Гай Лоуэлл: Америкалық сәулетші және ландшафт дизайнері

Кіріспе

Америкалық сәулетші және ландшафт дизайнері Гай Лоуэлл (1870 жылғы 6 тамыз – 1927 жылғы 4 ақпан) – американдық сәулетші және ландшафт архитекторы.

Өмірбаян

Бостон қаласында дүниеге келген Лоуэлл Мэри Уолкотт (Гудрич) пен Эдвард Джексон Лоуэллдің ұлы және Бостонның танымал Лоуэлл отбасының мүшесі болды. Ол 1888 жылы Нобл классикалық мектебін (кейіннен Нобл және Грингоу мектебін) және 1892 жылы Гарвард колледжін бітірді, ал 1894 жылы Массачусетс технология институтында сәулет мамандығын аяқтады. Содан кейін ол Кеудегі Корольдік ботаникалық бақта ландшафт және бау-бақша шаруашылығын, ал 1899 жылы Париждегі Эколь де Бьюкс-Артта Жан Луи Паскальдің ательесінде сәулет тарихы мен ландшафт сәулетін зерттеді, 1899 жылы диплом алды. Осы оқу жылдарының ортасында ол 1898 жылдың 17 мамырында Гарвардтың Арнольд Арборетумының директоры Чарльз С. Саргенттің қызы Генриетта Саргентке үйленді. АҚШ-қа оралған соң, Лоуэлл 1899 жылы Бостонда жеке практикасын ашып, бірден жетістікке жетті. 1906 жылға қарай ол Нью-Йоркте филиал ашып, кейін апта сайын Нью-Йорк пен Бостон қалалары арасында жұмыс істеді. Оның тапсырыстарына ірі қоғамдық, академиялық және коммерциялық ғимараттар, сондай-ақ көптеген ерекше тұрғын үйлер, ауылдық мүліктер мен ресми бақтар кірді. Ол 1910 жылы аяқталған Чарльз өзеніндегі алғашқы бөгеттің сәулетшісі және ландшафт архитекторлары болды, ол тасқынға ұшыраған өзенді Чарльз өзенінің алабына айналдырды. Бөгеттегі бес құрылысты – Жоғарғы және Төменгі қақпалар үйлерін, Қораны, Қайық үйін және ашық павильонды ол жобалады. Бөгет құрылысы аясында Фредерик Лоу Олмстедтің Чарльзбанк Чарльз округінен Гарвард көпіріне дейін кеңейтілді, ал Лоуэлл Бостонның астанасын ландшафттық жобалау үшін жауапты болды, қазір бұл жер Эспланада деп белгілі. Лоуэлл ең көп танылған екі қоғамдық ғимараттың дизайны үшін танымал: Бостон көркемсурет мұражайы (1906–09 және кейінгі кеңейтімдер) және Нью-Йорк қаласындағы Нью-Йорк штатының Жоғарғы соты ғимараты (1912–1914 және 1919–1927). Оның басқа тапсырыстарына Гарвардтағы Лоуэлл лекциялық залы және Филлипс академиясының Андовердегі, Симмонс колледжінің және Браун университетінің академиялық ғимараттары кірді. Гайдың Гарвард университетінің президентінің үйіндегі жұмысын оның туысы, Гарвард президенті (1909–1933) Эббот Лоуренс Лоуэлл тапсырған. Үй 1971 жылға дейін президенттердің резиденциясы болып қала берді, ол кезде Дерек Бок (1971–1991) жас отбасымен Елмвуд колониалды сарайының жайлы аумағына көшіп барды. Эльмвуд – Гайдың тағы бір ата-бабасының өмір бойына мекені, әйгілі американдық жазушы, ақын және шетелдік дипломат Джеймс Рассел Лоуэлл (1819–1891). Персиваль Лоуэллдің үшінші туысы ретінде Гай 1916 жылы туысы қайтыс болғаннан кейін Лоуэлл обсерваториясының жалғыз сенімгері болды. Лоуэлл ландшафт архитекторлары ретінде де танымал болды. The New York Times газетіндегі оның некрологында ол аға Ж. Пирпонт Морган, Эндрю Карнеги және Пайпинг Рок клубы үшін бақтарды жобалаған немесе "жабдықтаған" деп жазылған. Бақшамен байланысты қосымша жобаларға Т. Джефферсон Кулидж, Массачусетс штатының Стокбридж қаласындағы Оскар Лэсиги ханым және Лонг-Айлендтегі Манхасеттегі Пэйн Уитни кірді. Лоуэлл көптеген бақтар мен оның көптеген тұрғын үй комиссияларына сәулетші ретінде жобалаған, бірақ ең маңызды жоба Харбор Хиллдің (1905) негіздері болған сияқты; бұл ипотека Лоуэллдің ең үлкен ландшафт архитектурасы комиссиясы болуы мүмкін. Лоуэллдің ландшафт архитектурасы мамандығына орнықты із қалдырған жері білім беру саласында болды. Ол MIT-де (1900–1910) қысқа өмір сүрген, бірақ ықпалды ландшафт архитектурасы бағдарламасын құрды. Оның басшылығымен бағдарлама француздық жоспарлау идеалдары мен итальяндық бақ дизайнының синтезі ретінде дамыды, бау-бақша және инженерлікке айтарлықтай мән берілді. Алғашқы студенттер бұл бағдарламаны 1902 жылы бітірді. Бұл 1900 жылдан 1904 жылға дейін бакалавриат курсы болды, ал 1909 жылға дейін аспирантура курсы ретінде жалғасты, Лоуэлл 1912 жылға дейін ландшафт архитектурасы бойынша нұсқаулар берді. (Ол өзінің еңбегін Архитектура бөліміне тапсыруды сұрап, өз қызметтерін сыйға тартты.) Ол ландшафт сәулетшілерінің маңызды тобына, соның ішінде Мейбел Кейс Бэбкокка (1862–1931), Джордж Элбертон Бернапқа (1885–1938), Мариан Крюгер Коффинге (1876–1957), Марта Брукс Хатчесонға (1871–1959) және Роза Стандиш Николсқа өз кәсіптерін үйретті. Лоуэллдің МТИ-дегі бағдарламасы әйелдерге басқа жерден таба алмайтын ландшафт архитектурасы бойынша білім беру мүмкіндіктерін берді; оның көптеген әйел студенттері үздік тәжірибелі мамандар болды. Лоуэлл бірнеше кітап жариялады, соның ішінде: Американдық бақтар (1902), Кіші итальяндық виллалар мен фермалар (1916) және көбірек кіші итальяндық виллалар мен фермалар (1920). Ол сондай-ақ American Gardens, фотосуреттер журналына үлес қосты. Лоуэлл Португалияның Мадейра аралдарында 1927 жылдың 4 ақпанында күрт қайтыс болды.

