Орегон жолының пионері Эзра Морган Микер

Кіріспе

Америкалық пионер (1830–1928)

Езра Морган Микер (29 желтоқсан 1830 – 3 желтоқсан 1928) – жас кезінде Орегон жолын өгіздер тартқан арбамен Айовадан Тынық мұхитының жағалауына көшіп келген американдық пионер. Өмірінің кейінгі жылдарында ол бұл жолды есте қалдыру үшін жұмыс істеді, жастық шағындағы сапарын қайта-қайта жүріп өтті. Бір кезде "Әлемнің Хмель Королі" деп танылған, ол Вашингтон штатының Пуялуп қаласының тұңғыш мэрі болды. Микер Огайо штатының Батлер округінде дүниеге келді. Оның отбасы ол кішкентай кезінде Индиана штатына көшті. 1851 жылы Элиза Джейн Самнерге үйленді; келесі жылы жұбайлар, жаңа туған ұлдарымен және Езраның інісімен бірге Орегон аймағына аттанды, онда жерді иеленуге және қоныстандыруға болады еді. Шамамен алты айлық сапарда олар көптеген қиындықтарға тап болды, бірақ барлық топ аман қалды. Микер отбасы Портленд маңында қысқа уақыт тұрды, содан кейін Пуджет-Саунд аймағына қарай жол тартты. Олар 1862 жылы қазіргі Пуялупқа қоныстанды, онда Микер сыра жасау үшін хмель өсірді. 1887 жылға қарай оның бизнесі оны байытты, ал әйелі отбасы үшін үлкен үй салды. 1891 жылы хмельдің зиянкестерге шалдығуы оның егісін жойды және байлығының көп бөлігін кетірді. Кейіннен ол бірнеше кәсіпке қолы соқты, соның ішінде Клондайкқа төрт рет сәтті болмаған сапар жасады, азық-түлік алып, алтын асығынан пайда табуға үміттенеді. Микер Орегон жолының ұмытылып бара жатқанына көз жеткізді және оны танымал етуге, белгілеуге және ескерткіштер орнатуға бел буды. 1906–1908 жылдары, 70 жасқа жуық шағында, ол Орегон жолындағы қадамдарын арбамен қайтадан басып өтті, жол бойындағы қалаларда ескерткіштер салуға тырысты. Ол Нью-Йоркке жетіп, Вашингтонға барып, президент Теодор Рузвельтпен кездесті. Өмірінің соңғы екі онжылдығында ол бірнеше рет жолға шықты, соның ішінде 1910–1912 жылдары өгіз арбасымен және 1924 жылы ұшақпен. 1928 жылы тағы бір сапарда Микер ауырып қалды, бірақ Генри Форд оған көмек қолын созды. Вашингтон штатына оралғаннан кейін Микер қайтадан ауырып, 1928 жылдың 3 желтоқсанында 97 жасында дүние салды. Микер бірнеше кітап жазды; оның еңбегі Орегон-Калифорния жолдары қауымдастығы сияқты ұйымдардың қызметі арқылы жалғасты.

Ezra Morgan Meeker (December 29, 1830December 3, 1928) was an American pioneer who traveled the Oregon Trail by ox drawn wagon as a young man, migrating from Iowa to the Pacific Coast. Later in life he worked to memorialize the Trail, repeatedly retracing the trip of his youth. Once known as the "Hop King of the World", he was the first mayor of Puyallup, Washington. Meeker was born in Butler County, Ohio, to Jacob and Phoebe Meeker. His family relocated to Indiana when he was a boy. He married Eliza Jane Sumner in 1851; the following year the couple, with their newborn son and Ezra's brother, set out for the Oregon Territory, where land could be claimed and settled on. Although they endured hardships on the Trail in the journey of nearly six months, the entire party survived the trek. Meeker and his family briefly stayed near Portland, then journeyed north to live in the Puget Sound region. They settled at what is now Puyallup in 1862, where Meeker grew hops for use in brewing beer. By 1887, his business had made him wealthy, and his wife built a large mansion for the family. In 1891, an infestation of hop aphids destroyed his crops and took much of his fortune. He later tried his hand at a number of ventures, and made four largely unsuccessful trips to the Klondike, taking groceries and hoping to profit from the gold rush. Meeker became convinced that the Oregon Trail was being forgotten, and he became determined to bring it publicity so it could be marked and monuments erected. In 1906–1908, while in his late 70s, he retraced his steps along the Oregon Trail by wagon, seeking to build monuments in communities along the way. His trek reached New York City, and in Washington, D. C., he met President Theodore Roosevelt. He traveled the Trail again several times in the final two decades of his life, including by oxcart in 1910–1912 and by airplane in 1924. During another such trip, in 1928, Meeker fell ill but was succored by Henry Ford. On his return to Washington state, Meeker became ill again and died there on December 3, 1928, at the age of 97. Meeker wrote several books; his work has continued through the activities of such groups as the Oregon California Trails Association.

Ерте өмір

Езра Морган Микер 1830 жылдың 29 желтоқсанында Огайо штатының Батлер округінде, Хантсвиллге жақын жерде дүниеге келді. Оның әкесі тарапынан шыққан ата-бабалары атамекені орналасқан Нью-Джерси штатының Элизабет қаласына алғашқы қоныс аударушылардың бірі болған. Америка Тәуелсіздік соғысында шамамен жиырма Микер жаңа мемлекет үшін күресті. Езра – Жақып пен Фибидің бірге болған алты баласының төртіншісі, оның ағалары Джон, Мэннинг (бір аптада қайтыс болды) және Оливер, кіші әпкесі Ханна және ағасы Кларк болды. Жақып диқандықпен айналысып, сонымен қатар ұн тартқан. 1839 жылы отбасы Огайодан Индианаполиске жақын Индианаға көшіп келді. Езра мен оның ағасы Оливер отбасылық арбаның артында 322 шақырым (200 миль) қашықтықты жүріп өтті. Езраның ресми білімі аз болды, ол кейіннен шамамен алты ай оқығандығын еске алды. Фиби ұлының ақыл-ойының формалды оқуға бейім еместігін байқап, оған қосымша жұмыс істеу арқылы ақша табуға рұқсат берді. Ол Индианаполис журналында баспагердің шәкірті болып жұмыс істеді, оның міндеттеріне газетті абоненттерге, соның ішінде жергілікті пастор Генри Уорд Бичерге жеткізу кірді. 1845 жылы Фибидің әкесі, Цинциннатидегі саудагер, қызына отбасылық шаруашылықты сатып алуға жеткілікті 1000 доллар (шамамен…) берді. Жақып пен Езра Микер екеуі де баланың үй ішіндегі жұмыстан гөрі табиғатта болуды артық жақсы көретінін түсінгендіктен, Жақып Езраны шаруашылыққа жауапты етіп тағайындады, ал үлкен Микер диқандықпен айналысуға мүмкіндік алды.

Орегон аумағына көшіру (1852)

