Үшінші крест жорығы: Құдіретті патшалардың қасиетті жерді қайтаруға жасаған әрекеті
Third Crusade
Үшінші крест жорығы (1189-1192): Саладиннен қасиетті жерді қайтаруға жасалған Еуропа монархтарының әрекеті. Акры мен Яффаны қайтарып алды, бірақ Иерусалимді ала алмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1189–1192 жылдары Қасиетті жерді қайта басып алуға жасалған әрекет.
1189–1192 attempted re conquest of the Holy Land
Үшінші крест жорығы (1189–1192) – 1187 жылы Айюбид сұлтаны Саладиннің Иерусалимді басып алуынан кейін, Батыс христиандығының үш еуропалық монархы (Францияның Филипп II, Англияның Ричард I және Киелі Рим императоры Фредерик I) бастаған Қасиетті жерді қайта басып алуға жасалған тыраш. Осы себепті Үшінші крест жорығы «Патшалар крест жорығы» деп те аталады. Жорық толыққанды сәтті болмаса да, маңызды Акра және Яффа қалаларын қайтарып алып, Саладиннің көптеген басып алуларын кері қайтарды. Алайда, жорықтың басты мақсаты және діни орталығы болған Иерусалимді қайта басып алуға қол жеткізілмеді. 1147–1149 жылдардағы Екінші крест жорығының сәтсіз аяқталуынан кейін Зенгид әулеті біріккен Сирияны биледі және Мысырдың Фатимид билеушілерімен қақтығысқа түсті. Саладин ақырында Мысыр және Сирия әскерлерін өзінің бақылауына алды және оларды крестшілер мемлекеттерін әлсірету және 1187 жылы Иерусалимді қайта басып алу үшін пайдаланды. Діни ынтамен жетелеушілік еткен Англия королі Генрих II және Франция королі Филипп II (кейін «Филипп Август» деп аталды) өзара қарым-қатынастарын тоқтатып, жаңа крест жорығын бастады. Алайда, Генрихтің қайтысы (6 шілде 1189 жыл) ағылшын әскерлерінің басшылығын оның мұрагері, Англия королі Ричард I-ге жүктеді. Қартайған неміс императоры Фредерик Барбаросса да соғысқа шақыруға жауап беріп, Балқан және Анатолия арқылы зор әскерді жетектеді. Ол Рум Сәлжұқ сұлтанатына қарсы бірнеше жеңіске жетті, бірақ 10 маусым 1190 жылы Қасиетті жерге жеткенге дейін өзеннен өту кезінде қаза тапты. Оның өлімі неміс крестшілерінің арасында үлкен қайғы тудырды, нәтижесінде олардың көп бөлігі үйлеріне оралды. Крестшілер Акрадан Айюбид әскерін ығыстырғаннан кейін, Филипп 1191 жылдың тамызында Фредерик орнына келген неміс крестшілерінің басшысы, Австрия герцогы Леопольд V-пен бірге Қасиетті жерді тастап кетті. Арсуф шайқасында крестшілердің маңызды жеңісінен кейін, Леванттың жағалауының көп бөлігі христиандардың бақылауына қайта келді. 2 қыркүйек 1192 жылы Ричард пен Саладин Яффа шартын жасады, ол Иерусалимге мұсылмандық бақылауды мойындады, бірақ қарусыз христиан паломниктері мен саудагерлеріне қалаға кіруге рұқсат берді. Ричард 9 қазан 1192 жылы Қасиетті жерден кетіп қалды. Үшінші крест жорығының әскери жетістіктері христиандарға Кипрде және Сирия жағалауында маңызды мемлекеттерді сақтап қалуға мүмкіндік берді, Тирден Яффаға дейінгі тар аймақта Иерусалим Корольдігін қайта құрды. Иерусалимді қайта басып алудағы сәтсіздік 1202–1204 жылдардағы Төртінші крест жорығына түрткі болды, бірақ еуропалықтар қаланы тек 1229 жылғы Алтыншы крест жорығында ғана қайтарып ала алды.
The Third Crusade (1189–1192) was an attempt led by three European monarchs of Western Christianity (Philip II of France, Richard I of England and Frederick I, Holy Roman Emperor) to reconquer the Holy Land following the capture of Jerusalem by the Ayyubid sultan Saladin in 1187. For this reason, the Third Crusade is also known as the Kings' Crusade. It was partially successful, recapturing the important cities of Acre and Jaffa, and reversing most of Saladin's conquests, but it failed to recapture Jerusalem, which was the major aim of the Crusade and its religious focus. After the failure of the Second Crusade of 1147–1149, the Zengid dynasty controlled a unified Syria and engaged in a conflict with the Fatimid rulers of Egypt. Saladin ultimately brought both the Egyptian and Syrian forces under his own control, and employed them to reduce the Crusader states and to recapture Jerusalem in 1187. Spurred by religious zeal, King Henry II of England and King Philip II of France (later known as "Philip Augustus") ended their conflict with each other to lead a new crusade. The death of Henry (6 July 1189), however, meant the English contingent came under the command of his successor, King Richard I of England. The elderly German Emperor Frederick Barbarossa also responded to the call to arms, leading a massive army across the Balkans and Anatolia. He achieved some victories against the Seljuk Sultanate of Rûm, but he died whilst crossing a river on 10 June 1190 before reaching the Holy Land. His death caused tremendous grief among the German Crusaders, and most of his troops returned home. After the Crusaders had driven the Ayyubid army from Acre, Philip—in company with Frederick's successor in command of the German crusaders, Leopold V, Duke of Austria—left the Holy Land in August 1191. Following a major victory by the Crusaders at the Battle of Arsuf, most of the coastline of the Levant was returned to Christian control. On 2 September 1192 Richard and Saladin finalized the Treaty of Jaffa, which recognised Muslim control over Jerusalem but allowed unarmed Christian pilgrims and merchants to visit the city. Richard departed the Holy Land on 9 October 1192. The military successes of the Third Crusade allowed the Christians to maintain considerable states in Cyprus and on the Syrian coast, restoring the Kingdom of Jerusalem on a narrow strip from Tyre to Jaffa. The failure to re capture Jerusalem inspired the subsequent Fourth Crusade of 1202–1204, but Europeans would only regain the city—and only briefly—in the Sixth Crusade in 1229.
Өмірбаян
Иерусалим патшасы Балдуин IV 1185 жылы қайтыс болды, Иерусалим патшалығын немере інісі Балдуин V-ге мирас қалдырды, оны 1183 жылы бірлескен патша ретінде тәж кигізген еді. Триполи графы Реймонд III тағы да регенттік қызметін атқарды. Келесі жылы Балдуин V тоғызыншы туған күніне жетпей қайтыс болды, ал анасы Сибилла, Балдуин IV-нің қарындасы, өзін патшайым деп жариялап, күйеуі Ги Лузиньянді патша етіп тағайындады. Сибилланың таққа талап етуін қолдаған Шатильондық Рейнольд Мысырдан Сирияға қарай келе жатқан бай керуенге шабуыл жасап, керуендегілерді түрмеге қамады, соның салдарынан Иерусалим патшалығы мен Саладин арасындағы келісім бұзылды. Саладин тұтқындарды және олардың жүктерін босатуды талап етті. Жаңадан тәж киген Ги Рейнольдты Саладиннің талаптарын қабылдауға көндіруге тырысты, бірақ Рейнольд патшаның бұйрығына бағынудан бас тартты. Рейнольдтың осы соңғы әрекеті Саладинге Иерусалим патшалығына қарсы күш қолдануға мүмкіндік берді, ал 1187 жылы ол Тиберия қаласын қоршауға алды. Реймонд сабырлы болуға кеңес берді, бірақ Ги, Рейнольдтың кеңесімен, әскерін Тиберияның сыртындағы Хаттин мүйіздеріне аттандырды. Саладиннің әскері шөлдеген және рухы құлаған франк әскерімен шайқасып, оларды Хаттин шайқасында (1187 жылдың шілдесі) талқан етті. Ги мен Рейнольдты Саладиннің шатырына алып келді, онда Гиге қатты шөлдегендіктен су берілді. Ол су ішіп, тостақанды Рейнольдқа ұсынды. Рейнольдтың Саладиннен емес, Гиден тостақанды қабылдауы Саладиннің Рейнольдқа қорғаныш беруге міндетті болмайтынын білдірді (дәстүр бойынша, егер қонаққа жеке ішімдік ұсынса, оның өмірі қауіпсіз болады). Рейнольд Гидің қолынан сусынды қабылдағанда, Саладин аудармашыға: «Патшаға айт: «Оған сусын берген – сен»» деді. Содан кейін Саладин Рейнольдты бұрынғы жасаған опасыздықтары үшін өлім жазасына кесті. Саладин Гиге құрмет көрсетіп, оны Дамаскқа жіберді және кейіннен оның халқы оны құтқару үшін төлем төледі. 1187 жылдың соңына қарай Саладин Акр мен Иерусалимді басып алды. Христиандар Иерусалим қаласын 1229 жылға дейін қайтадан иеленбеді. Рим папасы Урбан III Хаттин шайқасы туралы хабарды естігеннен кейін құлап, қайтыс болды (қазан 1187 ж.). Жаңа папа Григорий VIII 1187 жылдың 29 қазанында «Audita tremendi» атты бұйрығында Иерусалимнің басып алынуын Еуропадағы христиандардың күнәлары үшін жаза ретінде қарастырды. Ол бұл бұйрықта Киелі жерге жаңа крест жорығын шақырды.
