Кіріспе

Артур Джей Финкельштейн (18 мамыр 1945 – 18 тамыз 2017) – америкалық саяси кеңесші, Нью-Йорк штатындағы Республикалық партияның (РП) консультанты. Ол төрт онжылдық бойы АҚШ, Канада, Израиль, Орталық және Шығыс Еуропа елдерінде консервативті және оңшыл кандидаттармен жұмыс істеді. Ағасы Рональдпен бірге Финкельштейн Нью-Йорк штатының Ирвингтон қаласында саяси кеңес беру және сауалнама зерттеулер фирмасын басқарды. Оның негізгі қызметтері – сауалнама жүргізу, стратегия жасау, үгіт дамыту, бұқаралық ақпарат құралдарымен жұмыс, жарнама орналастыру және жалпы сайлау кампаниясын ұйымдастыру бойынша кеңес беру.

Ерте өмір және білім

Финкельштейн төменгі орта таптағы еврей отбасында өскен, 11 жасқа дейін Бруклиннің Шығыс Нью-Йорк ауданында, содан кейін Нью-Йорктегі Левитаун қаласында, кейін Куинсте тұрған. Ол және оның екі бауыры жергілікті мемлекеттік мектептерде оқыды; Финкельштейн ақырында Forest Hills орта мектебін бітірді. Олардың ата-аналары Шығыс Еуропадан көшіп келген, әкесі такси жүргізушісі болып жұмыс істеді және киім өндірісінде түрлі жұмыстар атқарды. Колумбия университетінде оқып жүргенде Финкельштейн автор және философ Айн Рэнд үшін радио бағдарламаларын жазуға қатысты, сұхбат алып, дайындауға көмектесті, сондай-ақ 1963-64 жылдары Голдвотер комитетінің Нью-Йорк штаб-пәтерінде ерікті болып жұмыс істеді ("3505-ші номерлі кеңсе").

1968-76: Бакли, Никсон, Хелмс және Рейган

1968 жылы Финкельштейн NBC News телеарнасы үшін сайлау талдауын жүргізді, ол телеарнаның бұрынғы халық санау директоры Ричард М. Скаммон және шығу сауалнамасын дамытушы Ирвин А. "Бад" Льюис басқаратын командасының бір бөлігі болды. F. Клифтон Уайт, "Голдуотерді сайлауға дайындау комитетінің" жетекшісі, 1970 жылдардың басында Финкельштейннің саяси демеушісі және DirAction Services фирмасындағы кеңесші серігі болды. Жас сауалнамашының алғашқы сайлаудағы жетістігі 1970 жылы 25 жасында Нью-Йорк штатынан сенаторлыққа кандидат болған Джеймс Л. Баклидің тәуелсіз консервативтік науқанымен келді. Бұл Нью-Йорк штатындағы бірнеше сайлаудың бірі болды, онда ол клиенттерін үш қатысушы бар жағдайда жеңіске жеткізе алды. Бакли көпшілік дауыспен Республикалық партияның өкілі Чарльз Гуделлді және демократ Ричард Оттингерді басып өтті. Сол сайлау түні Бакли кейінірек былай деп жазды: "Кешкі сағат 10-ға дейін Финкельштейн (жексенбі күні телефон арқылы жүргізілген сауалнама негізінде соңғы нәтижелерді оннан бір проценттен аспайтын дәлдікпен болжаған ерікті сарапшысы) менің жеңгенімді хабарлады". Финкельштейн Баклидің үндеуін "Енді бізге сенатор керек емес пе?" деген ұранмен түйіндеді. 1972 жылғы сайлауда ол Джесси Хелмсті Солтүстік Каролина штатынан АҚШ сенаторы етіп сайлау бойынша үш жеңіске жеткен науқандарының біріншісін өткізді. Сайлаудан кейін Финкельштейн Хелмстің саяси кеңесшілері Том Эллис және Картер Рренмен бірлесіп, 1995 жылға дейін жұмыс істеген Ұлттық Конгресс Клубын құрды. 