1851 жылғы мамыр айында Езра Микер балалық шағындағы сүйіктісі Элиза Джейн Самнерге үйленді. Сэмнерлер Индианаполистен шамамен 6 шақырым жерде тұрды, және Микерлер сияқты отбасылық шаруалар еді, жалдамалы жұмысшылар ұстамады. Ол оған қол сұрағанда, фермалық жұмыс істегісі келетінін айтты, ол өздерінің жерлерінде болған жағдайда келісті. 1851 жылғы қазан айында олар Айова штатының Эддивилл қаласына барып, ферманы жалға алды. Эддивиллдегі жер тегін болатынын естіген еді, бірақ бұл рас емес еді. Езра геодезисттер лагерінде жұмыс істеп, Айованың қысын ұнатпайтынын шешті – жүкті әйелі де осы пікірді бөлісті. Орегон аймағындағы тегін жер мен қолайлы климат туралы хабарлар далалар арқылы тарады. Шешімге Оливер Микердің де әсері болды, ол достарымен бірге Индианаполис маңында Орегонға саяхатқа дайындалып, ағасын жалдау үшін Эддивиллге келді. Езра мен Элиза Джейн Микер шешім қабылдауға күмәнданды, және 1852 жылғы сәуір айының басында, ұлдары Марион дүниеге келгеннен кейін бір айдан астам уақыт өткен соң ғана Орегон жолымен саяхаттауға шешім қабылдады. Сол сәуірде Езра, Элиза Джейн, Оливер және Марион Микер Орегонға сапарға шықты, барлығы шамамен 3219 шақырымдық жол. Олар екі жұп өгіз, бір сиыр және қосымша бір сиырды арбаға мінгізді. Олармен бірге Уильям Бак болды, ол Калифорнияға аттанатын болғандықтан олардан бөлініп кеткенше олармен бірге болды. Бак арбаны жабдықтады, Микер малдарды таңдады, ал әйелі азық-түлік дайындады. Микердің тобындағы арбалар ресми келісім бойынша бірге жүрді, жалпы басқарушы болған жоқ. Оливер Микердің Индианаполистен келген достары Айовадан аттанғанға дейін топқа қосылды. Олар Миссури өзенінен Моронсвилл деген шағын елді мекенге (қазіргі Айова штатының Кунсл-Блаффс қаласы) жетіп, өзеннен өтті. Микер Миссуридің арғы жағына өткенде, АҚШ-тан кеткендей сезінгенін айтты. Олар Небраска штатының батысына қарай Платте өзенінің бойымен жүргенде, сол жылы батысқа бет алған он мыңдаған басқа да көшпенділерді көріп тұрды. Кейде бірнеше арба қатарласып жүрді. Микерлер көптеген адамдар сияқты мүмкіндігінше жылдам жүргісі көріп, баяу да тұрақты қарқынды таңдады. Жол бойында тасталған көптеген заттар жүктерді жеңілдету үшін тасталған еді. Батысқа қарай жылжығанда, олар арбалары бұзылып, өгіздері өлгендерді кездестірді. Аурулар үнемі қауіп төндірді, қазіргі Кеарни, Небраска қаласында Оливер Микер ауырып қалды. Бұл Оливердің достарының көпшілігі, соның ішінде кейінірек Айдахо территориясының губернаторы болған Дэвид В. Баллард күтуден бас тартқанда топтың бөлінуіне әкелді. Оливер төрт күннен кейін жазылып кетті және сәттілердің бірі болды – оның ағасы кейіннен Жолды бастан өткергендердің оннан бірі сапар барысында қаза тапқанын есептеді. Езра Микер бір вагондар қатарына тап болғандығын еске алады, олар көлік ағынына қарсы шығысқа қарай баяу қозғалып бара жатты. Бұл топ Форт Ларамиге (қазіргі Вайоминг штатында) дейін жеткен, бірақ соңғы ер адамдарын жоғалтқаннан кейін әйелдер мен балалар Шығыстағы үйлеріне қайтуға үміттеніп кері қайтты. Олардың аман қалғанын білген жоқ. Жергілікті тарихшылар Берт пен Марджи Веббердің айтуынша, "бұл өлімдердің бәрі жас жігітке қатты әсер етті". Олар кейбір жағдайларда жолға шығуға қажетті азық-түлік талап ететін америкалықтармен кездесті, бірақ ешқандай жағдай жасалмады және оқиғалардың ешқайсысы зорлық-зомбылықпен аяқталмады. Саяхатшылардың қорын бизондарды ату арқылы толықтырды, олар Ұлы жазықты өте көптеп аралап жүрді. Азық-түлік көзі болғанына қарамастан, бизондар қауіп төндірді, өйткені олардың жүгіруі мүлікті қиратып, орнын толтырмайтын малдарды өлтіруі мүмкін. Оңтүстік-шығыс Айдахода Калифорния жолы Орегоннан бөлінді, ал Бак және партияның қалған бөлігі сол жерде бөлінді; олар Калифорнияда қоныстанды және өлімдеріне дейін Микермен дос болды. Микер Форт-Бойз мен Даллз арасындағы соңғы жол ең қиын болғанын анықтады. Бұл аймақ таулы, шөлді, сондықтан азық-түлік қорын толықтыру мүмкіндігі аз. Бұл жолға қажыған командалар немесе азық-түліктері аз адамдар 563 шақырымға дейін жүріп, көбінесе қаза тапты. Басқалары жарты континенттен әкелген жүктерін тастап, тек азық-түлік қалдырды. Сапардың осы бөлігінен қорқатын партиялар кейде Жылан және Колумбия өзендерінде жүзіп кетуге тырысты; көбінесе ағыстарда бұзылып, қаза тапты. Даллзде, Портлендке дейін өзенмен жүруге болатын жерде, Микер тобы түрлі-түрлі көшпенділермен кездесті. Паромда тапқан ақшаға олар өзенмен жүруге билет алды. Оливер Микер малдарды құрлықпен алдын ала жеткізіп, Портлендке келгенде Езрамен және оның отбасымен кездесті, 1852 жылғы 1 қазанда Айовадан бері үйдің ішінде тұңғыш рет ұйықтады. Езра Микер жол ақысын жоғалтып, қолма-қол 2,75 доллар болды. Топтың барлығы аман қалды, бірақ Оливер Микердің Индианадан келген достасы Якоб Давенпорт сапардың соңғы бөлігінде ауырып, Портлендке жеткеннен кейін бірнеше аптадан кейін қайтыс болды. Малдың барлығы дерлік сапарды аяқтады – Миссури өзенін кешіп өту кезінде бір сиыр жоғалды. Езра Микер Орегон жолымен жасаған саяхатының оны адам ретінде қалыптастырғанын еске алады.

Ezra Meeker married his childhood sweetheart, Eliza Jane Sumner, in May 1851. The Sumners lived about four miles (6 km) from Indianapolis, and like the Meekers were family farmers who did not hire help. When he asked her for her hand, he told her he wanted to farm, which she accepted as long as it was on their own property. In October 1851, the couple set out for Eddyville, Iowa, where they rented a farm. They had heard that land in Eddyville would be free, but this was not the case. Ezra, working in a surveyor's camp, decided that he did not like Iowa's winters—a prejudice shared by his pregnant wife. Reports were circulating through the prairies about the Oregon Territory's free land and mild climate. Also influencing the decision was the urging of Oliver Meeker who, with friends, had outfitted for the trip to Oregon near Indianapolis, and had come to Eddyville to recruit his brother. Ezra and Eliza Jane Meeker vacillated on the decision, and it was not until early April 1852, more than a month after the birth of their son Marion, that they decided to travel the Oregon Trail. That April, Ezra, Eliza Jane, Oliver, and Marion Meeker set out to journey to Oregon, some 2000 mile (3219 km) in all. With their wagon, they had two yokes of oxen, one of cows and an extra cow. They were accompanied by William Buck, who would remain with them much of the way before separating from them to go to California. Buck outfitted the wagon, Meeker selected the animals, and with his wife carefully prepared food supplies. The wagons of Meeker's grouping traveled together by informal agreement; there was no wagon master in overall charge. A number of Oliver Meeker's friends from Indianapolis joined the group before the party left Iowa. They crossed the Missouri River at the small Mormon settlement of Kanesville (today Council Bluffs, Iowa). Meeker recounted that, as he stood on the far side of the Missouri, he felt as if he had left the United States. As they journeyed westward along the Platte River in Nebraska Territory, there were such large numbers traveling that they were never out of sight of the tens of thousands of other pioneers journeying west that year. Sometimes several wagons advanced side by side. The Meekers chose a slow, steady pace, unlike many who sought to rush along as quickly as possible. Piles of abandoned possessions lined the way, cast aside to lighten loads. As the party went further west, they passed some of those who had hurried past them, and whose wagons had broken down or whose oxen had died as a result of failure to care for them properly. Disease was an ever present risk; at the present site of Kearney, Nebraska, Oliver Meeker was stricken with illness. This led to a division of the group when most of Oliver's friends, including later Idaho Territory governor David W. Ballard, refused to wait. Oliver recovered after four days, and was one of the lucky ones—his brother later estimated that one in ten of those who took the Trail perished during the journey. Ezra Meeker remembered meeting one wagon train, slowly moving east against the flow of traffic. That group had made it as far as Fort Laramie (today in Wyoming) before losing the last of its menfolk, and the women and children turned back, hoping to regain their homes in the East. He never learned if they made it. According to local historians Bert and Margie Webber, "all of these deaths made a great impression on the young man". They encountered Native Americans, who would sometimes demand provisions for passage, but none were given and none of the incidents ended with violence. The travelers' stores were supplemented by shooting bison, which roamed the Great Plains in huge numbers. Despite being a source of food, the bison were a danger as their stampedes could destroy property and kill irreplaceable stock. In southeastern Idaho, the California Trail separated from the Oregon, and Buck and some of the rest of the party split off there; they settled in California and remained friends with Meeker until their deaths. Meeker found that the final stretch between Fort Boise and The Dalles was the most difficult. The section is filled with mountains and deserts, and there was little chance of supplementing stores. Those who entered this 350 mile (563 km) segment with exhausted teams or minimal supplies often died along it. Others shed baggage brought across half a continent, saving only provisions. Parties who feared this part of the journey sometimes tried to float down the Snake and Columbia Rivers; many were wrecked in the rapids and died. At The Dalles, where river passage was available to Portland, the Meeker party found a motley crowd of emigrants. With the money earned at the ferry, they booked passage downriver. Oliver Meeker brought the livestock ahead overland, and met Ezra and his family on their arrival in Portland on October 1, 1852, where they slept inside a house for the first time since leaving Iowa. Ezra Meeker had lost and possessed $2.75 in cash. All of the party survived, although Jacob Davenport, one of Oliver Meeker's friends from Indiana, became ill on the final part of the trip and died some weeks after reaching Portland. All but one of the livestock completed the trip—a cow was lost while crossing the Missouri River. Ezra Meeker considered his journey over the Oregon Trail to have been the making of him as a man.