King Baldwin IV of Jerusalem died in 1185, leaving the Kingdom of Jerusalem to his nephew Baldwin V, whom he had crowned as co king in 1183. Count Raymond III of Tripoli again served as regent. The following year, Baldwin V died before his ninth birthday, and his mother, Sybilla, sister of Baldwin IV, crowned herself queen and her husband, Guy of Lusignan, king. Raynald of Châtillon, who had supported Sybilla's claim to the throne, raided a rich caravan travelling from Egypt to Syria, and had its travelers thrown in prison, thereby breaking a truce between the Kingdom of Jerusalem and Saladin. Saladin demanded the release of the prisoners and their cargo. The newly crowned King Guy appealed to Raynald to give in to Saladin's demands, but Raynald refused to follow the king's orders. This final act of outrage by Raynald gave Saladin the opportunity he needed to take the offensive against the Kingdom of Jerusalem, and in 1187 he laid siege to the city of Tiberias. Raymond advised patience, but Guy, acting on advice from Raynald, marched his army to the Horns of Hattin outside of Tiberias. Saladin's forces fought the Frankish army, thirsty and demoralized, and destroyed it in the ensuing Battle of Hattin (July 1187). Guy and Raynald were brought to Saladin's tent, where Guy was offered a goblet of water because of his great thirst. Guy took a drink and then passed the goblet to Raynald. Raynald's having received the goblet from Guy rather than from Saladin meant that Saladin would not be forced to offer protection to the treacherous Raynald (custom prescribed that if one were personally offered a drink by the host, one's life was safe). When Raynald accepted the drink from Guy's hands, Saladin told his interpreter, "say to the King: 'it is you who have given him to drink'". Afterwards, Saladin beheaded Raynald for past betrayals. Saladin honored tradition with Guy, sending him to Damascus and eventually allowing him to be ransomed by his people. By the end of 1187 Saladin had taken Acre and Jerusalem. Christians would not hold the city of Jerusalem again until 1229. Pope Urban III is said to have collapsed and died (October 1187) upon hearing the news of the Battle of Hattin. The new pope, Gregory VIII, in the bull Audita tremendi dated 29 October 1187, interpreted the capture of Jerusalem as punishment for the sins of Christians across Europe. In the bull, he called for a new crusade to the Holy Land.
Барбароссаның крест жорығы
Фридрих Барбароссаның крест жорығы, қасиетті Рим императоры, "ең мұқият жоспарланған және ұйымдастырылған" жорық болды. Фридрих жолға шыққанда жиырма алты жаста еді. Оның экспедициясына арналған екі дерек көзі сақталған: император Фридрихтің экспедициясының тарихы және паломниктердің тарихы. Сонымен қатар, император Фридрихтің қазасы туралы хат деген қысқаша трактат та бар.
The crusade of Frederick Barbarossa, Holy Roman Emperor, was "the most meticulously planned and organized" yet. Frederick was sixty six years old when he set out. Two accounts dedicated to his expedition survive: the History of the Expedition of the Emperor Frederick and the History of the Pilgrims. There is also a short tract, the Letter on the Death of the Emperor Frederick.
Айқышқа ілу
1187 жылғы 27 қазанда, Саладин Иерусалимді басып алғаннан кейін үш аптадан астам соң, Папа Григорий VIII неміс епископтарына хаттар жіберіп, өзінің сайланғанын жариялады және оларды неміс ақсүйектерін жаңа крест жорығына көндіруге бұйрық берді. Шамамен 23 қарашада Фридрихке Шығыстағы крест штаттарының басшыларынан хаттар келді, олар оны оларға көмектесуге шақырып отырды. 11 қарашаға дейін Марсидің кардиналы Генри Германияда крест жорығын уағыздауға тағайындалды. Ол Фридрих алдында және 1 желтоқсанда Страсбургте өткен халық жиналысында уағыз айтты, сондай-ақ Страсбург епископы Генри де уағыз айтты. Страсбургте шамамен 500 рыцарь крестке белгі салды, бірақ Фридрих Кельн архиепискобы Филиппен болған жанжалының себебімен келіспеді. Дегенмен ол Филиппті Францияға (сол кезде оның одақтасы болған) крестке белгі салуға шақыру үшін елшілерді жіберді. 25 желтоқсанда Фридрих пен Филипп Ивои мен Музон арасындағы шекарада Генрих Марси мен Тир архиепискобы Иосийдің қатысуымен кездесті, бірақ ол Филиппті Англиямен соғыста болғандықтан крест жорығына баруға көндіре алмады. Фридрих 1188 жылғы 27 наурызда Майнцте диета өткізді. Ол осы мәжілісті мақсатына орай "Мәсіх соты" деп атады. Кельн архиепискобы Фридрихке бағынып берді және империяда бейбітшілік орнатылды. Вирцбург епискобы Годфри крест жорығы туралы уағыз айтты және Фридрих жиналыстың өтінішімен крестке белгі салды. Одан кейін оның ұлы, Швабия герцогы Фридрих VI, Богемия герцогы Фридрих, Австрия герцогы Леопольд V, Тюрингия ландграфы Людовик III және көптеген кіші ақсүйектер де оның ізінен ерді. Крестке белгі салғаннан кейін Фридрих Папаның нұсқауымен "мәжүсілерге қарсы жалпы жорық" жариялады. Ол дайындық кезеңін 1188 жылғы 17 сәуірден 1189 жылғы 8 сәуірге дейін белгіледі және әскерді Регенсбургте Әулие Георгий күнінде (1189 жылғы 23 сәуірде) жиналуға жоспарлады. Крест жорығының тәртіпсіздікке ұшырауына жол бермеу үшін қатысушылар кем дегенде үш маркаға ие болуы керек еді, бұл екі жыл бойы өзін-өзі асырауға жеткілікті сома болатын.
On 27 October 1187, just over three weeks after Saladin's capture of Jerusalem, Pope Gregory VIII sent letters to the German episcopate announcing his election and ordering them to win the German nobility over to a new crusade. Around 23 November, Frederick received letters that had been sent to him from the rulers of the Crusader states in the East urging him to come to their aid. By 11 November, Cardinal Henry of Marcy had been appointed to preach the crusade in Germany. He preached before Frederick and a public assembly in Strasbourg around 1 December, as did Bishop Henry of Strasbourg. About 500 knights took the cross at Strasbourg, but Frederick demurred on the grounds of his ongoing conflict with Archbishop Philip of Cologne. He did, however, send envoys to Philip of France (at the time his ally) to urge him to take the cross. On 25 December, Frederick and Philip met in person on the border between Ivois and Mouzon in the presence of Henry of Marcy and Joscius, Archbishop of Tyre, but he could not convince Philip to go on a crusade because he was at war with England. Frederick held a diet in Mainz on 27 March 1188. Because of its purpose, he named the diet the "Court of Christ". The archbishop of Cologne submitted to Frederick and peace was restored to the empire. Bishop Godfrey of Würzburg preached a crusade sermon and Frederick, at the urging of the assembly, took the cross. He was followed by his son, Duke Frederick VI of Swabia, and by Duke Frederick of Bohemia, Duke Leopold V of Austria, Landgrave Louis III of Thuringia and a host of lesser nobles. After taking the cross, Frederick proclaimed a "general expedition against the pagans" in accordance with the pope's instructions. He set the period of preparation as 17 April 1188 to 8 April 1189 and scheduled the army to assemble at Regensburg on Saint George's Day (23 April 1189). To prevent the crusade from degenerating into an undisciplined mob, participants were required to have at least three marks, which was enough to be able support oneself for two years.
Яһудилерді қорғау
Страсбургте Фридрих крест жорығын қаржыландыру үшін Германиядағы яһудилерге шағын салық салды. Ол сондай-ақ яһудилерді өзінің қорғауына алды және оларға қарсы уағыз айтуға тыйым салды. Германиядағы Бірінші және Екінші крест жорықтары яһудилерге қарсы зорлық-зомбылықпен мазаланды. Үшінші крест жорығының өзі Англияда яһудилерге қарсы зорлық-зомбылықтың жаңадан басталуына себеп болды. Фридрих Германия ішінде осындай оқиғалардың қайталануын сәтті болдырмады. 1188 жылдың 29 қаңтарында Майнцтегі яһуди кварталына халық толқуы шабуыл жасады, көптеген яһудилер императорлық Мюнценберг қамалына қашты. Наурыз айында "Христос сотымен" байланысты басқа да оқиғалар болды. Майнц раввині Моше ха-Коэннің айтуынша, 9 наурызда адамдар Христостың сотына келе бастаған сәттен бастап ұсақ-кене оқиғалар орын алды. Бұл 26 наурызда яһуди кварталына шабуыл жасау үшін жиналған халық толқуымен аяқталды. Оны император маршалы Генрих Кальден таратып жіберді. Раввин содан кейін императормен кездесті, нәтижесінде яһудиге мүгедектік келтірген немесе өлтірген әркімге мүгедектік немесе өлім жазасы қарастырылған императорлық жарлық шығарылды. 29 наурызда Фридрих пен раввин яһудилер императорлық қорғаумен қамтылғандығын көрсету үшін бірге көшелермен жүрді. Қаңтарда қашқан яһудилер сәуірдің соңында қайта оралды.
At Strasbourg, Frederick imposed a small tax on the Jews of Germany to fund the crusade. He also put the Jews under his protection and forbade anyone to preach against the Jews. The First and Second Crusades in Germany had been marred by violence against the Jews. The Third Crusade itself occasioned an outbreak of violence against the Jews in England. Frederick successfully prevented a repetition of those events inside Germany. On 29 January 1188, a mob invaded the Jewish quarter in Mainz and many Jews fled to the imperial castle of Münzenberg. There were further incidents connected with the "Court of Christ" in March. According to Rabbi Moses ha Cohen of Mainz, there were minor incidents from the moment people began arriving for the Court of Christ on 9 March. This culminated in a mob gathering to invade the Jewish quarter on 26 March. It was dispersed by the imperial marshal Henry of Kalden. The rabbi then met with the emperor, which resulted in an imperial edict threatening maiming or death for anyone who maimed or killed a Jew. On 29 March, Frederick and the rabbi then rode through the streets together to emphasise that the Jews had imperial protection. Those Jews who had fled in January returned at the end of April.
