Бетрикс Фарранд (1872-1959) – американдық ландшафт сәулетшісі, 110-нан астам бақша, парктер мен университеттерді жобалаған. Американдық ландшафт сәулетшілер қоғамының негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ландшафт сәулетшісі (1872–1959)
American landscape architect (1872–1959)
Беатрикс Кэдваладер Фарранд (туған тегі Джонс; 19 маусым 1872 – 28 ақпан 1959) – американдық ландшафт бағбаны және ландшафт сәулетшісі. Оның мансабы жеке тұрғын үйлер, поместиелер мен ауылдық үйлер, қоғамдық саябақтар, ботаникалық бақтар, университеттердің кампустары және Ақ үй үшін шамамен 110 бақша жобалау тапсырыстарын қамтиды. Оның негізгі жұмыстарының тек бірнешесі сақталған: Вашингтондағы Думбартон Оукс, Мэн штатындағы Маунт-Дезерттегі Эбби Олдрич Рокфеллер бақшасы, Бар-Харбордағы қалпына келтірілген шаруа үйі бақшасы, Нью-Йорк ботаникалық бағындағы Пегги Рокфеллердің раушан бақшасы (Фаррандтың өлімінен кейін оның бастапқы жоспарлары бойынша салынды және 1988 жылы ашылды), сондай-ақ Принстон, Йель және Оксидентал университеттерінің кампустарының элементтері. Фарранд – Америка ландшафт сәулетшілері қоғамының құрылтайшы он бір мүшесінің бірі және жалғыз әйел мүшесі болды. Беатрикс Фарранд – ландшафт сәулетшілігінің алғашқы онжылдықтарында да, ландшафтты бақтарды жобалау өнерінің ғасырлар бойғы жетістіктерінде де танымал болған ең талантты маман.
Beatrix Cadwalader Farrand (née Jones; June 19, 1872 – February 28, 1959) was an American landscape gardener and landscape architect. Her career included commissions to design about 110 gardens for private residences, estates and country homes, public parks, botanic gardens, college campuses, and the White House. Only a few of her major works survive: Dumbarton Oaks in Washington, D. C., the Abby Aldrich Rockefeller Garden on Mount Desert, Maine, the restored Farm House Garden in Bar Harbor, the Peggy Rockefeller Rose Garden at the New York Botanical Garden (constructed after Farrand's death, using her original plans, and opened in 1988), and elements of the campuses of Princeton, Yale, and Occidental. Farrand was one of the founding eleven members, and the only woman, of the American Society of Landscape Architects. Beatrix Farrand is one of the most accomplished persons, and women, recognized in both the first decades of the landscape architecture profession and the centuries of landscape garden design arts and accomplishments.
Бейнелеу өнері
Ол 1895 жылы Нью-Йорктегі Шығыс Он бірінші көшесіндегі анасының қоңыр тас үйінің жоғарғы қабатынан ландшафтты архитектурамен айналыса бастады. Оның тұрғын үй жобаларының ең ерте сақталған мысалы болып табылатын, қазір қайта жаңартылған бұл әсем қабырғалы бақ, сол дәуірдің екі көрнекті суретшісінің – Фарранд пен архитекторлар МакКим, Мид және Уайттың – жұмыстарын бірге кездестіретін сирек мүмкіндіктердің бірі. Олар Ньюболдтардың XVIII ғасырдағы үйін қайта жаңартуға қатысты. Ол МакКим, Мид & Уайт фирмасымен бірге Думбартон Оукс кешеніндегі шаруашылық ғимараттарының құрылысында ынтымақтастық жасады. Ақ үй үшін бірінші ханым Вудро Вильсон, Эллен Луиз Аксон Вильсон, 1913 жылы Беатрикс Фаррандқа Шығыс колониялық бақты (кейін Жакилин Кеннеди бағы ретінде қайта жаңартылды) және Батыс бақты (қазір қайта жаңартылған Ақ үйдің Роза бағы) жобалауды тапсырды. 