек барабанға айналдырды, бұл дизайн Гуннар Асплундтың Стокгольм қалалық кітапханасынан шабыттанды. Солтүстікке созылған бөлікте Саутгейт станциясы да ерекше көзге түседі: мұнда Холден бір қабатты дөңгелек ғимаратты қақпақпен жалпақ шатырымен жобалады. Шатырдың орталық бөлігі ішкі жағынан бір орталық бағанамен қолдау көрсетілген жалғастыра түсетін көлденең терезелер қатарымен көтеріледі. Ғимараттың үстіне қола шармен жабылған жарықтандырылған элемент орнатылған. Басқа станциялар Нидерландының Хилверсум қаласындағы Виллем Маринус Дудоктың жұмысының ықпалын көрсетеді. Мұндай үлкен көлемдегі жұмысты орындау үшін Холден өз көмекшілеріне, мысалы, Арнос Гроув станциясының жобасын басқарған Чарльз Хаттонға маңызды дизайндық жауапкершілікті жүктеді. Кейбір Пикадилли желісі станцияларының дизайнын Стэнли Хепс немесе басқа сәулет бюролары ішкі күштермен жүзеге асырды. Барлығы Холден анықтаған заманауи кірпіш, шыны және бетон стиліне сәйкес келді, бірақ кейбіреулері Холденнің өзгешелігі мен бөлшектерге назар аударуынан айырылды; Пик оларды «Холдендік» деп атады. UERL 1933 жылы Лондон Транспортына қосылды, бірақ жоғары сапалы дизайнға басымдық беріле берді. Пик басшылығымен Холденнің бөлшектерге назар аударуы және интеграцияланған дизайн идеясы Лондонның көлік желісінің барлық бөлігіне тарады, автобус және трамвай аялдамаларын жобалаудан бастап алты дөңгелекті автобустың жаңа түрін жасауға дейін. 1930 жылдардың соңында Холден Солтүстік желісінің Солтүстік биіктік жоспары үшін Хайгейт, Ист Финчли және Финчли Сентрал станцияларын қайта жаңартып, Элстри Саут және Буши Хит станцияларын жобалады. Холденнің дизайны бірқатар станциялардың жергілікті тарихымен байланысты мүсіндерді қамтыды: Хайгейт үшін Дик Уиттингтон, Элстри Саут үшін римдік центурион және Ист Финчли үшін садақшы. Жобаның көп бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін қысқартылып, кейін тоқтатылды. Тек Ист Финчли станциясы толыққандай аяқталды, ал Хайгейт станциясы жартылай аяқталды, қалған жоспарлар жойылды. Ист Финчли станциясы төбеде орналасқан, ал платформалар төменнен қол жетімді. Станцияның жер пайдалану құқығын пайдалана отырып, Холден платформалардан жартылай дөңгелек шыны баспақыштар арқылы қол жетімді кеңсе кеңістігін жасады. Эрик Аумонье станцияның ерекше белгісі болған «Садақшы» мүсінін жасады. Холден сонымен қатар Эдинбург университеті мен Тайнмут ауданына сәулеттік және жоспарлау консультанты болды.