Дипломатиялық дайындық
Страсбург жиналысынан кейін көп ұзамай Фридрих өз әскерінің олардың жерлері арқылы өтуі үшін келісуге легаттарды жіберді: Майнц архиепископы Конрад – Венгрияға, Висенбах Годфриді – Рум Селджук сұлтанына, ал Византия империясына – есімдері аталмаған елшіні. Ол Арменияның ханзадасы Лео II-ге де өкілдер жіберген болуы мүмкін. Фридрих 1175 жылы Саладинмен достық шартына қол қойғандықтан, Саладинге олардың одағының тоқтатылуы туралы хабарлау қажет деп ойлады. 1188 жылдың 26 мамырында ол Диц графы Генрих II-ні Саладинге үлтіматум жеткізуге жіберді. Сұлтан өзі бағындырған жерлерден кетуге, Шын Крестті Киелі Құрбан жері шіркеуіне қайтаруға және оның бағындыру кезінде қаза болған христиандардың құрметін өтеуге бұйрық берілді, әйтпесе Фридрих олардың шартын бұзады. 1188 жылғы Рождестводан кейінгі бірнеше күнде Фридрих Нюрнбергте венгр, византиялық, серб, сельджук және, мүмкін, әйюбид елшілерін қабылдады. Венгриялықтар мен сельджуктар крестшілерге азық-түлік пен қауіпсіз жол беруге уәде берді. Сербияның ұлы князі Стефан Неманьяның елшілері князь Фридрихті Ниште күтетінін хабарлады. Византиялық елші Иоанн Каматероспен келісімге қол жеткізілді, бірақ бұл Вюрцбург Годфриінен, Швабия Фридрихінен және Австрия Леопольдінен крестшілердің жақсы мінез-құлқына ант беруді талап етті. Мюнстер епископы Герман, Нассау графы Руперт III, болашақ Генрих III Диц және императорлық камерарий Маркуард фон Нойенбург үлкен сүйемелдемемен Византияда дайындық жұмыстарын жүргізу үшін жіберілді.
Shortly after the Strasbourg assembly, Frederick dispatched legates to negotiate the passage of his army through their lands: Archbishop Conrad of Mainz to Hungary, Godfrey of Wiesenbach to the Seljuk sultanate of Rûm and an unnamed ambassador to the Byzantine Empire. He may also have sent representatives to Prince Leo II of Armenia. Because Frederick had signed a treaty of friendship with Saladin in 1175, he felt it necessary to give Saladin notice of the termination of their alliance. On 26 May 1188, he sent Count Henry II of Dietz to present an ultimatum to Saladin. The sultan was ordered to withdraw from the lands he had conquered, to return the True Cross to the Church of the Holy Sepulchre and to make satisfaction for those Christians who had been killed in his conquests, otherwise Frederick would abrogate their treaty. A few days after Christmas 1188, Frederick received Hungarian, Byzantine, Serbian, Seljuk and possibly Ayyubid envoys in Nuremberg. The Hungarians and Seljuks promised provisions and safe conduct to the crusaders. The envoys of Stefan Nemanja, grand prince of Serbia, announced that their prince would receive Frederick in Niš. An agreement was reached with the Byzantine envoy, John Kamateros, but it required Godfrey of Würzburg, Frederick of Swabia and Leopold of Austria to swear oaths for the crusaders' good behaviour. Bishop Hermann of Münster, Count Rupert III of Nassau, the future Henry III of Dietz and the imperial chamberlain Markward von Neuenburg with a large entourage were sent ahead to make preparations in Byzantium.
Әскер жинап алу
1187 жылдың желтоқсан айында Страсбургте өткен жиналыста Вюрцбург епископы Годфри Фридрихті әскерін құрлықпен емес, теңіз арқылы Киелі жерге жіберуге шақырды. Фридрих бұл ұсыныстан бас тартты, тіпті Папа Клемент III Годфриге осы мәселені тағы да талқыламауға бұйырды. Соңында, көптеген немістер Регенсбургтегі жиынға келмей, Сицилия Корольдығына барып, өздері Киелі жерге теңіз арқылы саяхаттауға үміттене бастады. Фридрих Сицилия Королі Вильгельмге мұндай сапарларды тоқтатуды сұрап хат жазды. Император мен Папа Саладиннің жақын арада крестоносшылардың барлық портын басып алуы мүмкін деген қорқынышта болған болуы керек. Фридрих – Киелі жерге аттанған үш корольдің біріншісі болды. 1189 жылдың 15 сәуірінде Хагенауда Фридрих саяхатшының таяғы мен сүйіншісін ресми және символдық түрде қабылдады. Ол 7-11 мамыр аралығында әскерді жинау үшін Регенсбургке келді. Әскер 1 мамырда жинала бастады. Фридрихті күтіп тұрған әскердің аздығы көңілін қалдырды, бірақ халықаралық күштердің бұрыннан Венгрия шекарасына жетіп, император әскерін күтіп тұрғанын білген соң, ол жорықты тоқтатудан бас тартты. 1189 жылдың 11 мамырында Фридрих 12 000–26 000 сарбаздан, оның ішінде 2 000–4 000 атты әскерден тұратын әскермен жолға шықты. Замандас тарихшылар Фридрихтің әскерінің құрамында 10 000-нан 600 000-ға дейін, ал атты әскердің саны 4 000-нан 20 000-ға дейін жетеді деген әртүрлі бағалар берді. Империяның Бургундия және Лотарингиядан келген екі тобы Византия арқылы өтетін кезінде әскерге қосылды. Фридрихтің мұсылман жеріне алып барған әскері Германиядан шыққан әскерінен салмақтырақ болған болуы мүмкін.
At the Strasbourg assembly in December 1187, Bishop Godfrey of Würzburg urged Frederick to sail his army to the Holy Land rather than proceed overland. Frederick declined and Pope Clement III even ordered Godfrey not to discuss it further. Ultimately, many Germans ignored the rendezvous at Regensburg and went to the Kingdom of Sicily, hoping to sail to the Holy Land on their own. Frederick wrote to King William II of Sicily asking him to bar such sailings. The emperor and the pope may have feared that Saladin would soon seize all the crusader ports. Frederick was the first of the three kings to set out for the Holy Land. On 15 April 1189 in Haguenau, Frederick formally and symbolically accepted the staff and scrip of a pilgrim. He arrived in Regensburg for the muster between 7 and 11 May. The army had begun to gather on 1 May. Frederick was disappointed by the small force awaiting him, but he was dissuaded from calling off the enterprise when he learned that an international force had already advanced to the Hungarian border and was waiting for the imperial army. Frederick set out on 11 May 1189 with an army of 12,000–26,000 men, including 2,000–4,000 knights. Contemporary chroniclers gave a range of estimates for Frederick's army, from 10,000 to 600,000 men, including 4,000–20,000 knights. Two contingents from the Empire, from Burgundy and Lorraine, also joined the army during its transit of Byzantium. The army that Frederick led into Muslim territory was probably larger than the one with which he had left Germany.
Венгрия
Фридрих 1189 жылы 11 мамырда Регенсбургтен кемемен жолға шықты, бірақ әскердің көп бөлігі бұрын жер арқылы Венгрия шекарасына аттанған еді. 16 мамырда Фридрих Маутхаузен ауылын өртеп жіберуге бұйрық берді, себебі ол әскерден баж алынған. Венада Фридрих түрлі тәртіпсіздіктер үшін 500 сарбазды әскерден қуды. Ол 28 мамырда Венгрияның Прессбург қаласының жанында Пасха мерекесін тойлады. Прессбург маңындағы төрт күндік тұрақта Фридрих әскердің жақсы мінез-құлқы туралы жарлық шығарды, бір жылнамада бұл "жалақорларға қарсы заң" деп аталды. Бұл жарлықтың тиімді болғаны көрінді. Прессбургтен венгр елшілері крестшілерді Эстергомға сүйемелдеп алып келді, онда 4 маусымда Венгрия королі Бела III оларды күтіп алды. Ол әскерге қайық, шарап, нан және арпа ұсынды. Фридрих Эстергомда төрт күн қонақ етті. Венгрия королі әскерді Византия шекарасына, Белградқа дейін сүйемелдеді. Драва және Тиса өзендерін кесіп өту кезінде жағдайлар туды, бірақ Сава өзені 28 маусымда ешқандай оқиғасыз кесілді. Белградта Фридрих турнир өткізіп, сот отырысын шақырып, әскерді санап, Византия императоры Исаак II-ге өзінің византиялық территорияға кіргенін хабарлаған хат жазды.
Frederick sailed from Regensburg on 11 May 1189, but most of the army had left earlier by land for the Hungarian border. On 16 May, Frederick ordered the village of Mauthausen burned because it had levied a toll on the army. In Vienna, Frederick expelled 500 men from the army for various infractions. He celebrated Pentecost on 28 May encamped across from Hungarian Pressburg. During his four days encamped before Pressburg, Frederick issued an ordinance for the good behaviour of the army, a "law against malefactors" in words of one chronicle. It apparently had a good effect. From Pressburg, the Hungarian envoys escorted the crusaders to Esztergom, where King Béla III of Hungary greeted them on 4 June. He provided boats, wine, bread and barley to the army. Frederick stayed in Esztergom for four days. The king of Hungary accompanied the army to the Byzantine border at Belgrade. There were incidents during the crossing of the Drava and Tisza rivers, but the Sava was crossed on 28 June without incident. In Belgrade, Frederick staged a tournament, held a court, conducted a census of the army and wrote to the Byzantine emperor Isaac II to inform him that he had entered Byzantine territory.