1970 жылдардың ортасында Финкельштейн мен Уайт әртүрлі жолдарға түсті, ал Финкельштейн Рональд Рейганның науқанында жұмыс істеді. Ол Хелмстің Конгресс клубына Рейганның науқанына көмектесіп, Солтүстік Каролина штатындағы сәуір айындағы алғашқы сайлауда жеңіске жетті. Финкельштейннің ықпалымен Рейган Джеральд Форд келіссөздер жүргізіп жатқан және консервативті сайлаушыларды ашуландырған Панама каналы туралы келісімді маңызды мәселе етіп көрсетті. (Бұл Рейганның 1970 жылдардың соңындағы ең маңызды мәселесіне айналды.) Кейінірек Жюльс Витковер былай деп хабарлады: "Уоллес сайлаушыларының ондаған мындары [алғашқы сайлауларда] оның үмітінің сарқылуымен бірге біртіндеп қолдауын жоғалтты, ал Рейганның медиа кеңесшісі Артур Финкельштейн Форт-Уорттан Уоллес жақтасын Рейган үшін радио және теледидар жарнамаларына шақырды. Бұл жарылыс болды". Associated Press тілшісі Майк Робинсон Финкельштейннің "көптеген адамдардың пікірінше, 1976 жылы Солтүстік Каролина және Техас штатындағы алғашқы сайлауларда губернатор Рейганның жеңіске жетуіне үлкен үлес қосты" деп жазды.

1975-1980: NCPAC, Сенат және Рейган

Уотергейтке дейінгі Федералды сайлау науқаны туралы заңға (FECA) енгізілген түзетулер және одан кейінгі 1976 жылғы Жоғарғы Соттың Buckley v. Valeo ісі бойынша шешімі президенттік және конгресс сайыстарының қағидаларын күрт өзгертті. Финкельштейн бұл мүмкіндікті бірінші болып сезініп, кандидаттар мен партиялық шенеуніктердің бақылауынан шыққан, сайлауда үшінші күш ретінде жұмыс істейтін тәуелсіз шығындар науқанының тұжырымдамасын және іске асыруын дамытты. Оның атқарушы директоры – Финкельштейннің шәкірті Терри Долан болды. 1981 жылы «Жаңа оңшыл» белсендісі Ричард Вигуэри: «NCPAC зерттеулер мен сауалнамаларға көп жүйкеленеді, бұл оның негізін қалаушыларының бірі, консервативті сауалнама жасаушы Артур Финкельштейннің көрінісі» деп жазды. 1978 жылы NCPAC Айова штатындағы демократ Дик Кларкты және Нью-Гэмпшир штатындағы Томас Дж. МакИнтайрды жеңуде маңызды рөл атқарды. Екі либералды сенатор да адал консерваторлармен ауыстырылды. NCPAC Финкельштейн жасаған жарнамаларды теледидар, радио және газеттерде жариялады. Стратегияның басты идеясы – сайлаушылардың алдында либералды сөздер мен іс-әрекеттерін, әдетте сенаторлардың, олардың үйдегі орташа немесе консервативті бейнесінің нақты дауыс беру нәтижелерімен сәйкес келмейтінін көрсету болды. NCPAC 1980 жылы өзінің ең жоғары деңгейіне жетті, алты штатта тәуелсіз шығындар науқанын жүргізіп, Айовадағы (Джон Калвер), Индианада (Бирч Бэй), Айдахода (Фрэнк Черч) және Оңтүстік Дакотадағы (Джордж Макговерн) либералды демократтарды құлатуға көмектесетін жарнамалар мен ұйымдастыру жұмыстарын жүзеге асырды. Президенттік сайлау кезінде NCPAC-тың телеарналардағы жарнамалары көпке танылмады, олардың кейбіреуі негативті (1976 жылғы дебатта Джимми Картер туралы, екіншісінде Эдвард Кеннеди «Және енді Джимми Картер жоқ!» деп айқайлаған), ал кейбіреуі