Through his involvement with the Design and Industries Association, Holden met Frank Pick, general manager of the Underground Electric Railways Company of London (UERL). Holden at the time had no experience in designing for transport, but this changed through his collaboration with Pick. In 1923, Pick commissioned Holden to design a façade for a side entrance at Westminster Underground station. This was followed in 1924 with an appointment to design the UERL's pavilion for the British Empire Exhibition. Also in 1924, Pick commissioned Holden to design seven new stations in south London for the extension of the City and South London Railway (now part of the Northern line) from Clapham Common to Morden. The designs replaced a set by the UERL's own architect, Stanley Heaps, which Pick had found unsatisfactory. The designs reflect the simple modernist style he was using in France for the war cemeteries; double height ticket halls are clad in plain Portland stone framing a glazed screen, each adapted to suit the street corner sites of most of the stations. The screens feature the Underground roundel made up in coloured glass panels and are divided by stone columns surmounted by capitals formed as a three dimensional version of the roundel. Holden also advised Heaps on new façades for a number of the existing stations on the line and produced the design for a new entrance at Bond Street station on the Central London Railway. During the later 1920s, Holden designed a series of replacement buildings and new façades for station improvements around the UERL's network. Many of these featured Portland stone cladding and variations of the glazed screens developed for the Morden extension. At Piccadilly Circus, one of the busiest stations on the system, Holden designed (1925–28) a spacious travertine lined circulating concourse and ticket hall below the roadway of the junction from which banks of escalators gave access to the platforms below. In 1926, Holden began the design of a new headquarters for the UERL at 55 Broadway above St James's Park station. Above the first floor, the steel framed building was constructed to a cruciform plan and rises in a series of receding stages to a central clock tower 175 feet (53 m) tall. The arrangement maximises daylight to the building's interior without the use of light wells. Like his stations of the period and his pre First World War commercial buildings, the block is austerely clad in Portland stone. Holden again detailed the façades with commissioned sculptures; Day and Night, two compositions by Epstein, are at first floor level, and a series of eight bas reliefs at the seventh floor represent the four winds (two for each of the cardinal directions, on each side of the projecting wings). The building is Grade I listed. In 1930, Holden and Pick made a tour of Germany, the Netherlands, Denmark and Sweden to see the latest developments in modern architecture. The UERL was planning extensions of the Piccadilly line to the west, north west and north of London, and a new type of station was wanted. Adapting the architectural styles he had seen on the tour, Holden created functional designs composed of simple forms: cylinders, curves and rectangles, built in plain brick, concrete and glass. The extensions to the west and north west were over existing routes operated by the District line and required a number of stations to be rebuilt to accommodate additional tracks or to replace original, basic buildings. Sudbury Town, the first station to be rebuilt in 1931, formed a template for many of the other new stations that followed: a tall rectangular brick box with a concrete flat roof and panels of vertical glazing to allow light into the interior. The Grade II* listed building was described by Pevsner as "an outstanding example of how satisfying such unpretentious buildings can be, purely through the use of careful details and good proportions." For Arnos Grove station, one of eight new stations on the northern extension of the line, Holden modified the rectangular box into a circular drum, a design inspired by Gunnar Asplund's Stockholm Public Library. Also notable on the northern extension is Southgate station; here Holden designed a single storey circular building with a canopied flat roof. Above this, the central section of roof rises up on a continuous horizontal band of clerestory windows, supported internally by a single central column. The building is topped by an illuminated feature capped with a bronze ball. Other stations show the influence of Willem Marinus Dudok's work in Hilversum, Netherlands. In order to handle such a large volume of work, Holden delegated significant design responsibility to his assistants, such as Charles Hutton, who took the lead on Arnos Grove Station. For some other Piccadilly line stations the design was handled in house by Stanley Heaps or by other architectural practices. All followed the modern brick, glass and concrete house style defined by Holden, but some lacked Holden's originality and attention to detail; Pick dubbed these "Holdenesque". The UERL became part of London Transport in 1933, but the focus remained on high quality design. Under Pick, Holden's attention to detail and idea of integrated design extended to all parts of London's transport network, from designing bus and tram shelters to a new type of six wheeled omnibus. In the late 1930s, Holden designed replacement stations at Highgate, East Finchley and Finchley Central and new stations at Elstree South and Bushey Heath for the Northern line's Northern Heights plan. Holden's designs incorporated sculpture relevant to the local history of a number of stations: Dick Whittington for Highgate, a Roman centurion at Elstree South and an archer for East Finchley. Much of the project was postponed shortly after the outbreak of the Second World War and was later cancelled. Only East Finchley station was completed in full with Highgate in part; the other plans were scrapped. East Finchley station is located on an embankment and the platforms are accessed from below. Making use of the station's air rights, Holden provided staff office space spanning above the tracks accessed through semi circular glazed stairways from the platforms. Eric Aumonier provided the statue The Archer, a prominent feature of the station.|group="note" Holden was also architectural and planning consultant to the University of Edinburgh and to the Borough of Tynemouth.