Византия империясы
Армия, Бела III-нің ілесіп жүруімен, 1 шілдеде Белградтан шығып, Морава өзенін кесіп, Браничевоға бет алды. Браничево, Белград византия-мажар соғысында (1180–1185 жж.) мажарлар мен сербтермен қиратылғандықтан, жергілікті византиялық әкімшіліктің орталығы болды. Византиялық әкімшіліктің басшысы дукс (герцог) болды. Браничевода Бела III демалып, Венгрияға оралды. Ол крестшілерге вагон берді, ал Фридрих оған қайтарым ретінде қайықтарын берді, себебі олар енді Дунай өзенімен жоғары қарай саяхаттамайтын еді. Тарентайз архиепискобы Аймо II басқарған Бургундия жасағы және Мецтен келген жасақ Браничеводағы армияға қосылды. Браничево герцогы армияға сегіз күндік азық-түлік берді. Венгрия жасағын қоса алғанда, кеңейтілген армия 11 шілдеде Константинопольге дейін созылған Виа Милитарис жолымен Браничеводан кетті. Жол бойында оларды қарақшылар мазалады. Крестшілердің мәліметтеріне сәйкес, ұсталған қарақшылардың кейбіреуі Браничево герцогының бұйрығымен әрекет еткендерін мойындады. 25 шілдеде Фридрих Чуприяда болғанда, Петр Бриксейдің Лотарингия жасағымен Венгрияға келгенін естіді. Осыдан кейін Фридрих пен Исаак арасындағы байланыс мәселелері айқын көріне бастады. Фридрихтің елшілері Константинопольге жетті, бірақ Исаак Филадельфиядағы Теодор Мангафас атты жалған билеушіге қарсы көтерілісшілерді қоршаумен айналысты. Дегенмен, Джон Каматерос Фридрихке Софияда сауда жасауға болатынын хабарлап хат жазды. Фридрих Чуприядан тағы бір елшісін, Лектофор есімді венгр графынан Константинопольге, не болып жатқанын білу үшін жіберген болуы мүмкін. 27 шілдеде Фридрих Ниште Ұлы князь Стефан Неманьядан құрметпен қарсы алынды. Сербия билеушісі императордан өзінің иеліктерін оған беруін сұрады, бірақ Фридрих діни сапарда екенін және сербтер византиялықтарға қарсы көтерілген кезде Исаакқа зиян келтіргісі келмейтінін айтып, бас тартты. Мерения герцогы Бертольдтың қызы мен Неманьяның туысы Толжен арасында некелік одақ жасалды. Фридрих Болгария патшасы Петр II-ден қолдау хаттарын алды, бірақ тікелей одаққа келіспеді. Фридрих Балқан саясатына араласпауға тырысқанына қарамастан, византиялықтар Ништегі оқиғаларды жаулықтық акті деп қарады. Ништен кетер алдында Фридрих Вюрцбургтік Годфридтен тәртіп пен бейбітшілікті сақтаудың маңыздылығы туралы уағыз айтты. Ол армияны қайта ұйымдастырып, оны төрт бөлікке бөлді, себебі олар византиялықтардың бақылауындағы және оларға достық емес аумаққа кіретін еді. Швабтар мен бавариялықтардың алғы шебі Швабия герцогының басқаруында болды, оған Баденнің Герман IV және Вохбургтың Бертольд III көмектесті. Екінші дивизия венгр және богемия жасақтарынан тұрды, олардың әрқайсысының жеке тулары болды. Үшінші дивизия Пасау епископы Дипольдтың көмегімен Меранья герцогының басқаруында болды. Төртінші дивизия Фридриктің жеке басқаруында болды, ал Нассаулық Руперт оның штандарт ұстаушысы болып тағайындалды. 30 шілдеде Ништен шығып, 13 тамызда Софияға жетті. Олар қаланы толығымен тастап кетілген күйде тапты. Оларды қарсы алу үшін византиялық делегация болған жоқ, сондай-ақ сауда орыны да болған жоқ. Келесі күні крестшілер Софиядан шықты, ал Петр Бриксей басқарған лотарингиялықтар, ақыры, негізгі армияға қосылды. Траян қақпасын 500 сарбаздан тұратын византиялық жасақ ұстап тұрды. Пасаулық Дипольдтың айтуынша, гарнизон Фридриктің барлаушыларын көргенде шегінген, бірақ Экспедиция тарихында Фридрих пен шағын рыцарь тобы шабуыл жасағаннан кейін ғана шегінгендігі жазылған. Армия 20 тамызда Пазарджикке жетіп, мол азық-түлік тапты.
The army, still accompanied by Béla III, left Belgrade on 1 July, crossed the Morava and headed for Braničevo, which was the seat of the local Byzantine administration since Belgrade had been devastated in the Byzantine–Hungarian War (1180–1185) with the Hungarians and Serbs. The head of the Byzantine administration was a doux (duke). At Braničevo, Béla III took leave and returned to Hungary. He gave the crusaders wagons and in return Frederick gave him his boats, since they would no longer be travelling up the Danube. The Burgundian contingent under Archbishop Aimo II of Tarentaise and a contingent from Metz caught up with the army at Braničevo. The duke of Braničevo gave the army eight days' worth of provisions. The enlarged army, including a Hungarian contingent, left Braničevo on 11 July following the Via Militaris that led to Constantinople. They were harassed by bandits along the route. According to crusader sources, some captured bandits confessed that they were acting on the orders of the duke of Braničevo. On 25 July, Frederick was in Ćuprija when he received word that Peter of Brixey had arrived in Hungary with the contingent from Lorraine. It was there that the problems of communication between Frederick and Isaac became apparent. Frederick's envoys had reached Constantinople, but Isaac was away besieging rebels in Philadelphia under a pretender named Theodore Mangaphas. Nonetheless, John Kamateros wrote to inform Frederick that a market would be available in Sofia. It was probably from Ćuprija that Frederick sent another envoy, a Hungarian count named Lectoforus, to Constantinople to see what was going on. Frederick was welcomed by Grand Prince Stefan Nemanja in Niš with pomp on 27 July. Although the Serbian ruler asked the emperor to invest him with his domains, Frederick refused on the grounds that he was on a pilgrimage and did not wish to harm Isaac as the Serbians rebelled against the Byzantines earlier. A marriage alliance was arranged between a daughter of Duke Berthold of Merania and a nephew of Nemanja, Toljen. Frederick also received messages of support from Tsar Peter II of Bulgaria, but refused an outright alliance. Despite Frederick's care not to be drawn into Balkan politics, the events at Niš were regarded by the Byzantines as hostile acts. Before leaving Niš, Frederick had Godfrey of Würzburg preach a sermon on the importance of discipline and maintaining the peace. He also reorganized the army, dividing it into four, because it would be entering territory more firmly under Byzantine control and less friendly. The vanguard of Swabians and Bavarians was put under the command of the Duke of Swabia assisted by Herman IV of Baden and Berthold III of Vohburg. The second division consisted of the Hungarian and Bohemian contingents with their separate standard bearers. The third was under the command of the Duke of Merania assisted by Bishop Diepold of Passau. The fourth was under Frederick's personal command and Rupert of Nassau was named its standard bearer in absentia. The crusaders left Niš on 30 July and arrived in Sofia on 13 August. They found the city practically abandoned. There was no Byzantine delegation to meet them and no market. The following day the crusaders left Sofia and the Lorrainers under Peter of Brixey finally caught up with the main army. The Gate of Trajan was held by a Byzantine force of 500 men. According to Diepold of Passau, the garrison retreated at the sight of Frederick's scouts, but the History of the Expedition says that it retreated only after being engaged by Frederick and a small group of knights. The army arrived at Pazardzhik on 20 August, finding an abundance of supplies.
Византиямен қақтығыс
Лектофор Пазарджикте әскермен кездесіп, Фредерикке елшілеріне көрсеткен құрметсіздік туралы хабарлады. 24 тамызда император әскері Филиппополиске жетті, ал аймақтағы византиялық күштер олардың жақындауынан қашып кетті. 25 тамызда Лектофордың хабары расталды: Мюнстердің Герман, Нассаудың Руперті, Дицтің Генрих және Нюенбургтің Маркуарды мүліктерінен айырылып, Әйюбид елшісінің алдында ашық қорланды. Сол күні византиялық елші Яков Пизадан хат әкелді. Ол Фридрихті «Германия королі» деп атап, императорлық титулдан бас тартты және оны ұлы Фридрихті Константинополь тағына отырғызуға тырысып жатқаны үшін айыптады. Дегенмен ол 1188 жылдың желтоқсанындағы келісімді орындауға дайын екенін ұсынды, егер ол тұтқындалған елшілермен қатар (соның ішінде герцог Фридрих пен алты епископты) кепіл ретінде алса, крестшілерді Дарданелл арқылы өткізеді. Фридрих елшілер босатылғаннан кейін ғана ұсынысты қарастыратынын жауап берді. Экспедиция тарихында айтылғандай, Исаактың хатының келуі крестшілер мен византиялықтар арасындағы қарым-қатынастың үзілуіне әкелді. Содан кейін крестшілер тонау мен жерді өртеу саясатын қолданды. 26 тамызда крестшілер Филиппополисті және оның мол қорларын басып алды. Фридрих ең жақын византиялық қолбасшы, протостратор Мануэль Камыцеспен байланыс орнатуға тырысты. Ол жауап алмаған соң, 29 тамызда оның әскеріне шабуыл жасап, елу адамды өлтірді. Келесі күні (30 тамыз) немесе бір аптадан кейін (6 қыркүйек) герцог Фридрих пен герцог Бертольд қарсылықсыз Берроені басып алды. Генрих Кальден Скрибенция деп аталатын бекіністі басып алды, ал епископ Дипольд пен герцог Бертольд тағы екі қала мен он бекініс иеленді. Осы кезде жергілікті армян және болгар халқы Фридрихке крестшілер қалада болғанша Филиппополистегі нарықты қамтамасыз етуге ант берді. Олар 5 қарашаға дейін Македонияның бір бөлігін басып алып, сол жерде қалды. Исаак Камыцке крестшілерді қадағалап, олардың азық іздеу топтарын мазалауға бұйрық берді. 1189 жылдың 22 қарашасында Камытц 2000 атты әскермен Филиппополис маңында крестшілердің керуенін тонауға дайындалды. Бұл туралы крестшілерге Камыцтың негізгі лагері орналасқан Проусенос бекінісінің армян тұрғындары хабарлады. Олар византиялық лагерге шабуыл жасау үшін 5000 атты әскермен жолға шықты. Екі күш Проусенос маңында кездейсоқ кездесіп, одан кейін болған шайқаста Камытц жеңілді. Оқиғаға куә болған тарихшы Никетас Хониат византиялықтардың Охридке дейін қашқанын және Камытц шайқастан үш күннен кейін ғана әскеріне қосылғанын жазды.