позитивті (Рональд Рейганның құндылықтар туралы сөйлеген видеолары) болды. Финкельштейн осы жарнамаларды тығыз бәсекелес оңтүстік штаттарында (мысалы, Миссисипи, Луизиана, Алабама) шоғырландырды, олардың барлығы 1980 жылы Картерден Рейганға ауысты. Финкельштейн консерваторлардың сайлауда жеңіске жетуіне көмектесетін үшінші күштердің пайдалы екеніне сенді, бірақ консервативті үшінші партияның пайдалы емес екенін (1970-ші жылдардың ортасында көп талқыланған мәселе) айтты. 1977 жылдың ақпан айында өткен конференцияда ол белсенділерге: «Үшінші партияның құрылуы болашақта консервативті мүмкіндіктерді сусырып, оларға зиян келтіруі мүмкін», – деп ескертті, партиялық таңбаларға деген дәстүрлі және эмоционалдық байланыстар көптеген консерваторларды қазіргі партияларында ұстап тұратынын айтты. Ол Уотергейт жанжалы республикалық партияның демократтарға қарағанда бірден-бір артықшылығын – сайлаушылардың оны екі партияның адалырақ партиясы деп санауын жойғанын айтты. Дегенмен, ол үшінші партияға қарсы шығып, оның екі партиядан консерваторларды шығарып, әлсіз серік партияны құрып, ірі партияларды либералдырақ қалдыруға әкелетінін айтты. NCPAC-тан басқа, Финкельштейн осы кезеңде жекелеген Сенат және Палата сайлауларын басқаруда үлкен жетістікке жетті. Рейганды қолдаушы және саясатта белгілі емес Оррин Хатч 1976 жылы Юта штатында үш мерзімдік демократқа қарсы 56% дауыспен жеңіске жетті. 1978 жылы ол Солтүстік Каролинадағы Джесси Хелмстің және Оңтүстік Каролинадағы Стром Турмондтың қайта сайлану науқанына кеңесші болды, соңғысы Турмондтың соңғы шынайы жарысы болды (ол 2002 жылға дейін, 100 жасқа дейін қызмет етті). Сол жылы Финкельштейн Кэрролл Кэмпбеллді Оңтүстік Каролинаның Гринвилл аймағындағы 4-ші округтен алғашқы жеңіске жеткізді. 1979 жылдың басында консервативті конгрессмен Фил Крейннің кеңесшісі ретінде қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, Финкельштейн Рональд Рейганның алғашқы науқанына кеңес беретін сауалнама жасаушылардың бірі ретінде қайта оралды. Оның қызметіне Джордж Буштің сайлау науқаны да жүгінген. Лонг-Айлендтің бақылаушысы Альфонс Д'Аматоның қазіргі сенатор Джейкоб Джавицке қарсы күтпеген жеңісі, демократ (Конгресс мүшесі Лиз Холцман) басымдыққа ие болған тағы бір үшжақты жарыс. Ең күтпегені – Джон Исттің Солтүстік Каролина Сенатының сайлауындағы жеңісі (Ұлттық Конгресс Клубының одақтастарының көмегімен); Ист – мүгедектер креслосында отыратын, Джесси Хелмс жарысқа шақырған және Эллис, Рренн, Финкельштейн және Хелмс ұйымының күш-жігерімен сайланған, көпке танылмаған профессор еді. 1980 жылы Коннектикут штатында) және Ави Нельсонмен (1978 жылы Массачусетс штатында) бірге жұмыс істеді. Финкельштейн Мэриленд штатының конгрессмені Роберт Бауман үшін де сауалнама жасаушы және стратегиялық кеңесші болды, ол қараша айындағы сайлаудан бір ай бұрын Вашингтонда гомосексуалдыққа қатысты айыптама алғаннан кейін өте тарсылдап жеңіліске ұшырады.