Соңғы жылдар
Чарльз Холден жұмыс жүктемесін біртіндеп азайтса да, 1950 жылдардың басында аптасына үш күн кеңсеге баруды жалғастырды. Ол 1958 жылға дейін ресми түрде зейнеткерлікке шықпады, бірақ содан кейін де ара-тұра келіп тұратын. Маргарет Холден 1954 жылы ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды, ол 1940 жылдардың ортасынан бері көру қабілетін жоғалтқан еді. Өмірінің соңғы онжылдығында Холденнің өзі денсаулығы нашарлап, оны немересі Минни Грин күткен. Холденнің соңғы қоғамдық іс-шараларының бірі – 1953 жылы RIBA-ның Корольдік алтын медалін Ле Корбюзьеге табыстау кезінде демеушілік еткені. Холден жұмыс істеген соңғы жоба – Лондонның Олдвич аймағындағы English Electric компаниясының көп сынға ұшыраған бас кеңсесі. 1952 жылы Adams, Holden & Pearson компаниясы English Electric компаниясының төрағасы сэр Джордж Нельсонмен шарт жасасты. Холден ауланың төңірегіне монолитті тас ғимаратты жобалады. 1955 жылы Лондон округі кеңесі English Electric компаниясын жобадан бас тартып, жаңа дизайн үшін шектеулі сәулеттік конкурс өткізуге көндірді. Adams, Holden & Pearson компаниясы өз жобасын ұсынды, бірақ Sir John Burnet, Tait and Partners жеңіске жетті. Кейіннен бұл компания сэр Джордж Нельсонның қасбеттерді қайта жобалау туралы өтінішін қабылдамағанда, Adams, Holden & Pearson қайта тағайындалды және Чарльз Холден компаниясының конкурстық жобасын қайта қарады. Жаңа дизайнды Корольдік көркемсурет комиссиясы сынға алды, ал Холденнің серіктестерінің бірі соңғы нұсқаны жасау үшін одан әрі түзетулер жасады, оны Певснер «көктемсіз, жансыз ғимарат, тас қаптамасымен және ешқандай артықшылығы жоқ» деп сипаттады. Холден 1960 жылдың 1 мамырында қайтыс болды. Ол Энфилд крематорийінде кремацияланды, ал күлі Гертфордтағы Достар үйінің бағында шашылды. 1960 жылдың 2 маусымында Холденнің естелік жиналысы Сент-Панкрас жаңа шіркеуінде өтті, онда ол 1914 жылы құрбандық тақтасын жобалаған еді. Некрологтар «The Manchester Guardian», «The Times» және «The Daily Telegraph» газеттерінде, сондай-ақ құрылыс индустриясының журналдарында, атап айтқанда «The Builder», «Architectural Review», «Journal of the Royal Institute of British Architects» және «Journal of the Town Planning Institute» басылымдарында жарияланды. Жалпы, некрологтар Холденнің ерте жұмыстарын және Лондон метрополитенінің станцияларын жоғары бағалады, Сенат үйі туралы бейтарап болды және компаниясының кейінгі жұмыстарын сынады. Хармер Грин үйі мен оның көптеген заттары аукционға сатылып, түскен қаражат отбасы мүшелеріне берілді. Холден сондай-ақ достары мен қызметкерлеріне 8400 фунт стерлинг, ал қайырымдылыққа 2000 фунт стерлинг қалдырды.
Although Charles Holden had gradually reduced his workload, he was still continuing to go into the office three days per week during the early 1950s. He did not formally retire until 1958, but even then he visited occasionally. Margaret Holden died in 1954 after a protracted illness which had left her nearly blind since the mid 1940s. In the last decade of his life, Holden was himself physically weaker and was looked after by his niece Minnie Green. One of Holden's last public engagements was when he acted as a sponsor at the award of the RIBA's Royal Gold Medal to Le Corbusier in 1953. The last project that Holden worked on was a much criticised headquarters building for English Electric in Aldwych, London. In 1952, Adams, Holden & Pearson were appointed by English Electric's chairman, Sir George Nelson, and Holden designed a monolithic stone building around a courtyard. In 1955, the London County Council persuaded English Electric to put the scheme aside and hold a limited architectural competition for a new design. Adams, Holden & Pearson submitted a design, but were beaten by Sir John Burnet, Tait and Partners. When that practice later refused Sir George Nelson's request to redesign the façades, Adams, Holden & Pearson were reappointed and Charles Holden revised his practice's competition entry. The new design was criticised by the Royal Fine Art Commission and a further redesign was carried out by one of Holden's partners to produce the final design, described by Pevsner as "a dull, lifeless building, stone faced and with nothing to recommend it". Holden died on 1 May 1960. He was cremated at Enfield Crematorium and his ashes were spread in the garden of the Friends' Meeting House in Hertford. On 2 June 1960 a memorial service was held at St Pancras New Church, where Holden had designed the altar in 1914. Obituaries were published in daily newspapers The Manchester Guardian, The Times and The Daily Telegraph and in construction industry periodicals including The Builder, Architectural Review, Journal of the Royal Institute of British Architects and Journal of the Town Planning Institute. Generally, the obituaries were positive about Holden's early work and the stations for London Underground, were neutral about Senate House and were negative about his practice's later works. The Harmer Green house and most of its contents were auctioned with the proceeds left to family members. Holden also left £8,400 to friends and staff and £2,000 to charity.