Lectoforus met the army at Pazardzhik and informed Frederick of the disrespect shown to his envoys. On 24 August, the imperial army reached Philippopolis, the Byzantine forces in the area having fled at their approach. On 25 August, Lectoforus' report was confirmed: Hermann of Münster, Rupert of Nassau, Henry of Dietz and Markward von Neuenburg had been stripped of their possessions and openly mocked in presence of the Ayyubid ambassador. That same day, a Byzantine envoy, James of Pisa, arrived with a letter from Isaac, who referred to Frederick as "king of Germany", refusing him the imperial title, and accused him of plotting to put his son Frederick on the throne of Constantinople. He nonetheless offered to fulfill the agreement of December 1188 to ferry the crusaders across the Dardanelles if he received hostages (including Duke Frederick and six bishops) in addition to the envoys he had arrested. Frederick's response that he would consider the offer only after the envoys were released. According to the History of the Expedition, the receipt of Isaac's letter marked a break in crusader–Byzantine relations. Thereafter, the crusaders resorted to plunder and a scorched earth policy. On 26 August, the crusaders seized Philippopolis and its plentiful supplies. Frederick tried to communicate with the nearest Byzantine commander, the protostrator Manuel Kamytzes. When he received no response, he attacked his army on 29 August, killing fifty. The following day (30 August) or a week later (6 September), Duke Frederick and Duke Berthold occupied Berrhoë unopposed. Henry of Kalden occupied a castle called Scribention, while Bishop Diepold and Duke Berthold took a further two towns and ten castles. At this point, the local Armenian and Bulgarian population swore oaths to Frederick to supply the market in Philippopolis as long as the crusaders stayed. They remained there and in partial occupation of Macedonia until 5 November. Isaac ordered Kamytzes to shadow the crusaders and harass their foraging parties. About 22 November 1189, with some 2,000 horsemen, Kamytzes set up an ambush for the crusaders' supply train near Philippopolis. The crusaders were informed of this from the Armenian inhabitants of the fortress of Prousenos, where Kamytzes had set up his main camp. They set out with 5,000 cavalry to attack the Byzantine camp. The two forces met by accident near Prousenos, and in the ensuing battle, Kamytzes was routed. The historian Niketas Choniates, who was an eyewitness, writes that the Byzantines fled as far as Ohrid, and that Kamytzes did not rejoin his men until three days after the battle.
Түрік аумағы
Анатолияға жеткеннен кейін Фредерикке түрік Рум сұлтандығы аймақтан қауіпсіз өтуді уәде еткенімен, оның орнына оның әскеріне үздіксіз түрік шабуылдары жасалды. Филомелион шайқасында 10 000 түрік сарбазы 2 000 крестшіге жеңіліп, 4 174–5 000 түрік қаза тапты. Түріктердің крестшілер әскеріне жасаған шабуылдары тоқтамағаннан кейін, Фредерик түрік астанасы Иконияны басып алып, мал мен азық-түлік қорын толықтыруға шешім қабылдады. 1190 жылдың 18 мамырында неміс әскері Икония шайқасында түрік жауынгерлерін жеңіп, қаланы тонап, 3 000 түрік сарбазын өлтірді. 1190 жылдың 10 маусымында Салеф өзенін кешіп өту кезінде Фредериктің аты сырғып, оны тастарға құлатты; ол өзенге батып қайтыс болды. Осыдан кейін оның әскерінің көп бөлігі алдағы императорлық сайлауды күтіп, теңіз арқылы Германияға қайтып келді. Императордың ұлы Фредерик Швабиялық қалған 5 000 сарбазды Антиохияға бастап барды. Антиохияда императордың денесін еттен ажырату үшін қайнатып, оны Әулие Петр шіркеуіне жерледі; ал сүйектерін крест жолына жалғастыру үшін қапқа салды. Бірақ Антиохияда неміс әскері қызбадан әрі азайды. Жас Фредерик өзінің туысы Конрад Монферраттан оны әкесінің сүйектері жерленген Акраға, Тир арқылы қауіпсіз жеткізуге көмектесуін сұрады. Император әскері Иерусалимді басып алу мақсатына қол жеткізе алмаса да, Селжук сұлтандығының астанасын басып алып, түрік күштеріне елеулі зиян келтірді, барлық шайқастар мен ұрыстарда 9 000-нан астам түрік сарбазы қаза тапты.
After reaching Anatolia, Frederick was promised safe passage through the region by the Turkish Sultanate of Rum, but was faced instead with constant Turkish hit and run attacks on his army. A Turkish army of 10,000 men was defeated at the Battle of Philomelion by 2,000 Crusaders, with 4,174–5,000 Turks slain. After continued Turkish raids against the Crusader army, Frederick decided to replenish his stock of animals and foodstuffs by conquering the Turkish capital of Iconium. On 18 May 1190, the German army defeated its Turkish enemies at the Battle of Iconium, sacking the city and killing 3,000 Turkish troops. While crossing the Saleph River on 10 June 1190, Frederick's horse slipped, throwing him against the rocks; he then drowned in the river. After this, much of his army returned to Germany by sea in anticipation of the upcoming Imperial election. The Emperor's son, Frederick of Swabia, led the remaining 5,000 men to Antioch. There, the Emperor's body was boiled to remove the flesh, which was interred in the Church of Saint Peter; his bones were put in a bag to continue the crusade. In Antioch, however, the German army was further reduced by fever. Young Frederick had to ask the assistance of his kinsman Conrad of Montferrat to lead him safely to Acre, by way of Tyre, where his father's bones were buried. While the Imperial army did not achieve its objective of capturing Jerusalem, it did capture the capital of the Seljuk Sultanate and had inflicted considerable damage on Turkish forces, with more than 9,000 Turkish soldiers killed in all battles and skirmishes combined.
Теңіздегі крест жорықтары
1189 жылдың көктемі мен күзінде Солтүстік Еуропа суларынан негізгі әскерлерден тәуелсіз екі маңызды халықаралық теңіз экспедициясы өтті. Бұған қоса, кішкентай көлемде көптеген тіркелмеген теңіз саяхаттары болған болуы мүмкін. Кейбіреулері 1188 жылы жолға шыққан деседі. Екі флоттың біріншісі Ұлы Ораза айында Англиядан аттанды. Ол 10 000-ға жуық адам мен Англия, Дания, Фризия, Фландрия, Голландия және Рейн аймағынан 50-60 кемеден тұратын үлкен халықаралық флот болды. Лиссабонда тоқтағаннан кейін флот Альворды шабуылдап, оның альмохад қорғаушыларын тас-талқан етті. 1 қыркүйекте Аккаға жетті. Екі маңызды флоттың екіншісі жақсы жазылған, себебі оның ерліктері туралы куәгерлік айғақ – De itinere navali атты кітап сақталған. Оның құрамында көбінесе қара халық болды. Ол сәуір айында Германиядан он бір кемемен жолға шықты, бірақ шілде айының басында Лиссабонға май айында келген ағылшын флотымен күшейтілді. Португалия королі Санчо I оны Сильвеске шабуыл жасауға көмектесу үшін жалдаған. Сильвестің қоршауында флотта 38 кеме болды, оның ішінде екі кеме Бретань мен Галисиядан еді. Қала 45 күннен кейін капитуляциялады. Екінші флот 1190 жылдың сәуір және маусым айлары аралығында Аккаға келді. Narratio de primordiis ordinis theutonici мәліметінше, оның кемелерінен алынған ағаш пен желкен далалық госпиталь құруға пайдаланылды, ол кейін Тевтон орденіне айналды. Ибн Идхаридің "Баян" кітабында 1190 жылдың көктемінде Гибралтар бұғазы маңында солтүстік флот альмохад флотымен теңіз шайқасын өткізіп, жеңіліске ұшырады, оның жауынгерлері қаза болды немесе тұтқынға алынды. Флот Португалияда қыстаған болуы мүмкін. Бұл оқиға христиандық дереккөздерде еске алынбаған. 1190 жылдың жазында, қала альмохадтармен қоршауда болған кезде, өз флотынан бөлінген жалғыз ағылшын кемесі Сильвеске келді. 1189 жылғы экспедицияның бұрынғы қатысушысы епископ Николайдың өтінішімен ағылшын крестоносшылары сәтті қорғанысқа қатысты.