1980 жылдар

1980 жылғы науқанда Финкельштейн Рейганның сауалнамашысы болды және 1979 жылдың ортасынан бері Рейганның науқанында болды. 1977–1980 жылдардағы республикалық толқынға қатысып, 1980-жылдары клиенттерінің базасын кеңейтуге және қайта сайлануына көмектесті. 1981 жылы Финкельштейн Рейганның Ақ үйі атынан жұмыс істеуге тағайындалған төрт сауалнамашының бірі болды, төлемақы Республикалық Ұлттық Комитеттен түсті. (Басқалары Ричард Виртлин, Роберт Титер және Талли Плесер болды). Newsweek журналы 1982 жылы «Президенттің үш жетекші кеңесшісінің әрқайсысының өз сандары бар: Виртлин Эдвин Миздің сауалнамашысы болды, Титер Джеймс Бейкердің, ал енді Финкельштейн Майкл Девердің сауалнамашысы болды» деп хабарлады. Рейганның бірінші мерзімінде және 1984 жылғы қайта сайлау науқанына дейін Финкельштейн Деверге кеңес берді, сауалнамалар жүргізді және іс-шаралар мен визуалды материалдарды жоспарлады (мысалы, Рейганның D күнінің 40 жылдығына арналған Францияға сапары). The Washington Post газеті былай деп жазды: «Ақ үй үшін Финкельштейн сауалнамашы емес, идеялар ұсынатын адам, ол президенттің мүңкісіз жағдайдағы адамдар мен мекемелерге «көңілсіз» кіруі сияқты медиалық шараларға маманданған». Ол сондай-ақ Нью-Джерсиде (1981) губернаторлық сайлауда Джим Уолворк үшін (Том Кин ГОП-тың бастапқы сайлауында жеңіске жетті); және Нью-Йоркте (1982) Пол Курран үшін (номинация үшін Льюис Лерманнан жеңілді) жұмыс істеді. 1982 жылы Финкельштейннің клиенті Оррин Хэтч Юта штатында қайта сайланды, ал Флоридада банкир Конни Мак III өзінің алғашқы сайлау науқанын жеңіп алды. Бірақ оның демократтан республикашылға айналған Пенсильвания конгрессмені Юджин Аткинсон үшін жасаған күш-жігері жеңіліспен аяқталды, сондай-ақ Оппенгеймер қорларының төрағасы Джон Фосселдің Вестчестер округіндегі Конгресс науқаны да сәтсіз аяқталды. Содан кейін оның ықпалы азайды. IEs және науқандарды бір уақытта жүргізудің қиындықтары NCPAC-ті 1982 жылдың басында Нью-Йорк сенаторы Дэниел Патрик Мойниханға қарсы жарнамалар шығарғаны үшін сотқа бергенде айқын болды, сол кезде Финкельштейн GOP Сенатының үміткері Брюс Капуто үшін жұмыс істеді. 1986 жылы федералды сот NCPAC-ке қарсы шешім шығарды, ал The Washington Post газеті былай деп жазды: «NCPAC және Капуто науқаны бірдей сауалнамашы Артур Финкельштейнді пайдаланды. Олардың тәуелсіз екенін айту қиын, егер мырза Финкельштейннің миының Капуто бөлігі NCPAC бөлігімен байланыс жасамаса». (Финкельштейннің өзі сотталған жоқ немесе айыпталған жоқ; иронияға орай, Капутоның науқаны оның әскери қызметі туралы жалған айтқаны туралы мәлімдемелерден кейін күйреп кетті, ал Мойниханға ешқашан нақты қарсылық көрсетілген жоқ). 1987 жылы Финкельштейн NCPAC үшін сауалнамалар жүргізді (мысалы, Нью-Мексикода). 1980-жылдардың басында Финкельштейн халықаралық сауалнамаларға қатысты, мысалы, Канаданың Ұлттық Азаматтар Коалициясы және (1986) Онтарионың Прогрессивті Консервативтік партиясы 1985 жылғы сайлаудан кейін Онтарио заң шығарушы органында көпшілігін жоғалтқаннан кейін. 1984 жылғы сайлау айналымында ол Сенат үшін үш күреске қатысты, ең танымал - Демократиялық губернатор Джим Ханттың Солтүстік Каролинадағы Хелмске қарсы күресі. Эллис Вренн Финкельштейн командасы Ұлттық Конгресс клубының тұрақты активтерін Хантқа қарсы үш жылдық науқан жүргізу үшін пайдаланды. 