Архитектура бойынша Холден
Холден өзінің сәулет стилі оны "бірқатар ерекше жағдайға, толығымен дерлік сәнге сай емес, бірақ толығымен сәннен тыс емес; дәстүршілдерге ұнайтын дәстүршіл емес және модернистерге ұнайтын модернист емес" деп таныды. Ол дизайнның басты мақсаты – "көрсетілген мақсатына сай болу" деп сенді және архитектурадағы қажетсіз әшекейлеуден аулақ болуға көп рет шақырды. 1905 жылы "Егер Уитман архитектор болғанда" атты эссесінде Холден архитекторларға заманауи сәулеттің жаңа формасын ұсынды: "Мен көне Грекия сәулетінің даңқы туралы жиі естимін; мақтан тұтатын римдіктер туралы; қараңғы Мысыр туралы; ұлы Византия және биік Орта ғасырлар туралы да естимін. Бірақ қазіргі заман сәулетінің даңқы туралы ешқашан естімеймін. Кел, заманауи ғимараттар, кел! Алдаудың жамылғыларыңды, қоршауларыңды, бағаналарыңды, қаптамаларыңды, ою-өрнектеріңді, шиыршықтарыңды тастаңдар. Олардың барлығының артында, қадірлі пропорцияларыңның артында, көркем топтамаларыңның артында, өнеркәсіпшілік шеберлігіңнің әдемілігі мен шамадан тыс техникаларыңның артында және олардың барлығынан тыс, мен жақсы көретін нәрсе жасырынып жатыр". 1936 жылы RIBA-ның Корольдік алтын медалімен марапатталған кездегі сөзінде Холден өзінің ұстанымын былай анықтады: "Бұл жаңа стиль жасау емес, стиль үшін есептелген инкрустацияларды жою мәселесі еді – құрылымдық мағынасы жоқ беттік кесте". Оның әдісі – "архитектураның тұрақты негізгі факторларына, жоспарға және жоспардан туындайтын жазықтықтар мен массаларға" назар аудару болды. Ол өзінің идеалды ғимаратын "жоспар, мақсат және материалдармен табиғи және сөзсіз нысанға ие болатын" деп сипаттады. Бұл ғимарат дизайнерге ғана емес, сонымен қатар көптеген шеберлер мен ғимараттың тұрғындарына жұмыста жаттығу, шеберлік және ләззат алу мүмкіндігін беретін ғимарат". 1957 жылы сәулет туралы эссесінде ол былай деп жазды: "Мен көне немесе заманауи стильді іздемеймін, мен толығымен жақсы ғимарат болып табылатын сәулетті қалаймын. Белгілі бір мақсат үшін жоспарланған, ғимараттың атқаратын қызметіне ең қолайлы, ескі немесе жаңа материалдарды қолдану әдісімен салынған ғимарат".