There were two main international maritime expeditions that travelled independently of the main armies from northern European waters between the spring and autumn of 1189. In addition, there were probably numerous unrecorded sailings on a smaller scale. Some may have sailed as early as 1188. The earlier of the two fleets departed England during Lent. It was already a large international fleet, including some 10,000 men and 50–60 ships from England, Denmark, Frisia, Flanders, Holland and the Rhineland. After a stop in Lisbon, the fleet sacked Alvor and massacred its Almohad defenders. It arrived in Acre on 1 September. The later of the two main fleets is the better recorded, since a short eyewitness account of its feats has survived, the De itinere navali. It was composed mainly of commoners. It departed from Germany in April with eleven ships, although this was augmented after it arrived in Lisbon in early July by an English fleet that had set out in May. It was recruited by King Sancho I of Portugal to assist in an attack on Silves. At the ensuing siege of Silves, the fleet had 38 vessels, including two from Brittany and Galicia. The city capitulated after 45 days. The second fleet arrived at Acre between April and June 1190. According to the Narratio de primordiis ordinis theutonici, wood and sail from its cogs was used to construct a field hospital, which ultimately became the Teutonic Order. According to the Bayān of Ibn Idhari, a northern fleet fought a naval battle with the Almohad navy near the Strait of Gibraltar in the spring of 1190 and was defeated, with its men being either killed or captured. The fleet may have wintered in Portugal. This incident is not mentioned in Christian sources. In the summer of 1190, a lone English ship separated from its fleet sailed into Silves while the city was besieged by the Almohads. Upon the request of Bishop Nicholas—himself a former member of the 1189 expedition—the English crusaders participated in the successful defence.
Ричард пен Филиптің крест жорығы
Англияның Генрих II мен Францияның Филипп II 1188 жылдың қаңтар айында Гиссорда өткен кездесуде бір-бірімен соғысты аяқтады, содан кейін екеуі де крест жорығына бел буды. Екеуі де бұл жорықты қаржыландыру үшін өз азаматтарынан "Саладиннің салымын" жинады. (Мұндай салық Рим империясында алынбаған еді.) Британияда Кентербери архиепископы Болдуин Форд Уэльске саяхат жасап, Жеральд Уэльстің жазбаларында көрсетілгендей, 3 000 қарулы адамды крест жорығына қатысуға көндірді. Болдуин кейін Ричардпен бірге крест жорығына қатысып, Киелі жерде қайтыс болды.
Henry II of England and Philip II of France ended their war with each other in a meeting at Gisors in January 1188 and then both took the cross. Both imposed a "Saladin tithe" on their citizens to finance the venture. (No such tithe had been levied in the Empire.) In Britain, Baldwin of Forde, the archbishop of Canterbury, made a tour through Wales, convincing 3,000 men at arms to take up the cross, recorded in the Itinerary of Gerald of Wales. Baldwin would later accompany Richard on the Crusade and would die in the Holy Land.
Өту
Англия королі Генрих II 1189 жылғы 6 шілдеде қайтыс болды. Ричард оның орнына отырып, крест жорығы үшін қаржы жинауды дереу бастады. Осы уақытта оның бір бөлігі азаматтары бірнеше толқындармен теңіз арқылы аттанды. 1190 жылдың сәуір айында Ричардтың флоты Дартмуттан Ричард де Камвилл мен Роберт де Сабле басшылығымен Марсельдегі патшасымен кездесу үшін жолға шықты. Флоттың бір бөлігі португалдық монархқа Сантарем мен Торрес-Новасқа қарсы Альмохадтардың шабуылына қарсы тұруға көмектесті, ал тағы бір тобы христиандық Лиссабонды тонады, бірақ португалдық монарх оларды жеңді. Ричард пен Филипп II Франциядағы Везеледе кездесіп, 1190 жылғы 4 шілдеде Лионға дейін бірге жолға шықты, онда олар Сицилияда кездесуге келісіп, ажырасты. Ричард 800-ге дейін серігімен Марсельге, ал Филипп Генуяға аттанды. Ричард Марсельге келді, бірақ флоты келмегенін көрді. Олардың келуін күтуден және кемелерді жалдаудан шаршап, 7 тамызда Сицилияға аттанды, жол бойы Италияның бірнеше қалаларын аралап, 23 қыркүйекте Мессинаға жетті. Темірде, ағылшын флоты 22 тамызда Марсельге келді, Ричардтың кеткенін көрді және тікелей Мессинаға жүзіп, 14 қыркүйекте одан бұрын жетті. Филипп 650 салт атты, 1300 ат және 1300 жас серіктен тұратын әскерін Сицилия арқылы Киелі жерге жеткізу үшін генуялық флотты жалдады. Сицилияның Вильгельм II өткен жылы қайтыс болды, оның орнына Ричардтың қарындасы Жоаннаны тұтқынға алған Танкред келді. 1190 жылғы 4 қазанда Ричард Мессина қаласын басып алды және Жоанна босатылды. Ричард пен Филипп Ричардтың неке мәселесіне байланысты дауласты, өйткені Ричард Наварраның Беренгариясына үйленуге шешім қабылдады, бұл Филипптің жарты қарындасы Алисамен жасаған ұзақ жылғы келісімін бұзды. Филипп 1191 жылғы 30 наурызда Сицилиядан тікелей Таяу Шығысқа аттанды және сәуір айында Тирге келді, 20 сәуірде Акрыны қоршауға қосылды. Ричард Сицилиядан 10 сәуірде ғана аттанды. Сицилиядан шыққаннан кейін көп ұзамай Ричардтың 180 кемесі мен 39 галереясы қатты дауылға тап болды. Бірнеше кеме жағаға тірелді, оның ішінде Жоанна, оның болашақ әйелі Беренгария және крест жорығы үшін жиналған көптеген азық-түлік болды. Көп ұзамай, ол байлықты Кипрдің Исаак Дукас Комненісінің ұрлағаны анықталды. Әйелдер зардап шекпеді. Ричард 6 мамырда Лимассолға кірді және Исаакпен кездесті, ол Ричардтың мүлкін қайтаруға және 500 сарбазын Киелі жерге жіберуге келісті. Ричард Лимассолда орналасты, онда Иерусалим патшасы Гий Лузиньян келді және Беренгарияға үйленді, оған патшайым тағы тағылды. Фомагуста бекінісіне оралғаннан кейін Исаак қонақжайлыққа берген уәдесін бұзып, Ричардқа аралдан кетуді бұйырды. Исаактың мақтанышы Ричардты бірнеше күн ішінде аралды басып алуға итермеледі, ол маусымға дейін кетті. Алайда, Бетунаның аты-жөні белгісіз жазба авторы Ричард Кипрге Исаактың Акродағы латын армиясына азық-түлік жеткізуін тоқтату үшін шабуыл жасады деген қызықты пікір айтады. Алайда, қазіргі ғалымдардың көпшілігі Ричардтың Кипрді басып алуы кездейсоқ оқиға болды деп санайды.
Henry II of England died on 6 July 1189. Richard succeeded him and immediately began raising funds for the crusade. In the meantime, some of his subjects departed in multiple waves by sea. In April 1190, Richard's fleet departed from Dartmouth under the command of Richard de Camville and Robert de Sablé on their way to meet their king in Marseille. Parts of this fleet helped the Portuguese monarch defeat an Almohad counterattack against Santarém and Torres Novas, while another group ransacked Christian Lisbon, only to be routed by the Portuguese monarch. Richard and Philip II met in France at Vézelay and set out together on 4 July 1190 as far as Lyon where they parted after agreeing to meet in Sicily; Richard with his retinue, said to number 800, marched to Marseille and Philip to Genoa. Richard arrived in Marseille and found that his fleet had not arrived; he quickly tired of waiting for them and hiring ships, left for Sicily on 7 August, visiting several places in Italy en route and arrived in Messina on 23 September. Meanwhile, the English fleet eventually arrived in Marseille on 22 August, and finding that Richard had gone, sailed directly to Messina, arriving before him on 14 September. Philip had hired a Genoese fleet to transport his army, which consisted of 650 knights, 1,300 horses, and 1,300 squires to the Holy Land by way of Sicily. William II of Sicily had died the previous year, and was replaced by Tancred, who imprisoned Joan of England—William's wife and Richard's sister. Richard captured the city of Messina on 4 October 1190 and Joan was released. Richard and Philip fell out over the issue of Richard's marriage, as Richard had decided to marry Berengaria of Navarre, breaking off his long standing betrothal to Philip's half sister Alys. Philip left Sicily directly for the Middle East on 30 March 1191 and arrived in Tyre in April; he joined the siege of Acre on 20 April. Richard did not set off from Sicily until 10 April. Shortly after setting sail from Sicily, Richard's armada of 180 ships and 39 galleys was struck by a violent storm. Several ships ran aground, including one holding Joan, his new fiancée Berengaria and a large amount of treasure that had been amassed for the crusade. It was soon discovered that Isaac Dukas Comnenus of Cyprus had seized the treasure. The young women were unharmed. Richard entered Limassol on 6 May and met with Isaac, who agreed to return Richard's belongings and to send 500 of his soldiers to the Holy Land. Richard made camp at Limassol, where he received a visit from Guy of Lusignan, the King of Jerusalem, and married Berengaria, who was crowned queen. Once back at his fortress of Famagusta, Isaac broke his oath of hospitality and began issuing orders for Richard to leave the island. Isaac's arrogance prompted Richard to conquer the island within days, leaving sometime before June. The anonymous chronicler of Béthune, however, offers the intriguing suggestion that Richard attacked Cyprus because Isaac was diverting the food supply from the Latin army at Acre. Most modern scholars, however, accept that Richard's conquest of Cyprus was incidental.