1990 жылы Хелмстің қайта сайлау науқанында Финкельштейн Солтүстік Каролина командасына сенатормен жұмыс істей алмайтынын айтты. Картер Ренннің сөзіне қарағанда, «Нью-Йорк» газеті бұл туралы әдепті болды, себебін айтпады және оның шәкірттерінің бірі Джон Маклафлинді сауалнамалар мен стратегиялық жұмыстарды жүргізуге ұсынды. Ол кезде Хелмс гейлер құқығы қозғалысының жетекші сыншыларының біріне айналды. «Мен Артурдың әлеуметтік мәселелерде Джессидің ұстанымын ұнатпағанын түсіндім», - деді Вренн және оны Финкельштейннің либертариандық көзқарасына байланысты деп түсіндірді. Демократиялық партияның ұзақ жылдар бойы конгрессмені болған Норман Д'Амурстың қатаң қарсылығын жеңіп өтті. Бірақ Массачусетс штатында, Элиот Ричардсонға қарсы бірінші кезектегі сайлауда жеңіске жеткен соң, кәсіпкер Рей Шами сенат орынды алу үшін қиын шайқаста жеңіліске ұшырады, Джон Керри Пол Цонгас босатқан орынды иеленді. Тағы бір клиент, конгрессмен Том Коркоран, Иллинойста Сенатқа ұсынылудан қазіргі Чарльз Персиді аластата алмады, оның ПОО басшысы Ясир Арафатқа жеке жақын екенін көрсететін қатал жарнамаларға қарамастан (Финкельштейнге қатысты). Оның 1984 жылғы Конгресс клиенттерінің арасында үш Нью-Йорктік болды – Джозеф ДиоГварди (Вестчестер округінде сайлауды жеңіп алды), Роберт Куинн (Нассау округінде жеңілді) және Серфин Мальтезе (Жеральдин Феррароның Куинс округіндегі орын үшін шайқаста жеңілді). Ол Білл Кобейдің Солтүстік Каролинадағы қазіргі Ик Эндрюсқа қарсы Конгресске күтпеген жеңіске жетуіне көмектесті. 1985 жылы Финкельштейн Вирджинияның Бас прокуроры Маршалл Коулманның губернаторлық науқаны үшін сауалнама жүргізді, номинацияны Уайатт Дюрреттеге (кейін демократ Джеральд Балилес жеңіске жетті) жеңілді. Республикашылар 1986 жылғы қарашадағы аралық сайлауда Сенаттағы көпшілігін жоғалтты. Дегенмен, Финкельштейннің жетекші клиенттері қайта сайланды — Альфонсе Д'Амато Нью-Йоркте және Дон Никлс Оклахомада. Бірақ оның Джон Исттің Солтүстік Каролинадағы орнын алмастыруға үміткері Дэвид Фундербурк бастапқы сайлауда жеңілді, Огайода да жағдай жақсы болмады, онда конгрессмен Том Кинднесс қазіргі сенатор Джон Гленнге қарсы көп ілгерілемеді, сондай-ақ Иллинойста да штат заң шығарушысы Джуди Келер сенатор Алан Диксонды аластата алмады. бірақ Калифорниядағы АҚШ Сенатының бастапқы сайлауында штат сенаторы Эд Дэвистің жеңіске жетуіне көмектесе алмады. 1985–1987 жылдары Финкельштейн бұрынғы БҰҰ елшісі Жан Киркпатриктің Президенттікке үміткер болуына кеңес беруші команданың құрамында болды. Киркпатрик ақырында сайлауға қатысудан бас тартты. 