1914 жылдың тамызында ханым Вильсонның қайтысынан кейін жоба тоқтап, екінші ханым Вильсон, Эдит Боллинг Галт Вильсон, оны қайта бастап, 1916 жылы аяқтады. Ол Дж. Пирпонт Морганнан Нью-Йорктегі Морганның резиденциясының аумағын (кейін Морган кітапханасы мен мұражайының орны) жобалауға тапсырыс алды және трица жыл бойы кеңесші ретінде жұмыс істеді (1913–43). Ол Акадия ұлттық саябағында, Маунт-Дезерт аралындағы Риф-Пойнт үйіне жақын жерде (шамамен 1930 ж.) нәзік атқару жолдары үшін көшеттерді жоспарлауды жасау үшін Фаррандты іздеп тапты және қаржылады. Сондай-ақ Рокфеллерлердің Мейн штатындағы Сил-Харбордағы «Ейри» егістігі үшін де. Генри Джеймс оны «өзінің ең қызықты клиенттерінің бірі» болған Тейодейт Поуп Риддлмен таныстырды, ол 1913 жылы «Хилл Стид» иелігінде болды, қазір Коннектикут штатының Фармингтон қаласындағы Хилл Стид мұражайы ретінде сақталған. Санта-Барбара ботаникалық бағы Калифорнияның жергілікті өсімдіктері үшін оның талантын Санта-Барбарада, Калифорнияда көрсетеді. Англиядағы оның дамып келе жатқан ірі жобасы – Девондағы (1932–37) мұрагер Дороти Пэйн Элмхирстке арналған «Дартингтон-холл». 2014 жылдың күзінде Беверли Уиллис сәулет қоры ұйымдастырған «Әйелдер салған» байқауының жеңімпазы Нью-Йорк ботаникалық бағы болды. Бұл байқау әйелдер жобалаған, құрылысын жүзеге асырған және салған ерекше және әртүрлі нысандар мен кеңістіктерді анықтау мақсатында өткізілді.
She began practicing landscape architecture in 1895, working from the upper floor of her mother's brownstone house on East Eleventh Street in New York. In addition to being the earliest extant example of her residential designs, this exquisite walled garden, now restored, is one of the only known pairings of works by two prominent designers of that era—Farrand and the architects McKim, Mead & White — who remodeled the Newbolds' eighteenth century house. She collaborated with the firm of McKim, Mead & White in the construction of service buildings at Dumbarton Oaks. For the White House, the first Mrs. Woodrow Wilson, Ellen Loise Axson Wilson, had commissioned Beatrix Farrand to design the East Colonial Garden (now redesigned as the Jacqueline Kennedy Garden) and the West Garden (now the redesigned White House Rose Garden) in 1913. After Mrs. Wilson's August 1914 death the project languished until the second Mrs. Wilson, Edith Bolling Galt Wilson, had its installation restarted and completed in 1916. She received the commission from J. Pierpont Morgan to design the grounds of Morgan's residence in New York City (later the site of the Morgan Library & Museum), and continued as a consultant for thirty years (1913–43). sought out and funded Farrand to design planting plans for subtle carriage roads at Acadia National Park on Mount Desert Island, Maine, near her Reef Point home (c.1930). and the Rockefellers' estate 'The Eyrie' in Seal Harbor, Maine. Henry James introduced her to Theodate Pope Riddle, "one of her most fascinating clients", who owned the estate 'Hill Stead' (1913), now preserved as the Hill Stead Museum in Farmington, Connecticut. The Santa Barbara Botanic Garden, for California native plants, represents her talent in Santa Barbara, California. In England, her evolving major project, 'Dartington Hall', was for heiress Dorothy Payne Elmhirst in Devon (1932–37). at New York Botanical Garden, a winning site of Built by Women New York City, a competition launched by the Beverly Willis Architecture Foundation during the fall of 2014 to identify outstanding and diverse sites and spaces designed, engineered and built by women.