Holden recognised that his architectural style placed him in "rather a curious position, not quite in the fashion and not quite out of it; not enough of a traditionalist to please the traditionalists and not enough of a modernist to please the modernists." He believed that the principal aim of design was to achieve "fitness for purpose", and repeatedly called for a style of architecture that avoided unnecessary architectural adornment. In 1905, in an essay titled "If Whitman had been an Architect", Holden made an anonymous plea to architects for a new form of modern architecture: "Often I hear of the glory of the architecture of ancient Greece; of the proud Romans; of sombre Egypt; the praise of vast Byzantium and the lofty Middle Ages, too, I hear. But of the glory of the architecture of the Modern I never hear. Come, you Modern Buildings, come! Throw off your mantle of deceits; your cornices, pilasters, mouldings, swags, scrolls; behind them all, behind your dignified proportions, your picturesque groupings, your arts and crafts prettinesses and exaggerated techniques; behind and beyond them all hides the one I love." In his 1936 speech when presented with the RIBA's Royal Gold Medal, Holden defined his position: "It was not so much a matter of creating a new style, as of discarding those incrustations which counted for style surface embroidery empty of structural significance". His method was to focus on "those more permanent basic factors of architecture, the plan, and the planes and masses arising out of the plan." He described his ideal building as one "which takes naturally and inevitably the form controlled by the plan and the purpose and the materials. A building which provides opportunities for the exercise and skill and pleasure in work not only to the designer but also for the many craftsmen employed and the occupants of the building." In a 1957 essay on architecture, he wrote "I don't seek for a style, either ancient or modern, I want an architecture which is through and through good building. A building planned for a specific purpose, constructed in the method and use of materials, old or new, most appropriate to the purpose the building has to serve."
Танылу және мұра
Холден 1929 жылғы RIBA Лондон сәулет медалімен (1931 жылы табысталды) "55 Бродвей" ғимараты үшін марапатталды. 1936 жылы ол RIBA-ның Корольдік алтын медалімен өзінің барлық жұмыстары үшін марапатталды. 1935 жылдан 1937 жылға дейін RIBA вице-президенті, ал 1933 жылдан 1947 жылға дейін Корольдік көркемсурет комиссиясының мүшесі болды. 1943 жылы ол көлік құралдарын жобалаудағы еңбектері үшін өнеркәсіпке арналған Корольдік суретшісі болып тағайындалды. 1936 жылы Манчестер университеті, 1946 жылы Лондон университеті оған құрметті докторлық дәрежесін берді. Холденнің көптеген ғимараттары бұзудан және рұқсатсыз өзгертулерден қорғалатын мәдени ескерткіштер тізіміне енгізілді. Холден 1942 жылы Корольдік академияға қабылдану туралы ұсыныстан бас тартты, бұрын Эпштейнмен байланысы болғандықтан одан да бас тарған болатын. Ол 1943 және 1951 жылдары екі рет рыцарлық атақтан бас тартты, себебі оны өзінің қарапайым өмір салтына қайшы деп есептеді және сәулет өнерін ынтымақтастық процесі деп санады. RIBA Холденнің жеке қағаздары мен Адамс, Холден және Пирсоннан алынған материалдардан тұратын жинаққа ие. RIBA 1988 жылы Хайнц галереясында, ал 2010 жылдың қазаны мен 2011 жылдың ақпаны аралығында Виктория және Альберт мұражайында оның туындыларының көрмелерін өткізді. Colliers Wood метро станциясының жанындағы паб сәулетшінің есімімен, "Чарльз Холден" деп аталып, одан "шабыттанды".
Holden won the RIBA's London Architecture Medal for 1929 (awarded 1931) for 55 Broadway. In 1936 he was awarded the RIBA's Royal Gold Medal for his body of work. He was Vice President of the RIBA from 1935 to 1937 and a member of the Royal Fine Art Commission from 1933 to 1947. In 1943 he was appointed a Royal Designer for Industry for the design of transport equipment. He was awarded honorary doctorates by Manchester University in 1936 and London University in 1946. Many of Holden's buildings have been granted listed status, protecting them against demolition and unapproved alteration. Holden declined the invitation to become a Royal Academician in 1942, having previously been nominated, but refused because of his connection to Epstein. He twice declined a knighthood, in 1943 and 1951, as he considered it to be at odds with his simple lifestyle and considered architecture a collaborative process. The RIBA holds a collection of Holden's personal papers and material from Adams, Holden & Pearson. The RIBA staged exhibitions of his work at the Heinz Gallery in 1988 and at the Victoria and Albert Museum between October 2010 and February 2011. A public house near Colliers Wood Underground station has been named "The Charles Holden", taking "inspiration" from the architect.