Акроның қоршауы
1189 жылы Саладин Иерусалимнің Гайын түрмеден босатты. Гай Тирдегі христиан күштерінің басшылығын алуға тырысты, бірақ Монферрат Конрады мұсылман шабуылдарынан қаланың сәтті қорғанысынан кейін билікті ұстады. Ол өзінің назарын Акраның бай портына аударды. Ол қаланы қоршауға алу үшін әскер жинады және Филиптің жаңадан келген француз әскерінен көмек алды. Бірақ біріккен әскерлер Саладинге қарсы тұруға жеткіліксіз болды, оның әскерлері қоршау салғандарды қоршады. 1190 жылы жаз айында лагерьдегі көптеген аурулардың бірінен королева Сибилла мен оның жас қыздары қайтыс болды. Гай, тек неке арқылы патша болса да, тәжін сақтауға тырысты, бірақ заңды мұрагер Сибилланың жарты қарындасы Изабелла болды. Торонның Хамфри IV-інен ажырасқаннан кейін, Изабелла Монферраттың Конрадына үйленді, ол оның атынан патшалыққа талап қойды. 1190-91 жылдардың қысында дизентерия мен қызбаның жаңа ошақтары пайда болды, олар Фридрих Швабияның, Иерусалим Патриархы Гераклийдің және Блуаның Теобальд V-нің өмірін алды. 1191 жылдың көктемінде кеме қатынасы қайта басталғанда, Австрияның Леопольд V келді және императорлық әскердің қалған бөлігін басқарды. Мамыр айында Францияның Филипп патшасы Сицилиядан әскерімен келді. Киликия Армениясының Лео II басқаратын көршілес әскер де келді. Ричард 1191 жылдың 8 маусымында Акраға келді және дереу 12 шілдеде алынған қаланы шабуылдау үшін қоршау қаруларын салуды қадағалай бастады. Ричард, Филипп және Леопольд жеңіс сыйлықтары үшін дауласты. Ричард Леопольдты қорлап, қаладан неміс туын түсірді. Иерусалим патшалығы үшін күресте Ричард Гайды қолдады, ал Филипп пен Леопольд Конрадты қолдады, олар оған туыс болған. Гай билік ете беретіні, бірақ Конрад оның өлімінен кейін тәжді алатыны шешілді. Ричардтан (ал Филипптің жағдайында денсаулығы нашар болғандықтан) көңілі қалған Филипп пен Леопольд өз әскерлерін алып, тамыз айында Киелі жерді тастап кетті. Филипп оларға төлеу үшін 7 мың француз крестшісі мен 5 мың күміс марка қалдырды. Саладин Ричардпен әйелдері мен балалары бар тұтқынға алынған мұсылман сарбаздарының гарнизонын босату туралы келіссөздер жүргізуге тырысты. Бірақ 20 тамызда Ричард Саладиннің тым көп кешіккенін ойлап, Саладин әскерінің көз алдында 2700 мұсылман тұтқынының басын шапты. Саладин өзіне қолға түскен барлық христиан тұтқындарын өлтіруге жауап берді. Акраның құлауынан кейін крестшілер Ғалилеяның ішкі бөліктерін, соның ішінде Ми'илия мен Би'инаны қайта басып алды.
Saladin released Guy of Jerusalem from prison in 1189. Guy attempted to take command of the Christian forces at Tyre, but Conrad of Montferrat held power there after his successful defence of the city from Muslim attacks. Guy turned his attention to the wealthy port of Acre. He amassed an army to besiege the city and received aid from Philip's newly arrived French army. The combined armies were not enough to counter Saladin, however, whose forces besieged the besiegers. In summer 1190, in one of the numerous outbreaks of disease in the camp, Queen Sibylla and her young daughters died. Guy, although only king by right of marriage, endeavoured to retain his crown, although the rightful heir was Sibylla's half sister Isabella. After a hastily arranged divorce from Humphrey IV of Toron, Isabella was married to Conrad of Montferrat, who claimed the kingship in her name. During the winter of 1190–91, there were further outbreaks of dysentery and fever, which claimed the lives of Frederick of Swabia, Patriarch Heraclius of Jerusalem, and Theobald V of Blois. When the sailing season began again in spring 1191, Leopold V of Austria arrived and took command of what remained of the imperial forces. Philip of France arrived with his troops from Sicily in May. A neighboring army under Leo II of Cilician Armenia also arrived. Richard arrived at Acre on 8 June 1191 and immediately began supervising the construction of siege weapons to assault the city, which was captured on 12 July. Richard, Philip, and Leopold quarrelled over the spoils of the victory. Richard cast down the German standard from the city, slighting Leopold. In the struggle for the kingship of Jerusalem, Richard supported Guy, while Philip and Leopold supported Conrad, who was related to them both. It was decided that Guy would continue to rule but that Conrad would receive the crown upon his death. Frustrated with Richard (and in Philip's case, in poor health), Philip and Leopold took their armies and left the Holy Land in August. Philip left 7,000 French crusaders and 5,000 silver marks to pay them. Saladin tried to negotiate with Richard for the release of the captured Muslim soldier garrison, which included their women and children. On 20 August, however, Richard thought Saladin had delayed too much and had 2,700 of the Muslim prisoners decapitated in full view of Saladin's army, which tried unsuccessfully to rescue them. Saladin responded by killing all of the Christian prisoners he had captured. Following the fall of Acre, the Crusaders recaptured some inland parts of Galilee, including Mi'ilya and Bi'ina.
Арсуф шайқасы
Акроны басып алғаннан кейін Ричард Яффа қаласына қарай жорыққа шықты. Иерусалимге шабуыл жасамас бұрын Яффаны бақылауға алу қажет еді. Бірақ 1191 жылдың 7 қыркүйегінде Саладин Яффодан солтүстікке қарай 48 шақырым жердегі Арсуф қаласының тұсында Ричардтың әскеріне шабуыл жасады. Саладин Ричардтың әскерін жеке-жеке жеңу үшін оның құрамын бұзуға тырысты. Дегенмен, Ричард әскерінің қорғаныс құрамын сақтап тұрды, тек Госпитальерлер Саладиннің оң қанатына шабуыл жасап, қатарларын бұзғанға дейін. Содан кейін Ричард жалпы қарсы шабуылға бұйрық берді, осы шабуыл жеңіске әкелді. Арсуф маңызды жеңіс болды. Мұсылман әскері 7000 сарбазын жоғалтқанына қарамастан, толығымен талқандалмады, бірақ шашырап кетті; мұсылмандар үшін бұл арсыздық саналды және крестшілердің рухын көтерді. Арсуф Саладиннің жеңілмейтін батыр ретіндегі беделін түсіріп, Ричардтың сарбаздық батылдығы мен қолбасшылық шеберлігін көрсетті. Ричард Яффаны басып алып, қорғап, ұстап тұруға қол жеткізді, бұл Иерусалимді қорғауға бағытталған стратегиялық маңызды қадам болды. Саладинді жағалаудан айырып, Ричард Иерусалимге қол жеткізуіне үлкен қауіп төндірді.
After the capture of Acre, Richard decided to march to the city of Jaffa. Control of Jaffa was necessary before an attack on Jerusalem could be attempted. On 7 September 1191, however, Saladin attacked Richard's army at Arsuf, 30 mile (48 km) north of Jaffa. Saladin attempted to harass Richard's army into breaking its formation in order to defeat it in detail. Richard maintained his army's defensive formation, however, until the Hospitallers broke ranks to charge the right wing of Saladin's forces. Richard then ordered a general counterattack, which won the battle. Arsuf was an important victory. The Muslim army was not destroyed, despite losing 7,000 men, but it did rout; this was considered shameful by the Muslims and boosted the morale of the Crusaders. Arsuf had dented Saladin's reputation as an invincible warrior and proved Richard's courage as soldier and his skill as a commander. Richard was able to take, defend, and hold Jaffa, a strategically crucial move toward securing Jerusalem. By depriving Saladin of the coast, Richard seriously threatened his hold on Jerusalem.
Иерусалим мен келіссөздер бойынша алға басу
Арсуф шайқасындағы жеңісінен кейін Ричард Яффаны басып алып, жаңа штабын сонда орнатты. Ол Саладинмен келіссөздер бастауды ұсынды, Саладин өз бауыры Әл-Адильді (франктар арасында «Сафадин» деп танылған) Ричардпен кездесуге жіберді. Ричардтың қарындасы Жоаннаны немесе қызы Элеонораны, Бриттанияның сұлу қызын, Әл-Адильге үйлендіру туралы келіссөздер сәтсіз аяқталды, содан кейін Ричард Саладинның жақында қиратқан Аскалон қаласына бет бұрды. 1191 жылдың қараша айында крестшілер армиясы Иерусалимге қарай ішкі аймаққа жылжыды. 12 желтоқсанда Саладин өз әмірлерінің қысымымен әскерінің көп бөлігін таратуға мәжбүр болды. Бұл туралы білген Ричард әскерін алға жылжытып, Рождествоны Латрунда қарсы алды. Содан кейін әскер Иерусалимнен шамамен 12 шақырым қашықтықтағы Бейт-Нубаға жетті. Иерусалимдегі мұсылмандық рух соншалықты төмендеген еді, крестшілер келгенде қала тез құлап қалуы мүмкін еді. Қатты суық, жаңбыр мен ақ жауынның қорқынышты жағдайы, сонымен қатар крестшілер армиясы Иерусалимді қоршаса, Саладиннің күштерімен тұтқындалып қалуы мүмкін деген қауіп, жағалауға қайта шегіну туралы шешім қабылдануына себеп болды. Ричард Конрадты өзіне қосылуға шақырды, бірақ ол Ричардтың король Гаймен жасаған одағына сілтеме жасай отырып бас тартты. Ол да Саладинмен келіссөздер жүргізіп, Ричардтың Гай үшін Тирді тартып алмауға тырысуына қарсы тұру үшін әрекеттенді. Алайда, сәуір айында Ричард корольдіктің ақсүйектерінің сайлауынан кейін Конрадты Иерусалимнің патшасы ретінде мойындауға мәжбүр болды. Гай бірде-бір дауыс алған жоқ, Ричард оған Кипрді өтемақы ретінде сатты. Конрад таққа отыру алдында Тир көшелерінде екі кісісінен қаза тапты. Сегіз күннен кейін Ричардтың жүйесі Генрих II Шампань королевасы Изабеллаға үйленді, ол Конрадтың баласын күтіп жатқан еді. Корольді өлтіргендер Ричардтың бұйрығымен әрекет еткен деген күдік туды. Қыс айларында Ричардтың әскері Аскалонды басып алып, Саладин бұрын қиратқан бекіністерін қайта жаңартты. 1192 жылдың көктемінде келіссөздер жалғасып, екі тараптың арасында шағын шайқастар болды. 22 мамырда Египет шекарасындағы стратегиялық маңызды Дарум бекініс қаласы бес күндік қатал шайқастан кейін крестшілердің қолына көшті. Крестшілер армиясы тағы да Иерусалимге бет бұрды, маусым айында қалаға көз жеткізді, бірақ бұл жолы басшылары арасындағы келіспеушіліктерге байланысты қайтадан шегінуге мәжбүр болды. Атап айтқанда, Ричард және армия кеңесінің көпшілігі Саладинді Иерусалимнен бас тартуға мәжбүрлеу үшін оның билігінің негізін Египетті басып алу арқылы шабуылдауды қалаған. Алайда француз жасағының басшысы Бургундия герцогы Иерусалимге тікелей шабуыл жасау керек деп талап етті. Бұл крестшілер армиясын екі топқа бөліп, ешқайсысы өз мақсатына жетуге жеткілікті күшті болмады. Ричард Иерусалимге қарсы шабуылға қатысатынын, бірақ қарапайым сарбаз ретінде қатысатынын мәлімдеді, армияны басқарудан бас тартты. Бірлескен басшылық болмағандықтан армияның жағалауға қайта шегінуден басқа амалы қалмады.