Born in Boston, Massachusetts, Lowell was the son of Mary Walcott (Goodrich) and Edward Jackson Lowell, and a member of Boston's well known Lowell family. He graduated from Noble's Classical School (later Noble and Greenough School) in 1888 and from Harvard College in 1892, and received his degree in architecture from the Massachusetts Institute of Technology in 1894. He then studied landscape and horticulture at the Royal Botanic Gardens, Kew, and architectural history and landscape architecture in the atelier of Jean Louis Pascal at the École des Beaux Arts in Paris, with diplomé in 1899. In the middle of these studies he married Henrietta Sargent, the daughter of the director of Harvard's Arnold Arboretum, Charles S. Sargent of Brookline, Massachusetts, on May 17, 1898. Returning to the United States, Lowell opened his own practice in Boston in 1899 and was successful immediately. By 1906, he had opened a branch office in New York and later split each week between New York and Boston. His commissions included large public, academic, and commercial buildings, as well as many distinctive residences, country estates, and formal gardens. He was the architect and landscape architect for the first Charles River dam, completed in 1910, which transformed the tidal river into the Charles River Basin. He designed five structures on the dam: the Upper and Lower Lock Gate Houses, the Stable, the Boat House, and an open pavilion. As part of the dam's construction, Frederick Law Olmsted's Charlesbank was extended from Charles Circle to the Harvard Bridge, and Lowell was responsible for the landscape design of the Boston Embankment, now universally known as the Esplanade. Lowell is perhaps most recognized for his design of two public buildings: the Boston Museum of Fine Arts (1906–09 and later additions) and the New York State Supreme Court building in New York City (1912–1914 and 1919–1927). Some of his other commissions included Lowell Lecture Hall at Harvard and academic buildings at Phillips Academy Andover, Simmons College, and Brown University. Guy's work on Harvard University's President's House was commissioned by his cousin, Abbott Lawrence Lowell, during his tenure as Harvard President (1909–1933). The house remained the residence of succeeding presidents until 1971, when Derek Bok (1971–1991) moved his young family to the bucolic grounds of the Elmwood colonial mansion. Elmwood was the lifelong home of another of Guy's ancestors, the celebrated American writer, poet, and foreign diplomat James Russell Lowell (1819–1891). As Percival Lowell's third cousin, Guy became the sole trustee of the Lowell Observatory after his cousin's death in 1916. Lowell also made a name for himself as a landscape architect. His obituary in The New York Times notes that he designed or "fitted up" gardens for the elder J. Pierpont Morgan, Andrew Carnegie, and the Piping Rock Club. Additional garden related projects included those of T. Jefferson Coolidge, Mrs. Oscar Lasigi in Stockbridge, Massachusetts, and Payne Whitney in Manhasett on Long Island. Lowell designed many of the gardens and grounds for his numerous residential commissions as an architect, but the most significant project appears to have been the grounds of Harbor Hill (1905); the estate may have been Lowell's largest landscape architecture commission. It is in the area of education that Lowell left his lasting mark on the profession of landscape architecture. He founded the short lived, but influential, landscape architecture program at MIT (1900–1910). Under his guidance, the program developed as a synthesis of French planning ideals and Italian garden design, with a significant emphasis on horticulture and engineering. The first students graduated from the program in 1902. It was an undergraduate option from 1900 until 1904, and it continued as a graduate course until 1909, with Lowell's offering instruction in landscape architecture until 1912. (He donated his services, asking that his salary be turned over to the Architecture Department.) He taught an important group of landscape architects their trade including Mabel Keyes Babcock (1862–1931), George Elberton Burnap (1885–1938), Marian Cruger Coffin (1876–1957), Martha Brookes Hutcheson (1871–1959), and Rose Standish Nichols. Lowell's program at MIT provided educational opportunities in landscape architecture for women that they could not find elsewhere; many of his female students went on to become outstanding practitioners. Lowell also published several books, including: American Gardens (1902), Smaller Italian Villas and Farmhouses (1916), and More Small Italian Villas and Farmhouses (1920). He also contributed to American Gardens, a photographic magazine. Lowell died suddenly in the Madeira Islands of Portugal on February 4, 1927.