1988 жылғы Флорида Сенаты сайлауы — сол жылы ең тартысты сайлау — Финкельштейннің ең маңызды жұмыстарының бірі болды. Конгрессмен Конни Мак III күтпегендей қиын алдын ала сайлауда жеңіске жетті, бірақ оның науқаны қазан айының басындағы демократтардың қайта сайлауының нәтижелерін күтпеді. Финкельштейн (дұрыс болжап) конгрессмен Бадди Маккейдің ащы бәсекеде жеңіске жететінін анықтады және Маккейдің либералды дауыс беру тізімі арқылы оны қайта анықтауға арналған теле- және радио жарнамаларды бастады, слоганы: «Эй, Бадди, сен либералсың». Маккейдің алдын ала сайлау және қайта сайлау науқаны этикаға бағытталған — демократ Билл Гюнтерді жеңуге қолайлы, бірақ Макке қарсы пайдасыз болды — және идеологиялық шабуылды тоқтатуға қабілетсіз болды. Дегенмен, «Эй, Бадди» жарнамалары баспасөз тарапынан ұнатпады, Флориданың 23 күндізгі газетінің 22-сі Маккейді қолдады. Маккей дебаттар мен жарнамаларда либералдық-консервативтік контрастқа баса назар аударып, өте танымал Рональд Рейган мен Джордж Буштың қолдауымен, сондай-ақ Маккейдің түрлі салық көтерілімдерін мақұлдаған кадрларымен аяқтады. Сайлау күні дауыс берген сайлаушылардың аз ғана бөлігі Маккейді қолдады, бірақ республикалықтардың белсенді дауыс беру бағдарламасы ондаған мың дауыстың артықшылығын алдын ала қамтамасыз етті, және Макк сенатор болып сайланды, 4 миллион дауыстан 34 512 дауыспен. Финкельштейн сондай-ақ Массачусетс сенаторы Эдвард Кеннедиге қарсы науқанында Джо Малоунға кеңес берді; Малоун 34% дауыспен жеңілді, бірақ жеткілікті жағымды танылды, 1990 жылы ол демократиялық штаттың қазынашысы болып сайланды. Тағы бір клиент, Джозеф ДиоГварди, Нью-Йорктегі конгресске қайта сайлауда 48% - 50% есебімен Нита Лоуиге жеңілді. Бірақ тағы бір тартысты сайлауда, дауыс беру арқылы шешілген сайлауда, Денни Смит Орегонда Конгресске қайта сайланды.

1989-1994: Нью-Йоркке назар аударыңыз

Бруклин тумасы Финкельштейн Нью-Йорктегі жергілікті және штаттық партия ұйымдарына ұзақ жылдар бойы кеңес берді (мысалы, Вестчестер, Нассау және Саффолк округтерінің күшті Республикалық партия комитеттері, сол кезде үш қала маңындағы аймақтарда үстемдік құрған). 1989 жылы ол Нью-Йорк қаласының қаушатыр саясатына енді. Рудольф Джулианидің қала әкімі лауазымына алғашқы кандидаттығын косметикалық миллиардер Рональд Лаудер қарсы қойды, оны сенатор Д’Амато қолдап, Финкельштейн басшылық етті. Джулиани мен Д’Амато арасындағы қақтығыс 1988 жылы Рудидің Оңтүстік Нью-Йорк округы бойынша АҚШ прокуроры лауазымына мұрагерін таңдау кезінде басталды; ол келесі бірнеше жыл бойы Империя штатындағы республикашыл саясатқа әсер етті. Бұл алғашқы қақтығыста Лаудердің миллиондаған долларлық қарқынды жарнамасы Джулианидің Республикалық партияның кандидаттығын жеңуіне кедергі келтіре алмады. (Джулиани кейіннен Лаудердің алғашқы жарнамаларын сол қарашада Дэвид Динкинске шамалы есебімен жеңіліске ұшырағаны үшін кінәлады.) Бір жылдан кейін, 1990 жылғы губернаторлық сайлауда Республикалық партияның кандидаттығына ие Пьер Ринфрет үшінші орынға жақын келді (Нью-Йорк штатының Консервативтік партиясының жаңа үміткері Герберт Лондоннан кейін). Д’Амато, және де Финкельштейн, құлдырап бара жатқан штаттық партия аппаратына үстемдік етті. Ұзақ жылдар бойы Ренсселер округының белсендісі, Д’Аматоның адал одақтасы Уильям Пауэрс төраға болып тағайындалды және қайта құру процесін бастады. (Д’Аматоның одақтастары 1989 жылы өздерінің штаттық саяси әрекеттер комитетін, «Нью-Йорк комитетін» құрды, бұл шіріп бара жатқан партиялық командадан тәуелсіз республикашылдарға көмектесу үшін жасалған). Сол кезде Рейганшыл Финкельштейн Джордж Буш әкімшілігінің жанкүйері емес еді. 1991 жылғы ақпанда, 