Алғашқы жылдары

Микердің Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы алғашқы жұмысы Портлендке келген кемеден жүк түсіру болды. Ол жақын маңдағы Сент-Хеленс қаласына көшіп барды, онда Портлендпен бәсекелесетін кемежай құрылысы жүргізіліп жатты. Оливер жұмысшыларды орналастыру үшін үй жалдады, ал Езра ағасына көмектесуге барды. Осы уақытқа дейін Езра Микер әйелімен бірге бастапқы жоспарларын орындауға бел буған еді. Микер алғаш рет 1853 жылдың қаңтарында Портлендтен шамамен 64 км қашықтықта, қазіргі Калама, Вашингтон қаласының жерінде өзен бойындағы жерге талап етті. Сол жерде ол ағаштан үй салып, алғашқы шаруашылығын құрды. Суға жақын жерде құрылыс салған жоқ, бұл сәттілікке айналды, себебі ол жерді талап еткеннен кейін көп ұзамай Колумбияда үлкен су тасқыны болды. Ол өзеннің әкелген ағаштарын және өзі кескен ағаштарды ағаш өңдеуге сатты, соның арқасында пайда тапты. 1853 жылдың сәуір айында Микер Колумбияның солтүстігіндегі жерлер жеке аумаққа (Вашингтон аумағы деп аталады) айналатынын естіді, оның орталығы Пьюджет-Саунд шығанағында орналасқан болатын. Ол ағасымен бірге солтүстікке қарай, су жолының бойында жер іздеуге кетті. Пьюджет-Саунд аймағында оларға барлығы 500-ге жуық еуропалық текті тұрғын кездесті, олардың 100-і болашақта аумақтық (кейін штаттық) астанаға айналатын Олимпия ауылында тұрды. Онда қоныс аударушылардың саны аз болса да, аймақта қызу белсенділік байқалды – Пьюджет-Саунд ағашы Сан-Францисконың құрылыс шаруашылығына серпін берді. Микерлер Пьюджет-Саундты алғаш көргенде көңілі толмады, себебі су шегініп, лайлы жерлер көрінді. Дегенмен, олар алға жылжып, сумен жүзуге арналған қайық жасады. Оларды мейірімді үндістер қарсы алып, оларға балық шашағы сатты және оны қалай пісіруді үйретті. Олар жергілікті американдықтардың біреуін жетекші ретінде алды, содан кейін жақсы, ыңғайлы жерлерді іздеп аймақты аралап шықты. Бірде олар ақ қоныс аударушылардың тұрмаған аймақтағы Пуялуп өзеніне кірді және қазіргі Пуялуп қаласының орнында тіктеп, бірақ жерді шаруашылыққа жарамды ету үшін кесуге тиіс үлкен ағаштардың көптігі оларды ойын қоздырды. Олар Стейлакум қаласынан алыс емес МакНил аралындағы жерлерді таңдады, онда шаруашылық өнімдерін сатуға болады. Оливер аралда қалып, үй салды, ал ағасы отбасын және мүлкін әкеліп, Каламадағы ескі иеліктерін сату үшін кері қайтты. Ол суға қарап тұратын, Рейнир тауының көрінісі бар шыны терезесі бар үйге оралды. Кейіннен Микердің иелігі МакНил аралындағы түзету орталығының орны болды. 1853 жылдың соңында Езра мен Оливер Микер әкесінен үш ай бұрын жазылған хат алды, онда ол және басқа да отбасы мүшелері көшіп кетуге ниеттеніп, Оливер Микер оларға көмектесу үшін қайтып келсе, оны іске асыратынын жазды. Олар дереу Оливердің келесі жылдың басында Индианаға оралатынын және оның пароходпен және теміржолмен сапарына дайындалу мен қаржыландыру жоспарларын күтіп қалатынын жауап берді. 1854 жылдың тамызында Езра Микер туыстарының жолға шыққандығын естіді, бірақ олар кешігіп, азық-түліктері жетіспеді. Ол оларға көмектесу үшін дереу аттанды, оларды Начес асуы арқылы Пьюджет-Саунд аймағына жеткізуді көздеді. Ол отбасының тобын алғашқы Форт Уолла-Уоллаға (Ричленд, Вашингтон қаласына жақын) жақын жерде тапқанда, анасы мен кіші ағасының жол жүзінде қайтыс болғанын білді. Ол аман қалғандарды асудан алып өтіп, МакНил аралындағы иелігіне жеткізді. Джейкоб Микер аралда шектеулі мүмкіндіктерді көріп, отбасы Такома маңындағы жерлерді иеленді, онда олар Стейлакумда жалпы дүкен ашты. 1855 жылдың 5 қарашасында Езра Микер Такоманың оңтүстік-шығысындағы Ферн Хилл маңындағы Swamp Place деп аталатын жерді иеленді. Ол жерді жақсарта бастады, бақша мен жеміс-жидек бағын отырғызды. 1854 жылғы Медисин-Крик келісіміне сәйкес, қоныс аударушылар индейлерден жер сатып алды. Келісім, мәжбүрлі түрде қол қойылғандықтан, үндістерді жеткіліксіз резервациялармен шектеді, ал 1855 жылы Пьюджет-Саунд соғысы басталды, келесі екі жыл бойы аймақта жағдай тұрақсыз болды. Езра Микер үндістермен жақсы қарым-қатынас сақтап, қақтығыста соғыспады, бірақ ол үндістер басып алған мүлікті қайтару үшін бір экспедицияға қатысты. Соғыстың даулы аспектісі – соғыс кезінде адам өлтіруге жауапты деп саналған бас лешидің сотталуы мен асылуы болды. Микер бірінші сот процесінде қазылар алқасының құрамында болды, нәтижесінде қазылар алқасы екіге бөлінді, Микер және тағы бір адам Леши соғыс кезінде жауынгер болғандықтан ақталуға дауыс берді. Екінші сот Лешиді кінәлі деп тапты және оны асып тастады. Микер осы оқиғаны әділетсіз деп сипаттап, кейінірек осы туралы жазды. 1895 жылы Микер Лешинің туған жеріне қайта жерлеуге ақтарды әкелу үшін арнайы пойыз жалдады, ал 2004 жылы Вашингтон штатының Сенаты Лешиге әділетсіздік жасалғаны туралы резолюция қабылдады; Вашингтон Жоғарғы Сотының бұрынғы және қазіргі судьяларынан құралған арнайы тарихи трибунал да Лешиді ақтады, өйткені ол және оның өлтірілгені деп айтылған адам екеуі де соғыс кезінде жауынгерлер болды.