Following his victory at Arsuf, Richard took Jaffa and established his new headquarters there. He offered to begin negotiations with Saladin, who sent his brother, Al Adil (known as 'Saphadin' to the Franks), to meet with Richard. Negotiations, which included attempts to marry Richard's sister Joan or niece Eleanor, Fair Maid of Brittany to Al Adil respectively, failed, and Richard marched to Ascalon, which had been recently demolished by Saladin. In November 1191 the Crusader army advanced inland towards Jerusalem. On 12 December Saladin was forced by pressure from his emirs to disband the greater part of his army. Learning this, Richard pushed his army forward, spending Christmas at Latrun. The army then marched to Beit Nuba, only 12 miles from Jerusalem. Muslim morale in Jerusalem was so low that the arrival of the Crusaders would probably have caused the city to fall quickly. Appallingly bad weather, cold with heavy rain and hailstorms, combined with fear that if the Crusader army besieged Jerusalem, it might be trapped by a relieving force, led to the decision to retreat back to the coast. Richard called on Conrad to join him on campaign, but he refused, citing Richard's alliance with King Guy. He too had been negotiating with Saladin as a defence against any attempt by Richard to wrest Tyre from him for Guy. However, in April, Richard was forced to accept Conrad as king of Jerusalem after an election by the nobles of the kingdom. Guy had received no votes at all; Richard sold him Cyprus as compensation. Before he could be crowned, Conrad was stabbed to death by two Assassins in the streets of Tyre. Eight days later, Richard's nephew Henry II of Champagne married Queen Isabella, who was pregnant with Conrad's child. It was strongly suspected that the king's killers had acted on instructions from Richard. During the winter months, Richard's men occupied and refortified Ascalon, whose fortifications had earlier been razed by Saladin. The spring of 1192 saw continued negotiations and further skirmishing between the opposing forces. On 22 May the strategically important fortified town of Darum on the frontiers of Egypt fell to the crusaders, following five days of fierce fighting. The Crusader army made another advance on Jerusalem, and in June it came within sight of the city before being forced to retreat again, this time because of dissention amongst its leaders. In particular, Richard and the majority of the army council wanted to force Saladin to relinquish Jerusalem by attacking the basis of his power through an invasion of Egypt. The leader of the French contingent, the Duke of Burgundy, however, was adamant that a direct attack on Jerusalem should be made. This split the Crusader army into two factions, and neither was strong enough to achieve its objective. Richard stated that he would accompany any attack on Jerusalem but only as a simple soldier; he refused to lead the army. Without a united command the army had little choice but to retreat back to the coast.
Саладиннің Яффаны қайтарып алуға тырысуы
1192 жылдың шілдесінде Саладиннің әскері күтпеген жерден Жаффаға мыңдаған сарбазбен шабуыл жасап, қаланы басып алды. Бірақ Акрадағы қырғынға ашуланған әскерлерін Саладин бақылаудан шығарды. Саладин тіпті крестоносшыларға, ол әскерін қайта жинағанға дейін, цитадельде қорғанышқа бекінуді бұйырған деседі. Ричард Саладиннің әскері Жаффаны басып алғанын естігенде, Англияға қайтуға ниеттеніп еді. Ричард 2000-нан аспайтын шағын күшпен теңіз арқылы Жаффаға күтпеген шабуыл жасады. Ричардтың әскері кемелерден Жаффаға шабуылдады, ал теңізден шабуыл күтілмеген айюбилер қаладан ығыстырылды. Ричард крестоносшылардың тұтқындарын босатып, олардың сапын арттырды. Дегенмен, Саладиннің әскері сандар жағынан артық болды және қарсы шабуылға көшті. Саладин таңертең жасырын шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ оның күштері ерте ашылды. Шабуылға көшкенімен, оның сарбаздары жеңіл қаруланғандықтан крестоносшылардың көптеген арбалетшілерінің оқтарынан 700 сарбазы қаза тапты. Жаффаны қайта басып алуға жасалған шайқас Саладин үшін толық сәтсіздікке ұшырады, ол шегінуге мәжбүр болды. Бұл шайқас жағалаудағы крестоносшылар мемлекеттерінің беделін нығайтты. 1192 жылдың 2 қыркүйегінде, Жаффадағы жеңілісінен кейін Саладин Ричардпен келісімге келуге мәжбүр болды. Келісім бойынша Иерусалим мұсылмандардың бақылауында қала береді, бірақ қарусыз христиан паломниктері мен саудагерлеріне қалаға баруға рұқсат берілді. Аскалон Саладиннің Мысыр мен Сириядағы иеліктері арасындағы байланысқа қауіп төндіргендіктен, бұл мәселе келіспеушілік тудырды. Соңында Аскалонның қорғаныс құрылыстары бұзылғаннан кейін Саладиннің бақылауына қайтарылуына келісім берілді. Ричард 1192 жылдың 9 қазанында Киелі жерден кетіп қалды.
In July 1192, Saladin's army suddenly attacked and captured Jaffa with thousands of men, but Saladin lost control of his army due to their anger for the massacre at Acre. It is believed that Saladin even told the Crusaders to shield themselves in the Citadel until he had regained control of his army. Richard had intended to return to England when he heard the news that Saladin and his army had captured Jaffa. Richard and a small force of little more than 2,000 men went to Jaffa by sea in a surprise attack. Richard's forces stormed Jaffa from their ships and the Ayyubids, who had been unprepared for a naval attack, were driven from the city. Richard freed those of the Crusader garrison who had been made prisoner, and these troops helped to reinforce the numbers of his army. Saladin's army still had numerical superiority, however, and they counter attacked. Saladin intended a stealthy surprise attack at dawn, but his forces were discovered; he proceeded with his attack, but his men were lightly armoured and lost 700 men due to the missiles of the large numbers of Crusader crossbowmen. The battle to retake Jaffa ended in complete failure for Saladin, who was forced to retreat. This battle greatly strengthened the position of the coastal Crusader states. On 2 September 1192, following his defeat at Jaffa, Saladin was forced to finalize a treaty with Richard providing that Jerusalem would remain under Muslim control, while allowing unarmed Christian pilgrims and traders to visit the city. Ascalon was a contentious issue as it threatened communication between Saladin's dominions in Egypt and Syria; it was eventually agreed that Ascalon, with its defences demolished, be returned to Saladin's control. Richard departed the Holy Land on 9 October 1192.
Нәтиже
Үшінші крест жорығы Иерусалимді қайта басып алу мақсатына жете алмады. Дегенмен, ол құлаудың алдында тұрған кресттік мемлекеттердің сақталуына көмектесті, бұл Кипрді жаулап алу арқылы одан әрі нығайтылды. Келісім шарттары бойынша, мұсылмандар Палестинаның және оны қоршаған аймақтардың көп бөлігін, тек Тирден Яффаға дейінгі тар жолақты христиандардың билігінде қалдырды. Ішкі аймақтарда крестшілер Гәлилеяның бір бөлігін қайтарып алды, ал оңтүстікте Рамла мен Лиддті басқару құқығы Иерусалим Корольдігі мен Әйюбид Сұлтандығы арасында бөлісті. Мұсылмандар Иерусалимді өз бақылауында ұстады. Христиан және мұсылман паломниктері Иерусалимге қауіпсіз саяхат жасай алатын болды. Екі тарап үш жылдық бейбітшілікке де келісті. Тарихшылар бұл крест жорығын табысты экспедиция, сәтсіздік немесе шығындарына байланысты негізсіз деп бағалаған.
The Third Crusade did not achieve the goal of re capturing Jerusalem. However, it facilitated the continuation of the Crusader states that were on the brink of collapse, which was further reinforced by the capture of Cyprus. Under the terms of the treaty, the Muslims held most of Palestine and surrounding regions except a narrow strip from Tyre to Jaffa, which remained under the Christians. Inland, parts of Galilee were regained by the Crusaders and further south, control of Ramla and Lydda were to be divided between the Kingdom of Jerusalem and the Ayyubid Sultanate. The Muslims remained in control of Jerusalem. Christian and Muslim pilgrims could safely conduct pilgrimages to Jerusalem. A three year truce was also agreed upon by both sides. The Crusade itself has been described by historians as either a successful expedition, a failure, or hardly justified given the cost.