1990 жылғы қарашадағы сайлауда Республикалық партияның нашар ұлттық көрсеткіштерінен кейін, ол консервативті аудиторияға Рейганның демократиялық сайлаушылардың дауысын қозғаған идеологиялық үндеулер арқылы өркендегенін еске салды. Бірақ Буш және басқа Республикалық партия кандидаттары 1990 жылы салықтарды көтеру, аборт және басқа да әлеуметтік мәселелерді қабылдамау, Михаил Горбачевтің сәтті болуына қолдау білдіру арқылы «мұны жойды». «Бізді осы жерге жеткізген нәрселерге қайта оралуымыз керек», - деді Финкельштейн. Осы уақытта Д’Аматоның этикалық проблемалары күшейді, бұл 1990 және 1991 жылдары Финкельштейннің көп уақытын алды. Нью-Йорк сенаторы 1991 жылы Сенаттың этика комитетімен ақталғанымен, ол үнемі жағымсыз жаңалықтар мен редакциялық мақалалардың тақырыбы болды. CBS телеарнасының «60 минут» бағдарламасы Д’Амато туралы өте зиянды материал жариялағанда, Финкельштейн оның көптеген айыптаулары мен қателіктерін жоққа шығаратын жауап бағдарламасын жасады. Осы уақыт ішінде Д’Аматоның белсенді жұмысы және Нью-Йорк мүдделерін қорғауы ақылы және тегін ақпарат құралдарында баса айтылды. Дегенмен, 1992 жылғы сайлау науқанына кіріскен кезде, сауалнамалар Д’Аматоның көптеген үміткерлерге қарсы жеңіліске ұшырауы мүмкін екенін көрсетті. 1992 жылғы наурыз айында оның інісі Арманд Д’Амато екі ондаған пошталық алаяқтыққа қатысты айыптау актісіне тап болды, бұл жағдайды одан әрі ушықтырды. Демократтар қыркүйек айында Бас прокурор Роберт Абрамсты ұсынғанда, Финкельштейннің сауалнамалары Д’Аматоның сайлауға жеті апта қалғанда 25 баллға төмен екенін көрсетті. Демократиялық партияның президенттікке үміткері Билл Клинтонның Нью-Йорктегі үлкен басымдылығымен Буш-Куэйл билеті Д’Аматоға кері әсер етті. 1988 жылғы Мак-МакКей жарысы сияқты, Финкельштейн Абрамсты мәселелерге қатысты либералды ұстанымдарымен анықтауға кірісті. Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне бір төлеушінің қолдауы «Америкадағы әрбір жұмыс орнынан 6% салық» деп аударылды – бұл пікір ешқашан сынға алынбады. Оның басқа салықтарды көтеруді қолдауы теледидар мен радио жарнамаларында «Боб Абрамс: Мүлдем либералды» деген жарнамалық сөзбен жазылды. 1992 жылғы сайлау күні Билл Клинтон Нью-Йорк штатында 16 баллмен жеңіске жеткен кезде, Д’Амато 1,2 баллмен, 80 794 дауыс айырмасымен қайта сайланды. Бруклин, Куинс және Буффалода Клинтон-Д’Амато дауыс беруі шешуші фактор болды. Сол күні Финкельштейннің басқа да бірнеше нәтижелері болды. Солтүстік Каролинада ол Эллис Вренн Конгресс клубының командасына бизнесмен және бұрынғы демократ Лауч Фэрклотты қазіргі сенатор Терри Санфордты жеңуге көмектесті, сондай-ақ (әсіресе) Демократиялық партия басшыларының Крон Хайтс оқиғасын және одан кейінгі оқиғаларды өңдеуіне ашуланған еврей сайлаушыларын тартты. Сенатордың дауыс беруі төменгі деңгейдегі кандидаттарды Буштің сәтсіздігінен қорғауға мүмкіндік берді, және республикашылдар Д’Аматоның күшті аймақтарында – мысалы, Буффалодағы жұмысшы табы (Джек Куинн) және Лонг-Айлендтегі (Рик Лацио) Конгресске өкілдерді сайлау арқылы үлкен жетістіктерге жетті, сонымен қатар күшті Штаттық Сенатта көпшілікті сақтап қалды, бұл Д’Амато, Финкельштейн және Пауэрстің 1993 және 