Meeker's first employment in the Pacific Northwest was unloading a ship that had docked at Portland. He moved to the nearby town of St. Helens, where construction of a wharf in competition with Portland's was under way—Oliver rented a house to lodge workers in, and Ezra went to help his brother. By this time, Ezra Meeker and his wife were determined to fulfill their original plan to farm, and when work was abandoned on the wharf, he went to find land which could be cultivated. Meeker first made a claim in January 1853 about 40 mile (64 km) downriver from Portland, on the current site of Kalama, Washington. There, he built a log cabin and began his first farm. He did not build close to the water, which proved fortunate as there was a major flood on the Columbia soon after he claimed the land. Instead, he profited from the incident, selling logs the river left on his claim, together with trees he chopped down, for lumber. In April 1853, Meeker heard that the lands north of the Columbia would become a separate territory (named Washington Territory), with its capital on Puget Sound, an inlet of the Pacific. He decided to travel north with his brother to scout for lands to claim around the waterway. There were as yet only about 500 European descended inhabitants in the Puget Sound region, of which 100 were in the village of Olympia, which would become the territorial (and later state) capital. Despite there only being a few settlers, there was considerable activity in the area—the lumber of Puget Sound fueled San Francisco's building boom. The Meekers' first view of Puget Sound was unprepossessing; the tide was out, exposing mud flats. Nevertheless, they pressed on, building a skiff to travel by water. They were met by friendly Indians, who sold them clams and taught them how to cook the shellfish. Engaging one of the Native Americans as a guide, they explored the area, looking for good, well located farmland. At one point, they entered the Puyallup River, in a region where no white settlers lived, and camped on the present site of Puyallup, but were deterred by the large number of huge trees, which would make it difficult to clear land for farming. They decided on tracts on McNeil Island, not far from the thriving town of Steilacoom, where the farm's produce could be sold. Oliver remained on the island to build a cabin while his brother went back to fetch family and possessions, and sell their old claims at Kalama. He returned to a cabin in which they installed a glass window that looked over the water to Steilacoom, with a view of Mount Rainier. The Meeker claim was later the site of McNeil Island Corrections Center. Later in 1853, Ezra and Oliver Meeker received a three month old letter from their father, stating that he and other family members wanted to emigrate, and would do so if Oliver Meeker could return to assist them. They immediately responded that Oliver would return to Indiana by early the following year, and put their plans on hold to prepare for and finance his journey by steamship and rail. In August 1854, Ezra Meeker received word that his relatives were en route, but were delayed and short on provisions. He quickly went to their aid, intending to guide them through the Naches Pass into the Puget Sound area. When he found his family's party close to the first Fort Walla Walla (near Richland, Washington), he learned that his mother and a younger brother had died along the Trail. He guided the survivors through the pass and to his claim on McNeil Island. Jacob Meeker saw only limited prospects on the island, and the family took claims near Tacoma, where they operated a general store in Steilacoom. On November 5, 1855, Ezra Meeker claimed of land called Swamp Place, near Fern Hill, southeast of Tacoma. He began to improve the land, planting a garden and an orchard. Pursuant to the 1854 Treaty of Medicine Creek, settlers purchased lands from the Indians. The agreement, signed under duress, restricted the Native Americans to inadequate reservations, and in 1855, the Puget Sound War broke out, bringing unrest to the region over the following two years. Ezra Meeker had maintained good relations with the Native Americans, and did not fight in the conflict, though he accompanied one expedition to recover possessions captured by the Indians. A controversial aspect of the war was the trials and hanging of Chief Leschi, deemed responsible for killing during the conflict. Meeker sat on the jury in the first trial, which resulted in a hung jury, with Meeker and another man holding out for acquittal on the grounds that Leschi was a combatant in wartime. A second trial convicted Leschi, and he was hanged. Meeker described the execution as wrongful, and in later years wrote of the incident. In 1895, Meeker chartered a special train to bring whites to Leschi's reburial on tribal land, and in 2004 the Washington State Senate passed a resolution that Leschi had been unjustly treated; a special historical tribunal made up of past and present justices of the Washington Supreme Court also exonerated Leschi as both he and the man he was said to have killed were combatants.

"Жер шарының патшасы"

Езра Микердің Swamp Place фермасы сәтті болмады, себебі жер егін өсіруге тым кедей еді. Отбасы Стейлакумдағы дүкенді басқара берді. 1861 жылдың 5 қаңтарында Оливер Микер Сан-Францискоға сауда сапарынан оралғанда суға батып қайтыс болды. Оның кемесі, Northerner, Калифорния жағалауында батып кеткен. Микерлер саяхатты қаржыландыру үшін қарыз алған, ал осы оқиғадан туған шығындар Езра Микерді жақындап келе жатқан кедейлікке жеткізді. Ол Пуялуп аңғарындағы жерге қатысты Джерри Стиллидің иелену құқығын алды және 1862 жылы әйелі мен балаларын сонда көшірді. Өзінің жерін тазалағанда, ол басқалардың жерін тазалауға көмектесіп ақша тапты. Оның әкесі және аман қалған ағасы Джон Микердің де аңғарда жерлері болды. Джон Микер 1859 жылы кемемен Вашингтон территориясына келіп, Пуялуп аңғарында қоныстанды. Езра Микер 1861 жылы Вашингтон территориялық заң шығарушы органына үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады. 1869 жылы Микер Пирс округінің жер өлшеушісі лауазымына үміткер болды; оны Джеймс Галлахер жеңді, 138 дауысқа 116 дауыс қарсы. 1865 жылы Олимпия сыра қайнатушысы Исаак Вуд Ұлыбританиядан бірнеше хмель тамырларын әкелді, олардың Тынық мұхитының солтүстік-батысында жақсы өсетініне үміттенеді. Хмель, сыраны дәмдеу үшін қолданылатындықтан, жергілікті жерде өсірілмеген, сондықтан Ұлыбританиядан немесе Нью-Йорктен тасымалдау құны оның сырасын қымбатқа айналдырды, сондықтан ол Пьюгет-Саунд аймағындағы фермерлер хмель өсіріп, оған жеткізеді деп үміттенді. Ол Джейкоб Микердің досы болды және оған тамырларды өсіруге берді. Джейкоб олардың бір бөлігін Езраға берді. Өсімдіктер өте жақсы өсті, маусым соңында Микерлер Вудқа өнімді сатқаннан 185 доллар тапты. Бұл сома сол кезде Пуялуп аңғарында сирек кездесетін, сондықтан хмель өсірудің қарқыны тез басталды. Езра Микер бастамасының арқасында бірнеше рет өндірісті кеңейте алды, соңында ол хмель өсіретін жерлерге ие болды. Сондай-ақ ол аңғардағы алғашқы хмель кептіру пештерінің бірін салды. Бірнеше жыл бойы Микер Портленд сыра қайнатушысы Генри Вайнхардты қамтамасыз етті. Аңғардың құнарлы топырағы мен қолайлы климаты хмель өсіруге өте қолайлы болды. Өсімдіктер жақсы өсіп қана қоймай, фермерлер әдеттегіден 4-5 есе көп өнім ала алды. Микер мүмкіндікті жіберіп алмады, ол өзінің хмель брокерлік бизнесін құрды. 1870 жылы ол аймаққа инвестицияларды тарту үшін 80 беттік «Вашингтон территориясы Каскадтардың батысында» атты кітапша жазды. Ол Сан-Францискоға кемемен барып, содан кейін жаңа трансконтиненталды теміржолмен шығысқа қарай сапар шекті, теміржолдар өзінің аймағына дейін кеңейтілсін деп үміттенеді. Ол газет редакторы Хорас Грилимен (оның «Батысқа бар, жас жігіт» деген атақты кеңесімен танымал) және теміржол магнаты Джей Кукпен өзінің жарнамалық кампаниясының аясында кездесті. Кук, елдің солтүстік бөлігін кесіп өтетін Солтүстік Тынық мұхиты теміржолын салған, Микердің кітапшаларын әлеуетті инвесторларға тарату үшін ғана емес, сонымен қатар Микерді өзінің теміржолына қызығушылықты арттыруға жалдады. Манхэттендегі кеңседе жұмыс істеген кезде Микер қала тұрғындары сияқты киінді, бірақ шекаралық әдеттерінен толыққанды айырылмады, көбінесе кофесіне май қосып араластырды. 1877 жылы Микер өзінің шатырының айналасына қала құру жоспарын ұсынды. Ол қалаға Пуялуп деп ат қойды, Микердің айтуынша, бұл жергілікті үндістердің жомарт адамдарға деген сөздерінен алынған. Жергілікті пошта кеңсесі бұрын «Франклин» деп аталған, бұл АҚШ-та кең таралған атау; қаланың алғашқы пошта бастығы Микер жаңа атаудың бірегей болып қалатынына сенімді екенін айтты. Кейін ол Англияға барған кезде Пуялуптың айтылуының шатастырғанын мойындады – бұл жергілікті емес адамдар үшін әлі де қиын. Микер аймақтағы өмірді жақсартуға тырысты және қала ғимараттары мен саябақтарға, театр мен қонақ үйге жер мен ақша берді, сонымен қатар ағаш өнімдері фабрикасының бастапқы шығындарын өтеді. Езра Микер тарихи қоғамы оның өмірі туралы 1972 жылғы кітапшасында оның қызметі туралы былай деп жазды: Хмель көптеген фермерлерді байытты, соның ішінде Микерді де, ол бір кезде өзінің өнімінен жарты миллион доллар тапқанын мәлімдеді. 1880 жылы ол өзінің алғашқы кітабын жазды, «Америка Құрама Штаттарында хмель өсіру», және көп ұзамай «Дүниежүзінің хмель патшасы» ретінде танылды. 1880-ші жылдарға қарай ол территориядағы ең бай адам болды және Лондонда өзінің хмель брокерлік кеңсесін ашты. Ол 1885-1886 жылдары Нью-Орлеандағы Солтүстік Орталық және Оңтүстік Америка көрмесінде Вашингтон территориясының өкілі болды; Нью-Орлеан жәрмеңкесі жабылғаннан кейін ол Лондондағы отарлық және үнділік көрмеде экспонаттарды алып барды. 1886 жылы Микер Конгресске аумақтық делегаттығына республикалық партияның үміткерлігіне түсті, бірақ партиялық съезде көп дауыс беруден кейін жеңіліске ұшырады. Ол әйелдердің сайлау құқығын қолдаушы болды, бұл Вашингтон территориясындағы ұзаққа созылған саяси күрес болды, бұл дау 1889 жылы штат мәртебесіне қол жеткізгеннен кейін де жалғасты. Элиза Джейн отбасының бастапқы шатырынан гөрі жақсырақ үйde тұруы керек деп ойлады және 1887 мен 1890 жылдар арасында Пуялупта Микер сарайы деп белгілі болған үйді салды. Оның құны 26 000 долларға жетті, сол кезде бұл өте үлкен сома еді. Бір итальян суретшісі бір жыл бойы Микерлермен бірге тұрып, төбелерге мұқият суреттер салды. Микерлер 1890 жылы үйге көшіп кірді, сонымен қатар Пуялуп штат заңы бойынша ресми түрде қала болып құрылды – олар ескі үй орнын қалалық саябаққа сыйлады. 1890 жылы Микер Пуялуптың алғашқы мэрі болды. Ол 1892 жылы екінші, бірақ еңбектік емес мерзімге сайланды.