Колледж кампустары
Фарранның кампус жобалары үш негізгі қағидаға құрылған: академиялық жыл бойы гүлдейтін өсімдіктер, архитектураны ерекше атап көрсетумен қатар, кемшіліктерді жасыру және тік бойы мен өрмелегіш өсімдіктерді пайдалану арқылы ғимараттар арасындағы кішкентай кеңістіктердің көлемі кішірейіп көрінбеуі. Оның дизайндары практикалықтығымен, қарапайымдығымен және күтіміне жеңілдігімен ерекшеленеді. Қазір Принстон университетінде жаңа ғимараттар салынып жатқанда, архитекторлар көбінесе Фарранның Берклидегі зерттеу материалдарына жүгінеді. Ол Нью-Хейвендегі (Коннектикут штаты) Йель университетінде жиырма үш жыл (1923–45 жж.) ландшафт сәулетшісі болып жұмыс істеді, оның жобаларының ішінде Марш ботаникалық бағы болды. Кейін ол Чикаго университетін (1929–43 жж.), Оңтүстік Калифорниядағы Оксидентал колледжін және Калифорния технология институтын қоса алғанда, оннан астам кампусты жақсартты. Беатрикс Фарранд Пенсильваниядағы әйелдерге арналған бау-бақша шаруашылығы мектебі үшін дизайн жұмыстарын аяқтады (1931–32 жж.). Содан кейін ол Гарвард университетінің Арнольд Арборетумында ландшафт жөніндегі кеңесші болып қызмет етті (1946–50 жж.). Ол 1946–55 жылдары «Реф Пойнт Гарденс бюллетені» жариялады, онда бақтар мен орталықтың дамуы туралы мәліметтер берілді. Аралдағы өрттен кейін және орталықты аяқтауға және оның жұмысын жалғастыруға қаражат жетіспеуіне байланысты, ол 1955 жылы дайындықтарды тоқтату, бақты бөлшектеу, мүлікті сату және түскен қаражатты соңғы жылдары пайдалану туралы шешім қабылдады. Джон Д. Рокфеллер кіші Мейн штатының Солтүстік-Шығыс портындағы Asticou Azalea бағы үшін Reef Point-тің барлық ірі өсімдіктерін сатып алды, олар әлі де гүлдеуде. Шамамен 2000 гербарий үлгісі Калифорния университетінің гербарийіне, Берклидегі Jepson Herbaria-ға тапсырылды, олар оның өсімдіктер мен орналасқан жерлерін таңдауының тұрақты тізілімі ретінде қызмет етеді. Фарранд өмірінің соңғы үш жылын Мэйн штатының Маунт-Дезерт аралындағы Гарланд фермасында, достары Льюис және Эми Магдалена Гарландтардың үйінде өткізді. Осы жерде ол соңғы бағын жасады, ол мүліктің көлеміне сай, жеке кеңістік болды. Қоғамның миссиясы – «Беатрикс Фарранның өмірі мен еңбектеріне ерекше назар аудара отырып, бау-бақша өнері мен ғылымын, ландшафт дизайнын дамыту». Ол Риф Пойнттың бастапқы білім беру миссиясын жалғастыруды, сондай-ақ Гарланд фермасын және Беатрикс Фаррандтың соңғы бағын сақтауды жоспарлап отыр.
Farrand's campus designs were based on three concepts: plants that bloomed throughout the academic year, emphasizing architecture as well as hiding flaws, and using upright and climbing plants so that the small spaces between buildings would not seem reduced in scale. Her designs are noted for their practicality, simplicity and ease of maintenance. As new buildings are constructed at Princeton now, architects are often referred to Farrand's papers at U. C. Berkeley. She was the consulting landscape architect at Yale University in New Haven, Connecticut, for twenty three years (1923–45), with projects including the Marsh Botanical Garden. She later went on to improve a dozen other campuses including the University of Chicago (1929–43), along with Southern California's Occidental College and the California Institute of Technology. Beatrix Farrand completed design work for the Pennsylvania School of Horticulture for Women (1931–32). Later, she was also the landscape consultant to the Arnold Arboretum of Harvard University (1946–50). She published the Reef Point Gardens Bulletin (1946–55), in which she reported on the progress of the gardens and center. After a wildfire on the island and facing a lack of funding to complete and ensure the continued operation of a center she made a remarkable decision in 1955 to discontinue the preparations, dismantle the garden, sell the property, and use the proceeds for her last years. John D. Rockefeller Jr. purchased all Reef Point's larger plants for his Asticou Azalea Garden in Northeast Harbor, Maine, which continue to flower. Approximately 2,000 herbarium specimens were given to the University and Jepson Herbaria at the University of California, Berkeley, where they serve as a permanent record of her choice of plants and localities. Farrand lived at and spent the last three years of her life at Garland Farm, the home of her friends Lewis and Amy Magdalene Garland, on Mount Desert Island, Maine. It was here that she created her final garden, an intimate space in keeping with the size of the property. The society's mission is "to foster the art and science of horticulture and landscape design, with emphasis on the life and work of Beatrix Farrand". It plans to continue Reef Point's original educational mission as well as to preserve Garland Farm and Beatrix Farrand's final garden.