1994 жылдарға қарай күшін арттырды. Джулианидің 1993 жылғы екінші қала әкімі сайлауында жаңадан жанданған Нью-Йорк Республикалық партиясының көмегі болды. Ол сенаторды қайта сайлауға қолдау көрсеткен, ал Д’Амато мен Финкельштейн енді алғашқы қарсыласты қолдамады. Бұл жолы Джулиани тиімді науқан жүргізіп, қазіргі қала әкімі Дэвид Динкинске наразылық толқынында жеңіске жетті, 1989 жылғыдан да этникалық католиктер мен еврей сайлаушылары арасында күштірек дауыс жинады, сондай-ақ Д’Амато өткен жылы жақсы көрсеткен аймақтарда. 1993 жылғы қарашада Нью-Йорк қаласында Финкельштейн мен Рональд Лаудер қалалық шенеуніктердің өкілеттігін шектеу туралы заңды қабылдауға басшылық етті. «Нью-Йорк Таймс» бұл дауыс беруді «қаланың көбінесе демократиялық саяси элитасына қарсы үлкен жеңіліс» деп атады, ол жаз бойы референдумды жою үшін сотта күресіп, тек сайлаудан екі апта бұрын штаттың жоғарғы соты оны бюллетеньге енгізуге бұйрық берді. Ол оны мамыр айындағы Штаттық конвенция арқылы және қыркүйектегі Нельсон Рокфеллердің ұзақ жылдар бойы саяси шебері Ричард Розенбаумға қарсы 3:1 есебімен жеңіске жеткізді. Басты міндет Куомоға қарсы жарысты анықтау болды. Финкельштейннің алғашқы жарнамасы көңілсіздік сезімін білдірді және күдік тудырды: «Үмітсіз кандидаттар үмітсіз істер жасайды. Марио Куомо сенатор немесе президент болуы мүмкін еді». Келесі жарнамалар, көбінесе 10 секундқа дейін созылған, Куомоның 12 жылдық билігіндегі сәтсіздіктерді (мысалы, Лонг-Айлендтегі қиын қозғалыс және рекордтық коммуналдық тарифтер) және әсіресе салықтардың тізімін көрсетті. Тұрақты жарнамалық сөз: «Марио Куомо: Тым либералды, тым ұзақ». Патаки алғашқыда жарнамаларда адал реформатор ретінде, содан кейін Куомоның шабуылдарына ашуланып, соңында қуанышты (науқанның соңындағы митингілерден алынған үзінділерде) көрсетілді. Куомо өзінің жетістіктерін қорғады және Патаки науқанына Д’Аматоның демеушілігін көрсетті (Пол Саймонның «Мені Ал деп атаңыз» әнімен), бірақ қарсылық толқынына қарсы тұруға қиналды. Сауалнамалар күрт өзгеретін, Финкельштейннің өзінің бақылау сауалнамасы Куомоның көшбасшылығының бірнеше күн ішінде 13 баллға дейін өскенін көрсетті. Жедел жауап беру қажет болды. Ол Джулианидің қолдауын Куомомен жасалған сыбайлас жеңілдік ретінде сынға алды, жарнама штатқа уақытша берілген гранттар туралы мақалаларды пайдаланды, губернатор қала әкімінің қолдауын алу үшін салық төлеушілердің ақшасын қолданғанын көрсету үшін. Маятник кері иілді, Джулианиге қарсы реакция, әсіресе штаттың солтүстігінде және Метро Норт және Лонг-Айленд қалаларында күшті болды. (Республикалық партия наразылары тіпті Куомо үшін штат бойынша ұшқан кезде әкімнің ұшағын әуежайда қуды). Патаки штат бойынша қарқынды тур жасап, Куомоның жеке-жеке дебатқа келіспегендігінен кейін WCBS телеарнасының сайлау алдындағы бағдарламасында жеке өнер көрсетті. Соңғы нәтиже: Патаки Куомоны 4 баллмен жеңді. Тарихи Республикалық партияның үлкен жеңіліс жылында Марио Куомо ең көрнекті демократ болды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің сол қарашадағы жазбасында Тодд Пурдам былай деді: «Жақсы немесе жаман, мырза Патакиның науқаны [Финкельштейннің] дерлік толыққанды туындысы болды».