Ezra Meeker's farm at Swamp Place was not a success as the land was too poor to grow crops. The family continued to run the store in Steilacoom. On January 5, 1861, Oliver Meeker drowned while returning from a buying trip to San Francisco, when his ship, the Northerner, sank off the California coast. The Meekers had borrowed to finance the trip, and the losses from this disaster reduced Ezra Meeker to near penury. He secured the squatter's claim of Jerry Stilly on land in the Puyallup Valley, and moved his wife and children there in 1862. While clearing his own holdings, he earned money by helping to clear the land of others. His father and surviving brother, John Meeker, also had claims in the valley. John Meeker had come to Washington Territory by ship in 1859 and had settled in the Puyallup Valley. Ezra Meeker ran for the Washington Territorial Legislature in 1861, but was defeated. In 1869, Meeker ran for Pierce County Surveyor; he was defeated by James Gallagher, 138 votes to 116. In 1865, Olympia brewer Isaac Wood imported some hop roots from the United Kingdom, hopeful that they would do well in the Pacific Northwest. As hops, used to flavor beer, were not then grown locally, the cost of transport from Britain or New York made his beer expensive, and he hoped Puget Sound area farmers would grow hops and supply him. He was a friend of Jacob Meeker, and gave him the roots to grow. Jacob passed some of them on to Ezra. The plants grew extremely well, and at the end of the season, the Meekers earned $185 from selling Wood the crop. Such a sum was rarely seen in the Puyallup Valley at that time, and a hop growing boom promptly began. Ezra Meeker, with his head start, was able to repeatedly expand operations, he eventually had of hop growing lands. He also built one of the first hop drying kilns in the valley. For years Meeker supplied Portland brewer Henry Weinhard. The fertile soil and temperate climate of the valley proved ideal for hops. Not only did the plants thrive, farmers were able to obtain four or five times the usual yield. Meeker, never one to miss an opportunity, formed his own hop brokerage business. In 1870, he penned an 80 page pamphlet, Washington Territory West of the Cascades, to promote investment in the region. He took ship for San Francisco, then journeyed east by the new transcontinental railroad, hoping to get the railroads to expand to his region. He met with newspaper editor Horace Greeley (known for his famous advice, "Go West, young man") and with railroad mogul Jay Cooke as part of his promotional blitz. Cooke, who was building the Northern Pacific Railway to cross the northern tier of the country, not only bought up Meeker's pamphlets to give away to potential investors, but hired Meeker to drum up interest in his railroad. While working from a Manhattan office, Meeker dressed like city dwellers, but did not entirely lose his frontier habits, often stirring a lump of butter into his coffee. In 1877, Meeker filed a plat for a townsite to surround his cabin. He named the town Puyallup, using the local Indian words for generous people, according to Meeker. The local post office had previously been called "Franklin", a common designation in the United States; Meeker, the town's first postmaster, stated that the new name was likely to remain unique. He later admitted that the pronunciation of Puyallup caused confusion when he visited England—it still remains difficult for non locals. Meeker strove to improve life in the region, and donated land and money towards town buildings and parks, a theatre and a hotel while defraying the start up costs of a wood products factory. The Ezra Meeker Historical Society, in their 1972 pamphlet on his life, wrote of his activities:

Hops made many farmers wealthy, including Meeker, who at one point claimed he had earned a half million dollars for his crop. In 1880, he wrote his first book, Hop Culture in the United States, and soon after became known as the "Hop King of the World". By the 1880s, he was the wealthiest man in the territory, and had formed a London branch of his hop brokerage. He served as Washington Territory's representative at the 1885–1886 North Central & South American Exposition in New Orleans; he also took exhibits to London's Colonial and Indian Exposition after the New Orleans fair closed. In 1886, Meeker sought the Republican nomination for territorial delegate to Congress, but was defeated after many ballots at the party convention. He became a supporter of women's suffrage, which was the subject of a long running political battle in Washington Territory, a dispute which lasted well after statehood in 1889. Eliza Jane felt that the family should live in a better house than their original cabin, and between 1887 and 1890 built what became known as the Meeker Mansion in Puyallup. The cost was $26,000, a very large sum at the time. An Italian artist lived with the Meekers for a year, painting careful details on the ceilings. The Meekers moved in during 1890, the same year Puyallup was formally incorporated under state law—they donated their old homesite to the town for a park. In 1890, Meeker served as first mayor of Puyallup. He was elected to a second, non consecutive term for 1892.

Руин және Клондайк

1891 жылы Британдық Колумбиядан Калифорнияға дейінгі Батыс жағалаудағы қымыз егістеріне қымыз құрттарының жұқтыруы тиді. Құрттарды жою үшін түрлі сұйықтықтар шашылса да, мұндай пестицидтер қымызға зиян келтірді. 1892 жылы өнім құрттар шашудан бұрынғы деңгейдің жартысына дейін төмендеді. Микер көптеген өсірушілерге ақша берген еді, бірақ олар оны қайтара алмады. Аңғардағы жағдай 1893 жылғы үлкен экономикалық дағдарыспен одан да нашарлады. Микердің инвестициялаған бизнестері бірінен кейін бірі құлдырады, мысалы, Пуялуп электр жарық компаниясы. Ол қаржылық жағынан тым кеңейіп кетті, байлығының көп бөлігін жоғалтты және ақырында жерін де жоғалтты. Микер 1895-1896 жылдары қысын Лондонда өткізді, ондағы мүдделерін қалпына келтіруге тырысты. 1896 жылғы Клондайк алтын асығысында алтын Аляскада да, Канадада да табылды. Микер Ұлыбританиядан оралғанда, ұлдары Марион мен Фредті Кук-Инлетке, Аляскаға кетуге дайындалып жатқанда тапты. Олар барлық құнды учаскелердің иесіз қалмағанын анықтады. Дегенмен, Микерлер отбасы осы жаңалықты қаржылық жағдайын жақсарту мүмкіндігі ретінде қарастырып, кен өндірісімен айналысатын компания құрды, бірақ олар бұл салада көп білмеді. 1897 жылы Микер ұлдарымен бірге Британдық Колумбияның оңтүстік-шығысындағы Кутенэй аймалына сапар шекті, онда алтын табылған еді. Микер 66 жаста болғанына қарамастан, жұмыстың барлық бөлігіне қатысты. Екі Микер ұлы да Канадада кен учаскелеріне талап арыз берді, бірақ кен орындарына қосымша инвестиция қажет болды. Микер Нью-Йоркке барып, бұрынғы байланыстарымен сөйлесіп ақша жинауға тырысты, бірақ ақшадан гөрі уәде көп алды. Оралғаннан кейін Иллинойс пен Миннеаполистегі сапарларында ақша жинауға қол жеткізбеді және 1897 жылдың шілдесінде Кутенэйге қайтып келді. Сол жылы Канаданың солтүстік-батысындағы Клондайк аймағында алтын табылуы жарияланғанда, Микер бұл мүмкіндікті жақсырақ деп санап, ұлы Фредті зерттеуге жіберді. Фред Микер қарашада есеп берді; Микерлер Клондайкқа тау-кен экспедициясын қаржыландыруға тырысты, бірақ инвесторлардан жеткілікті қаражат таба алмады. Ол кен өндіруге қаражат таба алмағанына қарамастан, Микер алтын асығынан пайда табудың жолы бар екеніне сенімді болды. Ол мен Элиза Джейн 1897-1898 жылдары қысын көкөністерді кептірумен өткізді, ал Езра Микер 1898 жылдың 20 наурызында Аляскадағы Скагвейге кептірілген өнімдермен аттанды. 67 жастағы Микер бір серіктесімен бірге Чилкут асуынан өтті. Мыңдаған адамдармен бірге қайықтар мен салаларда, мамыр айының соңында мұз ерігеннен кейін Юкон өзенімен төмен ағып, екі апта ішінде Доусон қаласында көкөністерін сатты. Ол шілдеде Пуялупқа оралды, бірақ келесі айда тағы да қосымша тауарлармен қайта аттанды. Бұл жолы ол мен күйеу баласы Родерик Макдональд Доусон қаласында Log Cabin Grocery дүкенін ашып, қыста сол жерде қалды. Микер Юконға тағы екі рет, 1899 және 1900 жылдары оралды. Дүкеннен түскен ақшаның көп бөлігі алтын кенін іздеуге жұмсалды, бірақ олардың барлығы жоғалды. 1901 жылдың сәуір айында Клондайктан соңғы рет кетіп бара жатқанда, ол ұлы Фредтің денесін қалдырды, ол 1901 жылдың 30 қаңтарында Доусон қаласында пневмониядан қайтыс болды. Жазбаларында Микер 1901 жылы Юконнан кенеттен кетуін кен өндірудегі шығындарға және алдағы 50 жылдық тойына байланысты деп түсіндірді. Микерді зерттеуші Деннис М. Ларсен өзінің Клондайк саяхаты туралы кітабында 1890 жылдары Микердің кәсіпорындарында ақша жоғалтқандардың отбасының қалған негізгі мүлкін, Микер үйін алуға тырысуы ықтимал екенін айтады. Бұл мүлікті Элиза Джейн Микер 1901 жылдың ортасында қызы Каролинаға және күйеу баласы Эбен Осборнға 10 000 долларға (шамамен 200 доллар) сатты. Сол жылы Эзра мен Элиза Джейн үйдің Эзрадан түспейтін қаражатпен төленген жеке меншігі екенін көрсететін құжаттарға қол қойды. Осборндарға сатылымда Эзра мен Элиза Джейн өмір бойы онда тұруға және айына 50 доллар алуға құқылы екендігі көрсетілді. Эзра Микер 1909 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін онда тұрмады, ал Осборндар үйді 1915 жылы сатты. Эбен Осборн 1922 жылы қайтыс болды, оның артында 91 жастағы қайын атасы қалды.

In 1891, a blight of hop aphids struck the hop growing West Coast from British Columbia to California. Although sprays of various liquids were used in an attempt to defeat the insects, use of such pesticides damaged the hops. In 1892, the crop decreased to half of what it had been before the infestation. Meeker had advanced money to many growers, who were unable to repay him. The problems in the valley were made worse by the Panic of 1893, a severe worldwide depression. Business after business in which Meeker had invested failed, such as the Puyallup Electric Light Company. He was overextended, and lost much of his fortune, and eventually his lands to foreclosure. Meeker spent part of the winter of 1895–1896 in London, recouping what he could from his interests there. In the 1896 Klondike Gold Rush, gold was discovered both in Alaska and in Canada, and when Meeker returned from the United Kingdom, he found his sons, Marion and Fred, preparing to leave for Cook Inlet, Alaska. They found all the worthwhile claims had already been taken. Nevertheless, the Meeker family saw the finds as a possible road to financial recovery, and founded a company to buy and sell mining claims, though they knew little about the trade. In 1897, Meeker and his sons journeyed to the Kootenay country of southeastern British Columbia, where gold had been found. Despite the fact Meeker was aged 66, he undertook a full share of the labor. Both Meeker sons filed claims in Canada, but the mines required additional investment. Meeker raised money to travel to New York to speak with his old contacts, where he received more promises than cash. On the return leg he failed to raise money in visits in Illinois and Minneapolis and by July 1897, he was back in the Kootenays, working the claim. When the gold discovery in the Klondike in northwestern Canada was publicized that year, Meeker saw that as a better opportunity, and sent his son Fred to investigate. Fred Meeker returned with a report in November; the Meekers sought to finance a mining expedition to the Klondike, but failed to raise adequate money from investors. Despite his inability to raise funds for mining, Meeker was certain there was a way to make money from the gold rush. He and Eliza Jane spent much of the winter of 1897–1898 drying vegetables, and Ezra Meeker departed for Skagway, Alaska, on March 20, 1898, with of dried produce—Fred Meeker and his wife Clara were already across the border in what would soon be designated as the Yukon Territory. The 67 year old Meeker, with one business associate, climbed the steep Chilkoot Pass. With thousands of others in boats and on rafts, he floated down the Yukon River once the ice broke up in late May, and sold his vegetables in two weeks in Dawson City. He returned to Puyallup in July, only to set out again with more supplies the following month. This time, he and his son in law, Roderick McDonald, opened a store, the Log Cabin Grocery, in Dawson City, and remained through the winter. Meeker returned to the Yukon twice more, in 1899 and 1900. Most of the money earned through groceries was invested in gold mining, and was lost. When he departed the Klondike for the last time in April 1901, he left behind him the body of his son Fred, dead of pneumonia in Dawson City on January 30, 1901. In his writings, Meeker ascribed his sudden departure from the Yukon in 1901 to mining losses and his upcoming 50th wedding anniversary. Meeker scholar Dennis M. Larsen in his book on the pioneer's Klondike adventure suggests that a more likely reason was attempts by those who had lost money in Meeker's enterprises in the 1890s to gain the family's remaining major asset, the Meeker Mansion. That property was sold by Eliza Jane Meeker to her daughter Caroline and son in law Eben Osborne for $10,000 in mid 1901 (about $ in ) and later that year both Ezra and Eliza Jane executed documents stating that the house had been her separate property, paid for with funds not deriving from Ezra. The sale to the Osbornes included provisions that Ezra and Eliza Jane were to have lifetime residence and $50 per month. Ezra Meeker did not live there after his wife's death in 1909, and the Osbornes sold the house in 1915. Eben Osborne died in 1922, survived by his 91 year old father in law.

1906 жылғы сапарға дайындық

Микер Клондайктан кейінгі жылдарын Пьюялупта өткізді, онда ол 1891 жылы құрылған Вашингтон штаты тарихи қоғамының президенті болып қызмет етті. Эзра Микер тарихи қоғамы олардың құрметіне аталған азаматтың Клондайк сапарларынан кейінгі жағдайын былай сипаттады: Микер 1852 жылы саяхаттаған Орегон жолын граниттік ескерткіштермен белгілеу туралы ұзақ уақыттан бері ойланып жүрген. 20 ғасырдың басында ол жолдың ұмытылып кету қаупі бар екеніне көз жеткізді. Фермерлер жолды біртіндеп жыртып, ал қалалар мен кенттер өскен сайын жол көшелер мен ғимараттардың астында жоғалып кетті. Микер осы баяу жоғалу салдарынан жолдың сақталуын өте маңызды мәселе деп қарады. Ол жолды дұрыс белгілеуді және қаза тапқандарға ескерткіштер орнатуды қалады. Микер өзінің мақсатына жұртшылық назарын аудару үшін, бұрынғыдай өгіздер жеккен арбамен жол бойымен саяхаттау жоспарын жасады. Ол жұртшылықтың қызығушылығы маркерлерді салуға және жол бойында өзін асырауға жеткілікті қаржы жинап береді деп сенді. Көптеген саудагерлер арбамен саяхаттап, түрлі дәуірлердегі емдік заттарды сатса да, Микер өзінің шынайы пионер екенін сезінді, ол жол туралы нағыз оқиғаларды айта алады, әсіресе егер ол шынайы жабдықтарды қолданса. Газеттер оның саяхаты туралы жазса, олар оны кеңінен жариялайды деп ойлады. Микердің көп ақшасы болмағандықтан, ол достарынан жинады. 1906 жылғы Пьюялупта өгіздер жеккен арбаларды көру сирек болды; Микер толыққанды түпнұсқа арбаны таба алмады және ақырында үш арбаның қалдықтарынан металл бөлшектерді пайдаланды. Құрылысын Пьюялуптан Клайн және Маккой компаниясы жүргізді. Микер екі өгіз тапты, бірақ біреуі жарамсыз болып шықты, иесі одан екеуін сатып алуын талап етті. Микер сақтап қалған өгізі, «Твист» деп аталған, басқасын іздеген кезде Такомадағы мал базарында тұрды. Микер Монтанадан әкелінген өгіздер үйірін анықтады. Ол ең ауыр болғанын таңдап, оны Дейв деп атады. Дейв Микерге көп қиындықтар туғызды, сатып алғаннан кейін Пьюялупқа 8 миль (13 км) жол жүруден бастап, бірақ ақырында арбаны 8000 миль (12875 км) тартуға көмектесті. Микер 1852 жылы арбасында иті болмаса да, адамдардың оларды жақсы көретінін білді және оны өз командасына қосуға тырысты. Джим, үлкен, достық колли, экспедиция мүшесі болды және келесі алты жыл бойы Микердің серігі болды, ол Микердің көршісі, Джеймс мырзаға тиесілі болған. Микер Джимнің Джеймстің тауықтарын отбасы жидектер өсіретін жерден ақырын қозғалып шығарғанын көргенде әсерленді. Джеймстің бір баласына 5 доллар төлеу арқылы сатып алуды қамтамасыз етті. Кейбір достары Микерді сапардан бас тартқызуға тырысты; жергілікті пастор бұл «іссіз жобаға» қарсы ескертіп, «осы қарт кісіні тауларда жарықпен қалдыру қаталдық» деді. Микер 1905 жылы Портлендтегі Льюис және Кларк ескерткіш көрмесіне өгіздер тобымен және арбамен барды; жол бойында ол Колумбия өзенінен Пьюгет саундқа дейін пионерлер сапарлаған Каулиц жолында ескерткіштерді орнатуға қолайлы жерлерді іздеді. Ол сол жол бойындағы қалалардағы жергілікті тұрғындармен бірге сол жерде ескерткіштер салу үшін ақша жинау туралы келісім жасады. Ол қаржы жинау үшін лекциялар оқыды, бірақ аз ақша жинады. Ол «Хоп патшасы» деп еске алғандардың мазақтарына қарамастан, командасымен және арбасымен бір күндік сынақ сапарларын жасады. Бірнеше күн бойы саяхатты жаттығу үшін өзінің көгалғасында, содан кейін жақын маңдағы басқа жерлерде тұрғаннан кейін, Микер 1906 жылдың 19 ақпанында Олимпиядан жолға шықты.

Meeker spent the years after the Klondike in Puyallup, where he wrote and served as president of the Washington State Historical Society, which he had helped to found in 1891. The Ezra Meeker Historical Society described their namesake's situation after the Klondike expeditions:

Meeker had long contemplated the idea of marking the Oregon Trail, over which he had traveled in 1852, with granite monuments. By the early 20th century, he was convinced that the Trail was in danger of being forgotten. Farmers were plowing up the Trail bit by bit, and as towns and cities grew along it, the Trail vanished under streets and buildings. Meeker viewed its preservation as an urgent matter because of this slow disappearance. He wanted the Trail properly marked, and monuments erected to honor the dead. Meeker came up with a scheme to travel along the Trail again by ox drawn wagon, raising public awareness for his cause. He believed that public interest would provide enough money both to build markers and maintain himself along the way. Though many hucksters traveled by wagon, selling patent nostrums, Meeker felt that he would stand out, as an authentic pioneer able to tell real stories of the Trail—especially if he used authentic gear. He felt that it was likely that once newspapers got wind of his travels, they would give him ample coverage. Meeker did not have much money, so he raised it from friends. Ox drawn wagons were not a common sight in the Puyallup of 1906; Meeker was unable to find an authentic complete wagon, and eventually used metal parts from the remains of three of them. The construction was done by Cline & McCoy of Puyallup. Meeker found a pair of oxen; even though one proved unsuitable, the owner insisted on him purchasing both. The one Meeker kept, named Twist, was lodged at the stockyards in Tacoma as he sought another. Meeker fixed on a herd of steers which had been brought in from Montana. He decided on one which was particularly heavy, which he named Dave. Although Dave gave Meeker much difficulty, beginning with the 8 mile (13 km) drive home to Puyallup after the purchase, the animal eventually helped pull the wagon over 8000 mile (12875 km). Although Meeker had not had a dog in his wagon in 1852, he knew that people liked them, and sought to add one to his crew. Jim, a large, friendly collie who became an expedition member and Meeker's companion for the next six years, had belonged to one of Meeker's neighbors, a Mr. James. Meeker was impressed by the way Jim drove James' chickens out of the area where the family grew berries, by moving slowly. Five dollars to one of James' children secured the purchase. Some of Meeker's friends tried to talk him out of the trip; one local minister warned against this "impracticable project", stating that it was "cruel to let this aged man start on this journey only to perish by exposure in the mountains". Meeker had taken an ox team and wagon to Portland's Lewis and Clark Centennial Exposition in 1905; en route he had kept his eyes open for places to set up suitable monuments on the Cowlitz Trail, on which pioneers had journeyed from the Columbia River to Puget Sound. He made arrangements with locals in towns along that trail to raise money to build monuments there. He gave lectures as a fundraiser, but raised little money. He took his team and wagon for daylong shakedown trips, despite the mocking of some who remembered him as Hop King. After several days camped on his lawn as practice for the trip, and then in other nearby locales, Meeker set out from Olympia on February 19, 1906.

Микер жолдың соңына жетеді (19251928)

1925 жылға қарай Конгресс әлі де Жолды белгілеуге қаражат бөлмеген еді. Сол кездегі федералды демеушілікпен қаржы жинаудың бір жолы – Конгресске ескерткіш монетаны (әдетте жарты доллар) шығаруға рұқсат беру және оны үкіметтен номиналды құнмен сатып алып, халыққа жоғары бағамен сату үшін демеуші ұйымды тағайындау болатын. Микер бұл идеяны Форт-Холлдағы тарихи ескерткіштерді сақтау жұмысын жалғастыру үшін қаржы іздеген Айдахо штатының азаматтарынан алды; ол күш-жігерді біріктіруді ұйымдастырды. 1925 жылдан бастап Микер пионерлерді құрметтеу және оның жобаларын қаржыландыру үшін осындай жарты доллар монетаны жасауға ұсыныс жасады, ал 1926 жылдың сәуір айында Сенат комитетінің алдында заң қабылдауды талап етті. Конгресс келісім берді, ал Кулидж 1926 жылдың 17 мамырында Микер қатысқан салтанатты шарада заңға қол қойды. Микер 1922 жылы «Ескі Орегон жолы қауымдастығын» құрған еді. 1926 жылдың басында ол Нью-Йоркте «Орегон жолы ескерткіш қауымдастығы» (OTMA) ретінде тіркелді, ал Ұлттық автомобиль жолдары қауымдастығы оған кеңсе кеңістігін берді. Жаңа монетаны бекіткен заң OTMA-ны Орегон жолы ескерткіш монеталарын үкіметтен сатып алуға құқылы ұйым деп белгіледі. Монетаның дизайнын Лаура Гардин Фрейзер және оның күйеуі Джеймс Эрл Фрейзер жасаған (соңғысы «Бәкеңнің никелін» салған еді). Алты миллион монета шығаруға рұқсат берілді, ал Филадельфия монета соғу орталығында 48 000 монета соғылды; олардың саны азайған кезде Сан-Франциско монета соғу орталығында тағы 100 000 монета соғылды. Микердің кейінгі шығарылымдары сәтті болмады, көптеген монеталар сатылмады. 1928 жылы Монета бюросы одан да көп монета соқса да, олар Микердің қайтысынан кейін ғана сақтауға алынды, ал бұрынғы шығарылымдардың ондаған мыңдаған даналары сатылмаған күйде қалды. Микер сарайдан көшкеннен бері Сиэтлде тұрып келген, бірақ 1920 жылдардың ортасында Пуялуп тұрғындары оны Пионер паркіндегі ескерткіш орнату арқылы құрметтеуді жөн көрді, бұл парк Микердің бұрынғы шаруашылығының орны болған. Олар сонымен қатар Элиза Джейн Микер жарты ғасыр бұрын отырғызған плюшті сақтап, өсімдікті қолдау үшін пергола салғысы келді. Ескерткіш пен пергола аяқталғаннан кейін Микер 1926 жылы Пуялупқа арнау рәсіміне оралды. Сол жылы, 95 жасқа толған Микер өзінің алғашқы және жалғыз романын – «Кейт Мулхолл, Орегон жолының романтикасы» атты кітабын жариялады. Микер қайтадан жақсы жолдарды жақтады және Генри Фордтың қолдауын алды, ол оған Микердің жолдары туралы насихаттау үшін келесі экспедицияда пайдалану үшін жабық вагон стиліндегі «А» модельдегі автомобильді жасады, оған «Оксмобиль» деген ат берілді. 1928 жылдың қазан айында Микер Детройтте пневмониямен ауруханаға түсті. Ол Сиэтлге оралып, қайтадан ауырып қалды. Микер Фрай қонақ үйінің бір бөлмесіне жатқызылды, онда ол қызы Элла Микер Темплтонға: «Мен бара алмаймын. Мен әлі жұмысымды аяқтаған жоқпын» деді. Езра Микер 1928 жылдың 3 желтоқсанында, 98 жасқа толуға бір ай қалғанда қайтыс болды. Оның денесі процессиямен Пуялупқа қайтарылды, онда ол Woodbine зиратында әйелі Элиза Джейннің қасына жерленді. Олардың қабір тасына, OTMA 1939 жылы орнатқан Орегон жолы ескерткіш монетасының суреті негізге алынып, «Олар батысты жеңіп алу және ұстап тұру үшін осы жолмен келді» деген сөздер жазылды.

By 1925, Congress had still not passed an appropriation to mark the Trail. One means of federally sponsored fundraising at that time was to get Congress to authorize a commemorative coin (usually a half dollar) and designate a sponsoring organization to buy the issue at face value from the government and sell it to the public at a premium. Meeker got the idea from a group of Idahoans seeking a coin to further their preservation work at Fort Hall; he arranged a merger of efforts. Beginning in 1925, Meeker pressed for such a half dollar to honor the pioneers and provide money for his efforts, and in April 1926 he appeared before a Senate committee, urging the passage of legislation. Congress obliged, and Coolidge signed the bill on May 17, 1926, at a ceremony which Meeker attended. Meeker had founded the Old Oregon Trail Association in 1922. In early 1926, it was incorporated in New York as the Oregon Trail Memorial Association (OTMA), and was given office space there by the National Highways Association. The legislation authorizing the new coin designated the OTMA as the organization which could purchase Oregon Trail Memorial half dollars from the government. The piece was designed by Laura Gardin Fraser and her husband, James Earle Fraser (who had designed the Buffalo nickel). Six million coins were authorized, and a beginning was made by the striking of 48,000 for the Association at the Philadelphia Mint; when those ran low, 100,000 more were coined at the San Francisco Mint. Meeker was less successful with the later issue, and many remained unsold. Although the Bureau of the Mint struck more in 1928, these remained impounded until after Meeker's death, with tens of thousands of the earlier issues unsold. Seattle had been Meeker's home since moving out of the mansion, but in the mid 1920s the citizens of Puyallup sought to honor him by the erection of a statue in Pioneer Park, the site of Meeker's one time homestead. They also sought to preserve the home site, over which Eliza Jane Meeker had planted ivy a half century before, building a pergola to support the plant. With the statue and pergola completed, Meeker returned to Puyallup for the dedication ceremony in 1926. The same year, at age 95, Meeker published his first and only novel, Kate Mulhall, a Romance of the Oregon Trail. Meeker was again advocating better roads, and gained the support of Henry Ford, who built him a Model A car with a covered wagon style top, dubbed the Oxmobile, to be used in another expedition over the Trail to publicize Meeker's highway proposals. In October 1928, Meeker was hospitalized with pneumonia in Detroit. He returned to Seattle, where he fell ill again. Meeker was taken to a room in the Frye Hotel, where he told his daughter Ella Meeker Templeton, "I can't go. I have not yet finished my work." Ezra Meeker died there on December 3, 1928, just under a month short of his 98th birthday. His body was taken in procession back to Puyallup, where he was interred beside his wife Eliza Jane in Woodbine Cemetery. Under a plaque based on the Oregon Trail Memorial coin Ezra Meeker had inspired, their gravestone, erected by the OTMA in 1939, reads, "They came this way to win and hold the West."

Мұра

Дриггс Микердің президенттік лауазымын OTMA-да жалғастырды және 1963 жылы 89 жасында қайтыс болғанға дейін қауымдастықта және оның ізбасары – Америка пионерлік жолдары қауымдастығында (APTA) осы қызметте болды. 1930 жыл, Микердің дүниеге келгеніне және Сент-Луис қаласынан Орегон жеріне аттанған алғашқы керуеннің 100 жылдығы болғандықтан, «Жабық вагонның ғасыры» деп жарияланды. Ең ірі шара 1930 жылдың 3-5 шілдесінде Орегон жолының маңызды нысаны – Вайоминг штатындағы Тәуелсіздік тасында өтті. Шараға Микердің суреті салынған және тасқа орнатылған тақтаның ашылуы кірді. OTMA көп жыл бойы әр жазда Орегон жолы бойындағы ескерткіштерді ашуды дәстүрге айналдырды. APTA қазір жоқ болғанымен, оның миссиясын мемлекеттік тарихи қоғамдар және оның мақсатын бөлісетін ұйымдар, мысалы, Орегон-Калифорния жолдары қауымдастығы жалғастыруда. Ескерткіш жарты долларлар 1930 жылдардың көп бөлігінде аз санда соғылды; коллекционерлер ұзақ сериялар мен жоғары бағаларға шағымданғаннан кейін, Конгресс 1939 жылы одан әрі соғуға тыйым салды. Америкадағы алғашқы тас жол – Линкольн тас жолы 1920 жылдары аяқталды, одан кейін басқалары да соңынан ілесті. Микердің жолы Трейл бойымен салынбаса да, U.S. 30 бағыты Орегон жолына жақын. Пюаллупта Микерге қатысты бірнеше нысандар сақталған. Оның қабірінен және Микер сарайынан (қазір Эзра Микер тарихи қоғамына тиесілі және қайта жаңартылуда) басқа, Пионер паркі де бар, онда өрімді қызылшамен жабылған пергола мен Микердің мүсінін табуға болады. Жергілікті тарихшы Лори Прайс: «Оның шамамен 98 жылдық ұзақ өмірі бойы Микер үшін «әрекет» деген сөз маңызды болды» деп атап өтті. Тарихшы Дэвид Дэри Орегон жолы туралы кітабында Микерді оған деген қызығушылықты қайта оятудағы басты тұлға деп санайды. Берт Уэббердің айтуынша, «Егер Эзра Микер оны өздігінен, мемлекеттік көмексіз сақтауға кіріспеген болса, бүгінде «Орегон жолы» болмас еді». Дриггс Микердің қайтысынан кейін былай деді:

Driggs succeeded Meeker as president of the OTMA, and remained in that capacity at the association and its successor, the American Pioneer Trails Association (APTA), until his own death at age 89 in 1963. The year 1930, marking 100 years since both Meeker's birth and the first wagon train leaving St. Louis for the Oregon Country, was proclaimed the Covered Wagon Centennial. The largest event was at one of the landmarks along the Oregon Trail, Wyoming's Independence Rock, on July 3–5, 1930. This event included the dedication of a plaque depicting Meeker, embedded in the rock. For many years, the OTMA made it a practice to go out each summer and dedicate monuments along the Oregon Trail. Although the APTA no longer exists, that mission has been continued by state historical societies and organizations which share its purpose, such as the Oregon California Trails Association. The commemorative half dollars were struck in small numbers in most years of the 1930s; after collectors complained about the lengthy series and high prices, Congress forbade further strikings in 1939. The first route across America, the Lincoln Highway, was completed in the 1920s, and others soon followed. Although Meeker's highway along the Trail was not built, U. S. 30 generally parallels the route of the Oregon Trail. A number of sites relating to Meeker remain in Puyallup. In addition to his gravesite, and the Meeker Mansion (now owned by and being restored by the Ezra Meeker Historical Society) there is Pioneer Park, where the ivy covered pergola and the statue of Meeker may be found. Local historian Lori Price noted, "Throughout his long life of nearly 98 years, the word for Meeker was action." Historian David Dary, in his book on the Oregon Trail, deems Meeker primarily responsible for re awakening public interest in it. According to Bert Webber, "There would be no 'Oregon Trail' to enjoy today if Ezra Meeker had not set out, by himself, and without government subsidy, to preserve it." Driggs stated of Meeker after his death: